I OSK 706/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 354/23 w sprawie ze skargi W.K. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w G. z dnia 8 maja 2023 r., nr WIGK-II.7221.8.2023.MJ w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia decyzji dotyczącej aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z 23 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 354/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi W.K. (dalej również: "strona", "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Gdańsku (dalej również: "PWINGK", "organ odwoławczy", "organ II instancji", "Inspektor") z 8 maja 2023 r., nr WIGK-II.7221.8.2023.MJ (dalej również: "zaskarżone postanowienie"), w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia decyzji dotyczącej aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, oddalił skargę. Aktem tym PWINGK - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 w zw. z art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej: "kpa") - utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") z 23 lutego 2023 r., nr GK-DGK-II.6620.1.2023.ŁT, odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie uchylenia decyzji tego organu, z 30 listopada 2020 r., nr GK-RDGK-II-6620.27.2019. Ww. decyzją Prezydent - na podstawie at. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 2052, dalej: "pgk"), art. 104 § 1 oraz art. 107 kpa w zw. z § 35, § 45 ust. 1 i ust. 2, § 72 ust. 1, § 63 ust. 1 pkt 3, pkt 9, pkt 13, pkt 19 i ust. 2, § 85 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r., poz. 393), § 35 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju w dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1429) - orzekł o aktualizacji bazy danych ewidencji gruntów i budynków w taki sposób, aby budynki o nr ewidencyjnych (...) położone na działce nr (...) w obrębie (...) stanowiły jeden budynek o funkcji mieszkalnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł W.K. kwestionując go w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "ppsa"), zarzucając, cyt.: "- art. 28 k.p.a w związku z art. 24 ust. 2a pkt 2 w związku z art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.k. poprzez nieuznanie skarżącego za stronę postępowania; - art. 61a § 1 k.p.a. poprzez odmowę wszczęcia postępowania; - art. 154 § 1, jak i art. 155 k.p.a. poprzez niezastosowanie". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację, która - w ocenie jej autora - miała służyć poparciu ww. zarzutów. Wskazano tu na cyt.: "(...) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że nie jestem stroną w postępowaniu. Organy obydwu instancji uznały, że postępowanie to dotyczy działki gruntu, który nie jest własnością skarżącego. O ile działka sąsiadów nie jest własnością skarżącego to jednak mieści się w obszarze oddziaływania na jego nieruchomość. Część garażu sąsiadów wchodzi swoim obrębem na jego nieruchomość, co tym bardziej powoduje, iż skarżący ma przymiot strony w postępowaniu." Sądowi wojewódzkiemu zarzucono również nieprawidłowe wskazanie, że dla rozstrzygania sporów w zakresie przebiegu granic właściwe jest postępowanie rozgraniczeniowe, nie zaś ewidencyjne oraz "zbagatelizowanie" udziału W.K. w charakterze strony postępowań, toczących się przez Sądem Rejonowym w S. cyt.: "(...) na tle sporu powstałego na skutek przekroczenia przy budowie budynku granicy działki." Powyższe zaś, zdaniem autora środka zaskarżenia, wskazuje na "przerzucenie ciężaru" na sądy powszechne, gdy cyt.: "(...) organy administracji jak i sądy powinny działać w granicach prawa, a nie na zasadzie wyimaginowanego pierwszeństwa." Przytoczone wyżej treści obejmują właściwie całe uzasadnienie zawartych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów. Na ostatniej stronie wskazano bowiem trzy wyroki sadów administracyjnych: 1. wyrok NSA z cyt.: "25 września 2012 r., sygn. akt I OSK 851/211" (przypis NSA: w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, prowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny brak jest takiego wyroku z ww. daty; nawet przyjmując, że błędnie wskazano część sygn. akt jako: "/211", nie zaś prawdopodobnie: "/11"); 2. wyrok WSA w Lublinie z cyt.: "20 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 563/192" (przypis NSA - powinno być: "III SA/Lu 563/19"); 3. wyrok NSA z cyt.: "16 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1449/193" (przypis NSA: w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, prowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny brak jest takiego wyroku z ww. daty; nawet przyjmując, że błędnie wskazano część sygn. akt jako: "/193", nie zaś prawdopodobnie: "/19"). Podnosząc jak powyżej, wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku; 2) zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego. W środku zaskarżenia wyroku złożono również oświadczenie o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ppsa, ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a organ - w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu środka zaskarżenia - nie zażądał jej przeprowadzenia. Stosownie do art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W analizowanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wyliczone enumeratywnie w art. 183 § 2 ppsa, nie występują. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany jest granicami środka zaskarżenia, wyznaczonymi wskazanymi w nim podstawami: naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa); naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że wniesiony w tej sprawie środek zaskarżenia został sporządzony w sposób nieprofesjonalny i niestaranny. Podkreślić w tym kontekście wypada ukształtowanie przez ustawodawcę skargi kasacyjnej, jako środka odwoławczego o charakterze niepełnym, acz sformalizowanym. Oznacza to, że nie każda postulowana wadliwość wyroku/czy postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego może stanowić podstawę jego skutecznego zakwestionowania. Autor środka zaskarżenia zobowiązany jest bowiem do wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie zostały przez sąd I instancji naruszone oraz do precyzyjnego wyjaśnienia na czym polegało niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa lub jego błędna wykładnia - w odniesieniu do prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa) oraz do wykazania istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy (w ramach naruszenia przepisów postępowania - art. 174 pkt 2 ppsa). W obrębie podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 ppsa, strona może powołać się na: 1. błąd wykładni (error contra similem vel rationem legis) - polegający na wadliwym zrekonstruowaniu normy prawnej z przepisu prawa, wyrażający się w mylnym zrozumieniu przez sąd jego treści, a więc wadliwym ustaleniu wpisanego w ten przepis sensu normatywnego. Zarzut błędnej wykładni powinien przy tym obejmować tak konkretyzację nieprawidłowości wykładni, przeprowadzonej przez sąd wojewódzki, jak i podanie prawidłowej – zdaniem strony – rekonstrukcji normy prawnej z przepisu; 2. błąd subsumpcji (error contra ius in hypothesi) - obejmujący nieprawidłowość działania sądu w postaci uznania, że ustalony w sprawie, konkretny stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi wpisanemu w hipotezę określonej normy prawnej. Polega on na przyjęciu przez sąd błędnej oceny zastosowania (bądź niezastosowania) przez organ administracji przepisu prawa materialnego w odniesieniu do stanu faktycznego konkretnej sprawy. W odniesieniu do naruszeń prawa procesowego autor środka zaskarżenia zobligowany jest zaś wykazać istotny wpływ postawionego naruszenia na rozstrzygnięcie sprawy. Podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 ppsa, opiera się na naruszeniu przepisów postępowania – jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach mieszczą się przepisy postępowania, jak i regulacje ustrojowe (por. wyroki NSA z: 12 października 2016 r., sygn. akt II GSK 647/15; 12 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2525/14; 9 listopada 2011 r., sygn. akt I GSK 605/10). Uwzględnienie skargi kasacyjnej, opartej na podstawie z art. 174 pkt 2 ppsa, następuje jedynie wówczas, gdy uchybienie sądu mogło mieć – co należy podkreślić – istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe z kolei determinuje wniosek, że pomiędzy podnoszonym uchybieniem procesowym a zaskarżonym wyrokiem istnieć powinien bezpośredni związek przyczynowy. Niewystarczającym będzie zatem poprzestanie przez autora środka zaskarżenia na określeniu uchybienia w postaci powołania konkretnego przepisu prawa procesowego, koniecznym jest wykazanie, że następstwo podnoszonej wadliwości bezpośrednio warunkowało treść kwestionowanego skargą kasacyjną wyroku. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa) urzeczywistnia się poprzez dopuszczenie badania naruszenia jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą, a postulowana wadliwość powinna zostać skonkretyzowana i uprawdopodobniona stosownym pod względem merytorycznym i czytelnym uzasadnieniem. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych wyżej regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie precyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, czy też w inny sposób korygować. Wniesiony w analizowanej sprawie środek zaskarżenia powyższych warunków nie wypełnia. Podstawy kasacyjne nie zostały bowiem w złożonej skardze kasacyjnej w żaden sposób wyodrębnione, ani właściwie uzasadnione. W szczególności zwrócić tu należy uwagę na brak rozgraniczenia charakteru zarzutów na procesowe i materialnoprawne. Autor w petitum skargi kasacyjnej wyliczył jedynie poszczególne regulacje kpa (art. 28, art. 61a § 1, art. 154 § 1 i art. 155 kpa) i dwa przepisy pgk (art. 24 ust. 2a pkt 2 w zw. z art. 20 ust. 2 pkt 1 pgk), nie dookreślając w żaden skonkretyzowany sposób ram zaskarżenia. Nie stanowi prawidłowo skonstruowanego zarzutu kasacyjnego wskazanie przepisu prawa właściwego dla postępowania administracyjnego i stwierdzenie, że nie został on zastosowany, czy też oparcie naruszenia