I OSK 536/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Ziółkowska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 października 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 730/19 w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 października 2019 r., III SA/Kr 730/19 oddalił skargę A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie wydania zatrzymanego prawa jazdy. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r. A.T. wystąpił do Starosty T. o zwrot zatrzymanego prawa jazdy w zakresie uprawnienia kategorii C. Starosta T. decyzją z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...] odmówił skarżącemu zwrotu zatrzymanego prawa jazdy w zakresie uprawnień kategorii C. Organ I instancji ustalił, że Sąd Rejonowy w T. II Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] lutego 2017 r., [...]zastosował względem A. T. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, z wyłączeniem kategorii C na okres czterech lat. Starosta T. zatrzymał prawo jazdy kategorii B i C nr [...], seria i nr [...], wydane A. T. w dniu [...] marca 2007 r. Prokuratura Rejonowa w T. postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r., [...] orzekła o zatrzymaniu ww. prawa jazdy. Organ I instancji wskazał dalej, że Sąd Rejonowy w T. XI Wydział Wykonywania Orzeczeń Karnych postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., [...] orzekł, że środek karny orzeczony względem A. T. w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wszystkich kategorii, z wyłączeniem kategorii C, zastosowany na okres 4 lat wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] lutego 2017 r., [...], w dalszym ciągu będzie wykonywany w postaci zakazu prowadzenia niewyposażonych w blokadę alkoholową pojazdów, o której mowa w art. 2 pkt 84 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2018.1990 ze zm.), dalej jako "p.r.d.". Ustalono także, że do Starosty T. wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...], o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji A. T. w zakresie kategorii C, z którego wynika, że w okresie od dnia [...] sierpnia 2016 r. do [...] sierpnia 2017 r. A. T. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego, uzyskując 25 punktów karnych. A.T. odwołując się od powyższej decyzji Starosty T. zarzucił naruszenie przepisów art. 50 ust 3, art. 50 ust 2 pkt 2 i art. 12 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U.2019.341 ze zm.), dalej jako "u.k.p.". Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy ww. decyzję Starosty T. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne organu I instancji podnosząc, że z treści art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. w sposób jednoznaczny wynika, że osobie, względem której orzeczono prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie kategorii B, nie może być wydane ani też zwrócone w okresie obowiązywania tego zakazu prawo jazdy innych kategorii opisanych w art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p., w tym także w zakresie kategorii C. Kolegium wskazało, iż nie zmienia powyższej konstatacji okoliczność, że decyzją Starosty T. z dnia [...] lutego 2019 r. znak: [...]przywrócono wnioskodawcy uprawnienie do prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie kategorii B, w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] grudnia 2018 r., [...]stwierdzającym, że środek karny w postaci dalszego wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wszystkich kategorii, z wyłączeniem kategorii C, zastosowany wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] lutego 2017 r., [...]na okres 4 lat, wykonywany będzie w postaci "zakazu prowadzenia niewyposażonych w blokadę alkoholową pojazdów, o której mowa w art. 2 pkt 84 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym". Kolegium wskazało, że niezależnie od powyższego wnioskodawcy nie może również zostać zwrócone prawo jazdy w zakresie uprawnień kategorii C do czasu zdania egzaminu sprawdzającego, potwierdzającego uprawnienia do prowadzenia pojazdów tej kategorii. Z mocy art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p, sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba ubiegająca się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, którego była pozbawiona na okres przekraczający rok. W takim zaś przypadku prawo jazdy wydaje się po złożeniu, z wynikiem pozytywnym, odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje (art. 49 ust. 2 u.k.p.). A. T. jest zobowiązany do złożenia egzaminu również z tego względu, że Komendant Wojewódzki Policji w K. wnioskiem z dnia[...] kwietnia 2018 r. znak: [...]wystąpił o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wnioskodawcy w zakresie kategorii C, z tego powodu, że w okresie od dnia 9 sierpnia 2016 r. do 8 sierpnia 2017 r. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego, uzyskując 25 punktów karnych. Stanowi to o istnieniu uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji, o których mowa w art. 49 ust. 1 pkt 2 u.k.p. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że przepis art. 50 ust 2 pkt 2 i ust. 3 u.k.p. nie dotyczy odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której A.T. podniósł zarzuty naruszenia przepisów art 50 ust 3, art. 50 ust 2 pkt 2 i art. 12 ust 1 pkt 2 u.k.