I OSK 4035/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Mariola Kowalska Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 15 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. P. i Z. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 330/18 w sprawie ze skargi B. P. i Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. P. i Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: Nieruchomość położona w W. przy ul. K. oznaczona numerem hipotecznym [...] znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. (Dz. U. Nr 50 poz. 279 dalej dekret). Przeddekretowymi właścicielami ww. nieruchomości byli A. K. i J. z B. w połowie oraz J. B. i G. z A. w drugiej połowie. Orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej W. z [...] sierpnia 1953 r. stwierdzono, że odmawia się dotychczasowym właścicielom nieruchomości [...] prawa własności czasowej tej nieruchomości ze względu na niezłożenie w terminie wniosku na podstawie art. 7 ust 2 dekretu z dnia 26.10.1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy(Dz.U.1945.50.279), dalej jako dekret. Prezydium Rady Narodowej przy piśmie z dnia [...] października 1953 r. przekazało odwołanie A. K., stwierdzając, iż wpłynęło ono w terminie ustawowym. Odwołanie to nie zachowało się. Minister Gospodarki Komunalnej decyzją z dnia [...] listopada 1953 r. utrzymał w mocy orzeczenie z [...] sierpnia 1953 r. w mocy W dniu 12 grudnia 1991 r. L. M. (następczyni prawna A. K. i J. z B.) złożyła pismo nazwane "Zastrzeżenie - zgłoszenie roszczeń, w którym prosiła o "przywrócenie jej prawa własności nieruchomości przy ul. K.." Kolejne pismo w sprawie zwrotu nieruchomości L. M. złożyła 17 sierpnia 1998 r. Minister Infrastruktury decyzją z [...] marca 2011 r. stwierdził nieważność decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1953 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia z [...] sierpnia 1953 r. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że postępowanie w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. może być wszczęte wyłącznie na wniosek dotychczasowych właścicieli gruntów warszawskich lub innych uprawnionych podmiotów. Tak więc wydanie przez organy dekretowe w/w decyzji z dnia [...].08.1953 r. oraz z dnia [...].11.1953 r., pomimo niezłożenia przez dotychczasowych właścicieli wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, uzasadnia stwierdzenie ich nieważności, jako wydanych z rażącym naruszeniem przepisu art. 7 ust. 1 dekretu. Pismem z 23 kwietnia 2015 r. pełnomocnik B. P. i Z. M. (następców prawnych L. M.) wniósł o wydanie decyzji w sprawie zwrotu nieruchomości przy ul. K.. Jako podstawę zwrotu nieruchomości podano art. 214 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Prezydent W. decyzją z [...] listopada 2016 r,. wydaną na podstawie art. 214 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, odmówił ustanowienia prawa użytkowania wieczystego ww. gruntu na rzecz B. P. i Z. M. wskazując, że wniosek dotyczący zwrotu przedmiotowej nieruchomości został złożony po terminie określonym w art. 214 ust. 1 u.g.n.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., po rozpoznaniu odwołania wnioskodawców, utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2016 r. SKO wskazało, że A. K. złożył od orzeczenia z dnia [...] sierpnia 1953 r. odwołanie. Potwierdzają to następujące dokumenty: pismo przekazujące to odwołanie do Ministerstwa Gospodarki, pismo Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych Nr [...] oraz decyzja Ministerstwa Gospodarki. Jednakże z żadnego z tych dokumentów nie wynika, że odwołanie to sporządził adwokat K. M. ani że pochodziło ono z 8 września 1953 r. Kolegium uznało, że odwołanie od decyzji złożone w 1953 r. nie może być uznane za wniosek o przyznanie prawa na podstawie przepisów, które w dacie jego składania nie istniały. Zaginione pismo z 1953 r. może być traktowane wyłącznie jako odwołanie od orzeczenia [...] sierpnia 1953 r. Natomiast pierwszy wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego gruntu przy K. złożony został po dniu 31 grudnia 1988 r, zatem nie mógł być pozytywnie rozpatrzony. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję SKO w W. wnieśli B. P. i Z. M.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.). W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przywołał treść art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30 poz. 127 ze zm.), wskazując, że do rozwiązań zawartych w tym przepisie nawiązuje wprost art. 214 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2015 r. poz. 782 ze zm., dalej jako: u.g.n.) będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji, a regulujący uprawnienia poprzednich właścicieli (następców prawnych), których prawo do odszkodowania wygasło, a w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. złożyli wnioski o oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste. Z przywołanych przepisów w sposób jednoznaczny wynika, że złożenie wniosku, o którym w nich mowa, w terminie określonym w tym przepisie, tj. do 31 grudnia 1988 r., jest wymogiem koniecznym pozytywnego dla podmiotu wnioskującego rozstrzygnięcia, pod warunkiem wszak spełnienia pozostałych wymogów określonych w tym przepisie (zabudowanie