I OSK 822/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Zientala po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. S., M. S. i K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 233/14 w sprawie ze skargi H. S., M. S. i K. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 233/14 oddalił skargę H. S., M. S. i K. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Pismem z dnia 31 lipca 2012 r. H. S., M. S. oraz K. S. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w Gdańsku z dnia [...] marca 1971 r., nr [...] w części dotyczącej odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości położonej w Gdyni przy ul. [...] i [...] nr [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...]m2 oraz nr [...] o pow. [...]m2, z całości o pow. [...]m2, zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...], stanowiącej współwłasność R. S. i I. S. We wniosku tym zarzucono organowi wywłaszczeniowemu, że: – pomimo wymogu przewidzianego w art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. 1961 r. Nr 18 poz. 94 ze zm. zwanej dalej ustawą) na mającej miejsce w dniu 31 lipca 1970 r., na rozprawie wywłaszczeniowo-odszkodowawczej nie byli obecni biegli, – decyzja dotyczyła innych działek niż te, które były przedmiotem rozprawy wywłaszczeniowo-odszkodowawczej; – opinie szacunkowe biegłych, z których skorzystano przy wydawaniu decyzji, dotyczyły innych działek, niż finalnie wywłaszczone, a ponadto zostały przygotowane nie na zlecenie organu wywłaszczeniowego, a na zlecenie wnioskującego o wywłaszczenie, wbrew uregulowaniu art. 21 ustawy. Powyżej wskazane naruszenia, w ocenie wnioskodawców, miały rażący charakter i powinny skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji w żądanym zakresie. Po przeprowadzeniu postępowania Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydał w dniu [...] października 2013 r. decyzję nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w Gdańsku z dnia [...] marca 1971 r. Od powyższej decyzji wnioskodawcy złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku rozpatrzenia wniosku Minister Infrastruktury i Rozwoju wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał, że w myśl art. 22 ustawy "wywłaszczeniowej" z 1958 r. odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość ustalano na podstawie wyników rozprawy po wysłuchaniu opinii biegłych powołanych przez organ do spraw wewnętrznych prezydium wojewódzkiej rady narodowej, a opinia powinna zawierać szczegółowe uzasadnienie. Organ stwierdził, że bez wątpienia rozprawa została przeprowadzona a z jej protokołu wynika, że istotnie nie brał w niej udziału biegły. W ocenie organu stanowi to wprawdzie naruszenie art. 22 ustawy, jednakże fakt ten nie może być oceniany w kategoriach przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Następnie Minister wskazał, że na rozprawie administracyjnej była obecna właścicielka wywłaszczanej nieruchomości – I. S., która zawnioskowała o ograniczenie postępowania wywłaszczeniowego odnośnie parceli oznaczonych nr [...] oraz nr [...] w ten sposób, żeby przesunąć granicę parceli nr [...]. Uzasadniła to bezpośrednim sąsiedztwem ze ścianą jej domu a jej wniosek został uwzględniony przez organ wywłaszczeniowy. Dokonano podziału działek będących własnością I. S., a ostateczna decyzja dotyczyła działek o ograniczonej powierzchni. Wobec powyższego organ uznał za niesłuszny zarzut wnioskodawców, iż przedmiot sprawy nie został precyzyjnie określony. Zaznaczył też, że strony postępowania zostały w sposób prawidłowy zapoznane z stanem sprawy, a także składały wnioski i oświadczenia jej dotyczące. Odnosząc się do zarzutów dotyczących opinii sporządzonych przez biegłych, organ uznał je za nieuzasadnione. Zaznaczył, że zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy wywłaszczeniowej, ubiegający się o wywłaszczenie obowiązany był już przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego wystąpić do właściciela o dobrowolne