I OSK 708/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.) del. WSA Rafał Wolnik Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Korybut - Orłowska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 709/15 w sprawie ze skargi D. P. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania od D. P. na rzecz Komendanta Głównego Policji.

Wyrokiem z 26 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 709/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. P. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lutego 2015 r., którym utrzymana została w mocy decyzja Komendanta Stołecznego Policji Nr [...] z [...] stycznia 2015 r. Orzeczeniami tymi wymierzono D. P. karę dyscyplinarną nagany za utratę legitymacji służbowej. Organy wskazały, że przesłuchany w charakterze obwinionego D. P. przyznał się do zarzucanego mu czynu, wyrażając żal, i wyjaśnił, że do utraty legitymacji doszło w nocy z 11 na 12 listopada 2014 r., gdy ok. godz. 2:10 kontrolując patrol zabezpieczający miejsce zamieszek w dniu Święta Niepodległości, wyjmował z kieszeni bluzy notatnik służbowy i prawdopodobnie wysunęła mu się legitymacja, a z uwagi na zaśmiecenie rejonu i hałasu maszyn sprzątających nie mógł usłyszeć wypadającej legitymacji, a wyjaśnienia te zostały potwierdzone przez świadka Z. W. oraz zapisy w notatniku służbowym. Te okoliczności zostały uznane przez organy jako wyczerpujące znamiona przewinienia dyscyplinarnego. Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd podzielił stanowisko organów, podkreślił, że utrata legitymacji służbowej świadczy o niedbałości, niedostatecznym sprawowaniu pieczy nad powierzonym dokumentem, a należyta staranność polega na odpowiednim zabezpieczeniu dokumentu. Sąd stwierdził, że przewinienie dyscyplinarne ma miejsce także wtedy, gdy policjant nie mając zamiaru popełnia je. Zdaniem Sądu organy uwzględniły okoliczności przemawiające tak na korzyść, jak i niekorzyść D. P. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł D. P., reprezentowany przez adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i wydania wyroku, uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi zarzucono w trybie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie: • art. 132 ust. 4b w zw. z art. 132 ust. 1 i 3 pkt 17 ustawy o Policji, poprzez błędne przyjęcie, że "przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi", czyli norma wynikająca z art. 132 ust. 4b nie dotyczy stanu faktycznego niniejszej sprawy, w sytuacji gdy okoliczności utraty przez skarżącego legitymacji służbowej, wskazują na zasadność zastosowania ww. przepisu, • art. 132a pkt 2 ustawy o Policji, poprzez bezzasadne uznanie, iż skarżący nie dochował należytej staranności wymaganej w danych okolicznościach przy zabezpieczeniu legitymacji służbowej, podczas gdy w zaistniałych okolicznościach skarżący nie mógł przewidzieć utraty dokumentu i w sposób niebudzący zastrzeżeń zabezpieczył dokument, 2. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 75 § 1, art. 77, art. 79 § 1 i § 2, art. 80 przez subiektywną ocenę całości postępowania w szczególności wyjaśnień skarżącego, który w postępowaniu opisał okoliczności sprawy i wskazał, iż dochował należytej staranności w zabezpieczeniu legitymacji służbowej i nie mógł przewidzieć ewentualnej utraty dokumentu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Artykuł 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), "p.p.s.a.", stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1–6 p.p.s.a., należało zatem odnieść się do zasadniczych zarzutów stanowiących istotę podstaw kasacji. Oceniając zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za nieusprawiedliwione. Stosownie do art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r. Nr 297, poz. 1687), "ustawa", policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest, zgodnie z ust. 3 pkt 7 tego artykułu, utrata broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej. Ust. 2 art. 132 ustawy wyjaśnia, że naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zamierzonym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń przełożonych. Przewinienie dyscyplinarne jest zawinione, stosownie do art. 132a ustawy. wówczas, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest gdy chce je popełnić lub przewidując możliwość popełnienia godzi się na to, a także nie mając zamiaru popełnienia, popełnia je na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Z akt sprawy, jej okoliczności, wynika, iż D. P. popełnił przewinienia dyscyplinarne, naruszył bowiem dyscyplinę służbową tracąc legitymację służbową. Przewinienie to było niewątpliwie zawinione, bowiem jakkolwiek skarżącemu kasacyjnie nie udowodniono, że miał zamiar jego popełnienia lub przewidując możliwość godził się na to, to jednak powinien był zachować ostrożność wymaganą w danych okolicznościach i przewidzieć skutek swojego działania. Z wyjaśnień D. P. wynika, że nie wykazał on dbałości o zabezpieczenie legitymacji służbowej, a chowając ją w kieszeni bluzy, razem z notatnikiem służbowym powinien był przewidzieć skutek właśnie taki jaki nastąpił, że przy wyjmowaniu notatnika legitymacja może wypaść i nastąpić jej utrata. Zasadnie zatem organy zakwalifikowały czyn D. P. jako zawinione przewinienie dyscyplinarne w rozumieniu art. 132 ust. 1, ust. 3 pkt 7 i art. 132a pkt 2 ustawy. Wymierzona kara nagany, najniższa jaką przewiduje art. 134 pkt 1 ustawy, nie była zatem bezpodstawna. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.