I OSK 625/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Monika Nowicka (sprawozdawca) sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant starszy asystent sędziego Wojciech Maciołek po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Miasta [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 3138/21 w sprawie ze skargi Burmistrza Miasta [...] na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 25 października 2021 r. nr DO.1.7614.347.2021.MW w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 11 maja 2022 r. (sygn. akt I SA/Wa 3138/21), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – orzekając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej; "p.p.s.a.") – oddalił skargę Burmistrza Miasta [...] na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 25 października 2021 r. nr DO.1.7614.347.2021.MW utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 6 lipca 2021 r. nr WS-IV.7533.1.89.2017.JZ odmawiającą stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego - z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. - prawa własności nieruchomości położonej w obrębie [...], w jednostce ewidencyjnej [...], stanowiącej część działek nr [...] i nr [...], jako zajętej pod drogę gminną nr [...] (stary nr [...]), ulicę [...] w [...]. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Gmina [...] zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 73 ust. 1, 3 i 3a ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.), powołanej dalej jako: "ustawa z 13 października 1998 r.", prowadzącą do nieuprawnionego przyjęcia, iż brak przedłożenia przez Gminę [...] w toku postępowania przed organami administracji żądanej dokumentacji geodezyjno-prawnej uprawnia - w świetle wskazanego przepisu - do stwierdzenia, iż nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. konieczne do stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę przez Gminę [...], 2. "na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a".- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 134 § 1 p.p.s.a. - poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia w pełnych granicach sprawy administracyjnej, co doprowadziło do bezzasadnego zawężenia przedmiotu rozpoznania i w efekcie pominięcia, podnoszonego także w skardze do Sądu, zarzutu nieuprawnionego naruszenia przez organy administracji podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 7 i art. 8 oraz art. 77 w związku z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm ), powołanej dalej jako k.p.a., b) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. - poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, w postaci pominięcia i zaniechania przedstawienia oceny zarzutów podnoszonych przez stronę w skardze, w zakresie naruszenia w toku postępowania administracyjnego: art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a., brak odniesienia się do zarzutów dotyczących nieuwzględnienia przez organy administracji dowodów przedłożonych w toku postępowania przez skarżącą oraz uznanie, iż organy nie miały obowiązku w ramach zasady ustalania prawdy obiektywnej uzyskać we własnym zakresie jakichkolwiek dowodów (dokumentacja geodezyjno-prawna) koniecznych w ich ocenie dla rozstrzygnięcia sprawy, brak odniesienia do twierdzeń strony dotyczących bezpodstawnej zmiany dotychczasowej praktyki Wojewody Małopolskiego uzyskiwania na własne zlecenie dokumentów geodezyjnych w sprawach rozstrzyganych w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r.; ograniczenie kontroli legalności postępowania administracyjnego jedynie do wybranych dowodów przeprowadzonych w tym postępowaniu z uwzględnieniem w szczególności dowodu zadanego przez organy a nie przedstawionego przez stronę (dokumentacja geodezyjna) bez odniesienia się do dowodów przedłożonych przez skarżącą wraz z wnioskiem - w szczególności oświadczeniem Burmistrza Miasta [...] z dnia 27 kwietnia 2020 r. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto skarżąca wnosiła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych. Przedstawiona wyżej skarga kasacyjna nie była uzasadniona a ponadto została ona sporządzona w sposób wadliwy pod względem formalnym. Wymienione w niej zarzuty – zdaniem autora skargi – miały bowiem wyłącznie charakter zarzutów określonych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (czyli zarzutów materialnoprawnych) podczas, gdy zarzuty w postaci: art. 134 §, art. 141 § 4, art. 151 p.p.s.a . a także art. 7, 8, 77 i art. 80 k.p.a. miały charakter wyłącznie procesowy, o których stanowi art. 174 pkt 2 p.p.s.a.. Ponadto wprawdzie powołane w skardze kasacyjnej zarzuty oparte o art. 73 ust. 1, 3 i 3a ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.) były istotnie zarzutami materialnoprawnymi, ale towarzyszącej tym zarzutom argumentacji nie można było traktować jako argumentacji uzasadniającej zarzut błędnej wykładni