I OSK 64/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. N. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Starosty G. z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej A. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 11/16 w sprawie ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Gl 11/16) oddalił skargę A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [....] listopada 2015 r. nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy orzeczenie Starosty G. z dnia [...] października 2015 r., nr [...] o cofnięciu A. N. uprawnienia do kierowania pojazdami kat. [...]. Skarżący złożył od powyższego wyroku skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W piśmie tym wskazywał, iż do momentu rozstrzygnięcia sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny wykonalność decyzji organów administracyjnych, powinna zostać wstrzymana. W niniejszym bowiem przypadku - z uwagi na konsekwencje w sferze rodzinnej i zawodowej - zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odebranie uprawnień do kierowania pojazdami, nie tylko utrudni skarżącemu normalne funkcjonowanie w życiu codziennym, ale może też doprowadzić do utraty zatrudnienia, a tym samym realnych problemów z utrzymaniem rodziny (partnerki i córki). Skarżący wskazywał, że bez możliwości samodzielnego przemieszczania się samochodem, może mieć w sposób realny utrudniony transport z miejsca zamieszkania do miejsca zatrudnienia, co znacznie wydłuży ewentualny dojazd i powrót z pracy, generując niepotrzebne koszty i utrudniając organizowania życia - w szczególności, ze względu na możliwość, występującą w praktyce jego zatrudnienia, przerzucania strony do innych miejsc pracy. Świadczona przez niego praca wymaga od niego mobilności, albowiem wykonuje on pracę zlecaną pracodawcy przez różne kopalnie, pomiędzy którymi musiałby się sprawnie przemieszczać co ma potwierdzać znajdująca się w aktach umowa. Poza tym skarżący wskazał, iż ma 6-letnią córkę, która pozostaje również pod jego opieką tym bardziej wobec faktu, iż jego partnerka pracuje na nocne zmiany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś sformułowanie w tym zakresie nie mogą stanowić podstawy uwzględnienia żądania strony w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż skarżący nie przedstawił w dostateczny sposób argumentacji uzasadniającej uwzględnienie złożonego przez niego wniosku. Lakoniczne bowiem wskazanie, że odebranie uprawnień do kierowania pojazdami, utrudni skarżącemu normalne funkcjonowanie w życiu codziennym, oraz może doprowadzić do utraty przez niego zatrudnienia, z uwagi na utrudnienie dojazdu do miejsca pracy, przy niewykazaniu braku możliwości skorzystania z alternatywnych środków transportu, należało uznać za niewystarczające. Podobnie sam fakt zdawkowego wskazania na konieczność sprawowania opieki nad 6-letnią córką, przy nieprzedstawieniu rzetelnych informacji o braku możliwości jej zapewnienia przez inne osoby, nie mógł zostać uznany za dostateczny. Należy jeszcze raz podkreślić, że podstawę uwzględnienia winsoku złożonego w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą stanowić jedynie takie okoliczności, które uzasadniają twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może realnie spowodować wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedstawione zaś przez skarżącego argumenty - z uwagi niewykazanie ich związku z możliwością zaistnienia opisanych przez niego skutków - do tej grupy się nie kwalifikują. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.