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę zaskarżonym w niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 9 października 2019 r. wskazał, iż materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowiły przepisy art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust 2 pkt 2 u.k.p. Przepis art. 12 ust. 2 u.k.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, został nadany ustawą z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz.U.2014.970), obowiązującą od dnia 25 października 2014 r. Przed powyższą nowelizacją regulacja art. 12 ust. 2 u.k.p. stanowiła jedynie, że przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. stosuje się wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy, nie określając wprost że należy go stosować również względem osoby ubiegającej się o jego zwrot. Sąd podkreślił, że rzeczą bezsporną jest to, iż Sąd Rejonowy w T. II Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] lutego 2017 r., [...] orzekł wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, z wyłączeniem kategorii C na okres czterech lat. W konsekwencji więc miały zastosowanie przepisy art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.k.p. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, a obowiązującym już w chwili wydawania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu I instancji orzekające organy dokonały więc prawidłowej wykładni powyższych przepisów. Przyznając rację Kolegium, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podniósł, że nic w zakresie treści podjętego rozstrzygnięcia, nie mogło zmienić wydanie przez Starostę T. decyzji z dnia [...] lutego 2019 r. znak: [...] , mocą której przywrócono skarżącemu uprawnienie do prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B, a to w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] grudnia 2018 r., [...] stwierdzającym, że środek karny w postaci dalszego wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wszystkich kategorii, z wyłączeniem kategorii C, zastosowany wobec skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] lutego 2017 r., wykonywany będzie w postaci "zakazu prowadzenia niewyposażonych w blokadę alkoholową pojazdów, o której mowa w art. 2 pkt 84 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym". Sąd I instancji wskazał, że sąd powszechny dokonał jedynie modyfikacji treści, czy też formy zastosowanego środka karnego. Nie zmodyfikował natomiast czasu trwania orzeczonego środka. Zwróceniu skarżącemu dokumentu prawa jazdy kategorii C sprzeciwia się natomiast kategorycznie regulacja art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p. Skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył A.T., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 12 ust 2 u.k.p. przez uznanie, że wyrok Sądu Rejonowego w T.z dnia [...] lutego 2017 r., [...] daje podstawę do tego, aby organ administracyjny uniemożliwił skarżącemu odzyskanie dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów, które nie zostały uwzględnione w ww. wyroku; 2) prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 50 ust 3, ust 2 oraz art. 12 ust 1 u.k.p. przez ich niewłaściwą wykładnię i zastosowanie; 3) przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez uznanie, iż w niniejszej sprawie istnieje niespójność systemu zatem uznać należy, iż to organ administracyjny a nie skarżący ma rację, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo materialne, w szczególności przepisy u.k.p. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Mając na uwadze, iż przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., rozpoznanie zarzutów kasacyjnych wypada rozpocząć od zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (vide: wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., FSK 618/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W tym jednak zakresie wypada skonstatować, iż zarzut podniesiony w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., pomimo wskazywania jako naruszonych przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nie odnosi się do podstawy faktycznej rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności nie podważa ustaleń faktycznych leżących u podstaw podjętego rozstrzygnięcia. Autor kasacji upatruje natomiast naruszenia ww. przepisów w stwierdzeniu Sądu I instancji o istnieniu niespójność systemu w zakresie orzekania przez sąd powszechny o środkach karnych w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w warunkach art. 182a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U.1997.90.557 ze zm.), dalej jako "k.k.w.", a zwrotem zatrzymanego prawa jazdy na podstawie przepisów u.k.p. Relacja pomiędzy przepisami powyższych ustaw stanowi zagadnienie prawne, którego wyjaśnienie może nastąpić poprzez przybliżenie treści ww. ustaw. Przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. odnosząc się do kwestii gromadzenia i oceny materiału dowodowego sprawy, nie regulują wzajemnych relacji pomiędzy ww. ustawami. Nie mogły zatem zostać naruszone stwierdzeniem Sądu I instancji o "pewnej niespójności systemu". Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego należy dostrzec, iż prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych – w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu (art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p.). Jednocześnie ustawa ta stanowi, iż powyższego przepisu nie stosuje się w przypadku orzeczenia sądu o wykonywaniu zakazu prowadzenia pojazdów w postaci, o której mowa w art. 182a § 1 k.k.w. (art. 12 ust.1a u.k.p.). Powyższy przepis k.k.w. stanowi natomiast, że jeżeli zakaz prowadzenia pojazdów był wykonywany przez okres co najmniej połowy orzeczonego wymiaru, a w przypadku zakazu prowadzenia pojazdów orzeczonego na podstawie art. 42 § 3 lub 4 Kodeksu karnego przez okres co najmniej 10 lat, sąd może orzec o dalszym wykonywaniu tego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową, o której mowa w art. 2 pkt 84 p.r.d., jeżeli postawa, właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz zachowanie w okresie wykonywania środka karnego uzasadniają przekonanie, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę nie zagraża bezpieczeństwu w komunikacji (§ 1 zdanie pierwsze). W przypadku orzeczenia sądu o dalszym wykonywaniu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową, zakazu tego nie stosuje się w przypadku prowadzenia pojazdów wykorzystywanych do nauki jazdy i egzaminowania, jeżeli skazany jest osobą szkoloną lub egzaminowaną w trybie przewidzianym m.in. przepisami u.k.p. (§ 2). W okolicznościach badanej sprawy istotne jest także i to, że art. 12 ust. 2 u.k.p. wskazuje, iż przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii: 1) B1 lub B – w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A; 2) AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D – w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B; 3) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E – w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D. W takiej sytuacji rodzi się konieczność odpowiedzi na pytanie o relację zachodzącą pomiędzy art. 12 ust. 1a i art. 12 ust. 2 u.k.p. w aspekcie uprawnienia do wydania prawa jazdy osobie, wobec której prawomocnym wyrokiem sądu orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, w okresie i zakresie jego obowiązywania (art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p.), a następnie sąd karny orzekł o dalszym wykonywaniu tego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową, o której mowa w art. 2 pkt 84 p.r.d. Już tylko analiza konstrukcji przepisu art. 12 u.k.p. prowadzi do wniosku, iż przepis art. 12 ust. 1a u.k.p. wskazując, iż "Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w przypadku orzeczenia sądu o wykonywaniu zakazu prowadzenia pojazdów w postaci, o której mowa w art. 182a § 1" k.k.w., prowadzi do wniosku, że przepis ten uchyla ww. negatywną przesłankę wydania prawa jazdy (zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, przywrócenia uprawnień określonej kategorii). Tym samym dopuszcza taka osobę do możliwości uzyskania prawa jazdy. Wynika z tego dalsza konsekwencja, przepis ten wyłącza możliwość zastosowania rozszerzenia konsekwencji orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, o którym stanowi art. 12 ust. 2 u.k.p. Jeżeli zatem w przypadku orzeczenia sądu o wykonywaniu zakazu prowadzenia pojazdów w postaci, o której mowa w art. 182a § 1 k.k.w., nie mamy do czynienia z przeszkodą do wydania prawa jazdy na gruncie art. 12 ust. 1 pkt. 2 u.k.p., to w konsekwencji przepis art. 12 ust. 2 u.k.p., odnoszący się wyłącznie do sytuacji uregulowanej w art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p., w ogóle nie może znaleźć zastosowania. W takiej sytuacji brak jest podstaw do rozszerzenia orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów na dodatkowe kategorie prawa jazdy, stosownie do treści art. 12 ust. 2 u.k.p. Ponadto należy dostrzec, iż argumentacja zaprezentowana w dotychczasowym postępowaniu wskazująca, iż to przepis art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p. uniemożliwia skarżącemu odzyskanie prawa jazdy kategorii C w każdej sytuacji, a to z uwagi na orzeczony przez sąd karny zakaz prowadzenia pojazdów m.in. kategorii B, zupełnie pomija charakter orzeczonego przez sąd karny zakazu prowadzenia pojazdów w postaci, o której mowa w art. 182a § 1 k.k.w., czyniąc w istocie powyższe uprawnienie jedynie iluzorycznym. Zaprezentowane przez Sąd I instancji rozumienie ww. przepisów zaprzecza wyraźnym regulacjom prawnym , które wskazują, iż osoba, wobec której sąd karny zmienił sposób wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową, o której mowa w art. 2 pkt 84 p.r.d., może przystąpić do egzaminu kwalifikacyjnego i odzyskać prawo jazdy w okresie obowiązywania orzeczenia sądu karnego o wykonywaniu zakazu prowadzenia pojazdów w postaci, o której mowa w art. 182a § 1 k.k.w. (art. 50 ust. 3a u.k.p.). Nie ulega wątpliwości, iż wydane prawo jazdy może zawierać określone wymagania lub ograniczenia wynikające ze stanu zdrowia kierowcy lub z możliwości prowadzenia określonego pojazdu (art. 13 ust. 4 u.k.p.). W takiej sytuacji ww. wymagania lub ograniczenia dotyczyć będą ograniczenia uprawnienia do kierowania wyłącznie pojazdem wyposażonym w blokadę alkoholową, o której mowa w art. 2 pkt 84 p.r.d. (art. 13 ust. 5 pkt 7 u.k.p.). Wypada także zauważyć, iż w przypadku stwierdzenia