odstąpienie nieruchomości i w razie porozumienia zawrzeć z nim w formie prawem przepisanej umowę nabycia nieruchomości, za cenę nie wyższą od ustalonej według zasad odszkodowania przewidzianych w tej ustawie lub umowę zamiany nieruchomości według zasad tej ustawy. Umowa taka mogła być zawarta również w razie porozumienia stron w toku postępowania wywłaszczeniowego. Ustalenie ceny kupna nieruchomości następowało w oparciu o opinię biegłych z listy prezydium wojewódzkiej rady narodowej. Zatem już przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego powinna zostać sporządzona wycena nieruchomości, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce. Nadto biegli, którzy sporządzili opinie, byli biegłymi z listy Prezydium Rady Narodowej w Gdańsku, zatem istniało domniemanie uprawnienia do dokonywania wyceny nieruchomości na potrzeby wywłaszczeń. Jednocześnie organ podniósł, że w art. 8 ustawa określała stawki, wedle których następowała wycena nieruchomości, a w konsekwencji dla całości postępowania nie miało znaczenia, na czyje zlecenie działał biegły i w jakim etapie postępowania dokonywał czynności, albowiem ich zakres był w ocenie organu, taki sam. Wskazał, że wycena sporządzona przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego mogła być przydatna również po jego wszczęciu. Organ przyznał przy tym, że wyliczenia dotyczące nieruchomości należącej do I. S., sporządzone w marcu 1970 r., pierwotnie dotyczyły działek o nr [...] oraz [...]. Natomiast po dokonaniu podziału i zmianie powierzchni działek przeznaczonych do wywłaszczenia, zostały sporządzone ponowne wyceny, uwzględniające nową powierzchnię. Wyceny te uwzględniały treść przepisów ustawy o wywłaszczeniu, konkretnie art. 8 ust. 7 oraz ust. 8 pkt 3. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi H., M. oraz K. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, której zarzucono naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 84 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że zarzuty skarżących nie uzasadniają stwierdzenia rażącego naruszenia prawa a w konsekwencji, że nie istnieją podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu nieobecność biegłych na rozprawie wywłaszczeniowo-odszkodowawczej stanowi uchybienie przepisowi art. 22 ustawy, to naruszenie to nie może zostać uznane za rażące. Z treści powyższego przepisu wynika, że w celu ustalenia odszkodowania za wywłaszczaną nieruchomość powinna odbyć się rozprawa, na której powinna zostać przedstawiona opinia biegłych. Nie budzi wątpliwości, że w kontrolowanej sprawie w dniu 12 czerwca 1960 r. odbyła się rozprawa, o której I. S., właścicielka wywłaszczanej nieruchomości była zawiadomiona prawidłowo i na której się stawiła. Z protokołu rozprawy nie wynika obecność na niej biegłych, ale powyższe, w ocenie Sądu, nie powoduje nieważności decyzji w zakresie dotyczącym ustalenia wysokości odszkodowania. Sąd zwrócił uwagę, że ustawa obok art. 21 zawierała także inne, sztywne i, co istotne, równorzędne gdy chodzi o rangę aktu prawnego - zasady ustalania odszkodowania. Mianowicie zgodnie z jej art. 8 odszkodowanie za grunty ustalano wówczas według określonych osobnymi przepisami stawek. Osobne odszkodowanie – również według sztywnych stałych stawek - ustalano za budowle i urządzenia gospodarstw rolnych, osobno wyceniano też uprawy. Skarżący nie zgłosili zarzutu niewłaściwego, jeżeli chodzi o określone przepisem ustawy podejścia wyceny czy zastosowania obowiązujących wówczas a wynikających z osobnych przepisów stawek, będących podstawą określenia wysokości szkody spowodowanej odjęciem prawa własności a jedynie zarzucili błąd proceduralny polegający na braku udziału biegłych w rozprawie administracyjnej. Tego rodzaju uchybienie, pomimo że niewątpliwie miało ono miejsce, w ocenie Sądu nie może jednak stanowić o nieważności rozstrzygnięcia w ww. zakresie. Sąd podzielił wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1459/07 