jedynie na uwadze, że organ odmówił wszczęcia postępowania (tu: "art. 61a § 1 k.p.a. poprzez odmowę wszczęcia postępowania", "art. 154 § 1, jak i art. 155 k.p.a. poprzez niezastosowanie"). W ramach naruszenia prawa materialnego nie wyjaśniono ponadto, czy autor zarzuca Sądowi wojewódzkiemu błąd wykładni, czy też błąd subsumpcji, nie wskazano również istotnego z punktu widzenia wyniku sprawy naruszenia o charakterze procesowym. W petitum nie powiązano również przepisów prawa zastosowanych przez WSA (które Sąd ten mógł naruszyć) z odpowiednimi przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania stanowiącymi podstawę wydania aktu przez organ, co również stanowi o prawidłowej konstrukcji zarzutów. Jeszcze raz należy w tym miejscu podkreślić, że warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, na której podstawie strona skarżąca kasacyjnie opiera swoje zarzuty. Jak wskazano na wstępie, Naczelny Sąd Administracyjny jest bowiem związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyroki NSA: z 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; z 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12; z 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12; z 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12). W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego uchybienie skargi kasacyjnej polegające na nieprzyporządkowaniu poszczególnych zarzutów do konkretnego punktu art. 174 ppsa nie uzasadnia wprawdzie stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 176 ppsa i podlega z tego powodu odrzuceniu (por. wyrok NSA z 11 maja 2006 r., II FSK 684/05) – w zestawieniu jednak z pozostałymi uchybieniami wniesionego w tej sprawie środka zaskarżenia wyroku WSA - pozwala na stwierdzenie, że w sprawie nie został spełniony konieczny wymóg profesjonalizmu we wnoszeniu skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Dodatkowego zauważenia wymagają również wadliwości w obrębie uzasadnienia wniesionego środka. Autor powołał się bowiem na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, które po pierwsze: określono błędną sygnaturą akt i datą; po drugie: nie dotyczą one materii związanej z analizowaną sprawą (aktualizacja danych w ewidencji gruntów i budynków). Nawet jeśli przyjąć błąd we wskazaniu daty rocznej wydania ww. wyroków: wyrok NSA, sygn. akt I OSK 851/11 - dotyczy cofnięcia poświadczenia bezpieczeństwa, zaś sygn. akt I OSK 851/21 - umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie odszkodowawczej; sprawa o sygn. akt II OSK 1449/19 toczyła się w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy. Powyższy sposób odwoływania się do orzecznictwa uznać należy za niedopuszczalny, szczególnie przy sporządzaniu skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. W praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi jednak do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych, nawet w przypadku gdy podnoszone zarzuty nie wypełniają w pełni wymogów konstrukcyjnych z art. 176 ppsa. Potwierdzeniem powyższego jest uchwała z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, podjęta w pełnym składzie Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "uchwała"). Reasumując powyższą analizę wadliwości skargi kasacyjnej wniesionej w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podlega ona rozpoznaniu jedynie w części, która została przez jej autora opatrzona jakąkolwiek argumentacją, poza tezami w petitum. Zatem - stosownie do ww. uchwały - Sąd kasacyjny wypowie się (adekwatnie do granic zaskarżenia) - do naruszeń postawionych w obrębie art. 151 ppsa w zw. z art. 61a § 1 kpa oraz art. 28 kpa w zw. z art. 24 ust. 2a pkt 2 pgk i art. 20 ust. 2 pkt 1 pgk. Na wstępie wskazania wymaga, że w myśl art. 28 kpa, definiującego pojęcie strony postępowania administracyjnego: stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Dalej wyjaśnić należy, że w przypadku, gdy organ na etapie wstępnej weryfikacji wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego (jak w tej sprawie) stwierdzi, że żądanie to zostało złożone przez osobę nieposiadającą statusu strony - wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 kpa. W sytuacji zaś ustalenia w toku postępowania braku interesu prawnego wnioskodawcy, aktualizuje się konieczność wydania decyzji określonej w art. 105 § 1 kpa - o umorzeniu postępowania. Walidacja statusu strony postępowania dokonywana jest poprzez analizę okoliczności prawnych konkretnej sprawy i ocenę istnienia po stronie podmiotu inicjującego postępowanie interesu prawnego. Powyższe implikuje konieczność dokonania wykładni zastosowanych w danej sprawie przepisów prawa i określenia, czy wynika z nich możliwość zakwalifikowania interesu danej osoby, jako interesu prawnego. W części spraw administracyjnych, ustawodawca wyeliminował jednak konieczność dokonywania tego rodzaju zabiegów interpretacyjnych, określając wprost, w zasadzie enumeratywnie, podmioty uprawnione do danego wszczęcia postępowania. W ww. przypadku, podmiot wyłączony z ustawowego katalogu