I OSK 764/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Dawid Nowotka po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Rozwoju i Technologii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 1307/22 w sprawie ze skargi I.W. i W.W. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 30 marca 2021 r. nr DLI-VI.7615.491.2020.MT w przedmiocie ustalenia odszkodowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od I.W. i W.W. solidarnie na rzecz Ministra Finansów i Gospodarki kwotę 5000 (pięć tysięcy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 listopada 2022 r. IV SA/Wa 1307/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi I.W. i W.W. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 30 marca 2021 r. nr DLI-VI.7615.491.2020.MT w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość: 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody Mazowieckiego z 24 sierpnia 2020 r. nr 2757/2020; 2. zasądził od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz I.W. i W.W. kwotę 7417 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał na następujące okoliczności sprawy. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii decyzją z 30 marca 2021 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z 24 sierpnia 2020 r., którą to decyzją organ I instancji ustalił na rzecz I.W. i W.W. odszkodowanie w wysokości 166 084 zł (powiększone o 5% wartości nieruchomości) z tytułu przejęcia z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działki nr "[...]" o pow. "[...]" ha, nr "[...]" o pow. "[...]" ha, nr "[...]" o pow. "[...]" ha, nr "[...]" o pow. "[...]" ha, nr "[...]" o pow. "[...]" ha i nr "[....]" o pow. "[...]" ha z obrębu "[...]", Gmina K. Przejęcie nastąpiło w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1474 ze zm.; dalej: specustawa drogowa) pod budowę drogi ekspresowej S17 W. "[...]". Podstawę ustalenia odszkodowania stanowił operat szacunkowy z 31 marca 2020 r. Rzeczoznawca majątkowy ustalił, że zgodnie z planem miejscowym, zatwierdzonym Uchwałą Nr XX/142/2025 Rady Gminy K. z 25 stycznia 2005 r., szacowane działki stanowiły tereny rolne oraz treny projektowanych obwodnic dróg krajowych wraz ze strefą ochronną. Analiza rynku nieruchomości przeznaczonych pod rolę wykazała, że ceny nieruchomości przeznaczonych pod komunikację są wyższe od cen gruntów przeznaczonych pod rolę, a zatem przejęcie ww. nieruchomości na cele inwestycji drogowej powoduje zwiększenie jej wartości. W konsekwencji tego rzeczoznawca dokonał wyceny zgodnie z art. 134 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.), tj. według alternatywnego sposobu użytkowania, czyli w oparciu o zbiór nieruchomości o przeznaczeniu drogowym. Wyceniając grunt, biegły zastosował podejście porównawcze, metodę porównywania parami. Wartość 1 m² wyniosła 15,26 zł, co pozwoliło biegłemu na określenie wartości gruntu na kwotę 111 505,00 zł. Wartość składników budowlanych określono na 54 579,00 zł. Łącznie wartość nieruchomości stanowiącej działki o nr "[...]" oszacowano na kwotę 166 084 zł. Organ odwoławczy podniósł również, że w związku z wydaniem przedmiotowej nieruchomości do dyspozycji inwestora w ustawowym terminie, prawidłowo organ pierwszej instancji ustaloną kwotę odszkodowania powiększył o 5 % wartości nieruchomości, tj. o kwotę 8 304 zł. W ocenie organu, rzeczoznawca prawidłowo przyjął, że z uwagi na wyższy poziom cen nieruchomości drogowych od cen nieruchomości rolnych, w przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowanie zasada korzyści wynikająca z art. 134 ust. 4 u.g.n. w zw. z § 36 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109, z późn. zm.; dalej: rozporządzenie). W konsekwencji biegły poprawnie przeprowadził wycenę, tj. w oparciu o ceny nieruchomości o przeznaczeniu drogowym. W ocenie organu odwoławczego, analiza sporządzonego operatu nie wykazała zaistnienia nieprawidłowości, które mogłyby skutkować nieuznaniem tego dowodu z opinii biegłego. Zawiera on wszystkie elementy wymagane przepisami prawa. Biegły wyczerpująco wyjaśnił przyjęty przez niego wybór metody szacowania nieruchomości oraz szczegółowo scharakteryzował przyjęty rynek transakcyjny. Opinia rzeczoznawcy spełnia wszystkie wymogi formalne określone w rozporządzeniu w sprawie wyceny, opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym skorygowaniu przyjętych cen rynkowych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyli I.W. i W.W., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7 k.p.a., polegające na braku należytego rozważenia przez organ II instancji istnienia słusznego interesu strony i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez bezkrytyczne oparcie decyzji na wadliwym operacie szacunkowym z 31 marca 2020 r., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego określenia wartości przedmiotowej nieruchomości poprzez istotne jej zaniżenie i wadliwe ustalenie należnego stronie odszkodowania; 2) art. 11 k.p.a., polegające na braku należytego wyjaśnienia w uzasadnieniu skarżonej decyzji zasadności przesłanek, którymi kierował się organ, wydając decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego, w szczególności w zakresie wskazanych w odwołaniu błędów merytorycznych operatu szacunkowego rzeczoznawcy Z.