I OSK 596/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosków P. S.A. w W. o zawieszenie postępowania oraz wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 2678/22 w sprawie ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. prawa własności nieruchomości postanawia: 1. odmówić zawieszenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, 2. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji.

Wyrokiem z 19 września 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. S.A. w W. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z [...] sierpnia 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. prawa własności nieruchomości. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca spółka, wnosząc m.in. o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na zamiar złożenia wniosku o stwierdzenie zasiedzenia spornej nieruchomości oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji z powodu niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ze względu na możliwość sprzedaży tej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wójt Gminy S. wniósł o jej oddalenie, nie odnosząc się do wskazanych powyżej wniosków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Analiza zacytowanego powyżej przepisu wskazuje, że zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego możliwe jest w sytuacji, gdy wynik postępowania zależy od wyniku innego toczącego się postępowania. A contrario niemożliwe jest zawieszenie na podstawie przepisu art. 125 § 1 pkt 1 ppsa postępowania sądowoadministracyjnego w sytuacji, gdy powiązane z nim postępowanie nie toczy się na skutek jego niewszczęcia lub zakończenia. W rozpoznawanej sprawie skarżąca kasacyjnie spółka w zakresie wniosku o zawieszenie postępowania powołała się wyłącznie na fakt zamiaru złożenia wniosku o stwierdzenie zasiedzenia spornej nieruchomości. Okoliczności te wskazują zatem, że postępowanie sądowe, z którego powodu miałoby dojść do zawieszenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie zostało wszczęte. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że skarżąca kasacyjnie nie wykazała spełnienia przesłanek zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, o których mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, tj. trwania innego postępowania, od którego wyniku zależałoby rozstrzygnięcie sprawy toczącej się na skutek złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Jednocześnie odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 61 § 3 ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Analiza powyższego przepisu wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 136/15). Zaznaczyć przy tym należy, że argumentacja przytoczona w uzasadnieniu wniosku powinna zmierzać do wykazania wystąpienia w sprawie co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że skarżąca kasacyjnie spółka, wnosząc o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, ograniczyła się do przywołania przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ppsa i poza ogólnym powołaniem się na możliwość sprzedaży spornej nieruchomości w związku z przyznaniem określonych praw w zaskarżonej decyzji nie przytoczyła żadnych okoliczności uprawdopodabniających wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zbadanie złożonego wniosku. Tym samym nie sposób uznać, że skarżąca spółka wykazała spełnienie się w rozpoznawanej sprawie którejkolwiek z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. W świetle powyższych wywodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 oraz art. 192 w zw. z art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 ppsa.