I OSK 4134/18

Dnia 6 czerwca 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2019 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody [..] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 361/18 w sprawie ze skargi Z. G. na decyzję Wojewody [..] z dnia [..]utego 2018 r., nr [..] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 361/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Z. G. na decyzję Wojewody [..] z dnia [..] lutego 2018 r. nr [..] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent Miasta [..] decyzją z dnia[..] marca 2017 r. orzekł o uznaniu Z. G. z dniem 30 marca 2017 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Kolejną decyzją – z dnia [..] stycznia 2018 r. Prezydent Miasta [..], na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 i ust. 4ca w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2017 r., poz. 1065) orzekł o utracie przez Z. G. statusu osoby bezrobotnej z dniem 10 stycznia 2018 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił, że skarżący nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Organ zaznaczył, że odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić dopiero po upływie 120 dni od dnia niestawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy – w wyniku ponownej rejestracji. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że powodem niestawiennictwa w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy była konieczność udania się z wizytą do lekarza rodzinnego. Dodał, że choruje na nadciśnienie tętnicze i w tym dniu miał wyznaczony termin wspomnianej wizyty. Skarżący dołączył do odwołania wyrok Sądu Rejonowego [..] w Szczecinie IX Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [..] września 2017 r., w którym przyznano mu prawo do świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 19 października 2015 r. na okres ośmiu tygodni. Wojewoda [..] decyzją z dnia [..] lutego 2018 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie strona wskazała, że powodem niestawiennictwa były jej problemy zdrowotne. W tej sytuacji powinna była uzyskać dokument potwierdzający, że dolegliwości zdrowotne uniemożliwiły jej stawiennictwo w dniu obowiązkowej wizyty w urzędzie pracy. Strona nie powiadomiła także Urzędu Pracy o przyczynie nieobecności w wymaganym, siedmiodniowym terminie. Wspomniany termin upłynął w dniu 17 stycznia 2018 r., zaś skarżący podał przyczynę niestawiennictwa w dniu 31 stycznia 2018 r. w odwołaniu od zaskarżonej decyzji. Z treści odwołania wynika, że strona przewlekle choruje i wizyta u lekarza była już wcześniej zaplanowana. W tej sytuacji powinna poinformować organ I instancji o umówionej wizycie u lekarza. Organ dokonałby wówczas zmiany terminu spotkania w urzędzie pracy. Skarżący nie podjął jednak żadnych działań w tym celu. Oznacza to, że nie zachował należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Rozpoznając skargę od tej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że w sprawie poza sporem pozostaje, że skarżącego wezwano na dzień 10 stycznia 2018 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w [..] w celu potwierdzenia gotowości do pracy lub skorzystania z innej formy pomocy określonej w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Niesporne jest także i to, że wymieniony nie zgłosił się w wyznaczonym dniu i nie zawiadomił organu w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Nie ulega też wątpliwości, że zgodnie z treścią art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. W niniejszej sprawie organy przyjęły, że skarżący nie dopełnił powyższego obowiązku pomimo tego, że otrzymał i zapoznał się z informacją na temat praw i obowiązków osoby bezrobotnej. Powyższe, zdaniem organu odwoławczego, wynika z treści załącznika nr 3 akt sprawy. W ocenie Sądu, takie stanowisko organu należy jednak uznać za przedwczesne i nie znajdujące potwierdzenia w zgromadzonych dokumentach. Warunkiem zastosowania sankcji w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej jest wcześniejsze właściwe pouczenie bezrobotnego o przesłankach warunkujących zachowanie (odpowiednio: skutkujących utratą) tego statusu. W niniejszej sprawie, brak jest dokumentów potwierdzających jednoznacznie, że skarżący został w należyty sposób pouczony o obowiązku informowania organu