I OSK 582/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 201/21 sprawy ze skargi S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 25 listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 15 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 201/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 25 listopada 2020 r. nr SKO.4111/ 525/2020 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchylił zaskarżoną decyzję; 2. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce na rzecz S.T. kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (k. 13, 16-20 akt sądowych). Skargę kasacyjną wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ostrołęce (dalej Kolegium), reprezentowane przez r. pr L.C., zaskarżając wyrok I SA/Wa 201/21 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie: I. prawa materialnego przez błędną wykładnię: a. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111 ze zm., dalej uśr), polegającą na przyjęciu, że skarżącemu mogło zostać przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego za okres, w którym w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja przyznająca skarżącemu prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego i skarżący to świadczenie pobierał; b. art. 24 ust. 2 uśr polegającą na przyjęciu, że na gruncie przedmiotowej sprawy istniały podstawy do przyznania skarżącemu prawa do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 września 2020 r. (to jest od miesiąca złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego), mimo że w okresie tym z uwagi na pobieranie przez skarżącego specjalnego zasiłku opiekuńczego na gruncie przedmiotowej sprawy występowała negatywna przesłanka uniemożliwiająca przyznanie skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego; c. art. 17 ust. 3 i 4 uśr polegającą na przyjęciu, że w ustalonym stanie faktycznym niekwestionowanym przez Sąd zachodzą podstawy do przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w kwocie stanowiącej różnicę między kwotą pobranego przez skarżącego specjalnego zasiłku opiekuńczego, a kwotą świadczenia pielęgnacyjnego określoną w art. 17 ust. 3 uśr, podczas gdy w obowiązującym stanie prawnym dopuszczalne jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w niepełnej wysokości jedynie w sytuacji ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przysługującego za niepełny miesiąc, brak zaś jest podstaw prawnych do przyznania, w ramach kompensacji, świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości różnicy między pobranym już wcześniej świadczeniem mniej korzystnym (specjalny zasiłek opiekuńczy w okresie od 1 września "2021" [winno być "2020" - uw. NSA] r. do 31 października "2021" [winno być "2020" - uw. NSA] r.), a wynikający z przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych kwotą świadczenia pielęgnacyjnego; d. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b i art. 27 ust. 5 uśr w zw. z art. 16, art. 110 kpa mimo istnienia w obrocie prawnym decyzji Wójta Gminy Czerwin z 19 lutego 2020 r. nr OPS.5212.1.2020 (dalej decyzja z 19 lutego 2020 r.) w sprawie przyznania skarżącemu specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres od 1 listopada 2019 r. do 31 października 2020 r., strona przeciwna winna przyznać skarżącemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego 1 września 2020 r., a nie od dnia 1 listopada 2020 r., podczas gdy, zgodnie z art. 16 kpa, decyzje od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne, a uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych, tym samym zdaniem Kolegium wskazać należy, że w dniu procesowania organ wyższej instancji niemożliwym stała się weryfikacja ostatecznej decyzji z 19 lutego 2020 r. w sprawie przyznania skarżącemu specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres od 1 listopada 2019 r. do 31 października 2020 r. w trybie nadzwyczajnym, w związku z powyższym, skoro decyzja przyznająca specjalny zasiłek opiekuńczy wygasła z dniem 31 października 2020 r., to organ odwoławczy jest tą decyzją związany. Warunek wskazany we wniosku skarżącego ziścił się dopiero 1 listopada 2020 r., czyli w momencie, kiedy decyzja przyznająca stronie specjalny zasiłek opiekuńczy wygasła i nie kształtowała sytuacji prawnej skarżącego; II. przepisów postępowania