I OSK 4176/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 3 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 249/18 w sprawie ze skargi [...] na decyzję [...] z [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za udostępnienie danych zgromadzonych w rejestrze publicznym oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z 3 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 249/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę [...] na decyzję [...] z [...] marca 2018 r., nr [...] , w przedmiocie opłaty za udostępnienie danych zgromadzonych w rejestrze publicznym. W skardze kasacyjnej od omawianego wyroku pełnomocnik [...] zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 2 ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne w zw. z art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez ich błędną wykładnię skutkującą niewłaściwym przyjęciem przez Sąd, że skoro skarżąca spółka działa m.in. w oparciu o przepisy ustawy - Kodeks Spółek Handlowych to brak jest podstaw do udostępnienia jej danych na podstawie ww. przepisu. Sąd rozstrzygający pominął przy tym, że udziałowcem skarżącej jest spółka należąca do Skarbu Państwa, przez co niezasadnie i błędnie zakwalifikował skarżącą spółkę jako podmiot wyłącznie prywatny. Nadto, w wyroku pominięto, że skarżąca jest narodowym operatorem systemu dystrybucyjnego gazu, a zadania przez nią realizowane dot. szeroko rozumianego zaspokajania potrzeb mieszkańców Rzeczpospolitej Polskiej. Wskutek błędnej wykładni wskazanych norm prawnych, w sposób nieprawidłowy przyjęto, że zadania realizowane przez skarżącą nie noszą przymiotu (nie mają charakteru) zadań publicznych, a w związku z tym nie umożliwiają zastosowania zwolnienia przewidzianego w ww. art. 15 ustawy, - art. 6 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 4 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 12a ustawy – Prawo energetyczne poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem przez Sąd, że skarżąca spółka wykonuje jedynie cele publiczne, przy jednoczesnym pominięciu przez organ odwoławczy faktu, że skarżąca jest jednostką organizacyjną użyteczności publicznej realizującą zadania własne jednostek samorządu terytorialnego, a co za tym idzie stale wykonuje zadania publiczne, - art. 9c ust. 3 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne poprzez jego pominięcie przez Sąd i w konsekwencji nie odniesieniu do faktu, że obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienione w ww. przepisie dotyczą spraw publicznych, a ich prawidłowa realizacja (uwarunkowana m.in. posiadaniem zasobów o udostępnienie których wnosi skarżąca, ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia istnienia społeczeństwa, - art. 4 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 15 ust. 1 i art. 2 ust. 3 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne poprzez ich błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym wyłączeniu skarżącej spółki spod regulacji ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne przy jednoczesnym potwierdzeniu, że działalność spółki w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej dotyczy spraw/zadań publicznych. Sąd rozstrzygający w sprawie, wskutek powyższej błędnej interpretacji wskazanych norm prawnych, postawił wewnętrznie sprzeczną a nadto rażąco niesprawiedliwą tezę polegającą na bezzasadnym odebraniu spółce przywilejów niezbędnych do prawidłowego pełnienia powierzonej jej funkcji narodowego operatora systemu dystrybucyjnego gazu, - art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez jego niezastosowanie przez Sąd I instancji w sprawie i w konsekwencji pominięcie, że skarżąca, zaopatrując w gaz obywateli, realizuje zadania własne gminy, a w związku z tym jest podmiotem uprawnionym do zwolnienia z naliczonej opłaty za udostępnienie danych zgromadzonych w rejestrze publicznym, - art. 16 ust. 7 w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy - Prawo energetyczne poprzez ich niezastosowanie przez Sąd w sytuacji, gdy przepisy te stanowią o konieczności udostępnienia danych z map wektorowych w kontekście współpracy skarżącej spółki z podmiotami publicznymi, w związku z obowiązkiem sporządzania planów rozwoju. W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.) - dalej ppsa, w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 kpa poprzez zaakceptowanie przez Sąd I instancji wydanej przez organ administracji decyzji, którą poprzedziło postępowanie, w którym błędnie zinterpretowano argumenty podniesione przez skarżącą, a w konsekwencji nie rozpatrzono w sposób rzetelny sprawy. Ponadto, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy wyprowadzono z niego nieprawidłowe wnioski lub też nie odniesiono się ogóle do części podniesionych zarzutów, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów wespół z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 8 § 1 kpa poprzez podważenie zaufania skarżącej co do sposobu prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie, które nastąpiło z naruszeniem zasady równego traktowania i polegało na zaakceptowaniu przez Sąd I instancji wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy udostępnienia danych z zasobu map, podczas gdy wydanie takiej decyzji było niezasadne, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy z zarzutów skargi jak i przywołanej argumentacji w sprawie wynikało, że skarga jest uzasadniona, a zatem celowe było wydanie przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia uwzględniającego skargę. