I OSK 767/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 października 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 1033/23 w sprawie ze skargi E.L. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 9 marca 2023 r. nr DO3.7611.17.2020.OC w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi E.L. (dalej: skarżąca) na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii (dalej: organ) z 9 marca 2023 r., nr DO3.7611.17.2020.OC, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, wyrokiem z 13 października 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 1033/23, oddalił skargę. Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożyła skarżąca, zastępowana przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 3 § 1 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r.. Nr 270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.),poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, w której zastosowaniu podlegał art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a.; 2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne przepisów postępowania, tj.: a. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, t.j., dalej jako: "KPA") poprzez brak stwierdzenia nieważności obu Decyzji, mimo naruszenia przez organy dekretowe przy wydawaniu przedmiotowych decyzji w rażący sposób zarówno przepisów materialnoprawnych, jak i przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: i. naruszenia art. 51 ust. 1 w zw. z art. 3 Dekretu poprzez wadliwą ich interpretację, uznanie, że przepis ten należy interpretować rozszerzająco, a w konsekwencji, że przeznaczenie nieruchomości na cele użyteczności publicznej w sposób automatyczny przesądza o wyłączeniu możliwości przyznania byłemu w właścicielowi prawa do niej, podczas gdy taka interpretacja i sposób rozstrzygania spraw był zakwestionowany przez orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, co doprowadziło do wydania wadliwej decyzji; ii. naruszenia prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (D. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 278, dalej jako "Dekret"), poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji brak uznania, że wystąpiły przesłanki warunkujące przyznanie prawa własności czasowej gruntu do nieruchomości, podczas gdy możliwe było pogodzenie dalszego korzystania z gruntu przez dotychczasowych właścicieli z planem zabudowy, co doprowadziło do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa; ii. naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 44 w zw. z art. 47 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 36, poz. 341 ze zm., dalej "r.p.a."), poprzez niewłaściwe i niepełne wyjaśnienie okoliczności sprawy, a przede wszystkim niepoczynienie ustaleń w zakresie możliwości korzystania z nieruchomości przez dawnych właścicieli w sposób zgodny z planem zabudowy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; iii. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i § 2 w zw. z art. 80 w zw. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokonania wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności brak ustalenia okoliczności przemawiających za tym, że wystąpiły przesłanki wskazujące na brak odmowy przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; iii. naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 75 ust. 2 r.p.a. poprzez wadliwe, lakoniczne uzasadnienia swojej decyzji dekretowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3. naruszenie art. 80 KPA, poprzez dokonanie dowolnej i tendencyjnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 4. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 158 § 3 k.p.a w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy w zw. z art. 44 i 92 rozporządzenia z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym poprzez dokonanie błędnego uznania, że organ administracji publicznej Minister Rozwoju i Technologii słusznie nie zastosował ich w sprawie, mimo że wskazywane przez Skarżącego podstawy nieważności decyzji przedstawione w toku postępowania wskazują na wystąpienie przesłanki stwierdzającej nieważność Decyzji Dekretowej; 5. art. 133 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z w zw. z art. 7, 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w wyniku dokonania błędnej oceny wynikającego z akt sprawy jej stanu faktycznego oraz prawnego, mającego wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, co w konsekwencji spowodowało bezzasadne oddalenie skargi od decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z 2 sierpnia 2022 r. nr DO.3.7611.17.2020.AK, odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z 16 czerwca 2005 r. nr BO.3/810/813-R-103/05, o odmowie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z 23 grudnia 1961 r. nr GT.III.II-6/B/135/61, odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], hip. [...], w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej obecnie własność Skarbu Państwa; 6. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak ustosunkowania się Sądu I instancji do wszystkich zarzutów podniesionych przez Skarżącego w złożonej skardze, co wpłynęło w sposób istotny na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniesiono o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wniesiono także o zwrot kosztów niniejszego postępowania i postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, w tym kosztów wpisu sądowego od skargi (200 zł) i od skargi kasacyjnej (200 zł) oraz kosztów zastępstwa procesowego przez profesjonalnego pełnomocnika według norm przepisanych. Jednocześnie zrzeczono się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony skarżącej kasacyjnie do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny ustalił lub przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z 28 września 2010 r., I OSK 1605/09; z 13 października 2010 r., II FSK 1479/09). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Nie ma podstaw, aby twierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest wadliwe, zwłaszcza zaś z tego powodu, że jak podnosi to skarga kasacyjna, nie odniesiono się w nim do wszystkich zarzutów skargi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania wynikające z art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem zawiera wszystkie elementy, o których mowa w tym przepisie, przedstawia tok rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wynikają z niego przyczyny zajęcia danego stanowiska oraz powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Należy również wyjaśnić, że jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w kontekście zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi - sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, albowiem pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy (por. np.: wyrok NSA z 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 850/09; wyrok NSA z 17 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1824/10; wyrok NSA z 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1766/10). Jednak nie oznacza to, że sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest zobowiązany do przedstawienia i odniesienia się do tych zarzutów, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy i to w zakresie - co należy podkreślić - w jakim jest to konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy oraz dla oceny prawidłowości tego rozstrzygnięcia. Okoliczność zatem, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie analizowano merytorycznie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, może stanowić naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., które zostanie uwzględnione przez Sąd kasacyjny w sytuacji wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1824/10, z 28 lipca 2015 r. w sprawie II OSK 851/15, z 21 listopada 2014 r. w sprawie II OSK 1084/13, z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 358/15). Z powyższego wynika, że jakkolwiek brak odniesienia się wojewódzkiego sądu administracyjnego do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze nie stanowi sam w sobie uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, to jednak pominięcie zarzutów i argumentów istotnych oraz wykazanie w skardze kasacyjnej takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, że należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia, sąd ten mógłby inaczej orzec w sprawie, stanowi uzasadnioną podstawę do uchylenia wyroku sądu administracyjnego I instancji. W ocenie Sądu Kasacyjnego z wywodów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wynika, dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Sąd I instancji nie pominął przy tym zarzutów i argumentów strony skarżącej mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało zatem uznać za niezasadny. Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów należy przypomnieć, że zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z 9 marca 2023 r. Minister Rozwoju i Technologii utrzymał w mocy własną decyzję z 2 sierpnia 2022 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z 16 czerwca 2005 r. o odmowie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z 23 grudnia 1961 r. odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], hip. [...], w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej obecnie własność Skarbu Państwa. Przedmiotem sporu jest ocena decyzji Ministra Infrastruktury z 16 czerwca 2005 r. jako niewydanej z rażącym naruszeniem prawa. Strona skarżąca kasacyjnie uważa, że Minister Infrastruktury wydając decyzję z 16 czerwca 2005 r. rażąco naruszył prawo, ponieważ nie dostrzegł, że orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z 23 grudnia 