I OSK 738/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Ke 610/22 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 11 października 2022 r. znak: SPN.I.7536.38.2022 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 21 grudnia 2022 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. J. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z 11 października 2022 r. znak: SPN.I.7536.38.2022, w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją z 7 października 2021 r. Starosta K. na wniosek P. S.A. z siedzibą w L., Oddział S. (dalej: inwestor), ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w obrębie ewid. [...], gm. C., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] poprzez udzielenie inwestorowi zezwolenia na rozbiórkę istniejącej linii napowietrznej 110 kV [...]i przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...]w pasie technologicznym o długości 366,58 m i szerokości 18,0 m (po 9,0 m od osi linii 110 kV) o pow. 6495,28 m2 zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część decyzji. Decyzją z 2 grudnia 2021 r. Wojewoda Świętokrzyski (dalej: Wojewoda) uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na konieczność: 1) uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przedłożenia ofert kierowanych do właściciela działki nr [...] w celu wyrażenia zgody na przeprowadzenie ww. inwestycji, 2) zawarcia prawidłowego rozstrzygnięcia co do rodzaju inwestycji zgodnie z opisem zawartym w decyzji lokalizacyjnej oraz precyzyjnego wskazania przebiegu projektowanych linii elektroenergetycznych na działce nr [...]; 3) dokonania analizy uciążliwości inwestycji dla właściciela, przy czym wyniki tych ustaleń powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W toku ponownego rozpoznania, inwestor – w odpowiedzi na wezwanie Starosty K. – wyjaśnił, że rokowania dotyczące uzyskania zgody właściciela ww. działki na jej udostępnienie w celu wykonania inwestycji zostały zakończone negatywnie, przedstawiając dokumentację w tym zakresie. Decyzją z 27 czerwca 2022 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 124 ust. 1, 2, 4-7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm., dalej: u.g.n.): 1. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w obrębie ewid. O., gm. C. oznaczonej jako działka nr [...], stanowiącej własność M. J. przez udzielenie inwestorowi zezwolenia na przebudowę napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...] w pasie technologicznym o długości 366,58 m i szerokości 18,0 m (po 9,0 m od osi linii 110 kV) o pow. 6495,28 m² terenu trwale ograniczonego zgodnie z załącznikiem graficznym, stanowiącym integralną część tej decyzji; 2. zobowiązał inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu robót wymienionych w pkt 1; 3. wskazał, że jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego stanie się niemożliwe albo spowoduje nadmierne trudności lub koszty, bądź też na skutek zrealizowanej inwestycji zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie zostanie ustalone w odrębnej decyzji; 4. poinformował, że udostępnienie nieruchomości w części w zakresie wskazanym w pkt 1, następuje w celu wykonania czynności związanych z założeniem, a następnie konserwacją oraz usuwaniem awarii jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV [...]; 5. wskazał, że decyzja służy za podstawę do wpisu w księdze wieczystej. Wojewoda, utrzymując w mocy powyższą decyzję z 27 czerwca 2022 r., wskazał że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło zgodnie z ostateczną decyzją Burmistrza Gminy i Miasta C. z 26 marca 2021 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która determinuje zakres i sposób ograniczenia prawa własności. Zaznaczono, że wniosek inwestora określa ramy postępowania, którymi związane są organy, przy czym wskazane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z decyzją lokalizacyjną. Przebieg linii na działce nr [...] został sprecyzowany w piśmie z dnia 20 kwietnia 2021 r. i przedstawiony na załączniku graficznym. Według Wojewody rokowania prowadzone były w sposób prawidłowy, nie miały charakteru pozornego, a ich przedmiot obejmował wszystkie istotne dla tego etapu okoliczności. Brak pozytywnego ich zakończenia uzasadniał złożenie wniosku przez inwestora. Nie zgadzając się z decyzją Wojewody, M. J. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, zarzucając naruszenie art. 124 ust. 1 oraz art. 124 u.g.n. oraz art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (obecnie t.j.: 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu Sąd I instancji przytoczył przesłanki z art. 124 u.g.n. i stwierdził, że w sprawie zostały one spełnione. Wnioskowana inwestycja mieści się w zakresie określonym w art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz stanowi realizację celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Stwierdzono, że w sprawie mamy do czynienia zarówno z interesem społecznym, jak i gospodarczym, bowiem budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze. Inwestycja omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości. W ocenie Sądu I instancji planowane ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest także zgodne ze ustaleniami – obowiązującej dla terenu planowanej inwestycji – ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy i Miasta C. z 26 marca 2021 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie linii 110 kV relacji [...] (K-I-70), która objęła swym zakresem m.in. działkę nr [...], której skarżący nie zakwestionował. Sąd Wojewódzki zaznaczył, że ocena kolejnej decyzji, wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., nie może uwzględniać okoliczności dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji i ewentualnych nieprawidłowości, jakie zaistniały przy ustalaniu tej lokalizacji, ponieważ lokalizacja ta jest przedmiotem odrębnej decyzji, która nie może być podważana w procedurze wydawania decyzji o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości w celu wykonania inwestycji. Sąd I instancji uznał, że wobec zadeklarowanej zmiany parametrów użytkowych i technicznych planowanej do przebudowy linii w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 124b ust. 1 u.g.n. Sąd Wojewódzki ponadto podzielił stanowisko organu odwoławczego co do tego, że wydanie decyzji zostało poprzedzone rokowaniami (potwierdzonymi dokumentacją przedstawioną przez inwestora), prawidłowo przeprowadzonymi z właścicielem działki – który nie wyraził zgody na realizację inwestycji na jej działce, przedstawiając stosowne rozważania w tym zakresie (faktyczne i prawne). W odniesieniu do przebiegu linii 110 kV przez działkę skarżącego Sąd I instancji zaznaczył, że decyzja z 27 czerwca 2022 r. zawiera analizę uciążliwości inwestycji dla właściciela, bowiem sprecyzowano, że przebieg tej linii elektroenergetycznej przez przedmiotową działkę został zaprojektowany z podjęciem starań o jak najmniejszą uciążliwość dla jej właściciela nieruchomości, a posadowienie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej oraz funkcjonowanie tej linii w obszarze pasa technologicznego o szerokości po 9,0 m od osi linii stanowi minimalną, niezbędną szerokość pasa potrzebną inwestorowi do prawidłowej eksploatacji, remontów lub usuwania ewentualnych awarii. Tym samym, w ocenie Sądu Wojewódzkiego, organ zasadnie stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie ograniczy aktualnego sposobu użytkowania ww. nieruchomości, zwłaszcza że zgodnie z ewidencją w części posadowienia linii znajdują się pastwiska trwałe. Jedyną uciążliwością będzie zatem strefa ograniczonego użytkowania – ściśle określonego w podjętej decyzji pasa terenu – o długości 366,58 m i szerokości 18,0 m o powierzchni 6495,28 m2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. Zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego: a) art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez błędną jego wykładnię skutkującą ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości niezgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, brak precyzyjnego i jednoznacznego ograniczenia prawa własności, b) art. 124 u.g.n. poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w drodze decyzji administracyjnej nie odpowiada w swej treści ograniczonemu prawu rzeczowemu w postaci służebności przesyłu, 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie przez Sąd I instancji skargi na decyzję Wojewody z 11 października 2022 r. (znak: SPN.I.7536.38.2022) pomimo dokonania przez organ II instancji dowolnej, niekompletnej i błędnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do uznania za prawidłowe ustaleń dotyczących stwierdzenia przez organ I instancji, że wnioskowana inwestycja mieści się w zakresie określonym w art. 124 ust. 1 u.g.n., jako że jej istotą jest przebudowa linii 110 kV relacji [...] oraz że inwestycja ma na celu poprawić bezpieczeństwo energetyczne, a także pozostaje niezbędne dla rozwoju ekonomicznego regionu pomimo, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie uzasadnia takich wniosków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny czyni to w granicach zakreślonych przez ramy tego środka odwoławczego, gdyż jest nimi związany, biorąc pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania przed Sądem I instancji (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Przy braku przesłanek nieważnościowych w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu. W środku zaskarżenia