w/w przepisów czy ich niewłaściwego zastosowania. Zdaniem skarżącej, powyższe przepisy zostały bowiem naruszone poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż (cyt.): "brak przedłożenia przez Gminę [...] w toku postępowania przed organami administracji żądanej dokumentacji geodezyjno-prawnej uprawnia - w świetle wskazanego przepisu - do stwierdzenia, iż nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. konieczne do stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę przez Gminę [...]". Tymczasem, tego rodzaju argumentacja mogłaby być – co do zasady - jedynie właściwa w odniesieniu do zarzutu procesowego a nie materialnoprawnego. W zaistniałej zatem sytuacji, skargę kasacyjną należało wprawdzie uznać za dopuszczalną, tym niemniej, odniesienie się do zawartych w niej zarzutów musiało być ograniczone takim ich sformułowaniem. Skarga kasacyjna jest bowiem środkiem zaskarżenia ściśle sformalizowanym a Naczelny Sąd Administracyjny nie ma kompetencji do jej poprawiania czy domyślania się intencji autora takiej skargi. Biorąc powyższe pod uwagę, należy zatem wyjaśnić, że przedmiotowa sprawa dotyczyła – jak przedstawiono to na wstępie - decyzji Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 25 października 2021 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z 6 lipca 2021 r. o odmowie stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego - z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. - prawa własności nieruchomości położonej w obrębie [...], w jednostce ewidencyjnej [...], stanowiącej część działek nr [...] i nr [...], jako zajętej pod drogę gminną nr [...] (stary nr [...]), ulicę [...] w [...]. Rozpoznając skargę Burmistrza Miasta [...] na decyzję Ministra, Sąd Wojewódzki uznał zaś, że decyzja ta odpowiadała prawu. Przytaczając treść przepisu art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, Sąd Wojewódzki wskazał, że w niniejszej sprawie nie było sporne, iż ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynikało (a ustaleń tych nie kwestionował skarżący), że przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. - nie była własnością ani Skarbu Państwa ani też jednostki samorządu terytorialnego, a co oznaczało spełnienie pierwszej z przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 1998 r. Kwestią sporną było jednak to, czy przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę publiczną, a w konsekwencji, czy jednostka samorządu terytorialnego tą nieruchomością władała. W ocenie Sądu, słusznie Wojewoda, a za nim Minister odmówił skarżącemu stwierdzenia nabycia - z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. - prawa własności w/w nieruchomości – jako zajętej pod drogę gminną nr [...] (stary nr [...]), ulicę [...] w [...] – gdyż nie zostało wykazane, że przedmiotowy grunt w dniu 31 grudnia 1998 r. był zajęty pod drogę publiczną oraz, iż wnioskodawca sprawował nad tym gruntem władztwo publiczne. Organy, w odniesieniu do zajętości w/w gruntu pod drogę publiczną, uznały bowiem, że ze znajdującej się w aktach sprawy ortofotomapy nie wynikało przede wszystkim bowiem jaka część działek nr [...] i [...] miała być zajęta pod drogę publiczną. Dowodu na takie zajęcie nie mogło przy tym stanowić oświadczenie skarżącego z dnia 27 kwietnia 2020 r., gdyż skarżący nie dysponował uprawnieniami zawodowymi z zakresu geodezji ani też nie wykazał, że posiadał wiedzę, co do zakresu zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę, nabytą w oparciu o analizę dokumentacji geodezyjnej. Po za tym, jak podkreślił Sąd Wojewódzki organy wskazały, że skarżący przedłożył jedynie do akt sprawy wykaz stanu drogi - ul. [...], sporządzony dopiero w 1991 r., a który ponadto przedstawiał jedynie, w jaki sposób była urządzona droga, ale nie wskazywał, aby na tej drodze były prowadzone jakiekolwiek remonty czy naprawy. Z tej przyczyny Sąd Wojewódzki podzielił więc pogląd organów obu instancji, że skoro skarżący nie wykazał władztwa publicznoprawnego oraz nie wskazał żadnych innych dowodów na potwierdzenie owego władztwa, to nie można było w tym przypadku stwierdzić, że w/w przesłanka władztwa została spełniona. Tym bardziej, że nie można było w ogóle ocenić, czy na przedmiotowej nieruchomości było sprawowane władztwo publiczne, w sytuacji, gdy skarżący nie wykazał nawet obszaru faktycznie zajętego pod drogę publiczną. Co do tej ostatniej kwestii Sąd Wojewódzki wyjaśnił bowiem, że Wojewoda po otrzymaniu wniosku wzywał skarżącego do uzupełnienia wniosku o dokumentację geodezyjno-prawną oraz do przedstawienia materiału dowodowego na zajętość i władanie przedmiotową nieruchomością, jednak tego rodzaju materiały nie zostały przez stronę przedłożone. Tymczasem, wprawdzie przepis art. 73 i kolejne ustawy z dnia 13 października 1998 r. nie precyzują, jakie załączniki winien w tym przypadku zawierać wniosek, ani nie wynika z nich żeby do ich przedłożenia zobowiązany był tylko wnioskodawca, ale - w ocenie Sądu Wojewódzkiego - nie można było zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, że cały ciężar przeprowadzenia niezbędnych dowodów (z urzędu lub powołanych przez stronę) spoczywał w tej sprawie jedynie na organach orzekających w sprawie. