I OSK 839/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant asystent sędziego Łukasz Szlęzak po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Gminy Łazy oraz K. S., M. S., D. S., M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 221/20 w sprawie ze skargi K. S. i M. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi kasacyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 221/20, po rozpoznaniu skargi K. S. i M. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 grudnia 2019 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Łazach a dnia 2 sierpnia 1977 r. nr [...], oddalił skargę. Decyzją z dnia 2 grudnia 2019 r. wydaną na podstawie art. 31 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne Naczelnik Miasta i Gminy w Łazach orzekł o przejęciu na własność Państwa gospodarstwa rolnego położonego we wsi K. stanowiącego własność A. J. składającego się z działek nr [...] i nr [...] o ogólnej powierzchni [...]ha i ustalił wysokość spłaty na kwotę 5.622,30 zł. Następnie prawo własności działki nr [...] nabyła gmina Łazy w drodze decyzji komunalizacyjnej wydanej przez Wojewodę Śląskiego z dnia 19 sierpnia 2003 r. Z kolei działka nr [...] na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Zawierciu z dnia 30 sierpnia 1995 r. wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa została przekazana do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego dnia 22 września 2011 r. Agencja Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa sprzedała działkę nr [...] (wraz z innymi działkami) na rzecz kupujących małżonków K. i M. S. w 1/2 części oraz na rzecz małżonków D. i M. S. w 1/2 części. Stan prawny zarówno działki nr [...] jak i działki nr [...] nie uległ zmianie. Na wniosek dawnej właścicielki A. J. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia 22 marca 2012 r. stwierdził nieważność decyzji, wskazując że decyzja z dnia 2 sierpnia 1977 r. została wydana bez wniosku właściciela nieruchomości, a zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 maja 1974 r. przejęcie gospodarstwa na rzecz Skarbu Państwa mogło nastąpić tylko na wniosek właściciela. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1837/12 uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując że organ nie rozważył czy decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Ponownie rozpoznając sprawę Minister decyzją z dnia 26 września 2013 r. stwierdził nieważność decyzji z dnia 2 sierpnia 1977 r., a decyzją z dnia 5 listopada 2013 r. utrzymał w mocy swoją decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 49/14 oddalił skargi obecnych właścicieli nieruchomości, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1901/15 uchylił wyrok z dnia 18 listopada 2014 r. i wskazał, że o ile w przypadku działki nr [...] sąd podał skutek prawny jakim jest komunalizacja nie ma charakteru nieodwracalnego, to odnośnie działki nr [...] nie wypowiedział się czy decyzja wywołała nieodwracalne skutki. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1839/16 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra z dnia 5 listopada 2013 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia 26 września 2013 r., wskazując że Minister nie ustalił, czy zbycie nieruchomości na rzecz osób fizycznych nastąpiło bezpośrednio po wydaniu decyzji o przejęciu z dnia 2 sierpnia 1977 r., czy też było skutkiem kolejnej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 września 2017 r. sygn. akt I OSK 1113/17 oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1839/16. Ponownie rozpoznając sprawę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia 2 grudnia 2019 r. stwierdził nieważność decyzji z dnia 2 sierpnia 1977 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 stycznia 2021 r. oddalił skargę K. S. i M. S., akceptując stanowisko Ministra, że decyzja z dnia 2 sierpnia 1977 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina Łazy skarżąc przedmiotowy wyrok w całości i zarzuciła naruszenie: I) przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 5 o księgach wieczystych i hipotece w zw. z art. 172 k.c. poprzez uznanie, że sprzedaż nieruchomości których dotyczyła decyzja z 1977 r. ewentualnie upływ okresu pozwalający na zasiedzenie – nie spowodowały nieodwracalnych skutków prawnych; 2) art. 158 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie może zostać wydana decyzja stwierdzająca nieważność decyzji zamiast decyzji wskazanej w art. 158 § 2 k.p.a.; II) obrazę przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. poprzez niestwierdzenie przez Sąd I instancji nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji gdy decyzja rażąco narusza prawo. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnoszono, że stwierdzeniu nieważności decyzji stoi na przeszkodzie okoliczność, że przejęte przez Skarb Państwa nieruchomości zostały sprzedane osobom fizycznym w drodze czynności prawnej. Drugą skargę kasacyjną wnieśli K. S. i M. S. oraz D. S. i M. S. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 a i c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z: a) art. 156 § 2 k.p.a. poprzez: - nieprawidłowe przyjęcie, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w Łazach z dnia 2 sierpnia 1977 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, podczas gdy należało ocenić, że decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne albowiem skutki prawne tej decyzji nie mogą być zniesione w drodze postępowania administracyjnego, a organ administracji publicznej nie może na podstawie przepisu prawnego zniweczyć skutków prawnych tej decyzji, a więc nie może skorzystać z procesowej drogi administracyjnej i podjąć działania w formie indywidualnego aktu administracyjnego; - nieprawidłowe przyjęcie, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w Łazach z dnia 2 sierpnia 1977 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, podczas gdy jak stwierdzono w zaskarżonym wyroku: "przejęcie nieruchomości przez Skarb Państwa kontrolowaną decyzją z dnia 2 sierpnia 1977 r. doprowadziło niewątpliwie do skutków, których w drodze administracyjnej nie da się odwrócić" (patrz str. 8 uzasadnienia), wobec czego należało przyjąć, że decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne; - nieprawidłowe przyjęcie, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w Łazach z dnia 2 sierpnia 1977 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, podczas gdy żaden z organów (ani też sąd) nie wypowiedział się i nie wyjaśnił w jaki sposób skutki te mogą zostać przywrócone oraz nie odniósł się do skutków prawnych jakie wywołała ta decyzja w zakresie zbytej działki nr [...], wobec czego należało przyjąć, że decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne, a organy nie wykonały pełnej i rzetelnej oceny dokonanej na podstawie 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 5 i 6 ustawy o księgach wieczystych i hipotece; - nieprawidłowe przyjęcie, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w Łazach z dnia 2 sierpnia 1977 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych ponieważ nabycie przez skarżących prawa własności działki nr [...] w drodze umowy cywilnoprawnej jest bezpośrednim skutkiem decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Zawierciu z dnia 30 sierpnia 1995 r. (na podstawie której przekazano tą nieruchomość do Zasobu Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa), podczas gdy należało przyjąć, że nabycie prawa własności przez skarżących jest skutkiem decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Łazach z dnia 2 sierpnia 1977 r., wobec tego wywołała ona nieodwracalne skutki prawne; - nieprawidłowe przyjęcie, że przesłanka nieodwracalności, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a. winna mieć zastosowanie jedynie w odniesieniu do decyzji bezpośredniej potwierdzającej powstanie prawa, które następnie podlegało obrotowi cywilnoprawnemu, tj. do decyzji jakiejkolwiek ale "pierwszej z kolei" poprzedzającej obrót cywilnoprawny, podczas gdy należało przyjąć, że jeśli obrót nieruchomością poprzedzony był wydaniem decyzji administracyjnej, a decyzja dotknięta jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a., zbycie nieruchomości na rzecz osoby trzeciej, chronionej rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, stanowi przeszkodę do stwierdzenia nieważności decyzji, tj. zachodzi przesłanka nieodwracalności skutków prawnych decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Łazach z dnia 2 sierpnia 1977 r.; b) art. 61a k.p.a. w zw. z art. 171 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z zasadą "res iudicata" z uwagi na wydany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt I OSK 1113/17, podczas gdy wyrok ten, jako prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, tj. zapadło prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiotu wniosku uczestniczki A. J., wobec czego organ powinien odmówić wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Łazach z dnia 2 sierpnia 1977 r., - a w konsekwencji dokonanie wadliwej kontroli decyzji organu z naruszeniem art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 135 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i oddalenie skargi skarżących K. S. i M. S., podczas gdy należało uznać, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w Łazach z dnia 2 sierpnia 1977 r. wywołała nieodwracalne skutki prawne, wobec czego należało uchylić w całości zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 grudnia 2019 r. oraz uchylić w całości decyzję Naczelnika Miasta i Gminy w Łazach z dnia 2 sierpnia 1977 r., ewentualnie stwierdzić nieważność decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 grudnia 2019 r. oraz decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Łazach z dnia 2 sierpnia 1977 r.; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 5 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (dalej "u.k.w.h.") przez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżących jako nabywców przedmiotowej nieruchomości chroni rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych, co stanowi przeszkodę do stwierdzenia nieważności decyzji. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżony wyrok, ewentualnie - w razie uznania, że zachodzą ku temu podstawy, uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości oraz rozpoznanie skargi skarżących poprzez uwzględnienie tej skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 grudnia 2019 r. w całości, ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 grudnia 2019 r.; 2) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; 3) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargi kasacyjne uczestniczka postępowania A. J. wniosła o ich oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi kasacyjne nie mają usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania - określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. - jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie wyroku. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja - będąca przepisem szczególnym - modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Odnosząc się do skargi kasacyjnej wniesionej przez Gminę Łazy, to przede wszystkim należy stwierdzić, że w skardze tej podnoszone są zarzuty i wskazywane okoliczności dotyczące sytuacji prawnej działki nr [...], która w wyniku nabycia w drodze czynności prawnej jest przedmiotem własności osób fizycznych. Przypomnieć należy działka nr [...] na podstawie decyzji z dnia 2 sierpnia 1977 r. stała się własnością Skarbu Państwa, na podstawie decyzji z dnia 30 sierpnia 1995 r. została przekazana do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, a następnie w 2011 r. drodze umowy cywilnoprawnej została sprzedana osobom fizycznym. Działka nr [...] nigdy nie była i nie jest własnością Gminy Łazy, stąd też Gmina Łazy nie posiada legitymacji do podnoszenia zarzutów dotyczących tej działki. Natomiast odnośnie działki nr [...] będącej w wyniku komunalizacji własnością Gminy Łazy, skarżąca kasacyjnie gmina się nie wypowiada, w tej kwestii tylko przypomnieć należy, że w powołanych wcześniej wyrokach sąd wyraził już stanowisko, że objecie działki nr [...] decyzją komunalizacyjną nie powoduje, że będąca przedmiotem postępowania nadzorczego decyzja z dnia 2 sierpnia 1977 r. wywoła nieodwracalne skutki prawne. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Gmina Łazy nie posiada legitymacji prawnej do podnoszenia zarzutów dotyczących działki nr [...] stąd też wniesiona skarga kasacyjna jest niezasadna. Odnosząc się zaś do drugiej skargi kasacyjnej wniesionej przez aktualnych współwłaścicieli działki nr [...] to przede wszystkim wskazać należy, że istota zagadnienia i powstałego sporu sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy nabycie przez skarżących w drodze czynności cywilnoprawnej prawa własności działki nr [...] było następstwem wydania przez Naczelnika Miasta i Gminy w Łazach decyzji z dnia 2 sierpnia 1977 r., czy też następstwem decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Zawierciu z dnia 30 sierpnia 1995 r. o przekazaniu działki nr [...] do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. W kwestii tej prawidłowo Minister ustalił, że nabycie w drodze czynności cywilnoprawnej prawa własności działki nr [...] było następstwem decyzji z dnia 30 sierpnia 1995 r., tym samym decyzja z dnia 2 sierpnia 1977 r. nie wywoła nieodwracalnych skutków prawnych, a w konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo skontrolował zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji szczegółowo odniósł się do powyższej kwestii, przedstawił stanowisko prawne, a ze stanowiskiem tym należy się w pełni zgodzić. Należy zwrócić uwagę, na taką sytuację w której ostateczny stan prawny został ukształtowany przez szereg następujących po sobie decyzji, to w kategorii nieodwracalności powinny być kwalifikowane skutki wywołane ostatnią z decyzji, kształtujących stan prawny. W okolicznościach niniejszej sprawy była to decyzja z dnia 30 sierpnia 1995 r. na podstawie której działka nr [...] została przekazana do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Podkreślić należy, że podnoszone argumenty o nieodwracalnych skutkach prawnych w okolicznościach niniejszej sprawy byłyby zasadne gdyby postępowanie o stwierdzenie nieważności dotyczyło decyzji z dnia 30 sierpnia 1995 r. na podstawie której działka nr [...] została przekazana do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących zbycia w drodze umowy cywilnoprawnej dz. nr [...], zauważyć należy, że przy ocenie przesłanki nieodwracalności skutków wywołanych przez decyzję dotkniętą wadą nieważności, należy uwzględniać jedynie jej skutki bezpośrednie, z pominięciem tych, które są następstwem innych, kolejnych decyzji, umów, bądź dalszych czynności prawnych, czy też uznawać za skutki decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą również te, które są wynikiem innych zdarzeń, czynności prawnych czy decyzji, dla których oceniana decyzja stanowiła podstawę (skutki pośrednie). W takim ujęciu można mówić o wąskim i szerokim rozumieniu nieodwracalnych skutków prawnych. W okolicznościach niniejszej sprawy problem ten sprowadza się do oceny, czy nabycie przez skarżących prawa własności dz. nr [...] w drodze umowy cywilnoprawnej w 2011 r. powinno być traktowane jako skutek decyzji z dnia 2 sierpnia 1977 r. i oceniane w kontekście art. 156 § 2 k.p.a. jako odwracalny bądź nie, czy też jest to skutek