podniesione zostały zarówno zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W takim przypadku, co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia norm postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości. Niemniej już w tym miejscu należy zauważyć, że wskazane przez skarżącego kasacyjnie naruszenia o charakterze procesowym, a także wadliwości w obrębie podstawy zaskarżenia z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., nie zostały prawidłowo skonstruowane i uzasadnione, a tym samym są niewystarczające do uznania trafności skargi kasacyjnej. Argumentacja, przedstawiona w skardze kasacyjnej na poparcie wywiedzionych w niej tez, może jedynie w ograniczonym stopniu podlegać ocenie. Sąd kasacyjny nie ma bowiem ani obowiązku, ani też uprawnienia by zastępując stronę, samodzielnie formułować argumentację, czy też dokonywać jej "odgadywania" w celu potwierdzenia tez i wniosków zawartych w środku zaskarżenia. I tak w zakresie wadliwości o charakterze procesowym (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), uwzględnienie skargi kasacyjnej następuje jedynie wówczas, gdy uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co determinuje wniosek, że pomiędzy podnoszonym uchybieniem procesowym a zaskarżonym wyrokiem musi istnieć bezpośredni związek przyczynowy. Niewystarczające jest w tym przypadku samo wskazanie uchybienia w odniesieniu do konkretnego przepisu prawa procesowego (por. wyrok NSA z 28 października 2024 r. sygn. I OSK 1138/23). W rozpoznawanej zaś sprawie uzasadnienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania ogranicza się w zasadzie do krótkiego przytoczenia ogólnych uwag na temat art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.), zawartych w literaturze, a skarżący kasacyjnie nawet nie podjął próby wykazania, aby podniesione naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. O naruszeniu przywołanych zasad postępowania administracyjnego świadczyć ma jedynie ocena kasatora, iż w sprawie nie zebrano pełnego materiału dowodowego oraz nie dokonano wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego, za czym przemawiać ma teza, jakoby Sąd Wojewódzki nie rozważył, czy ograniczenia korzystania z właśnie tej konkretnej nieruchomości, należącej do skarżącego, jest konieczne, jak i nie rozważono innej możliwości niż ograniczenia prawa własności skarżącego, które obciąża przedmiotową nieruchomość w sposób nadmierny. W tej szczątkowej argumentacji można znaleźć ponadto stwierdzenie, iż powyższe naruszenia skutkowały błędnym uznaniem, że z uwagi na brak innej możliwości, zaprojektowany przebieg linii elektroenergetycznej 100 kV przez ww. działkę jest uzasadnione poprawą bezpieczeństwa energetycznego i niezawodności zasilania w energię elektryczną powiatu k.. Omawianego zarzutu nie uzasadnia również przedstawienie przez skarżącego kasacyjnie własnej, bliżej nieuzasadnionej oceny, iż dokonany przez Sąd I instancji sposób oceny materiału dowodowego sprawy nie czyni zadość przepisom procedury administracyjnej. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sądu I instancji zbadał, czy postępowanie organu było zgodne z ustalonym porządkiem prawnym. Podzielić należy stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że wyjaśniono wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, a materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób wyczerpujący. Kasator bezpodstawnie pomija tą część perswazyjną uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w której zwrócono uwagę, że planowana inwestycja nie polegała na budowie zupełnie nowego przedsięwzięcia, a stanowiła unowocześnienie inwestycji już wcześniej zrealizowanej. Polegała ona na przebudowie linii 110 kV relacji [...] i była zgodna z postanowieniami zawartymi w ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy i Miasta C. z 26 marca 2021 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oznaczała ona, że tylko wobec obszaru pasa technologicznego o długości 366,58 m i szerokości 18 m (9 m od osi linii w każdą stronę) mogło nastąpić ograniczenie skarżącego w sposobie korzystania z nieruchomości. Co więcej, ograniczenie to nie powoduje trwałego wyłączenia gruntu z produkcji. Kwestionowanie przebiegu ww. linii przez nieruchomość skarżącego nie mogło przynieść oczekiwanego rezultatu, gdyż zasadnie Sąd I instancji uznał, że przepis art. 124 u.g.n. nie przyznaje uprawnień organowi do uwzględnienia oczekiwań właściciela nieruchomości w zakresie sposobu realizacji inwestycji. Lokalizacja ta była wszak przedmiotem odrębnej decyzji. Innymi słowy, wskazywane przez skarżącego okoliczności dotyczące potrzeby rozważenia lokalizowania linii elektroenergetycznej 110 kV poza jego nieruchomością, nie mogły