Ś., w sytuacji gdy przepis ten nakazuje organowi administracyjnemu sporządzenie uzasadnienia w sposób wyjątkowo staranny, tak aby strona miała pełną wiedzę co do przesłanek zastosowania określonych w rozstrzygnięciu przepisów, faktów uznanych za udowodnione i przyczyn odmowy uznania za zasadne zarzutów strony; 3) art. 8 k.p.a., polegające na odstąpieniu przez organ od utrwalonej i ujednoliconej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym w sytuacji, gdy w analogicznej sprawie organ (Wojewoda Mazowiecki) wydał 2 lutego 2021 r. decyzję o sygnaturze SPN-II.7570.20.142.2018.MS dotyczącą nieruchomości sąsiedniej, tj. działek nr "[...]" obręb "[...]", gmina K., w której wartość metra kwadratowego została określona na kwotę 44,50 zł, a nie jak w skarżonej decyzji na kwotę 15,26 zł; 4) art. 80 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu dowolnych ustaleń faktycznych w oparciu o wadliwą opinię rzeczoznawcy Z.Ś., która to opinia została sporządzona z naruszeniem zasad dotyczących wyceny nieruchomości, a wynikających z u.g.n. oraz rozporządzenia oraz ze standardów zawodowych rzeczoznawców majątkowych, przy jednoczesnym braku akceptacji prawidłowych ustaleń i wyliczeń poczynionych w operacie sporządzonym na zlecenie strony przez rzeczoznawcę A.O. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wniósł o jej oddalenie. Wskazanym na wstępie wyrokiem z 28 listopada 2022 r. IV SA/Wa 1307/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę, uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, które skutkowały koniecznością jej uchylenia. W ocenie Sądu I instancji, operat szacunkowy stanowiący podstawę orzekania w sprawie zawiera wady i nieścisłości, które go dyskwalifikują. W operacie stanowiącym podstawę ustalenia odszkodowania nie zostały wyjaśnione przyczyny wybrania podejścia porównawczego oraz metody porównywania parami. Przytoczenie przepisów określających podejście i metodę, co zostało ujęte w operacie, nie oznacza, zdaniem Sądu, wyjaśnienia przyczyn ich wyboru, z uwzględnieniem elementów wynikających z art. 154 ust. 1 u.g.n. Dodatkowo Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w ramach oceny operatu szacunkowego organ powinien zweryfikować, czy nieruchomości wybrane przez biegłego do porównań rzeczywiście cechują się podobieństwem. W rozpoznanej sprawie i ocenianym operacie rzeczoznawca majątkowy nie wyjaśnił w sposób wymagany przepisami prawa podobieństwa nieruchomości przyjętych do porównań. Porównywalność - w rozumieniu art. 4 pkt 16 u.g.n. - nie oznacza identyczności parametrów. Oznacza wspólność istotnych cech rynkowych, mających zasadniczy wpływ na wartość nieruchomości. Ustalenie, które z cech nieruchomości mają najistotniejsze znaczenie w konkretnym przypadku, zależy od oceny rzeczoznawcy wyposażonego nie tylko w szczególne kompetencje ustawowe, ale także posiadającego profesjonalną wiedzę na temat czynników oddziaływujących na wartość nieruchomości. Zarówno jednak cechy te, jak i ich waga, muszą zostać wskazane w operacie. Przy metodzie porównywania parami (§ 4 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wyceny) porównuje się nieruchomość będącą przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Jak zauważył Sąd I instancji - w rozpoznanej sprawie informacji takich w zasadzie nie było. Co prawda w pkt 4 operatu podano cechy oraz skalę ocen, a w pkt 9.5 odniesiono te dane do wybranych nieruchomości, to jednak zdaniem Sądu, informacje zawarte w pkt 9.5 stanowią już wnioski wyciągnięte przez rzeczoznawcę, a nie obiektywne dane o wybranych nieruchomościach. Powyższe czyni zaś w istocie niemożliwą ocenę podobieństwa nieruchomości przyjętych w operacie do zbioru nieruchomości podobnych do nieruchomości podlegającej wycenie. Podobieństwo zaś nie może budzić wątpliwości, ponieważ strona, jak i organy administracyjne ustalające wysokość odszkodowania, a następnie sąd administracyjny oceniający legalność wydanej w tym przedmiocie