pogląd, że "brak biegłych na rozprawie stanowił wprawdzie naruszenie art. 22 ustawy, jednakże nie mógł być oceniany w kategoriach przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji". Innymi słowy nieobecność biegłych na rozprawie administracyjnej w sytuacji, gdy brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego na kwestionowanie przez skarżących czy też ówcześnie przez obecną na rozprawie ich poprzedniczkę prawną kwoty odszkodowania (ani podczas rozprawy ani w jakiejkolwiek innej formie po wydaniu ww. decyzji) nie może być oceniona w kategoriach rażącego naruszenia prawa. W kontrolowanej sprawie organ wykazał, że odszkodowanie zostało ustalone w sposób prawidłowy czyli na podstawie przepisów przywoływanej ustawy oraz przepisów wykonawczych a skarżący wysokości odszkodowania co do meritum nie kwestionują. W ocenie Sądu w postępowaniu wywłaszczeniowym spełniono ponadto wymóg sporządzenia opinii szacunkowych (przez niezależnych biegłych). W wydanej decyzji, opinie te zostały sporządzone przez osoby wpisane na listę Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku, co implikuje twierdzenie, iż były to osoby uprawnione i przygotowane do wyceniania nieruchomości na potrzeby wywłaszczeń. Za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skarżących, jakoby nie został określony przedmiot wywłaszczenia. Z treści protokołu rozprawy wywłaszczeniowo-odszkodowawczej z dnia 31 lipca 1970 r. jasno wynika, że Przewodniczący zapoznał obecne strony ze stanem sprawy, natomiast I. S. wniosła o przesuniecie granic konkretnie wskazanych w protokole działek o konkretnych numerach [...] oraz [...]. Powyższe wskazuje, że matka skarżących, wbrew ich twierdzeniu, na rozprawie miała pełną świadomość, jakich działek dotyczy sprawa. Ostatecznie wydana decyzja dotyczyła już działek o nr [...] oraz [...], wydzielonych z pierwotnie wnioskowanych do wywłaszczenia działek nr [...] oraz [...]. Niejako w powiązaniu z powyższym należało rozpatrywać zarzut dotyczący wyceny przedmiotowych działek. O ile bowiem istotnie pierwotne opinie dotyczyły działek [...] oraz [...], to po dokonaniu ich podziału i nadaniu nowej numeracji i określeniu powierzchni - organowi wywłaszczeniowemu zostały przedstawione zaktualizowane wyceny, odnoszące się już do działek będących ostatecznie przedmiotem wywłaszczenia. Sąd zauważył, że sam fakt złożenia przez właścicielkę nieruchomości wniosku o przesunięcie granic działek uniemożliwiał dokonanie na rozprawie ustaleń dotyczących odszkodowania. Zatem powstała konieczność sporządzenia nowych wycen, co w sprawie nastąpiło i nie było kwestionowane. Jednocześnie Sąd podzielił dokonaną przez Ministra ocenę, wedle której wykonana przez biegłych wycena powstała w oparciu o treść przepisów art. 8 w związku z zarządzeniem Ministra Rolnictwa z dnia 15 grudnia 1969 r. w sprawie ceny. warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (M. P. Nr 53, poz. 424), a zatem w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli K. S., H. S. i M. S., zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a mianowicie: 1) art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94) poprzez przyjęcie, że ustalenie odszkodowania na podstawie opinii biegłych niewysłuchanych na rozprawie wywłaszczeniowej i sporządzonych po terminie tejże rozprawy oraz ustalenie odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości o zmienionych granicach i powierzchni w stosunku do nieruchomości, której wywłaszczenia dotyczyła rozprawa nie stanowi rażącego naruszenia prawa, tj. wystąpienia podstawy stwierdzenia nieważności decyzji przewidzianej przepisem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w szczególności poprzez błędne przyjęcie, iż: - mająca miejsce po rozprawie wywłaszczeniowej zmiana powierzchni i granic wywłaszczanej nieruchomości nie stanowi zmiany przedmiotu wywłaszczenia i nie wymaga przeprowadzenia kolejnej rozprawy dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości w zmienionym zakresie; - zlecenie sporządzenia nowej opinii biegłym po terminie rozprawy wywłaszczeniowej i uwzględnienie przy ustalaniu odszkodowania w decyzji wywłaszczeniowej tejże opinii bez przeprowadzenia kolejnej rozprawy i wysłuchania na niej tejże opinii nie może być oceniane w kategoriach rażącego naruszenia prawa; - fakt złożenia przez właścicielkę wywłaszczanej nieruchomości wniosku o przesunięcie granic działek uzasadniał oparcie się w decyzji wywłaszczeniowej na nowej opinii biegłych, niewysłuchanej na rozprawie wywłaszczeniowej; 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez stwierdzenie przez Sąd, że decyzja wywłaszczeniowo-odszkodowawcza oparta na opinii biegłych sporządzonej po terminie rozprawy wywłaszczeniowej i tym samym na niej niewysłuchanej nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa w części dotyczącej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi; 2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent Miasta Gdyni wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, wskazanych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. W skardze kasacyjnej opartej na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wskazano na naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a mianowicie: art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, poprzez przyjęcie, że ustalenie odszkodowania na podstawie opinii biegłych nie wysłuchanych na rozprawie i sporządzonych po terminie tejże rozprawy, oraz ustalenie odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości o zmienionych granicach i powierzchni w stosunku do nieruchomości, której wywłaszczenia dotyczyła rozprawa nie stanowi rażącego naruszenia prawa, tj. wystąpienia podstawy stwierdzenia nieważności decyzji przewidzianej przepisem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przed odniesieniem się do zarzutu skargi kasacyjnej należy przypomnieć następujące okoliczności. W dniu 31 lipca 1970 r. odbyła się rozprawa w związku z wszczętym postępowaniem wywłaszczeniowym, w której uczestniczyła współwłaścicielka I. S. W czasie rozprawy I. S. wniosła o ograniczenie powierzchni planowanej do wywłaszczania. Wniosek ten został uwzględniony i zmniejszono powierzchnię wywłaszczanej nieruchomości z 541m2 do 355m2. Z protokołu rozprawy wynika, że w rozprawie nie uczestniczył biegły, z protokołu wynika również, że przedmiotem rozprawy była kwestia wywłaszczenia i odszkodowania. Ustalenie odszkodowania nastąpiło na podstawie opinii sporządzonych przez biegłych Z. K. z dnia 25 marca 1970 r. i H. K. z dnia 23 marca 1970 r., oraz biegłego S. W., który w dniu 10 lutego 1971 r. w związku ze zmniejszeniem powierzchni wywłaszczanej nieruchomości dokonał aktualizacji wyceny nieruchomości. Wszyscy biegli wpisani byli na listę Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku. Jak wynika z decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...] marca 1971 r. w pkt 2 ustalono odszkodowanie w kwocie 9.807 zł, w tym za grunt 1.278 zł, a za kultury wieloletnie 8.529 zł. Z akt administracyjnych wynika, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 1971 r. organ na wniosek wnioskodawcy wywłaszczenia sprostował kwotę odszkodowania z kwoty 9.807 zł na kwotę 10.591 zł, oraz kwotę odszkodowania za kultury rolne z kwoty 8.529 zł na kwotę 9.313 zł. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej tj. naruszenia art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest on niezasadny. Instytucję stwierdzenia nieważności zalicza się do nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji i stanowi ona odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może być skuteczną podstawą do wzruszenia decyzji w tym trybie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dla dokonania oceny, czy brak udziału biegłych w rozprawie administracyjnej miał charakter "rażącego" naruszenia prawa należy wziąć pod uwagę okoliczności tej sprawy. Zauważyć należy, że z