uchylenia sposobu wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów na podstawie art. 182a § 3 k.k.w., starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami (art. 103 ust. 1 pkt 6 u.k.p.). Wreszcie należy zaakcentować wagę ustalenia dokonanego w toku postępowania, z którego wynika, iż decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. znak: [...]Starosta T. przywrócił skarżącemu uprawnienie do prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B, w związku z treścią ww. postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] grudnia 2018 r. zmieniającym orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową pojazdów, o której mowa w art. 2 pkt 84 p.r.d. Tym samym skarżący odzyskał prawo jazdy kategorii B z określonym ograniczeniem. Z powyższego punktu widzenia, brak jest podstaw do dalszej odmowy wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii C. Trafny zatem okazał się zarzut naruszenia art. 12 ust. 2 u.k.p., a także zarzut naruszenia art. 50 ust. 2 i 3 u.k.p., wskutek nieuwzględnienia przywołanych powyżej okoliczności, w szczególności wskutek wadliwego rozumienia art. 12 ust. 1a oraz art. 50 ust. 3a u.k.p. W powyższym zakresie zaniechano także należytego uwzględnienia faktu wydania już skarżącemu prawa jazdy kategorii B, z ograniczeniem, o którym stanowi art. 13 ust. 5 pkt 7 u.k.p. Nie można natomiast potwierdzić zasadności zarzutu naruszenia art. 12 ust. 1 u.k.p. Przepis ten wskazuje w siedmiu punktach powody, dla których prawo jazdy nie może zostać wydane. W takiej sytuacji brak konkretyzacji, o którą z tych przyczyn chodzi autorowi skargi kasacyjnej uniemożliwia efektywną kontrolę kasacyjną. Postawiony w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wymóg przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa. Naruszony przez sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala ustalić granice zaskarżenia (vide: postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2008 r., I OSK 2034/06; wyrok NSA z dnia 10 maja 2011 r., II OSK 2520/10; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Niezależnie od powyższych uwag wypada jednak wskazać, iż wadliwa wykładnia i nieprawidłowe zastosowanie art. 12 ust. 2 oraz art. 50 ust. 2 i 3 u.k.p. nie wypełniają powodów, decydujących o możliwości wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii C. Z niekwestionowanych okoliczności sprawy wynika bowiem, iż skarżący pozbawiony był uprawnienia do kierowania pojazdami przez okres przekraczający rok. Taki też okres przekroczyło zatrzymanie skarżącemu prawa jazdy kategorii C. W takiej sytuacji zwrot zatrzymanego prawa jazdy wymaga uprzedniego sprawdzenia kwalifikacji w formie egzaminu państwowego (art. 49 ust. 1 pkt 3b u.k.p.). Z okoliczności sprawy nie wynika natomiast aby skarżący złożył ze skutkiem pozytywnym egzamin państwowy w zakresie prawa jazdy kategorii C. Dodatkowo należy dostrzec, iż skarżący w okresie od dnia 9 sierpnia 2016 r. do 8 sierpnia 2017 r. A. T., a więc również w czasie orzeczonego przez Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia [...] lutego 2017 r. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego, uzyskując 25 punktów karnych. W związku z powyższą sytuacją Komendant Wojewódzkiego Policji w K. w dniu [...] kwietnia 2018 r. wniósł o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego w zakresie kategorii C. Przekroczenie liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego rodziło obowiązek poddania się badaniu psychologicznemu w zakresie psychologii transportu (art. 99 ust. 1 pkt 3b u.k.p., w wersji obowiązującej do dnia 4 grudnia 2021 r.), co pozostaje aktualne także w aktualnie obowiązującym stanie prawnym (art. 98a ust. 2 pkt 1 u.k.p.). Powyższe wskazuje na to, iż istnieją nadal po stronie skarżącego tego rodzaju okoliczności, które należy postrzegać jako przeszkody w zwrocie zatrzymanego prawa jazdy kategorii C. Tym samym trafna – co do zasady – jest decyzja organów administracji odmawiająca skarżącemu zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kategorii C. Odpowiada prawu także oddalenie skargi na powyższą decyzję. Należy także zauważyć, iż na konsekwencje prawne wynikające z przywołanych powyżej dodatkowych okoliczności sprawy nie ma wpływu treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 lipca 2023 r., uznającego przepis art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. w zakresie, w jakim pozbawia osoby posiadające uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi określonych kategorii prawa jazdy prawa do odzyskania dokumentu potwierdzającego posiadanie tego rodzaju uprawnień odnośnie tych pojazdów mechanicznych, co do których nie orzeczono wobec nich środka karnego w postaci zakazu ich prowadzenia, za niezgodny z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP (vide: wyrok TK z dnia 4 lipca 2023 r., SK 23/21 (Dz.U.2023.1312). Przeszkody prawne, które realnie tamują możliwość zwrotu skarżącemu zatrzymanego prawa jazdy kategorii C wynikają bowiem z regulacji prawnych, które nie utraciły przymiotu zgodności z przepisami Konstytucji RP. Z tych względów, uznając, iż zaskarżony wyrok odpowiada prawu mimo częściowo błędnego uzasadnienia, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.