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, (cyt.): "podjęcie czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i w konsekwencji rozpatrzenie tego materiału dowodowego jest bez wątpienia obowiązkiem organu. Nie oznacza to jednak, iż strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony". Strona – jak wywodził Sąd – (cyt.): także powinna czynić starania zmierzające do udowodnienia faktów stanowiących podstawę jej twierdzeń. Na uwadze należy też mieć, że wszczynającym postępowanie w niniejszej sprawie jest Skarżący, który jest jednostką samorządu terytorialnego, a więc posiada kompetencje oraz możliwości i środki większe niż inne strony postępowania w tego rodzaju sprawach (np. osoby fizyczne). Poza tym to Skarżący, jako zarządca drogi, jak i wnioskodawca stwierdzenia nabycia nieruchomości posiada najrozleglejszą wiedzę nad zarządzanymi przed siebie drogami. Sam Skarżący w skardze zauważa, że Skarżący który zarządza w imieniu Gminy drogami gminnymi posiada szeroki zakres wiedzy o posiadanym terenie. (...). W niniejszej sprawie natomiast Skarżący stanął na stanowisku, że nie musi współpracować z Wojewodą i to do niego należy ustalenie przebiegu granic pasa drogowego lub też organ wojewódzki powinien poprzestać na przedłożonych do akt sprawy dokumentach, z których nie wynika nawet o jaką części działki nr [...] i nr [...], stwierdzenia nabycia Skarżący wnioskuje (nie wskazując ich powierzchni)." Ostatecznie zatem Sąd Wojewódzki stwierdził, iż (cyt.): "Analiza akt sprawy potwierdza, że organy podjęły wszelkie niezbędne czynności dla wyjaśnienia, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki uprawniające do wydania decyzji stwierdzającej nabycie nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Przeprowadzona przez organy ocena zebranego materiału dowodowego nie nosi cech dowolności, a przyjęte stanowisko zostało należycie uzasadnione poprzez wskazanie dowodów, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcia oraz przyczyn, dla których organy nie podzieliły argumentacji Skarżącego. Organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.), szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy rozstrzyganiu tej sprawy oraz uzasadniły swoje orzeczenie (art. 107 § 1 i 3 K.p.a.). W tej sytuacji brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji, co wskazuje na bezzasadność skargi. Jak z powyższego zatem wynika uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełniało wszystkie wymagania przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a., a który to przepis określa elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie wyroku sądu I instancji. Zgodnie zaś z w/w przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zaskarżony wyrok nie naruszał przy tym również art. 134 § 1 p.p.s.a., zobowiązującym sąd do wydania rozstrzygnięcia w granicach sprawy, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawna. Uzasadniając zarzut, oparty na w/w przepisach, skarżąca twierdziła, że Sąd Wojewódzki pominął i zaniechał przedstawienia oceny zarzutów podnoszonych przez nią w skardze, w zakresie naruszenia - w toku postępowania administracyjnego – przepisów art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. W szczególności Sąd nie odniósł się do zarzutów dotyczących nieuwzględnienia przez organy administracji dowodów przedłożonych w toku postępowania przez skarżącą oraz uznał, iż organy nie miały obowiązku - w ramach zasady ustalania prawdy obiektywnej - uzyskać we własnym zakresie jakichkolwiek dowodów (dokumentacji geodezyjno-prawnej) koniecznych - w ich ocenie - dla rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się do w/w zarzutów, podkreślić przede wszystkim należy, że jako, iż – wbrew stanowisku skarżącej - były to zarzuty procesowe (a nie materialnoprawne), to mogły być one usprawiedliwione – co do zasady - tylko wtedy, gdyby skarżąca wykazała (vide: art. 174 pkt 2 p.s.s.a.), iż naruszenie w/w przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tym czasem taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodziła. Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku (jak wyżej to przedstawiono) szczegółowo przedstawił tok postępowania administracyjnego i wszechstronnie dokonał jego oceny, w tym oceny znaczenia dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą. Ocenę tę podziela skład orzekający, gdyż jest ona oparta na logicznych założeniach i wnioskach. Ponadto skoro niniejsze postępowanie było prowadzone na wniosek Burmistrza Gminy a dotyczył on stwierdzenia nabycia prawa własności określonej nieruchomości, to obowiązkiem wnioskodawcy było w tym przypadku chociażby sprecyzowanie przedmiotu tego żądania. Tymczasem, jak słusznie zauważył Sąd Wojewódzki, we wniosku (ani zresztą w toku całego postępowania) wnioskodawca nawet nie określił powierzchni nieruchomości, której wniosek ten dotyczył ani też nie sprecyzował, jakie części działek nr [...] i nr [...], zostały objęte niniejszym wnioskiem. We wspomnianym wniosku z dnia 14 grudnia 2016 r. Burmistrz Miasta [...], określając nieruchomość, której wniosek dotyczył, podał jedynie, iż jego przedmiotem są nieruchomości położone w jednostce ewidencyjnej [...] – obszar wiejski, obręb [...] ozn. jako działki nr [...] o pow. [...] ha oraz nr [...] o pow. [...] ha, (cyt.): " które zostały częściowo zajęte pod gminną drogę – ul. [...] w [...]". Mimo też, że organ, pismem z dnia 2 kwietnia 2020 r., wezwał wnioskodawcę o uzupełnienie dokumentacji geodezyjno-prawnej potwierdzającej zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną wg stanu na dzień 31 grudnia 1998 r., to strona nie uzupełniła brakujących danych. Dodać też należy, że przedmiotem skargi wniesionej do Sądu Wojewódzkiego była tylko konkretna decyzja, to jest decyzja Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 25 października 2021 r. DO.1.7614.347.2021.MW utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 6 lipca 2021 r. nr WS-IV.7533.1.89.2017.JZ. Stąd Sąd Wojewódzki był zobligowany do dokonania oceny legalności tej właśnie decyzji. Sąd I instancji nie był zaś uprawniony do wypowiadania się w kwestii prawidłowości procedowania przez Wojewodę Małopolskiego w innych postępowaniach prowadzonych w oparciu o art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. a na który to fakt skarżąca powoływała się w skardze. Zwrócić tez trzeba uwagę na fakt, że aby można było ocenić czy stanowisko skarżącej, iż w analogicznych sprawach Wojewoda zlecał dokonanie czynności geodezyjnych, konieczna była znajomość akt owych spraw. Pomiędzy postępowaniami, na które powoływał się skarżący a przedmiotowym postępowaniem mogły bowiem zachodzić różnice. Ostatecznie zatem skład orzekający przyjął, że skoro przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. nie wprowadzają w omawianym zakresie żadnych regulacji szczególnych a przedmiotowe postępowanie toczyło się na wniosek strony, to rzeczą wnioskodawcy – jak wyżej wspomniano - było skonkretyzowanie przedmiotu żądania. Zwłaszcza, gdy – jak zasadnie wskazał Sąd Wojewódzki – wnioskodawcą był w tym przypadku podmiot publicznoprawny a więc podmiot posiadający w tym zakresie odpowiednie środki oraz możliwości a jednocześnie powołujący się na fakt, że jako zarządca drogi posiadał najrozleglejszą wiedzę nad zarządzanymi przez siebie drogami. Z tych powodów zarzuty oparte na: art. 134 § 1, art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 art. 77 i art. 80 k.p.a. nie były skuteczne. Przechodząc do kwestii materialnoprawnych wskazać należy, że: zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872 ze zm.), nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Wg zaś ust. 3 tegoż artykułu, podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jest ostateczna decyzja wojewody. Po myśli zaś art. 73 ust. 3a cyt. ustawy, jeżeli istnieje konieczność określenia granic nieruchomości, które przeszły na własność Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu terytorialnego, wydając decyzję, o której mowa w ust. 3, nie wydaje się decyzji o podziale nieruchomości. W rozpatrywanej sprawie nie było jednak sporne, jakie przesłanki warunkowały wydanie decyzji na podstawie przepisu art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 31 grudnia 1998 r. bo sporne były jedynie ustalenia organu, zaakceptowane następnie przez Sąd Wojewódzki. Ustalenia te sprowadzały się do poglądu, że w niniejszym postępowaniu nie zostało wykazane, iż przedmiotowy grunt w dniu 31 grudnia 1998 r. był zajęty pod drogę publiczną oraz nie było wykazane, że gmina sprawowała nad tym gruntem władztwo publiczne. W związku z tym nie można było twierdzić, że zaskarżony wyrok został wydany z obrazą prawa materialnego, gdyż po myśli art. 174 pkt 1 p.p.s.a, tego rodzaju naruszenie prawa może polegać tylko na błędnej wykładni prawa lub błędnym jego zastosowaniu. W niniejszej zaś sprawie brak zastosowania art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 31 grudnia 1998 r. wynikał z dokonanych ustaleń faktycznych. Zarzuty zaś oparte na art. 73 ust. 3 i 3a cyt. ustawy nie były natomiast w ogóle zrozumiałe. Kwestia związana z brakiem przedłożenia przez Gminę dokumentacji, z której wynikałoby sprecyzowanie przedmiotu wniosku – jak wyżej to wskazano i wyjaśniono – objęta była zarzutami procesowymi. W rezultacie, biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie i – z mocy art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.