przepisu art. 22 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości wynika przede wszystkim obowiązek przeprowadzenia rozprawy, która w sprawie wywłaszczeniowej została przeprowadzona. Natomiast nieobecność biegłych na rozprawie w przypadku braku jakichkolwiek zastrzeżeń co do wysokości odszkodowania ustalonego na podstawie opinii biegłych ze strony właściciela nieruchomości wywłaszczonej nie może być oceniana w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Niewątpliwie nieobecność biegłych na rozprawie wywłaszczeniowej stanowi naruszenie art. 21 ustawy, jednakże takie naruszenie należy rozważyć w kontekście całości postępowania w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości. Zatem najistotniejsze do ustalenia w postępowaniu o stwierdzenie nieważności powinna być kwestia, czy powyższe uchybienia miały wpływ na wysokość ustalonego odszkodowania. Nie można bowiem przyjąć z góry założenia, iż naruszenie jednego z przepisów, który ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie oznacza, że decyzja w takiej sprawie została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie można zatem przyjąć, iż nieobecność biegłych na rozprawie bez wykazania, że miało to wpływ na wysokość ustalonego odszkodowania stanowi rażące naruszenie prawa. W świetle okoliczności niniejszej sprawy należy wziąć też pod uwagę specyfikę opinii wydawanych na potrzeby wywłaszczenia pod rządami ustawy gruntowej z 1958 r. przejawiającą się w tym, że w omawianym okresie czasu nie istniał wolny rynek nieruchomości, a szacunki opierały się na "sztywnych stawkach". Zatem odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia wyliczane było nie w odniesieniu do materiału porównawczego (jak jest obecnie) a w poprzez przemnożenie powierzchni wywłaszczanego gruntu przez stawkę ustaloną w obowiązującej tabeli w zależności od rodzaju i klasy gleby. Taki pogląd został między innymi wyrażony w wyroku NSA z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1274/11, z którym skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni się zgadza. Przypomnieć bowiem należy, że w dacie wydawania decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...] marca 1971 r., odszkodowanie ustalano na podstawie art. 8 ust. 3 i ust. 6 pkt 3 ustawy, zgodnie z tym ostatnim przepisem, jeżeli wywłaszczeniu podlega część gruntu, a pozostała część wynosi mniej niż powierzchnia działki normatywnej przyjętej w danej miejscowości na budowę domu jednorodzinnego wolno stojącego, odszkodowanie oblicza się jak za grunt rolny klasy I w strefie miejskiej okręgu I. Zgodnie zaś z obowiązującym wówczas zarządzeniem Ministra Rolnictwa z dnia 15 grudnia 1969 r. w sprawie ceny, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (M.P. Nr 53, poz. 424)., odszkodowanie za wywłaszczony grunt z okręgu I, strefy miejskiej, klasy I wynosiło 36000 zł za hektar, co stanowiło 3,60 zł za 1m2. W oparciu o te przepisy zostało ustalone odszkodowanie w decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...] marca 1971 r., a jego wysokość nie była kwestionowana, ani w postępowaniu zwykłym, ani w obecnym postępowaniu nadzorczym. Powyższe okoliczności wskazują, że naruszenie art. 21 ustawy, polegające na nieobecności biegłego w trakcie rozprawy wywłaszczeniowej, nie miało wpływu na zastosowane zasady dotyczące ustalenia odszkodowania jak i na samą wysokość ustalonego wówczas odszkodowania. Niezasadna jest również argumentacja skargi dotycząca braku tożsamości przedmiotu wywłaszczenia, bezspornym w sprawie jest, że obszar wywłaszczanej nieruchomości, na wniosek współwłaścicielki I. S. został zmniejszony z obszaru 541m2 do 355m2, w związku z czym biegły S. W. w dniu 10 lutego 1971 r. dokonał aktualizacji wyceny nieruchomości. W takich okolicznościach naruszenie art. 21 ustawy nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., dlatego też zarzut skargi kasacyjnej jest niezasadny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.