w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie oraz o skutkach niedopełnienia powyższego obowiązku. Zdaniem Wojewody, dowodem prawidłowego pouczenia skarżącego w omawianym zakresie jest jego oświadczenie z dnia 30 marca 2017 r., w którym wskazał on, że otrzymał i zapoznał się z informacjami na temat praw i obowiązków osoby bezrobotnej. Zdaniem Sądu, wspomniane oświadczenie istotnie mogłoby stanowić taki dowód, jednak tylko wówczas gdyby możliwe było jednoznaczne stwierdzenie jakiej treści informację skarżący otrzymał, np. dzięki załączeniu do tego oświadczenia kopii tej informacji. Tymczasem w aktach administracyjnych brak jest jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałoby jakie konkretnie informacje dotyczące praw i obowiązków zostały mu przedstawione. Znalazły się tam co prawda różnego rodzaju oświadczenia skarżącego, w tym także zobowiązania do informowania organu o zmianach danych osobowych czy o podjęciu zatrudnienia, jednakże w żadnym razie nie wynika z nich, że został pouczony także o opisanym wyżej obowiązku zawiadamiania o przyczynach niestawiennictwa i skutkach jego niedopełnienia. Na karcie 12 akt administracyjnych znajduje się wezwanie do stawienia się w dniu 10 stycznia 2018 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w [..] adresowane do Z. G., na którym znajduje się pouczenie o treści art. 33 ust. 3 i 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, opatrzone nieczytelnym podpisem - prawdopodobnie Z. G. Dokument ten nie może jednak, w ocenie Sądu, stanowić dostatecznej podstawy do przyjęcia, że skarżącemu udzielono prawidłowego pouczenia w omawianym zakresie. Pomijając okoliczność, że podpis osoby, która zapoznała się z treścią wezwania jest nieczytelny, należy podkreślić, że nie zostało ono przesłane skarżącemu, a z adnotacji na dokumencie nie wynika także by otrzymał kopię tego wezwania, tak by móc zapoznać się z treścią pouczenia po opuszczeniu Urzędu Pracy. Pouczenie nie może być uznane za należyte, gdy przytacza jedynie przepis ustawy bez jego wyjaśnienia – winno być ono jasne i czytelne, powinno zawierać wyczerpujące informacje o obowiązujących zasadach. Pouczenia zamieszczane standardowo na różnego rodzaju drukach, z którymi strona ma możliwość zapoznania się jedynie w Urzędzie, które następnie są pozostawiane w aktach administracyjnych sprawy nie mogą być uznane za należyte, zwłaszcza gdy zawierają jedynie przepis ustawy, bez nawet jakiejkolwiek próby jego wyjaśnienia. Organ odwoławczy w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazał, że strona winna była przedstawić dokument potwierdzający, że dolegliwości zdrowotne uniemożliwiły jej stawiennictwo w dniu obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy jak również, że powiadomienie urzędu pracy o przyczynie nieobecności nie musi być dokonane osobiście, osoba bezrobotna może poinformować o tym Urząd, korzystając z pomocy innych osób, czy też listownie. Tego rodzaju informacji brak jest jednak we wspomnianym wezwaniu. Nie zawarto jej także w jakimkolwiek innym dokumencie załączonym do akt administracyjnych sprawy. Wspomniany brak prawidłowego pouczenia stanowi przy tym uchybienie ustalonym w kodeksie postępowania administracyjnego zasadom – zasadzie pogłębiania zaufania do organów państwa, ustalonej w art. 8 k.p.a. i obowiązkowi udzielania informacji faktycznej i prawnej stronie - określonemu w art. 9 k.p.a. Organ I instancji całkowicie pominął w swojej decyzji kwestie dotyczące prawidłowego pouczenia skarżącego w omawianym zakresie, zaś organ II instancji przyjął, że stronie udzielono niezbędnych pouczeń, opierając się na dokumencie, który z przyczyn omówionych już wcześniej nie stanowi potwierdzenia powyższej okoliczności. Jednocześnie Wojewoda nie podjął żadnych czynności celem wyjaśnienia powstałych w tym zakresie wątpliwości. Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wniósł Wojewoda [..], zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: 1) Naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie przepisów § 8 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy w zw. z art. 33 ust. 3 zd. pierwsze i ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie brak jest dokumentów potwierdzających jednoznacznie, że skarżący został w należyty sposób pouczony o obowiązki informowania organu w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie oraz o skutkach niedopełnienia powyższego obowiązku; 2) Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 9 K.p.a. w zw. z art. 33 ust. 3 zd. pierwsze i ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez przyjęcie, że brak jest prawidłowego pouczenia w treści wezwania do zgłoszenia się w dniu 10 stycznia 2018 r. (k. 12 akt administracyjnych). Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej zawarto oświadczenie o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy w tej sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w dniu 30 marca 2017 r. skarżący otrzymał i zapoznał się z warunkami zachowania statusu bezrobotnego, w tym z obowiązkiem usprawiedliwiania nieobecności w ciągu 7 dni od daty niestawiennictwa oraz obowiązkiem przedstawienia zaświadczeń lekarskich w przypadku niezdolności do pracy wskutek choroby. Fakt otrzymania tej informacji nie był przez skarżącego kwestionowany. Ponieważ skarżący został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w [..] w dniu 30 marca 2017 r., zapoznał się z warunkami zachowania statusu bezrobotnego składając stosowne oświadczenie. Z treści § 8 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 rozporządzenia z dnia 12 listopada 2012 r. nie wynika wymóg załączenia do oświadczenia bezrobotnego kopii informacji o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej. Warunkiem rejestracji w urzędzie pracy jest przede wszystkim złożenie przez bezrobotnego oświadczenia, o którym mowa w § 8 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia. Znajdujące się w aktach administracyjnych wezwanie stanowi uszczegółowienie informacji o prawach i obowiązkach bezrobotnego, z którymi skarżący zapoznał się podczas procedury rejestracji w urzędzie pracy. Skarżący złożył własnoręcznie podpis pod treścią wezwania (podobny nieczytelny podpis znajduje się pod treścią skargi do WSA). Przesłanie wezwania skarżącemu mogłoby doprowadzić do całkowitego braku możliwości wyegzekwowania przez urząd pracy obowiązku określonego w art. 33 ust. 3 zd. pierwsze ustawy o promocji zatrudnienia, będąc zaprzeczeniem ratio legis tego przepisu. W sytuacji, w której skarżący poświadczył podpisem, że zapoznał się z informacją zawartą w wezwaniu, organ nie miał już obowiązku podejmowania żadnych dodatkowych działań w tym zakresie. Sam fakt odbycia w dniu wyznaczonego stawiennictwa w urzędzie pracy wizyty lekarskiej (czego skarżący nie udokumentował) nie świadczy, że był w tym dniu niezdolny do pracy i nie miał możliwości zgłoszenia się do urzędu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Z. G. wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Istota problemu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości pouczenia skarżącego przez organ administracyjny o skutkach prawnych uchybienia obowiązkowi stawiennictwa w Urzędzie Pracy celem potwierdzenia gotowości zatrudnienia. Organ administracyjny zarzuca bowiem w skardze kasacyjnej, iż Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, iż brak jest dokumentów potwierdzających jednoznacznie prawidłowość pouczenia Z. G. o o obowiązku informowania organu w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie oraz o skutkach niedopełnienia przez skarżącego tego obowiązku. Sąd I instancji uchylając decyzję organu II instancji dopatrzył się naruszenia przepisów k.p.a. i wskazał, że organ winien w szczególności dokonać prawidłowego ustalenia czy skarżący został prawidłowo pouczony w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził tym samym braki w zakresie ustaleń faktycznych nie pozwalające na prawidłowe orzekanie. Oznacza to, iż w takiej sytuacji zasadniczo skuteczną podstawą kasacyjną może być podstawa określona w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. Znaczenie podstawy opisanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. może pojawić się w przypadku błędnej wykładni przepisu prawa materialnego mające wpływ na zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego w sprawie. W niniejszej sprawie w pierwszym rzędzie rozpoznaniu podlegać będą zarzuty naruszenia prawa materialnego, gdyż zarzuty naruszenia prawa procesowego powiązane zostały z zarzutami naruszenia prawa materialnego. Zarzut naruszenia prawa materialnego jest bezzasadny. Przypomnieć należy na wstępie, że podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie powołując się na podstawę z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. podał, że naruszenie przez WSA prawa materialnego polegało na niezastosowaniu określonych przepisów. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego reprezentowany jest pogląd o niedopuszczalności, w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowania zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2004 r., OSK 284/04, niepubl., wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012r., I OSK 294/12; wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., II OSK 329/12; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., I OSK 2255/12; wyrok NSA z dnia 8 września 2017 r., I OSK 3080/15). Należy się do tego stanowiska przychylić, z tym zastrzeżeniem, że nie dyskwalifikowałoby zarzutu skargi kasacyjnej wskazanie na niezastosowanie określonego przepisu jedynie wtedy, gdyby strona skarżąca kasacyjnie jednocześnie wskazała przepis, który w jej przekonaniu został wadliwie zastosowany zamiast przepisu przez nią wskazywanego - wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia. Zauważyć w tym miejscu należy również, iż z faktu obowiązywania określonej regulacji prawnej, a to § 8 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy, przewidującego warunki dokonania rejestracji osoby bezrobotnej, nie wynika, iż organ administracyjny dokonał prawidłowej realizacji własnego obowiązku pouczenia osoby bezrobotnej o przysługujących jej prawach oraz spoczywających na niej obowiązkach. Z tych też względów zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Wskazać należy również, iż zarzut naruszenia prawa materialnego sformułowany przez skarżącego kasacyjnie w swej istocie zmierza do zakwestionowania ustaleń faktycznych, gdyż skarżący kasacyjnie zarzuca Sądowi przyjęcie braku dokumentów potwierdzających jednoznacznie prawidłowe pouczenia skarżącego o jego obowiązkach związanych z informowaniem go w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w urzędzie oraz o skutkach niedopełnienia tego obowiązku. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może tym samym następować przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie nie mógł osiągnąć skutku. W związku z tym podstawa wskazana w punkcie pierwszym skargi kasacyjnej nie może zostać uznana za skuteczną. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. W świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom materialnym. Przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy - treść orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1560/11, opubl. CBOSA). W przypadku sądu administracyjnego nie jest możliwe naruszenie przez ten sąd przepisów k.p.a., gdyż dokonując sądowej kontroli działalności administracji publicznej stosuje on przepisy p.p.s.a. Przyznanie Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kompetencji do kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji oznacza, że będzie on musiał zbadać poprawność tego orzeczenia w zakresie, w jakim sąd pierwszej instancji dokonał oceny działalności administracji publicznej. A więc Naczelny Sąd Administracyjny powinien zweryfikować, czy wojewódzki sąd administracyjny prawidłowo ocenił relację między działaniem administracji a relewantną normą prawną. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie nie wskazał jednak na naruszenie przepisów p.p.s.a. Brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów k.p.a. z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów p.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznie jej zarzutów, choć taki ich sposób prezentacji ogranicza jednak jej skuteczność z powodu braku możliwości nałożenia samej kontroli instancyjnej oraz jej wyniku dokonanej na określoną i wskazaną w skardze kasacyjnej argumentację "zwalczającą" argumentację przeprowadzoną w tym zakresie przez sąd I instancji (podobnie wyrok NSA z 28 sierpnia 2014 r., I KSK 565/13, LEX 1569372). Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala ustalić, iż skarżący kasacyjnie nie zgadza się z sądem I instancji w zakresie jego oceny poczynionych przez organy administracyjne ustaleń faktycznych. Sąd I instancji stanął bowiem na stanowisku, iż poczynione ustalenia faktyczne są niewystarczające dla przyjęcia, że organ administracyjny pouczył prawidłowo Z. G. o skutkach prawnych jego niestawiennictwa w Urzędzie Pracy w dniu 10 stycznia 2018 r. Skarżący kasacyjnie uważa natomiast, iż w treści wezwania do zgłoszenia się w dniu 10 stycznia 2018 r. zawarte zostało prawidłowe pouczenie. Dokument o nazwie "wezwanie" skarżący podpisał w dniu 28 listopada 2017 r. w trakcie osobistej wizyty w powiatowym urzędzie pracy. Jego kopia, ani też kopia pouczenia nie zostały wręczone skarżącemu, tak aby mógł się z nimi zapoznać po opuszczeniu urzędu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że warunkiem zastosowania sankcji pozbawienia statusu bezrobotnego jest jego pouczenie o nałożonym na niego obowiązku, w sposób umożliwiający mu jego późniejsze wykonanie. Zatem bezrobotny może zostać pozbawiony statusu bezrobotnego tylko wówczas, jeżeli miał świadomość wystąpienia zdarzeń, które zgodnie z udzielonym mu uprzednio w sposób właściwy pouczeniem, skutkują określonymi konsekwencjami prawnymi, w tym m.in. utratą uzyskanego statusu bezrobotnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd I instancji dokonał bardzo wnikliwej analizy okoliczności faktycznych sprawy w kontekście pouczenia zawartego w informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy, doręczonego skarżącemu w dniu rejestracji, tj. w dniu 30 marca 2017 r. oraz wezwania doręczonego skarżącemu w dniu 28 listopada 2017 r. Należy zgodzić się z oceną skutków prawnych wywoływanych przez działania organu administracyjnego, które wywiódł Sąd I instancji. Oświadczenie jakie złożył skarżący w dniu 30 marca 2017 r. zawiera informację, iż skarżący został poinformowany, że w przypadku niestawiennictwa w miejscu i terminie proponowanym przez powiatowy urząd pracy zostanie pozbawiony statusu osoby bezrobotnej. Pouczenie to jest nieprecyzyjne, jeśli zostanie ono odniesione do treści obowiązujących przepisów prawa, w tym właśnie do art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Nie został bowiem pouczony o obowiązku zawiadamiania o przyczynach niestawiennictwa, terminie na zawiadomienie, a przede wszystkim skutkach prawnych niezawiadomienia. W pełni zgodzić się należy z sądem I instancji także z oceną jakości pouczenia i skutków prawnych jakie mogło wywołać wezwanie, z którym skarżący został zapoznany w dniu 28 listopada 2017 r. Słusznie Sąd I instancji wskazał, iż nawet jeśli odpowiadało ono w pełni przepisom prawa, tj. zawierało informację o obowiązku powiadomienia organu administracyjnego o przyczynach niestawiennictwa, terminie dokonania tej czynności i sankcji prawnej w razie uchybienia tym obowiązkom przez bezrobotnego, to nie został ten obowiązek dopełniony w pełni, gdyż samo umożliwienie zapoznania się z jego treścią w urzędzie jest niewystarczające. Ze względu na ważkość tych informacji dla strony, związaną z bezpośrednią determinacją jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, strona winna otrzymać je na piśmie. Po pierwsze, wręczenie tego rodzaju informacji na piśmie stwarza jednostce możliwości zapoznania się z nimi w warunkach pozaurzędowych, które zazwyczaj są dla niej mniej stresujące, bardziej przyjazne, co przekłada się na głębsze zrozumienie istoty przekazanej informacji i odpowiednie dostosowanie działań strony do udzielonych jej pouczeń. Po drugie, jednostki posiadają zróżnicowane możliwości percepcyjne, różnorodne wykształcenia, co przekłada się na czas zrozumienia tych informacji i przełożenia ich na stany faktyczne obejmowane świadomością konkretnej jednostki, a w konsekwencji na dostosowanie podejmowanych w życiu codziennym działań do treści urzędowego pouczenia. Po trzecie, wręczenie informacji na piśmie umożliwia jednostce zapoznawanie się z nią na bieżąco i dokonywanie stałej oceny, czy pojawiające się nowe okoliczności w życiu jednostki podpadają (lub nie podpadają) pod sytuacje opisane w urzędowej informacji i jakie w konsekwencji rodzą te sytuacje faktyczne obowiązki po jej stronie lub jakimi grożą następstwami prawnymi. Odnosząc się do kwestii prawidłowości tego pouczenia, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowiska Sądu pierwszej instancji. W konsekwencji tego uznać należało, iż nie doszło do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.