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumenty mające przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku. W piśmie z [...] stycznia 2021 r. skarżąca kasacyjnie przedstawiła dodatkowe okoliczności mające uzasadniać zarzuty kasacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa) z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Sąd I instancji nie zastosował - powołanego w zarzutach skargi kasacyjnej - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, lecz wydał wyrok na podstawie art. 151 ppsa. Nie mógł więc naruszyć przepisu postępowania, którego nie stosował, co w konsekwencji wyklucza dopuszczalność oceny naruszenia tego przepisu w powiązaniu z innymi przepisami prawa w sposób wskazany w zarzutach skargi kasacyjnej. W skardze tej nie wskazano i nie wykazano natomiast, aby doszło do naruszenia, zastosowanego przez Sąd I instancji, art. 151 ppsa w jakimkolwiek powiązaniu z innymi przepisami prawa. Również zarzuty naruszenia: art. 9c ust. 3 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne poprzez jego pominięcie przez Sąd, art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez jego niezastosowanie przez Sąd oraz art. 16 ust. 7 w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy - Prawo energetyczne poprzez ich niezastosowanie przez Sąd, nie mogą być uwzględnione w sprawie. Według bowiem art. 174 pkt 1 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Zarzucenie pominięcia lub niezastosowania przepisu prawa materialnego nie spełnia zatem ustawowego kryterium sformułowania zarzutu kasacyjnego błędnej wykładni prawa materialnego lub niewłaściwego zastosowania tego prawa, o którym stanowi art. 174 pkt 1 ppsa. Związanie zaś Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, oznacza, że Sąd ten nie jest uprawniony do zastępowania skarżącego kasacyjnie w formułowaniu podstaw kasacyjnych w sposób spełniający wymagania określone w art. 174 pkt 1 ppsa, ponieważ to skarżący jest zobowiązany określić te podstawy, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa. Należy przy tym zauważyć, że Sąd I instancji rozważył w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku znaczenie art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 4 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 12a ustawy – Prawo energetyczne, których to rozważań nie podważono w skardze kasacyjnej w sposób wynikający z art. 174 pkt 1 ppsa. Zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 4 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 15 ust. 1 i art. 2 ust. 3 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne nie ma znaczenia w sprawie, ponieważ przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego nie była kwestia dostępu do informacji publicznej. W powołanym art. 4 ust. 1 zawarto bowiem wyliczenie stwierdzając, że: "Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:". Cytowana treść przepisu w żaden sposób nie nawiązuje do przepisów ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, jak również w ustawie o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne w żaden sposób nie nawiązano do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ma więc żadnych podstaw do stosowania jakichkolwiek analogii pomiędzy tymi aktami prawnymi, a tym bardziej, gdy taka analogia miałaby wynikać jedynie z praktyki interpretowania pojęcia "zadanie publiczne" dla potrzeb stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdy w niniejszej sprawie pojęcie to, występujące w ustawie o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, ma charakter autonomiczny. Również zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 6 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 4 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 12a ustawy – Prawo energetyczne nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, skoro jej przedmiotem nie jest stosowanie jakiejkolwiek instytucji prawnej unormowanej w ustawie o gospodarce nieruchomościami. W zdaniu wstępnym w powołanym art. 6 wyraźnie bowiem wskazano, że: "Celami publicznymi w rozumieniu ustawy są:". Ustawodawca jednoznacznie więc zawęził stosowanie katalogu celów publicznych zawartego w tym przepisie do obszaru działania tej ustawy. Jakkolwiek zaś w art. 6 pkt 10 ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazano, że celami publicznymi w jej rozumieniu są także inne cele publiczne określone w odrębnych ustawach, to