decyzji, muszą mieć możliwość ustalenia, czy analizowane przez rzeczoznawcę nieruchomości są rzeczywiście podobne do siebie, dlaczego biegły przyjął takie, a nie inne nieruchomości do porównania. Wątpliwości Sądu I instancji budził także zaprezentowany przez rzeczoznawcę sposób dokonania wyceny nieruchomości. Przedstawione przez rzeczoznawcę w operacie wyniki nie były bowiem poprzedzone wskazaniem sposobu przeprowadzenia obliczeń, co uniemożliwiało weryfikację dokonanych obliczeń zarówno przez organy postępowania, jak i strony występujące w sprawie. Jednocześnie Sąd I instancji zauważył, że okolicznością, która dodatkowo wpływa na zaistnienie wątpliwości co do prawidłowości wyceny nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją, jest fakt, że do skargi dołączono decyzję Wojewody Mazowieckiego z 2 lutego 2021 r. (Nr SPN-II.7570.20.142.2018.MS), w której ustalono odszkodowanie w wysokości 99 397,00 zł za nieruchomość położoną w gminie K., obręb "[...]", oznaczoną nr ewid. "[...]". Decyzja ta dotyczy nieruchomości sąsiadujących z nieruchomościami, których dotyczy zaskarżona decyzja. Zdaniem Sądu I instancji, kwota odszkodowania w decyzji przedłożonej przez skarżących została oparta o wycenę, w której cena 1 m2 musiała znaczne przewyższać cenę ustaloną na potrzeby postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, co wynika z prostego porównania powierzchni nieruchomości wycenianej w decyzji zaskarżonej oraz ustalonej jej wartości i powierzchni nieruchomości wycenianej w decyzji załączonej do skargi oraz wysokości ustalonego odszkodowania. Z powyższych przyczyn ustalenie odszkodowania na podstawie wskazanej wyceny spowodowało, że podjętą w tej materii ostateczną decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii Sąd I instancji ocenił jako wydaną z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego, co doprowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak też poprzedzającej ją decyzji Wojewody Mazowieckiego. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 listopada 2022 r. IV SA/Wa 1307/22 wniósł Minister Rozwoju i Technologii. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż operat szacunkowy nie mógł stanowić dowodu, w oparciu o który możliwe było ustalenie odszkodowania, gdyż organ nie dokonał wnikliwej oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym w szczególności prawidłowości operatu szacunkowego stanowiącego podstawę ustalenia odszkodowania, który w ocenie Sądu zawiera wady i nieścisłości, które go dyskwalifikują. Skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną działający w imieniu I.W. i W.W. pełnomocnik procesowy stwierdził, że wyrok Sądu I instancji jest prawidłowy i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły. Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Rację należy przyznać skarżącemu kasacyjnie organowi, że argumenty, z powodu których Sąd I instancji uchylił zaskarżona decyzję i decyzję organu I instancji, okazały się bezpodstawne. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał na trzy kwestie, które – w jego ocenie – doprowadziły do naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. (vide str. 9 uzasadnienia wyroku, co do naruszonych norm postępowania) i w konsekwencji powodowały konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji. Po pierwsze, w operacie nie zostały wyjaśnione przyczyny wyboru podejścia porównawczego i metody porównywania parami. Po drugie, organ powinien zweryfikować (czego nie uczynił), czy nieruchomości wybrane przez rzeczoznawcę do porównań były nieruchomościami podobnymi do wycenianej. I po trzecie, wątpliwości Sądu I instancji wzbudził sposób dokonania wyceny: na str. 20 operatu przedstawiono wyniki obliczeń przeprowadzonych przez rzeczoznawcę, jednakże nie wskazano sposobu przeprowadzenia obliczeń. Braki te – zdaniem Sądu I instancji – uniemożliwiają weryfikację dokonanych obliczeń przez organy postępowania a także występujące w sprawie strony. Ostatnią wątpliwość Sądu I instancji wzbudziła dołączona do skargi decyzja dotycząca wyceny innej nieruchomości skarżących, która mogła wskazywać na wyższą cenę jednostkową m2. Wszystkie te zastrzeżenia Sądu I instancji nie są zasadne. Jeśli chodzi o wyjaśnienie podejścia i metody wyceny, to zauważyć należy, że zgodnie z art. 154 ust. 1 u.g.n. "Wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych." Metoda porównywania parami przy wycenie gruntu nieruchomości wynikała z ilości transakcji nieruchomościami "drogowymi" na określonym przez rzeczoznawcę rynku i była konsekwencją ustalenia, że do porównania należy przyjąć