I OSK 460/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2009 r. sygn. akt III SA/Łd 551/08 o odrzuceniu skargi "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w . na pismo Dyrektora Delegatury Ministra Skarbu Państwa w Łodzi z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] oraz na pismo Radcy Biura Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie braku zgody na prywatyzację bezpośrednią postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Sygn.akt I OSK 460/09 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 22.01.2009 r., sygn. akt III SA/Łd 551/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., wniesioną na pisma Dyrektora Delegatury Ministra Skarbu Państwa w Łodzi oraz Radcy Biura Ministra Skarbu Państwa, wydane w przedmiocie prywatyzacji bezpośredniej przedsiębiorstwa państwowego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż powyższe pisma nie mogą być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, nie stanowią one bowiem żadnego aktu, który mieściłby się w kognicji takiego sądu, na co wskazuje treść art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Nie stanowią one przede wszystkim aktów wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, nie mają one bowiem charakteru władczego, nie rozstrzygają także kwestii uprawnień podmiotu indywidualnego. Sąd I instancji podkreślił ponadto, że stosownie do treści art. 41 ust 1. ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (Dz. U. z 2002 r., nr 171, poz. 1397 ze zm.), organ założycielski dokonuje prywatyzacji bezpośredniej w imieniu Skarbu Państwa. W ocenie Sądu przepis ten wskazuje, iż interes prawny w prywatyzacji przysługuje jedynie Skarbowi Państwa, zaś samo przedsiębiorstwo ma jedynie prawo do inicjowania postępowania prywatyzacyjnego, w tym składania odpowiednich wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż skoro więc zarządzenie o prywatyzacji bezpośredniej nie dotyczy uprawnienia przedsiębiorstwa wynikającego z norm prawa, to nie stanowi ono innego aktu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a skarga na nie wniesiona podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniosła spółka "[...]" Sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji, przez błędną jego wykładnię i uznanie, że brak zgody ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa nie ma żadnej z form działania administracji wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., a więc nie podlega kontroli sądu administracyjnego; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy na skutek uznania, że brak zgody na wydanie zarządzenia o prywatyzacji bezpośredniej nie ma charakteru decyzji administracyjnej ani postaci aktu lub czynności, określonym art. 3 § 2 P.p.s.a., a tym samym sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego i skarga w tym zakresie podlega odrzuceniu. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, iż "Stanowisko" Dyrektora Delegatury Ministra Skarbu Państwa z dnia [...]09.2005 r. jest decyzją administracyjną, o czym świadczyć ma fakt, że zawiera ono rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy i wywiera skutek zewnętrzny względem podmiotu usytuowanego poza strukturą administracji. Podkreślono przy tym, iż skarżąca nie kwestionuje, że akt prywatyzacji ma charakter cywilnoprawny, ale nie zmienia to faktu, że czynność ów akt poprzedzająca, czyli zgoda, lub jej brak, na wydanie zarządzenia o prywatyzacji, ma naturę administracyjnoprawną i podlega w związku z tym kontroli sądu administracyjnego. Taki charakter ma, w ocenie skarżącej, zgoda ministra właściwego do spraw skarbu państwa, która - w myśl art. 41 ust. 2 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji - poprzedza wydawane przez organ założycielski zarządzenie o prywatyzacji bezpośredniej. W ocenie skarżącej "Stanowisko" Dyrektora Delegatury Ministra Skarbu Państwa wszystkie warunki dla uznania go za decyzję administracyjną: jest aktem woli organu administracji publicznej, istnieje podstawa prawna do jej wydania w powszechnie obowiązującym prawie, rozstrzyga kwestię prywatyzacji i wywiera skutek na zewnątrz, względem podmiotu kupującego, który został uprzednio wyłoniony w drodze rokowań podjętych na podstawie publicznego zaproszenia. Również akty zakwestionowane przez skarżącą w skardze do Sądu I instancji warunki te - jej zdaniem - spełniają, dlatego też, wbrew stanowisku Sądu, należy uznać, że wspomniane akty podlegają kontroli sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Skarbu Państwa, reprezentowany przez Dyrektora Delegatury Ministerstwa Skarbu Państwa w Łodzi, wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Wbrew stanowisku skarżącej Spółki, zawartemu w skardze kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył art. 41 ust. 2 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji, zgodnie z którym organ założycielski wydaje, za zgodą ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, zarządzenie o prywatyzacji bezpośredniej, uznając iż brak zgody Ministra Skarbu Państwa na prywatyzację bezpośrednią przedsiębiorstwa państwowego nie ma charakteru decyzji administracyjnej. Podkreślenia wymaga bowiem, iż zarządzenia i inne akty organu założycielskiego skierowane do przedsiębiorstwa państwowego nie mają charakteru decyzji administracyjnych i nie stosuje się do nich przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowisko takie, wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 8.04.1994 r., sygn. akt IV SAB 62/93, zachowuje aktualność w obecnym stanie prawnym i popierane jest w pełni przez skład orzekający w niniejszym postępowaniu. Tym samym nie można w żaden sposób przyjąć za trafne stwierdzenia, że zarówno wskazane przez Spółkę "Stanowisko" Dyrektora Delegatury Ministra Skarbu Państwa, jak i będące przedmiotem skargi pisma, mają charakter decyzji administracyjnej i jako takie mogą podlegać kontroli sądów administracyjnych. Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia przepisów postępowania, zasadnie bowiem, zdaniem Sądu II instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę "[...]" Sp. z o.o. jako niedopuszczalną, gdyż wniesioną na pisma Dyrektora Delegatury Ministra Skarbu Państwa w Łodzi oraz Radcy Biura Ministra Skarbu Państwa, które - jak już wyżej wykazano - nie są żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., co wyklucza kognicję sądów administracyjnych w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.