jednak w ustawie o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne nie określono jakichkolwiek innych celów publicznych mogących być przez to uznanymi za równoważne pojęciu zadania publicznego użytego w tej ustawie. Rozważając natomiast zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 2 ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne w zw. z art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, na wstępie należy podzielić pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 24 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 3679/18, o autonomiczności treści art. 15 ust. 1 wobec art. 2 ust. 2 i 3 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Z powołanego art. 2 ust. 2 wynika bowiem, że przepis art. 13 ust. 2 pkt 1 stosuje się również do podmiotu, któremu podmiot publiczny powierzył lub zlecił realizację zadania publicznego, jeżeli w związku z realizacją tego zadania istnieje obowiązek przekazywania informacji do lub od podmiotów niebędących organami administracji rządowej. Z art. 15 ust. 1 powołanej ustawy wynika zaś, że nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze publicznym należy zapewnić m.in. podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym ale realizującemu zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny. Literalne wskazanie w art. 2 ust. 2 omawianej ustawy stosowania do podmiotów realizujących zadania publiczne na podstawie zlecenia lub powierzenia przez podmiot publiczny jedynie art. 13 ust. 2 pkt 1 tej ustawy stanowiłoby oczywisty dysonans z literalną treścią art. 15 ust. 1 omawianej ustawy. Analogicznie należy zatem traktować pozostałe przypadki ograniczeń podmiotowych w stosowaniu omawianej ustawy, w tym określone w art. 2 ust. 3 tej ustawy, jako odnoszące się do innego zakresu, niż krąg podmiotów, którym można udzielić bezpłatnego dostępu do danych z rejestru publicznego na podstawie art. 15 ust. 1 tej ustawy. Stosowanie ustawy do określonych podmiotów oznacza, że ustawodawca uczynił je pierwotnym adresatem regulacji. Przedmiot tej regulacji określony został w jej art. 1 i są nim: zasady dofinansowywania projektów informatycznych o publicznym zastosowaniu, planowania, standaryzacji, atestacji, rejestracji i kontroli w procesach informatyzacji realizacji zadań publicznych, funkcjonowania platformy ePUAP, centralnego repozytorium wzorów dokumentów elektronicznych, publicznego systemu identyfikacji elektronicznej, świadczenia usługi podpisu zaufanego. Celem regulacji jest ochrona interesu publicznego, w tym zachowanie przez Państwo możliwości swobody wyboru technologii w procesach informatyzacji realizacji zadań publicznych. Wzgląd na przedmiot i cel regulacji pozwala zrozumieć, dlaczego jej stosowanie - co do zasady - jest ograniczone do podmiotów publicznych, których katalog zawiera art. 2 ust. 1 omawianej ustawy. Zastrzeżenie zawarte w art. 2 ust. 1 wprowadza do tej zasady odstępstwa, w szczególności w art. 2 ust. 3 poprzez zwolnienie spod stosowania przepisów tej ustawy, za wyjątkiem kilku wskazanych jej przepisów, tych podmiotów realizujących zadania publiczne, które mają formę organizacyjną spółki handlowej. Oznacza to, że nie są one podmiotami publicznymi w rozumieniu ustawy i za wyjątkiem wskazanych artykułów, nie stosuje się do nich przepisów tej ustawy. Nie oznacza to jednak, że podmioty te nie realizują zadań publicznych, jest to bowiem pierwotna podstawa wskazana w art. 2 ust. 1 omawianej ustawy, której zaistnienie dopiero pozwala na zwolnienie spod stosowania ustawy, ze względu na formę organizacyjną. Usunięcie spółek handlowych z kręgu podmiotów publicznych w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy nie oznacza jednak, że spółki te nie mogą być adresatami czynności podejmowanych przez podmiot prowadzący rejestr publiczny. Rejestr publiczny, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 omawianej ustawy, to rejestr, ewidencja, wykaz, lista, spis albo inna forma ewidencji, służąca do realizacji zadań publicznych, prowadzona przez podmiot publiczny na podstawie odrębnych przepisów. Rejestr publiczny może być zatem prowadzony wyłącznie przez podmiot publiczny w rozumieniu ustawy, zaś zgodnie z jej art. 15 ust. 1 podlega bezpłatnemu udostępnieniu zarówno podmiotowi publicznemu, jak i podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, pod warunkiem że realizuje on zadania publiczne. Przepis art. 15 ust. 1 skierowany jest zatem do podmiotu prowadzącego rejestr publiczny jako adresata pierwotnego. W rozpatrywanej sprawie skarżąca kasacyjnie domaga się bezpłatnego dostępu do danych zawartych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym na podstawie art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne w zw. z art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Powołany art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b stanowi, że nie pobiera się opłaty za udostępnianie danych na podstawie art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. W