kolejnej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Zawierciu z 30 sierpnia 1995 r., mocą której nieruchomość tę przekazano do Zasobu Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. W okolicznościach niniejszej sprawy to decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Zawierciu z dnia 30 sierpnia 1995 r. wywołała nieodwracalne skutki prawne, albowiem to po wydaniu tej decyzji doszło do zawarcia umowy cywilnoprawnej sprzedaży prawa własności działki nr [...] na rzecz skarżących kasacyjnie. Należy zwrócić uwagę, że na podstawie decyzji z dnia 30 sierpnia 1995 r. wydanej na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa działka nr [...] będąca własnością Skarbu Państwa (na podstawie decyzji z dnia 2 sierpnia 1977 r.) została przekazana do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Przekazanie do Zasobu nie powodowało zmian własnościowych, właścicielem nadal był Skarb Państwa, jednak od chwili przekazania działka nr [...] objęta była szczególnym reżimem prawnym uregulowanym w ustawie z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, a nie ogólnymi zasadami dotyczącymi gospodarki nieruchomościami Skarbu Państwa zawartymi w ustawie z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce i wywłaszczaniu nieruchomości. Ustawa z dnia 19 października 1991 r. powołała szczególny podmiot, któremu Skarb Państwa powierzył wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych na jego rzecz, początkowo była to Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa, potem Agencja Nieruchomości Rolnych, a obecnie Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, w ustawie uregulowane również zostały szczególne zasady dotyczące gospodarowania, w tym zbywania nieruchomości z Zasobu na rzecz podmiotów trzecich. Zawarta w 2011 r. umowa sprzedaży będącej w Zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa działki nr [...] na rzecz skarżących kasacyjnie nastąpiła na zasadach uregulowanych w ustawie z dnia 19 października 1991 r. zarówno co do podmiotu który wykonywał prawo własności Skarbu Państwa jak i warunków i przesłanek materialnoprawnych, które musiały być spełnione, aby taka umowa mogła być zawarta. Powyższe uwagi dodatkowo wskazują, że to decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Zawierciu z dnia 30 sierpnia 1995 r. jest tą decyzją która stanowiła bezpośrednią podstawę zawarcia cywilnoprawnej umowy sprzedaży w 2011 r., tym samym to do tej decyzji należy odnosić wywołanie nieodwracalnych skutków prawnych w związku z zawartą umową sprzedaży w 2011 r. Podsumowując wskazać należy, że nabycie prawa własności dz. nr [...] przez skarżących było następstwem wydania decyzji z dnia 30 sierpnia 1995 r., nie zaś kontrolowanej w niniejszym postępowaniu decyzji z dnia 2 sierpnia 1977 r., a zatem decyzja z dnia 2 sierpnia 1977 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. To decyzja z dnia 30 sierpnia 1995 r. spowodowała dalsze przekształcenia własnościowe i to ona wywoła nieodwracalne skutki prawne. Mając powyższe na uwadze, zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania sformułowane w pkt 1 lit. a) a dotyczące naruszenia art. 156 § 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy Łazy z dnia 2 sierpnia 1977 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych są niezasadne. Za niezasadny należy również uznać zarzut sformułowany w pkt 1 lit. b) a dotyczący naruszenia art. 61a k.p.a. w zw. z art. 171 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z zasadą "res iudicata" z uwagi na wydany wyrok NSA z dnia 29 września 2017 r. sygn. akt I OSK 1113/17. Wyrokiem tym oddalono skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1839/16, którym Sąd ten uchylił poprzednio wydane decyzje nadzorcze Ministra z dnia 5 listopada 2013 r. i z dnia 26 września 2013 r., wskazując, że Minister nie ustalił, czy zbycie nieruchomości na rzecz osób fizycznych nastąpiło bezpośrednio po wydaniu decyzji o przejęciu z dnia 2 sierpnia 1977 r., czy też było skutkiem kolejnej decyzji. W konsekwencji organ zobligowany był do ponownego rozpoznania wniosku A. J. z dnia 29 września 2011 r. oraz do uzupełnienia materiału dowodowego o dokumenty bezspornie wskazujące, czy decyzja z dnia 2 sierpnia 1977 r. w odniesieniu do dz. nr [...] wywołała nieodwracalne skutki prawne. Nie znajduje zatem uzasadniania zarzut dotyczący naruszenia wskazanych przepisów. Nietrafny jest również zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w pkt 2 a dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, poprzez ich niezastosowanie w sytuacji gdy skarżących jako nabywców przedmiotowej nieruchomości chroni rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych, co stanowi przeszkodę do stwierdzenia nieważności decyzji. Do naruszenia powyższych przepisów nie doszło, albowiem stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Łazach z dnia 2 sierpnia 1977 r. nie powoduje utraty prawa własności nieruchomości przez skarżących. Mając powyższe na uwadze zarzuty skarg kasacyjnych są niezasadne, a przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrola zaskarżonej decyzji prawidłowa, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargi kasacyjne.