I OSK 668/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Przybysz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Sędzia del. WSA Jolanta Górska Protokolant starszy asystent sędziego Marita Gagatek-Jarzyna po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Rozwoju i Technologii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 1478/22 w sprawie ze skargi G. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 28 lutego 2022 r. nr DLI-IV.7615.53.2021.MO w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Finansów i Gospodarki na rzecz G. kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. (dalej: skarżący) na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii (dalej: organ) z 28 lutego 2022 r., nr DLI-IV.7615.53.2021.MO, w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość, wyrokiem z 3 listopada 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1478/22, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody Łódzkiego z 22 lutego 2021 r. nr GN-I.7570.244.2020.MU (pkt 1) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 3.146 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2). Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożył organ, zastępowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. – art. 156 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 poz. 1899, ze zm.), dalej: ugn, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy błędnie dokonał oceny dopuszczalności wykorzystania operatu szacunkowego przy wydawaniu decyzji, uznając prawidłowość dokonania potwierdzenia jego aktualności, – art. 130 ust. 1 w zw. z art. 132 ust. 1 ugn poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz błędne przyjęcie, że doszło do ich naruszenia w przedmiotowej sprawie, poprzez nieuwzględnienie zaliczki w kwocie wypłaconego odszkodowania, 2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm.), dalej: Kpa, poprzez przyjęcie, iż operat szacunkowy nie mógł stanowić dowodu, w oparciu o który możliwe było ustalenie odszkodowania, gdyż nie spełniał wymagań określonych w art. 156 ust. 4 ugn. Podnosząc powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W piśmie z 22 grudnia 2022 r. organ wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uczestnik postępowania nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Postanowieniem z 8 lutego 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu zażalenia skarżącego uchylił w całości postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku z 3 listopada 2022 r. (pkt 1), zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 13 466 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2) oraz oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego (pkt 3). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony skarżącej kasacyjnie do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Rozwoju i Technologii z 28 lutego 2022 r., nr DLI-IV.7615.53.2021.MO, utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Łódzkiego z 22 lutego 2021 r., znak GN-l.7570.244.2020.MU, orzekającą o ustaleniu odszkodowania z tytułu nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa prawa własności części nieruchomości położonej w obrębie [...], gminie [...], powiecie [...], województwie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,1924 ha oraz części nieruchomości położonej w obrębie [...], mieście [...], powiecie [...], województwie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,6081 ha w łącznej kwocie 253 840,00 zł, obejmującej wartość gruntu działki nr [...] w kwocie 210 281,00 zł, wartość gruntu działki nr [...] w kwocie 41 751,00 zł, wartość nasadzeń roślinnych znajdujących się na ww. działkach w kwocie 1 808,00 zł (pkt I), o powiększeniu odszkodowania opisanego w pkt I decyzji o dodatkowe 5%, tj. o kwotę 12 692,00 zł (pkt II) oraz o przyznaniu ustalonego w pkt I i II decyzji odszkodowania w łącznej kwocie 266 532,00 zł na rzecz M.P. (pkt III). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił m.in. art. 18 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie drób publicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 176, dalej: "specustawa") oraz stosowane odpowiednio, na mocy odesłania zawartego w art. 12 ust. 4a tej ustawy, przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1899, dalej: "u.g.n."). Artykuł 18 ust. 1 specustawy stanowi, że wysokość odszkodowania za przejętą nieruchomość ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ pierwszej instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Zgodnie natomiast z art. 130 ust. 2 u.g.n. dla ustalenia wysokości odszkodowania konieczne jest uzyskanie opinii rzeczoznawcy majątkowego określającej wartość nieruchomości. Podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości stanowił natomiast operat szacunkowy sporządzony 30 października 2020 r. przez rzeczoznawcę majątkowego, któremu nadano klauzulę aktualizacyjną 17 stycznia 2022 r. Rozpoznając sprawę, Sąd I instancji stwierdził, że zachodzą w niej dwie przesłanki uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, tj. wadliwa ocena przez organ odwoławczy dopuszczalności wykorzystania operatu szacunkowego z 30 października 2020 r. oraz podniesiona w skardze kwestia pominięcia wypłaconych zaliczek. Jak wskazał Sąd I instancji w odniesieniu do pierwszej z tych okoliczności, znajdujący się w aktach operat szacunkowy z 30 października 2020 r. nie zawiera klauzuli potwierdzającej jego aktualność po upływie 12 miesięcy od sporządzenia ani analizy, o której mowa w art. 156 ust. 4 u.g.n., potwierdzającej brak zmian uwarunkowań prawnych lub istotnych czynników wpływających na wartość nieruchomości. W aktach znajduje się jedynie odrębne pismo rzeczoznawcy majątkowego z 17 stycznia 2022 r., zatytułowane "Klauzula o potwierdzeniu aktualności operatu szacunkowego", które jednak nie spełnia wymogów ustawowych, gdyż klauzula ta powinna stanowić integralną część operatu, a nie odrębny dokument. Tym samym, po upływie 12 miesięcy od sporządzenia operat może stanowić dowód wartości nieruchomości wyłącznie wówczas, gdy zawiera stosowną klauzulę oraz dołączoną analizę, czego w niniejszej sprawie nie zapewniono. Kontestując powyższe stanowisko, w ramach zarzutu naruszenia przepisu art. 156 ust. 4 u.g.n. organ wskazuje, że wprawdzie stosowna klauzula nie została w tym przypadku umieszczona w samym operacie szacunkowym jako jego integralna część, niemniej przepisy nie precyzują sposobu dokumentowania analizy dokonanej przez rzeczoznawcę majątkowego w procesie potwierdzania aktualności operatu szacunkowego, ani formy w jakiej klauzula aktualizacyjna powinna zostać umieszczona w tym operacie. W tym zakresie skarżący kasacyjnie organ wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lutego 2021 r. (I OSK 2379/20), w którym skład orzekający przyjął, że przepis art. 154 u.g.n. nie określa wprost, jaką formę powinna przybrać klauzula aktualizująca operat szacunkowy. W związku z powyższym należy wyjaśnić, że wprawdzie w poprzednim okresie sposób aktualizowania przez rzeczoznawców majątkowych sporządzonych przez nich operatów szacunkowych był w różny sposób przez orzecznictwo oceniany, tym niemniej w ostatnich latach powyższa kwestia jest przyjmowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w sposób jednolity. W orzecznictwie tym zwraca się przede wszystkim uwagę na fakt, że sposób dokonywania aktualizacji operatu szacunkowego jest określony w akcie prawnym rangi ustawy, gdyż – zgodnie z art. 156 ust. 3 u.g.n. – operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 u.g.n. Po myśli art. 156 ust. 4 u.g.n. operat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie okresu, o którym mowa w ust. 3, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie aktualności operatu następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę, który go sporządził. Z powyższego wynika więc, że powyższe regulacje prawne w sposób ściśle określony normują kwestię sposobu aktualizacji operatu szacunkowego. Uzasadnieniem zaś dla tego rodzaju unormowania jest waga dowodu, jaką ustawodawca przywiązuje dla wyceny wartości danej nieruchomości czy innych praw z nią związanych w różnego rodzaju postępowaniach. Sformalizowanie formy danego środka dowodowego nie może być przy tym traktowane jako nadmierny formalizm proceduralny czy jako naruszenie swobodnej oceny dowodów przez organ. Ustawodawca ma bowiem prawo do określenia formy danego dowodu, jeśli taki zabieg uzna za pożądany. Forma ta ma bowiem na celu gwarantować właściwy