art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne wskazano natomiast, że podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi publicznemu albo podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Ustawowym warunkiem zapewnienia podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym nieodpłatnego dostępu do danych zgromadzonych w rejestrze prowadzonym przez podmiot publiczny, jak w niniejszej sprawie, jest okoliczność realizowania przez podmiot niepubliczny zadania publicznego na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia i tylko w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. W ustawie o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne pojęcie: "zadanie publiczne" nie zostało w żaden sposób zdefiniowane. Również w ustawie – Prawo energetyczne brak jest jakiejkolwiek definicji lub literalnego sformułowania uznającego działalność skarżącej kasacyjnie za realizację zadania publicznego. Skarżąca kasacyjnie twierdzi natomiast, że będąc narodowym operatorem systemu dystrybucyjnego gazu, realizuje zadanie publiczne w postaci szeroko rozumianego zaspokajania potrzeb mieszkańców Rzeczypospolitej Polskiej, w tym także zadanie własne gminy określone w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym, z którego to przepisu wynika, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy, które w szczególności obejmują sprawy zaopatrzenia w gaz. Świadczenie usług powszechnych na rzecz mieszkańców w zakresie zaopatrywania w gaz nie jest równoznaczne z realizacją zadania publicznego. Także bycie narodowym operatorem systemu dystrybucyjnego gazu, w myśl ustawy - Prawo energetyczne nie zostało przez ustawodawcę uznane za zadanie publiczne. Z art. 3 pkt 25 w zw. z pkt 12 ustawy – Prawo energetyczne wynika natomiast, że operator systemu dystrybucyjnego gazu, jak określiła się skarżąca kasacyjnie w skardze kasacyjnej, jest przedsiębiorstwem energetycznym prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie dystrybucji paliwa gazowego. Samo zaś prowadzenie działalności gospodarczej, bez ustawowego określenia jej charakteru, jako zadania publicznego, nie jest tożsame z realizacją takiego zadania. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo energetyczne stanowi, że do zadań własnych gminy w zakresie zaopatrzenia w paliwa gazowe należy planowanie i organizacja zaopatrzenia w paliwa gazowe na obszarze gminy. Cytowana treść wyznacza zatem sposób realizacji przez gminę zadania własnego zaopatrzenia w gaz określonego w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym. W art. 19 ust. 1 ustawy – Prawo energetyczne ustawodawca uprawnił wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do opracowania projektu założeń do planu zaopatrzenia m.in. w paliwa gazowe, natomiast rada gminy - w myśl art. 18 ust. 8 powołanej ustawy - uchwala założenia do planu zaopatrzenia m.in. w paliwa gazowe, rozpatrując jednocześnie wnioski, zastrzeżenia i uwagi zgłoszone w czasie wyłożenia projektu założeń do publicznego wglądu. W przypadku gdy plany przedsiębiorstw energetycznych nie zapewniają realizacji założeń uchwalonych przez radę gminy, zgodnie z art. 20 ust. 1 i 4 ustawy – Prawo energetyczne, wójt (burmistrz, prezydent miasta) opracowuje projekt planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe, dla obszaru gminy lub jej części na podstawie uchwalonych przez radę tej gminy założeń, a następnie rada gminy uchwala ten plan. Z art. 20 ust. 5 i 6 ustawy – Prawo energetyczne wynika natomiast, że gmina może zawierać umowy z przedsiębiorstwami energetycznymi w celu realizacji powołanego planu zaopatrzenia, gdy jednak nie jest możliwa realizacja planu na podstawie umów, rada gminy - dla zapewnienia zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe - może wskazać w drodze uchwały tę część planu, z którą prowadzone na obszarze gminy działania muszą być zgodne. Przedstawione uprawnienia organów gminy określone w przepisach ustawy – Prawo energetyczne, w wyczerpujący sposób normują formę i zakres realizacji przez gminę ustawowego zadania własnego w zakresie zaopatrzenia w gaz, z czego wynika, że podmioty gospodarcze (przedsiębiorstwa energetyczne) działające na podstawie ustawy – Prawo energetyczne nie realizują zadania publicznego gminy w tym zakresie, a jedynie świadczą na rzecz gminy i jej mieszkańców usługi i mogą być poddane władczemu oddziaływaniu rady gminy na podstawie ustawy dla zrealizowania przez gminę zadania publicznego w zakresie zaopatrzenia w gaz. W związku z powyższym trafnie Sąd I instancji przyjął, że skarżąca kasacyjnie nie realizuje zadania publicznego w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, pomimo, że nie wszystkie argumenty tego Sądu są prawidłowe. Braki uzasadnienia wydanego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia nie mają jednak wpływu na uznanie tego rozstrzygnięcia za odpowiadające prawu, dlatego na podstawie art. 184 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.