nie posiada interesu prawnego w sprawie, nawet jeżeli przemawiają za tym ważne względy. Stosownie do art. 24 ust. 2a pkt 2 pgk, informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 pgk lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Art. 20 ust. 2 pkt 1 pgk w zakresie podmiotowym obejmuje więc: właściciela nieruchomości, a w przypadku: a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości, b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Stwierdzenie, że wszczęcia postępowania aktualizacyjnego żąda podmiot, który nie zalicza się do kategorii określonej w art. 24 ust. 2a pkt 2 pgk oznacza, że wnioskodawca taki nie jest stroną postępowania aktualizacyjnego, również w rozumieniu art. 28 kpa. Powyższy przepis pgk, w zakresie adekwatnym do okoliczności tej sprawy (art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. b – co również nie zostało dookreślone w skardze kasacyjnej), obejmuje właściciela nieruchomości, a w przypadku gruntów, dla których nie można ustalić właścicieli ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów, także o osobach lub podmiotach, które władają tymi gruntami - na zasadach samoistnego posiadania. W tej sprawie bezsporne jest, że uchylenia w trybie nadzwyczajnym (uchylenie lub zmiana decyzji - art. 154 kpa, art. 155 kpa) ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta S. z 30 listopada 2020 r., dotyczącej aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w taki sposób, aby budynki o numerach: 1040 i 1724 (mieszkalny i garaż), położone na działce nr (...) stanowiły jeden budynek mieszkalny, własności D.T. i M.T. – domaga się właściciel nieruchomości sąsiedniej (nr ...) – W.K. Jasnym jest nadto, że nie posiada on żadnego tytułu prawnorzeczowego do działki nr (...) na której położony jest sporny budynek, objęty aktualizacją. Swój interes prawny wywodzi on zaś z cyt.: "(...) oddziaływania na jego nieruchomość...", precyzując to twierdzenie w środku zaskarżenia wyroku, poprzez wskazanie, że cyt.: "Część garażu sąsiadów wchodzi swoim obrębem na jego nieruchomość, co tym bardziej powoduje, iż skarżący ma przymiot strony w postępowaniu." Dodatkowo – zdaniem skarżącego kasacyjnie – sam fakt jego udziału w postępowaniach cywilnoprawnych toczących się przed Sądem Rejonowym w S., a obejmujących spór w zakresie "przekroczenia przy budowie budynku granicy działki" stanowi o możliwości przypisania mu interesu prawnego w tej sprawie. Tezę powyższą uznać należy za pozbawioną podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że powołany przez autora skargi kasacyjnej art. 28 kpa, jest przepisem ogólnym, regulującym oznaczanie kręgu stron postępowania administracyjnego, którego zastosowanie wyłączone jest w sytuacji wprowadzenia przez ustawodawcę przepisów szczególnych w omawianym zakresie. Katalog stron postępowania aktualizacyjnego, legitymujący objęte nim podmioty do m.in. skutecznego żądania wszczęcia postępowania aktualizacyjnego, określają zaś przepisy szczególne pgk: art. 24 ust. 2a pkt 2 w zw. z art. 20 ust. 2 pkt 1 pgk, stanowiące lex specialis wobec art. 28 kpa. Opisywana kategoria podmiotów obejmuje w odniesieniu do tej sprawy: właściciela nieruchomości, albo osoby lub podmioty, które władają spornym gruntem na zasadach samoistnego posiadania oraz - w szczególnych przypadkach - współwłaścicieli nieruchomości (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2019 r., I OSK 2475/17). Dalej, jedynie na marginesie, zwrócić należy uwagę - co prawidłowo wyjaśnił Sąd wojewódzki - że krąg stron postępowania nadzwyczajnego, tu: w trybie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej (art. 154 kpa i art. 155 kpa), jest - co do zasady - tożsamy podmiotowo z postępowaniem zwykłym. Zarzut naruszenia art. 154 kpa i art. 155 kpa nie został jednak w skardze kasacyjnej w żaden skonkretyzowany sposób uzasadniony, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od jego rozpoznania. W ocenie Sądu kasacyjnego, W.K. nie należy do żadnej z ww. kategorii podmiotów uprawnionych do wszczęcia postępowania w przedmiocie uchylenia ww. decyzji Prezydenta Miasta S. z 30 listopada 2020 r. Nie jest on bowiem ani właścicielem działki nr (...) ani nie włada ww. nieruchomością, jako posiadacz samoistny. Nie pozostaje również w stosunku współwłasności względem ww. nieruchomości. Interesu prawnego skarżącego kasacyjnie nie można również upatrywać w uznaniu jego statusu strony, cyt.: "(...) w postępowaniach sądowych, toczących się przed Sądem Rejonowym w S. na tle sporu powstałego na skutek przekroczenia przy budowie budynku granicy działki." Argumentacja w tym zakresie dotyczy jedynie okoliczności faktycznych, których nie można w żaden sposób utożsamiać z wypełnieniem przesłanek z art. 24 ust. 2a pkt 2 w zw. z art. 20 ust. 2 pkt 1 pgk, niezbędnych dla skutecznego zainicjowania postępowania administracyjnego w przedmiocie uchylenia decyzji aktualizującej rejestr ewidencji gruntów i budynków. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie sporządzono stosownie do art. 193 zdanie drugie ppsa.