w stopniu mający istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 oraz art. 24 ust. 2 uśr przez uznanie, że będąca przedmiotem skargi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 25 listopada 2020 r. nr SKO.4111/525/2020 w przedmiocie uchylenia decyzji Wójta Gminy Czerwin z 12 października 2020 r. nr OPS.5212.3.2020 w sprawie odmowy przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad ojcem J.T. i przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej nad ojcem w miesięcznej wysokości 1.830,00 zł w okresie od 1 listopada 2020 r. bezterminowo, wydana została z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych i w konsekwencji uchylenie jej przez Sąd I instancji; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, 8 i art. 80 kpa przez uznanie, że będąca przedmiotem skargi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce wydana została z naruszeniem przepisów postępowania z uwagi na pominięcie okoliczności dokonania przez skarżącego wyboru korzystniejszego świadczenia już w momencie złożenia w dniu 22 września "2021" [winno być "2020" - uw. NSA] r. wniosku o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z jednoczesnym złożeniem oświadczenia, że rezygnuje z przyznanego specjalnego zasiłku opiekuńczego z momentem przyznania jemu świadczenia pielęgnacyjnego i w konsekwencji uchylenie jej przez Sąd I instancji; 3. art. 151 ppsa przez niezastosowanie normy tego przepisu, kiedy to skarga jako nieuzasadniona winna być oddalona. Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce; względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; zasądzenie na rzecz strony przeciwnej [zwrotu] kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego; zrzekł się rozprawy, wnosząc o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym (k. 29-36 akt sądowych). Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Zarządzeniem z 15 lutego 2023 r. I OSK 582/22 Zastępca Przewodniczącego Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej skierował sprawę na posiedzenie niejawne (art. 182 § 2 ppsa; k. 55 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie ppsa, w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy i Sąd I instancji. Sporządzone przez Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnienie wyroku może zostać zawężone wyłącznie do oceny tych aspektów prawnych, które świadczą o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, z którego to uprawnienia Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie postanowił skorzystać. Istota zagadnienia w kontrolowanej sprawie dotyczy tego, czy wobec treści art. 17 art. 17 ust. 3, 4 i 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 oraz art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 111, zm. z 2018 r. poz. 730), skarżącemu należało przyznać świadczenie pielęgnacyjne za okres od 1 września 2020 r. do 31 października 2020 r. (to jest od miesiąca złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego do dnia wygaśnięcia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego przyznanego decyzją z 19 lutego 2020 r.) po dokonaniu przez skarżącego wyboru korzystniejszego świadczenia już w momencie złożenia w dniu 22 września 2020 r. wniosku o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z jednoczesnym złożeniem oświadczenia, że rezygnuje z przyznanego specjalnego zasiłku opiekuńczego z momentem przyznania jemu świadczenia pielęgnacyjnego. Zarzuty naruszenia prawa materialnego (z pierwszej podstawy kasacyjnej - art. 174 pkt 1 ppsa), z uwagi na ich charakter, wymagały ich łącznego rozpoznania. Niezasadnie okazały się zarzuty naruszenia art. 17 ust. 3, 4 i 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 oraz art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 111, zm. z 2018 r. poz. 730). Sąd I instancji trafnie uznał, że Kolegium słusznie przyjęło, że w kontrolowanej sprawie ziściła się pozytywna przesłanka przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 3 pkt 21 lit. e uśr. Sąd I instancji słusznie uznał, że oświadczeniem z 21 września 2020 r. skarżący dokonał wyboru prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w miejsce prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, wskazując: "Ja niżej podpisany S.T., PESEL [...] oświadczam, iż na podstawie art. 27 ust. 5 [ustawy] o świadczeniach rodzinnych z dniem przyznania mi prawa do świadczenia pielęgnacyjnego rezygnuję z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego przyznanego decyzją nr OPS.5212.2020" i oświadczenie to opatrzył czytelnym, własnoręcznym podpisem. Oświadczenie z 21 września 2020 r. wpłynęło do Ośrodka Pomocy Społecznej w Czerwinie dnia 22 września 2020 r., wymienione w punkcie 3) druku SR-5 jako załącznik do wniosku z 21 września 2020 r. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia [...] w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną. We wniosku pełnomocnik skarżącego adw. M.Z. jednoznacznie wskazał: "[..] wola wnioskodawcy jakie świadczenie chce pobierać została jasno wyrażona" (k. 1/2020, 2/2020-2/2020v, 5/2020). Wykładnia oświadczenia woli, zawartego we wniosku z 21 września 2020 r. i oświadczeniu z 21 września 2020 r. prowadzi do wniosku, że skarżący wniósł o przyznanie mu w miesiącu września 2020 r., w którym złożył ów wniosek, świadczenia pielęgnacyjnego, z równoczesnym uchyleniem decyzji, którymi przyznano mu uprzednio specjalny zasiłek opiekuńczy. Zamiar skarżącego we wniosku z 21 września 2020 r. był jednoznaczny i w żadnym razie nie zachodziły podstawy do przyjęcia, że celem skarżącego było kumulatywne pobieranie obu tych świadczeń skoro jasno wskazał że chce pobierać świadczenie pielęgnacyjne i że rezygnuje z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego przyznanego decyzją nr OPS.5212.2020 z dniem przyznania mu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Już w dacie złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego skarżący dokonał stosownego wyboru zgodnie z uprawnieniem wynikającym z art. 27 ust. 5 pkt 2 i 3 uśr, i dał temu wyraz w jasny sposób. Za rezultatem wykładni oświadczenia woli skarżącego zawartego we wniosku z 21 września 2020 r. i w oświadczeniu wnioskodawcy z 21 września 2020 r. jako skutecznego dokonania wyboru świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 27 ust. 5 pkt 2 i 3 uśr przemawia treść obu tych dokumentów (w tym wprost wskazanie we wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego załączonego do wniosku oświadczenia wnioskodawcy ("Do wniosku załączam następujące dokumenty: 1) Pełnomocnictwo [...] 3) oświadczenie o rezygnacji z zasiłku [...]"; które przy starannej wykładni adresata winny były doprowadzić do przyjęcia tego samego znaczenia oświadczenia woli - do uznania przez Wójta, że skarżący dokonał wyboru świadczenia (art. 65 § 1 i 2 kc). Do takiego samego rezultatu prowadzi ustalenie sensu oświadczenia woli prowadzi ustalenie na podstawie przypisania normatywnego (art. 65 § 1 i 2 kc; uchwała 7 Sędziów Sądu Najwyższego z 29.6.1995 r. III CZP 66/95, OSNC 1995/12/168, aprobowana przez S. Rudnickiego w: S. Dmowski, S. Rudnicki, R. Trzaskowski, Kodeks cywilny. Komentarz. Część ogólna, LexisNexis 2014 s. 588-591 uw. 5; art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 pkt 2 i 3 uśr). Pozostawanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji z 19 lutego 2020 r. przyznającej skarżącemu prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, wobec błędnej odmowy przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego decyzją Wójta z 12 października 2020 r., na podstawie niekonstytucyjnego art. 17 ust. 1b uśr (co trafnie zakwestionowało Kolegium w zaskarżonej decyzji), nie mogło stanowić przeszkody do przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 września 2020 r. (art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 w zw. z art. 24 ust. 2 uśr). Trafnie Sąd I instancji wskazał na zasadę proporcjonalności [art. 8 § 1 kpa - uw. NSA], wypełnioną na etapie wykonania decyzji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego, od pierwszego dnia miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami (art. 24 ust. 2 uśr) - co w sprawie miało miejsce. Jedynie błędne rozumienie prawa przez organ I instancji nie skutkowało wygaszeniem przez Wójta decyzji z 19 lutego 2020 r. nr OPS.5212.1.2020 za okres od 1 września 2020 r. do 31 października 2020 r. Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty (wyrok NSA z: 5.10.2010 r. I GSK125/09; 23.11.2010 r. II FSK 1165/09; 1.12.2010 r. II FSK 1507/09; 8.12.2010 r. I GSK 619/09; 19.7.2013 r. I OSK 2766/09, cbosa, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, C.H. Beck 2021, s. 860, nb 19). Zarzuty i ich uzasadnienie, winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (postanowienie Sądu Najwyższego z 26.10.2000 r. IV CKN 1518/00, OSNC 2001/3/39 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5.8.2004 r. FSK 299/04, OSP 2005/3/36). Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 ppsa). Przepis art. 16 kpa składa się z 3 paragrafów, zaś art. 110 kpa z 2 paragrafów, o różnej treści normatywnej. Z tej przyczyny zarzut naruszenia "art. 16 kpa, art. 110 kpa" nie nadawał się do rozpoznania. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 oraz art. 24 ust. 2 uśr (pkt II.1 petitum skargi kasacyjnej) dotyczy w istocie naruszenia prawa materialnego i winien być podniesiony w ramach pierwszej (art. 174 pkt 1 ppsa) podstawy kasacyjnej. Dla uniknięcia zbędnych powtórzeń należy w tym zakresie odwołać się do rozważań wyżej przedstawionych przy analizie wskazanych wzorców kontroli. Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, 8 i art. 80 kpa nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd I instancji prawidłowo wskazał na naruszenia zaskarżoną decyzją norm dopełnienia art. 7 i art. 8 - w istocie § 1 - kpa (zasady proporcjonalności (s. 8 akapit 1 i 3 uzasadnienia wyroku I SA/Wa 201/21). Zaskarżony wyrok nie narusza art. 80 kpa jako normy dopełnienia. Skoro Sąd I instancji trafnie stwierdził wydanie zaskarżonej decyzji z innymi naruszeniami przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to prawidłowo zastosował normę wynikową z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Co za tym idzie, brak było podstaw do zastosowania art. 151 ppsa. Kolegium orzekało zaskarżoną decyzją o roszczeniu. Jeśli uznało, że należało przyznać skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne od dnia 1 listopada 2020 r., winno było uchylić decyzję I instancji w całości i w odrębnych punktach orzec o: 1. przyznaniu skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne od dnia 1 listopada 2020 r. bezterminowo; 2. odmówić przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia 1 września 2021 r. do dnia 31 października 2020 r. Ułatwiłoby to Sądowi I instancji uchylenie zaskarżonej decyzji tylko w zaskarżonej części. Obecność w obrocie decyzji przyznającej skarżącemu specjalnego zasiłku opiekuńczego za okres od dnia 1 września 2021 r. do dnia 31 października 2020 r. oraz wypłata specjalnego zasiłku opiekuńczego skarżącemu za ów okres, nie stanowi przeszkody do przyznania przez organ odwoławczy skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego także za okres od dnia 1 września 2020 r. do dnia 31 października 2020 r., zaliczając na poczet rzeczywiście wypłacanych kwot świadczenia pielęgnacyjnego w każdym z tych dwu miesięcy kwot rzeczywiście wypłaconych kwot specjalnego zasiłku opiekuńczego za każdy z obu miesięcy. W tym zakresie organ ponownie rozpozna sprawę i przyzna skarżącemu za okres od 1 września 2021 r. do dnia 31 października 2020 r. świadczenie pielęgnacyjne w wysokości wynikającej z przepisów. Wykonując decyzję organ zaliczy skarżącemu wysokość pobranego przez skarżącego specjalnego zasiłku opiekuńczego za ten okres i wypłaci brakującą część świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy między ówczesną wysokością świadczenia pielęgnacyjnego, a dotychczas wypłaconą wysokością specjalnego zasiłku opiekuńczego za każdy z tych miesięcy. Za podstawę prawną nowej decyzji organ przyjmie art. 24 ust. 2 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 5 pkt 1 lit. b uśr. Przeszkodą dla takiej wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego nie stanowi art. 17 ust. 3 i 4 uśr. Za okres od 1 listopada 2020 r. bezterminowo Kolegium orzeknie analogicznie jak w odpowiedniej części normatywnej decyzji z 25 listopada 2020 r., mając na uwadze, że skarżący nie może ponosić ujemnych konsekwencji błędnego rozumienia prawa przez organy administracji publicznej, stosujące prawo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ostrołęce związane będzie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku I SA/Wa 201/21, z uwzględnieniem oceny prawnej zaprezentowanej w wyroku I OSK 282/22. Na podstawie art. 184 ppsa skargę kasacyjną należało oddalić.