1961 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa przez orzeczenie z 1961 r. ma świadczyć to, że Minister nie dostrzegł, że planem zabudowy, który obowiązywał w chwili wydania decyzji przez Prezydium Rady Narodowej Warszawy z 23 grudnia 1961 r. był Ogólny Plan Zabudowania m.st. Warszawy z dnia 11 sierpnia 1931 r. Po dacie jego uchwalenia dla obszaru spornej nieruchomości nie uchwalono w sposób zgodny z przepisami żadnego innego planu. Minister uznał natomiast, że w dacie wydania orzeczenia z 23 grudnia 1961 r. nieruchomość przy ulicy [...] objęta była Planem Zagospodarowania Przestrzennego m.st. Warszawy zatwierdzonym uchwałą Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy Nr 4/13 z dnia 31 stycznia 1961 r. i był to plan obowiązujący, choć nie ustalono miejsca jego publikacji. Ponadto, z akt sprawy wynika, że nieruchomość położona przy ul. [...] została objęta decyzją o lokalizacji szczegółowej nr 100/Wola z 14 czerwca 1961 r. dotyczącą budowy agregatorni, tlenowni oraz nadbudowę budynku głównego Instytutu Matki i Dziecka, co stanowi uszczegółowienie zapisów planu. Prawidłowo więc Minister Infrastruktury w decyzji z 16 czerwca 2005 r. uznał, że przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości na takie cele publiczne, wyłączało możliwość przyznania byłemu właścicielowi własności czasowej przez ówczesny organ dekretowy. Oznaczało to brak podstaw do stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z 23 grudnia 1961 r. Z tych powodów Minister uznał w zaskarżonej decyzji, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z 16 czerwca 2005 r. W ocenie Sądu Kasacyjnego nie ma podstaw do twierdzenia, że Sąd I instancji niezasadnie zaakceptował powyższe stanowisko Ministra wyrażone w zaskarżonej decyzji. Kluczowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma ocena mocy obowiązującej wspomnianego wyżej planu zagospodarowania przestrzennego z 1961 r. Powyższe zagadnienie było już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1383/10, stwierdził, że na terenie m. st. Warszawy obowiązywały przepisy ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o odbudowie m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 52, poz. 268). Na podstawie art. 14 tej ustawy, w odniesieniu do obszaru m. st. Warszawy i Warszawskiego Zespołu Miejskiego, zostały uchylone przepisy dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju (Dz. U. Nr 16, poz. 109 ze zm.), który obowiązywał w całej części kraju, aż do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 7, poz. 47). Zatem od dnia 8 sierpnia 1947 r. (data wejścia w życie ustawy o odbudowie m. st. Warszawy) tryb publikacji planu zagospodarowania winien odbywać się na podstawie przepisów tej ustawy, to jest podlegać publikacji w Monitorze Polskim. Powyższe nie oznaczało jednak, że w taki właśnie sposób winien zostać opublikowany wspomniany wyżej plan ogólny zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia 31 stycznia 1961 r. nr 4/13. Choć nie nastąpiło formalne uchylenie przepisów ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o odbudowie m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 52, poz. 268), to jednak - per desuetudinem - przepisy te przestały obowiązywać na skutek wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 30 grudnia 1950 r. o organizacji władz i instytucji w dziedzinie budownictwa. Odpadała w tym momencie bowiem podstawa do działania zarówno Naczelnej Rady Odbudowy m. st. Warszawy, do obowiązków której należało uchwalanie planów zagospodarowania przestrzennego i Warszawskiego Zespołu Miejskiego (art. 3 pkt a ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o odbudowie m. st. Warszawy) jak i - podległego najpierw Ministrowi Odbudowy, a następnie Ministerstwu Budownictwa, Biura Odbudowy Stolicy, które wykonywało prace dotyczące sporządzania regionalnych i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na obszarze m. st. Warszawy i Warszawskiego Zespołu Miejskiego (art. 6 cyt. ustawy). Powyższe – zdaniem Sądu Naczelnego – prowadziło do wniosku, że doszło do faktycznego zaprzestania działalności przez Radę na skutek formalnej oraz faktycznej likwidacji Biura. Miało ono bowiem rangę organu Ministerstwa, który nie mógł funkcjonować, po jego likwidacji, bez wyraźnego unormowania, jako jednostka innego ministerstwa. Nie mógł mieć również samodzielnego bytu. Tym bardziej, że analiza treści Monitorów Polskich wykazała, iż od początku lat 50-tych brak było w nich jakichkolwiek planów dotyczących m. st. Warszawy uchwalonych przez Radę. Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny - we wspomnianym wyżej wyroku - przyjął, że zaistniała w analizowanym przypadku sytuacja, w której na skutek nieprzestrzegania lub niestosowania określonych przepisów, utraciły one moc na skutek negatywnego zwyczaju. W rezultacie, konstatacja ta doprowadziła Naczelny Sąd Administracyjny do uznania, iż w takiej sytuacji winny być brane pod uwagę przepisy ogólne, obowiązujące w całym kraju, to jest przepisy dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju. Przepisy te w art. 25 ust. 1 w związku z art. 30 przewidywały, że plan miejscowy (a za taki należało uznać plan zatwierdzony uchwałą Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy), po uchwaleniu przez właściwą radę narodową uzyskiwał moc obowiązującą z dniem ogłoszenia w sposób przyjęty w danej miejscowości, a ponadto przez wywieszenie w zarządach właściwych gmin w miejscu widocznym na okres co najmniej jednego tygodnia. Brak precyzji w zapisie przepisu, co oznacza odwołanie do sposobu zwyczajowo przyjętego w danej miejscowości, pozwala na sformułowanie tezy, iż mogło się to odbyć, np. w formie wówczas bardzo popularnej przez rozplakatowanie na słupach ogłoszeniowych. Okoliczności związane z dokonywaniem w sposób formalny zmian planu zagospodarowania zatwierdzonego w dniu 31 stycznia 1961 r. uchwałą Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy, wydawaniem na jego podstawie licznych decyzji lokalizacyjnych na podstawie, których wznoszono inwestycje oraz formalne pozbawienie tego planu mocy obowiązującej uchwałą Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia 10 lipca 1969 r. nr 4/2, uzasadniały przyjęcie, że plan ten obowiązywał i wywoływał określone skutki prawne pomimo tego, że nie został opublikowany w Monitorze Polskim. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1643/11, podzielił powyższy pogląd o tym, iż plan z 1961 r. obowiązywał i wywoływał określone skutki prawne. Wskazał ponadto, że zwrócił się (w drodze elektronicznej) pismem z 4 lutego 2013 r. do systemu informacji prawniczej LEX z zapytaniem, na jakiej podstawie została ustalona, w metryce ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o odbudowie m. st. Warszawy, data utraty mocy tej ustawy na dzień 31 grudnia 1964 r. W uzyskanej w dniu 5 lutego 2013 r. (w tym samym trybie) odpowiedzi adresat przyznał, że dokonana przez powyższy system ocena końca obowiązywania omawianego aktu nie wynikała z pogłębionej analizy, a ustalając tę datę na dzień 31 grudnia 1964 r. kierowano się okolicznością, że Naczelna Rada Odbudowy Warszawy zakończyła działalność w 1964 r. Ponadto podkreślano, iż wcześniej stały się też nieaktualne przepisy planów zagospodarowania w związku z wejściem w życie ustawy o planowaniu przestrzennym z dnia 31 stycznia 1961 r. oraz ustawy z dnia 30 grudnia 1950 r. o organizacji władz i instytucji w dziedzinie budownictwa ( Dz. U. Nr 58, poz. 523). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zatem, że informacja podawana ówcześnie w systemie informacji prawniczej LEX nie miała w zasadzie żadnego oparcia. Zbieżnym zaś, z informacją podawaną przez Internetowy Systemu Aktów Prawnych Sejmu RP, było powoływanie się obecnie, przez system informacji prawniczej LEX, na ustawę z dnia 30 grudnia 1950 r. o organizacji władz i instytucji w dziedzinie budownictwa, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1951 r. Sąd Kasacyjny podziela poglądy wyrażone w przywołanych wyżej wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, że plan z 1961 r. obowiązywał i wywoływał określone skutki prawne. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że Minister Infrastruktury wydając decyzję z 16 czerwca 2005 r. o odmowie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z 23 grudnia 1961 r. nie naruszył rażąco prawa opierając rozstrzygnięcie na stwierdzeniu, że plan z 1961 r. obowiązywał. Prawidłowo więc Minister Infrastruktury w decyzji z 16 czerwca 2005 r. uznał, że przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości na takie cele publiczne w planie z 1961 r. wyłączało możliwość przyznania byłemu właścicielowi własności czasowej przez ówczesny organ dekretowy. W konsekwencji Minister Rozwoju i Technologii zasadnie uznał w zaskarżonej decyzji, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z 16 czerwca 2005 r. W tym stanie rzeczy niezasadny jest zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W konsekwencji nie można uznać za zasadne także pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, ponieważ są one oparte na założeniu o nieobowiązywaniu planu z 1961 r. Należy przy tym zauważyć, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja Ministra Infrastruktury z 16 czerwca 2005 r. zostały wydane na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, zatem nie mogły odnieść skutku zarzuty naruszenia przepisów rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym. Reasumując, należy stwierdzić, że wyrok Sądu pierwszej instancji, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, nie narusza przepisów prawa. Z tych przyczyn na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.