być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie ergo nie może być mowy o naruszeniu przepisów postępowania w sposób mający wpływ, i to istotny, na wynik sprawy. Odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do zarzutów z pkt. 1a i 1b środka zaskarżenia, opartych na naruszeniu prawa materialnego, poprzedzić należy przybliżeniem charakteru takich zarzutów. Zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. uchybienie normom prawa materialnego może polegać na błędnej ich wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Są to dwie różne formy naruszenia prawa. Zarzut błędnej wykładni nie obejmuje zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, a więc niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu zastosowania przepisu – dlaczego nie powinien być zastosowany. Wniesiony w analizowanej sprawie środek zaskarżenia również powyższych warunków nie wypełnia. Zauważyć bowiem należy, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest uzasadnienia odnośnie do zarzutu naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. W zakresie dotyczącym naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący kasacyjnie przedstawia jedynie krótki wywód o tożsamości służebności przesyłu i ograniczenia prawa własności na podstawie u.g.n., a więc niewątpliwie odnosi się do zarzutu z pkt 1b skargi kasacyjnej, polegającego na przyjęciu, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w drodze decyzji administracyjnej nie odpowiada w swej treści ograniczonemu prawu rzeczowemu w postaci służebności przesyłu. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie określa więc w żaden sposób ani jak – zdaniem skarżącego kasacyjnie – Sąd I instancji nieprawidłowo odkodował normę z art. 124 ust. 1 u.g.n., ani te jak powyższy przepis powinien być prawidłowo rozumiany. Brak również jakiegokolwiek uzasadnienia, dlaczego ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ma być niezgodne z (wcześniejszą) decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W powyższej sytuacji zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. pozostaje poza obowiązkiem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jedynie więc na marginesie Sąd kasacyjny wskazuje, że w decyzji organu I instancji z 27 czerwca 2022 r. w sposób jednoznaczny i wystarczająco precyzyjny, z odwołaniem się do załącznika graficznego stanowiącego jej integralną część, wskazano dopuszczalny obszar ograniczenia władztwa nad nieruchomością, niezbędny do wykonania przedmiotowej inwestycji i jej dalszego funkcjonowania. W zakresie zarzutu z pkt. 1b skargi kasacyjnej, poza już przytoczonymi uwagami w zakresie wadliwości jego uzasadnienia, stwierdzić dodatkowo należy, że Sąd Wojewódzki w ogóle nie rozważał tożsamości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w drodze decyzji administracyjnej z ograniczonym prawem rzeczowym w postaci służebności przesyłu. Już więc z tego tylko powodu zarzut oparty na twierdzeniu, że Sąd I instancji zajął w tej mierze błędne stanowisko, jest oczywiście chybiony. Nie powinno budzić natomiast wątpliwości, że trwały administracyjny tytuł prawny do nieruchomości, jaki powstaje stosownie do decyzji wydanej na podstawie art. 124 u.g.n. i służebność przesyłu ustanawiana na podstawie art. 305(1) Kodeksu cywilnego, to dwa różne tytułu prawne, z których przedsiębiorca może korzystać według swego wyboru, a uzyskanie jednego z nich, w zasadzie wyklucza potrzebę uzyskania drugiego. Postępowanie o ustanowienie służebności przesyłu nie ma charakteru prejudycjalnego dla sprawy administracyjnej z art. 124 u.g.n., gdyż przepis ten w żaden sposób nie uzależnia wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy o ustanowienie służebności przesyłu. Przepis art. 124 u.g.n. samodzielnie reguluje instytucję ograniczenia własności związaną z zakładaniem instalacji przesyłowych i określa przesłanki takiego ograniczenia (zob. wyrok NSA z 24 lutego 2021 r. sygn. I OSK 2248/20). Dlatego też rozważania skarżącego w tym przedmiocie są irrelewantne dla sprawy i w żadnym wypadku nie świadczą o błędnej wykładni czy niewłaściwym zastosowaniu art. 124 u.g.n. W konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., gdyż ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez Sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej . W świetle rozpoznanych zarzutów skargi kasacyjnej oznacza to także, że przepis ten został prawidłowo zastosowany przez Sąd I instancji (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2020 r. sygn. I OSK 1248/19). Z tych właśnie względów, Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając w granicach wyznaczonych zarzutami skargi kasacyjnej, uznał ją za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.