stopień staranności i pewności takiego dowodu (vide np. wyroki NSA z: 7 września 2021 r., I OSK 5/19; 25 sierpnia 2022 r., I OSK 1821/19, I OSK 1823/19, I OSK 1827/19, I OSK 1829/19, I OSK 1830/19, I OSK 1831/19, I OSK 1833/19, I OSK 1834/19; 23 stycznia 2023 r., I OSK 2635/19; 25 sierpnia 2022 r., I OSK 1828/19; 20 czerwca 2024 r., I OSK 169/23; 3 lipca 2024 r., I OSK 286/23; 12 lipca 2024 r., I OSK 290/23; 12 września 2024 r., I OSK 805/23; 21 listopada 2024 r., I OSK 996/23; 9 lipca 2025 r., I OSK 1895/23; 30 stycznia 2026 r., I OSK 356/23). W orzecznictwie prezentowane są również stanowiska odmienne, dopuszczające mniej sformalizowaną formę potwierdzenia aktualności operatu (por. wyrok NSA z 30 października 2025 r., II OSK 2158/24), jednakże nie stanowią one poglądu dominującego. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd zdecydowanie przeważający w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, opowiadający się za koniecznością ścisłego stosowania wymogów określonych w art. 156 ust. 4 u.g.n. W związku z tym, wprawdzie w przepisie § 58 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2021 r. poz. 555) przewidziano, że potwierdzenie aktualności operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę majątkowego, który go sporządził, następuje przez dołączenie do operatu szacunkowego klauzuli, w której rzeczoznawca majątkowy oświadcza o aktualności operatu szacunkowego, oraz analizy, o której mowa w art. 156 ust. 4 ustawy (tj. ustawy o gospodarce nieruchomościami), ale skoro ww. przepis był przepisem zawartym w akcie wykonawczym, to – ze względu na konstytucyjną hierarchię aktów prawnych określoną w art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP – nie mógł być on traktowany jako konkurencyjny w stosunku do unormowania ustawowego, zawartego w art. 156 u.g.n. Jego treść zaś pozostawała w istotnej sprzeczności z treścią wspomnianego wyżej przepisu ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jeżeli zatem z niekwestionowanych okoliczności sprawy wynika, że w znajdującym się w aktach sprawy operacie szacunkowym, sporządzonym 30 października 2020 r. przez rzeczoznawcę majątkowego, nie ma umieszczonej klauzuli potwierdzającej jego aktualność po upływie 12 miesięcy od daty sporządzenia, to trafne jest stanowisko Sądu I instancji o braku aktualizacji tegoż operatu w sposób wskazany w art. 156 ust. 4 u.g.n. Prawidłowa jest także ocena Sądu I instancji odnosząca się do odrębnego pisma sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, opatrzonego datą 17 stycznia 2022 r. zat. "Klauzula potwierdzająca aktualność operatu szacunkowego". Skoro stosowna klauzula aktualizacyjna nie została umieszczona w samym operacie szacunkowym jako jego integralna część, to nie można uznać, że ww. pismo spełnia ustawowy warunek potwierdzenia aktualności operatu szacunkowego sporządzonego w badanej sprawie. W rezultacie Sąd I instancji słusznie zakwestionował stanowisko organu odwoławczego o możliwości wykorzystania przy wydawaniu zaskarżonej decyzji – jako dowodu stanowiącego podstawę ustalenia odszkodowania – spornego operatu szacunkowego. Z przedstawionych względów zarzut kasacyjny oparty na obrazie prawa materialnego w postaci art. 156 ust. 4 u.g.n. nie mógł być uznany za usprawiedliwiony. W rezultacie nieskuteczny okazał się związany z nim zarzut naruszenia przepisów proceduralnych poprzez przyjęcie przez Sąd meriti, iż tego rodzaju operat szacunkowy nie mógł w niniejszej sprawie stanowić dowodu, w oparciu o który możliwe było ustalenie odszkodowania. Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 130 ust. 1 w zw. z art. 132 ust. 1 u.g.n., w ramach którego skarżący kasacyjnie kwestionował stanowisko Sądu I instancji, iż organ ma nie tylko uprawnienie, lecz także obowiązek zaliczenia wypłaconej zaliczki na poczet należnego odszkodowania. Na tle analogicznego zagadnienia prawnego Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 kwietnia 2024 r., I OSK 2317/22, zajął stanowisko, że w sytuacji, gdy odszkodowanie jest należne i zostało wypłacone zaliczkowo w toku postępowania przed uostatecznieniem się decyzji odszkodowawczej w kwocie niższej od ostatecznie ustalonej, to nie może dojść do ponownej wypłaty odszkodowania w pełnej wysokości, lecz jedynie w takiej części, która – jako należna – przewyższa kwotę dotychczas wypłaconą. Ustalenie w sentencji decyzji obowiązku wypłaty odszkodowania w pełnej wysokości skutkuje egzekucyjnością tej decyzji w kwocie wynikającej z rozstrzygnięcia, co w rozpoznawanej sprawie oznaczałoby wypłatę kwoty w części nienależnej. Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się w tym kontekście do ugruntowanego poglądu prawnego (wyrażanego w judykaturze jeszcze na gruncie art. 10 ust. 5 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, Dz.U. z 1985 r. Nr 22, poz. 99 ze zm.), wskazującego, że decyzja organu ustalającego kwotę należnego odszkodowania z tytułu przejęcia na własność Państwa nieruchomości musi w swej treści uwzględniać (zawierać rozliczenie) kwoty wcześniej już wypłaconego odszkodowania z tego samego tytułu, na podstawie wcześniejszej decyzji właściwego organu (vide: wyrok SN z 5 października 1995 r., III ARN 30/95, OSNP 1996/9/125). Pogląd ten uznano za aktualny także na gruncie u.g.n., wskazując, że przepisy u.g.n. nie regulują kwestii, w jaki sposób organ orzekający o odszkodowaniu powinien uwzględnić fakt, iż w toku postępowania wypłacona została określona kwota tytułem odszkodowania, a w szczególności, czy kwota ta ma być odliczona po jej zwaloryzowaniu. Stosownie natomiast do treści art. 128 i art. 130 u.g.n. wysokość odszkodowania winna być równa wartości nieruchomości. Z przepisów tych wynika zatem, że wypłacenie wcześniej określonej kwoty tytułem odszkodowania powinno być uwzględnione przy określeniu ostatecznej wysokości pozostającego do zapłaty odszkodowania (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 9 października 2000 r., OPS 12/00 (ONSA 2001/1/10). Pogląd ten pozostaje niekwestionowany w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA z 6 czerwca 2012 r., I OSK 830/11; wyrok NSA z 8 stycznia 2014 r., I OSK 1503/12; wyrok NSA z 24 stycznia 2014 r., I OSK 1596/12; wyrok NSA z 11 października 2018 r., I OSK 2745/16). Jak podkreślono w uzasadnieniu przywołanego wyroku, utrwalone jest także zapatrywanie, że ustalenie w treści decyzji administracyjnej obowiązku wypłaty odszkodowania w pełnej wysokości nie może być w żaden sposób modyfikowane ustaleniami zawartymi w jej uzasadnieniu, które służy jedynie wyjaśnieniu motywów prawnych i faktycznych podjętego rozstrzygnięcia (zob.: wyrok NSA z 6 czerwca 2012 r., I OSK 830/11; wyrok NSA z 8 stycznia 2014 r., I OSK 1503/12; wyrok NSA z 24 stycznia 2014 r., I OSK 1596/12). Do tego rodzaju niedozwolonej modyfikacji podjętego rozstrzygnięcia prowadziłoby uwzględnienie wyłącznie w motywach decyzji faktu wypłaty zaliczki na poczet należnego odszkodowania, przy jednoczesnym przyznaniu tegoż odszkodowania w pełnej wysokości (zob. też wyrok NSA z 24 maja 2023 r., I OSK 1146/22). Podzielając powyższe rozważania, nie sposób zaaprobować stanowiska wyrażonego w skardze kasacyjnej, że kwestia uwzględnienia już wypłaconego stronie odszkodowania należy do sfery wykonania decyzji odszkodowawczej, ta zaś nie podlega jurysdycji sądów administracyjnych. Nie można bowiem przyjąć, aby strony miały rozstrzygać sposób faktycznego wykonania decyzji odszkodowawczej wedle własnego uznania. Przeciwnie, to organ właściwy do ustalenia na nowo odszkodowania winien w decyzji określić kwotę tego odszkodowania, uwzględniając kwotę już wypłaconą. Organ ma zatem nie tylko uprawnienie, lecz obowiązek zaliczyć na poczet należnego odszkodowania wypłaconą już kwotę. Zasadnie zatem przyjął Sąd I instancji, że w decyzji odszkodowawczej organ powinien zawrzeć rozstrzygnięcie o zaliczeniu – przy wypłacie odszkodowania – kwoty uprzednio wypłaconej zaliczki na poczet ustalonego odszkodowania. Dotyczy to zaliczki przyznanej na podstawie art. 12 ust. 5a specustawy drogowej, odpowiadającej 70% odszkodowania ustalonego przez Wojewodę w decyzji z 22 lutego 2021 r. Tylko tak ustalone odszkodowanie będzie "słusznym odszkodowaniem" z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, czyli odszkodowaniem sprawiedliwym i ekwiwalentnym, które nie narusza istoty odszkodowania za przejętą własność. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w punkcie drugim sentencji na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.