transakcje "drogowe". Takich transakcji rzeczoznawca majątkowy w wyniku analizy rynku wyłonił cztery, a taka ilość transakcji porównawczych mogła być wykorzystana tylko w metodzie porównywania parami. Rzeczoznawca majątkowy podał przy tym podstawę prawną takich ustaleń (art. 134 ust. 4 u.g.n. i § 36 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego z 2004 r.). Wszystko to rzeczoznawca majątkowy wyjaśnił na str. 10-17 operatu. Sąd I instancji nie podważył też w żaden sposób możliwości wykorzystania podejścia porównawczego do wyceny gruntu nieruchomości w tej sprawie, oraz podejścia kosztowego w przypadku części składowych, w oparciu o kryteria wskazane w art. 152, art. 150 ust. 2 i art. 151 ust. 1 u.g.n. oraz nie wykazał, że brak wyjaśnienia przyjętego do wyceny podejścia mógł mieć wpływ na wynik sprawy, skoro wybór podejścia należał do rzeczoznawcy. Na str. 10 operatu rzeczoznawca majątkowy wyjaśnił zresztą, dlaczego grunt został oszacowany w podejściu porównawczym, a części składowe w podejściu kosztowym. W orzecznictwie podnosi się przy tym, że "weryfikacja prawidłowości dokonanego przez rzeczoznawcę majątkowego wyboru, zarówno podejścia, jak i metody wyceny, nie dokonuje się na gruncie przepisów k.p.a., lecz w oparciu o przepis art. 157 ust. 1 u.g.n. a więc przez ocenę prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonaną przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych" (wyrok NSA z 16.10.2025 r. I OSK 1997/22, LEX nr 3940839). Przyjmuje się też, że "Jeśli strona ma zastrzeżenia do rzetelności i prawidłowości wykonania operatu, to może skorzystać z możliwości oceny operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych w trybie art. 157 u.g.n. Skorzystanie z tej możliwości zależy od inicjatywy strony, która dąży do zakwestionowania prawidłowości sporządzenia operatu jako podstawy wydania decyzji. Przy tym podkreślić należy, że o ocenę operatu w powyższym trybie wystąpić może również organ, jeśli poweźmie wątpliwości co prawidłowości sporządzonego operatu. Nie można natomiast oczekiwać od organu, by występował do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych o sprawdzenie operatu, jeśli sam nie ma wątpliwości co do jego prawidłowości" (wyrok NSA z 14.10.2025 r. I OSK 2295/22, LEX nr 3952756). W tej sprawie strona nie skorzystała z takiej możliwości. Natomiast jeśli chodzi o podobieństwo nieruchomości porównawczych do nieruchomości wycenianej trzeba mieć na uwadze, że mieliśmy do czynienia z nieruchomością przejętą na cele drogowe, co istotnie zawęża cechy porównawcze, w tym lokalizację, skoro w takim przypadku można sięgać także poza rynek lokalny, stosownie do § 26 rozporządzenia z 2004 r., co w orzecznictwie jest utrwalone. Rzeczoznawca określił natomiast, z jakiego rynku wybierał nieruchomości porównawcze, ze względu na otoczenie z wyłączeniem miast, i jakie cechy uwzględniał przy porównaniu. Taka ocena mogła być zweryfikowana tylko w wyżej określonym trybie z art. 157 ust. 1 u.g.n., z tego względu, że "W świetle prawa porównywalność nieruchomości w rozumieniu art. 4 pkt 16 u.g.n., nie oznacza identyczności parametrów, tylko wspólność istotnych cech rynkowych mających zasadniczy wpływ na wartość nieruchomości. Jest to zatem więź polegająca na podobieństwie, a nie na tożsamości. Ustalenie zaś, które cechy nieruchomości mają najistotniejsze znaczenie - w konkretnym przypadku - zależy od oceny rzeczoznawcy wyposażonego nie tylko w szczególne kompetencje ustawowe, ale także posiadającego profesjonalną wiedzę na temat czynników oddziaływających na wartość nieruchomości" (wyrok NSA z 23.09.2025 r. I OSK 1765/22, LEX nr 3938366). Takiej weryfikacji organ nie mógł zatem przeprowadzić we własnym zakresie, a takie zaniechanie zarzucał mu Sąd I instancji. W odniesieniu zaś do poprawności wyliczeń poczynionych przez rzeczoznawcę majątkowego uszło uwadze Sądu I instancji, że na powołanej przez ten Sąd str. 20 operatu rzeczoznawca majątkowy zaznaczył, że obliczenia zostały przeprowadzone w załączniku nr 1 do operatu, co treść tabel 1 i 2 tego załącznika potwierdza, a dodatkowe wyjaśnienia znajdują się na owej 20 stronie operatu. W żadnym razie też wiarygodności dowodowej operatu szacunkowego nie można podważyć, mając za punkt odniesienia wycenę innej nieruchomości, podaną w decyzji, na dodatek bez znajomości operatu tej innej wyceny i skali wartości gruntu oraz jego składników. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie okazał się więc skuteczny. Mając to na uwadze, na podstawie art. 188 w zw. z art. 193 i art. 151 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.