nieruchomości jednym z budynków wymienionych w art. 214). Wymogi wynikające ze wskazanych przepisów muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że niespełnienie chociaż jednego warunku, prowadzić musi do nieuwzględnienia wniosku. WSA podkreślił, że termin do złożenia wniosku – 31 grudnia 1988 r. jest terminem materialnym, a więc terminem zawitym, który nie podlega przywróceniu. Zdaniem Sądu I instancji, stanowisko skarżących, że w toku postępowania odwoławczego od orzeczenia z dnia [...] sierpnia 1953 r., strony reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika- adwokata, złożyły żądanie zwrotu nieruchomości, ustanowienia na ich rzecz użytkowania wieczystego lub innego równoważnego żądania - jest nieuprawnione. Takie twierdzenie nie jest poparte żadnymi dowodami. Wbrew twierdzeniom skarżących, ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów w sposób niezbity wynika jedynie złożenie odwołania przez A. K od orzeczenia z dnia [...] sierpnia 1953 r. oraz to, że w tamtym postępowaniu reprezentował go pełnomocnik adw. K. M. Nie wynikają natomiast te okoliczności, które są podnoszone w skardze, tj. złożenie przez A. K w dniu 8 września 1953 r. wniosku o zwrot nieruchomości położonej przy ul. K.. Jest kwestią niesporną, iż odwołanie od decyzji z dnia [...] sierpnia 1953 r. nie zachowało się. Pierwsze żądanie zwrotu nieruchomości zostało zasygnalizowane przez L. M. w piśmie z 12 grudnia 1991 r., a następnie zostało ponowione w piśmie z 17 sierpnia 1998 r. Dopiero zaś w piśmie z dnia 23 kwietnia 2015 r. skarżący wyraźnie sformułowali wniosek o zwrot nieruchomości w trybie art. 214 u.g.n. Zatem wniosek o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na niespełnienie jednego z warunków przewidzianych w tym przepisie, czyli z powodu niedochowania terminu przewidzianego do jego zgłoszenia, a określonego w tym przepisie, którą to okoliczność organ wyjaśnił dokładnie w zaskarżonej decyzji. Z upływem tego terminu wygasło uprawnienie do uzyskania w trybie powyższego przepisu prawa użytkowania wieczystego. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braku odtworzenia przez organ treści odwołania od orzeczenia z dnia [...] sierpnia 1953 r. lub innych pism złożonych w toku postępowania, WSA wskazał, że kwestia odtworzenia akt nie jest uregulowana w kodeksie postępowania administracyjnego. Część doktryny uznaje, że tego rodzaju postępowanie jest dopuszczalne w procedurze administracyjnej a jego podstawę prawną stanowią przepisy procedury cywilnej lub sądowoadministracyjnej, które w tym przypadku są stosowane per analogiam. Postępowanie o odtworzenie akt ma charakter wyłącznie pomocniczy i rekonstrukcyjny a nie rozpoznawczy. Odtworzeniu mogą podlegać tylko dokumenty, których istnienie nie budziło nigdy wątpliwości. Nie jest zatem dopuszczalne ustalanie w trybie postępowania o odtworzenie akt okoliczności czy wniosek, określony w art. 214 u.g.n. został istotnie wniesiony. Celem postępowania o odtworzenie akt nie jest bowiem wytworzenie "na nowo" akt zgodnie z oczekiwaniami stron, ale odtworzenie dowodów, które rzeczywiście w tych aktach były, były znane uczestnikom postępowania, a uczestnicy ci dysponują kopiami materiału tworzącego zawartość utraconych akt. Taka zaś sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli B. P. i Z. M. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez odmowę uwzględnienia skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, w sytuacji ewidentnego naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a polegającego na braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, braku wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wydaniu rozstrzygnięcia w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że strony nie złożyły żądania zwrotu nieruchomości położonej w W. przy ul. K., przed dniem 31 grudnia 1988 r.; 2) art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 214 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 233 u.g.n. poprzez uznanie, że żądanie zwrotu nieruchomości nie zostało zgłoszone w odwołaniu z dnia 8 września 1953 r., a w konsekwencji uznanie, że nie została spełniona przesłanka z art. 214 ust. 1 u.g.n. w postaci złożenia wniosku o zwrot nieruchomości w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. i oddalenie skargi; 3) art. 145 § 1 ust. 1 pkt lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 123 § 1 K.p.a. w zw. z art. 288 i art. 289 § 1 P.p.s.a. poprzez odmowę uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy organ zaniechał wszczęcia postępowania o odtworzenie akt, tj. treści odwołania z 8 września 1953 r. i innych pism w toku postępowania odwoławczego, podczas gdy treść tego odwołania mogła mieć istotne znaczenie dla wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, albowiem mogła przesądzać o wystąpieniu przesłanki, o której mowa w art. 214 § 1 u.g.n.; 4) art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wewnętrznie sprzecznych, niedających się wyjaśnić następujących twierdzeń: "Wbrew twierdzeniom skarżących, ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentach w sposób niezbity wynika jedynie złożenie odwołania przez A. K od orzeczenia z dnia [...] sierpnia 1953 r. oraz to, że w tamtym postępowaniu reprezentował go pełnomocnik adw. K. M." (s. 6), by równocześnie wskazać, że " Celem odtworzenia akt nie jest bowiem wytworzenie "na nowo" akt zgodnie z oczekiwaniami stron, ale odtworzenie dowodów, które rzeczywiście w tych aktach były, były znane uczestnikom postępowania, a uczestnicy ci dysponują kopiami materiału tworzącego zawartość utraconych akt. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje." (s. 7). Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Uzasadnione zatem było wydanie zarządzenia w dniu 18 czerwca 2021 r. o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne na podstawie powyższego przepisu. Strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie w granicach zarzutów złożonej skargi kasacyjnej. W tej szczególnej sytuacji rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym było rozsądnym kompromisem pomiędzy prawem stron do jawnego rozpoznania sprawy, a prawem do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 Konstytucji RP) oraz zasadą proporcjonalności, z której wynika możliwość ograniczenia konstytucyjnych praw z uwagi na konieczność ochrony zdrowia. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który - w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego - nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a.. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy, przewiduje dwie postaci naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne jej rozumienie, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. W przypadku drugiej podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. ustawa wymaga ponadto, aby skarżący wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. W orzecznictwie i piśmiennictwie zgodnie przyjmuje się, że w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na obydwu podstawach ustawowych w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego (zob. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. II, Zakamycze 2006, s. 425 i powołane tam orzeczenia). W niniejszej sprawie jednak aby ocenić zasadność naruszenia prawa procesowego rozważania należało rozpocząć od wyjaśnienia istoty przepisów prawa materialnego, które miały istotne znaczenie dla sprawy. I tak, zgodnie z art. 214 ust. 1 u.g.n. poprzednim właścicielom, których prawa do odszkodowania za przejęte przez państwo grunty, budynki i inne części składowe nieruchomości, przewidziane w art. 7 ust. 4 i 5 i art. 8 dekretu, wygasły na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.), jeżeli zgłosili oni lub ich następcy prawni w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. wnioski o oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste, może zostać zwrócona jedna nieruchomość. Termin ten jest związany z art. 82 powołanej tu ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. i dotyczy wniosku, o jakim była mowa w tym przepisie, a nie z przepisami dekretu z dnia 26 października 1945 r. o gruntach warszawskich. Nie może więc dotyczyć wniosku, o jakim mowa w art. 7 tego dekretu, co w konsekwencji oznaczać musi że z przysługującego w oparciu zacytowany art. 82 uprawnienia nie mogą skorzystać takie osoby, w odniesieniu do których nie zostało zakończone postępowanie prowadzone w oparciu o art. 7 dekretu o gruntach warszawskich. Należy zatem podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, oparte na prawidłowej interpretacji powyższych przepisów, według której przesłanką uprawnień przewidzianych w art. 214 u.g.n. jest to, iż były właściciel lub jego następcy prawni nie uzyskali i nie mogą już uzyskać prawa użytkowania wieczystego gruntu na podstawie art. 7 powołanego dekretu. Jest to bowiem zupełnie inne uprawnienie, którego celem było złagodzenie skutków działania dekretu. Odmienny charakter uprawnień byłych właścicieli gruntów warszawskich powoduje, że sprawy o przyznanie użytkowania wieczystego gruntu lub o odszkodowanie w trybie dekretu są odrębnymi sprawami administracyjnymi od spraw o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste lub o odszkodowanie na podstawie art. 214 u.g.n. i podlegają rozpatrzeniu w odrębnych postępowaniach administracyjnych. Za błędne zatem należało uznać stanowisko, że w świetle art. 214 w związku z art. 233 u.g.n. każdy wniosek złożony przez uprawniony podmiot przed dniem 31 grudnia 1988 r., a nierozpoznany przez organ do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, także w wyniku postępowania nieważnościowego, podlega rozpoznaniu na podstawie art. 214 tej ustawy. W tym stanie rzeczy nie mogło odnieść jakiegokolwiek skutku wniesienie odwołania od decyzji wydanej w trybie art. 7 dekretu w ramach sprawy, toczącej się na podstawie art. 214 u.g.n. Z tego też względu brak było podstaw do przyjęcia braku kompletności materiału dowodowego w niniejszej sprawie, a tym samym zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., art. 133§1 P.p.s.a. Poszukiwanie odwołania złożonego w 1953 r. nie miałoby na celu poczynienie ustaleń istotnych dla ostatecznego wyniku niniejszej sprawy. Zaniechanie czynności polegających na odtworzeniu zaginionych dokumentów nie naruszało zatem wskazanych w kasacji przepisów tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 123 § 1 K.p.a. w zw. z art. 288 i art. 289 § 1 P.p.s.a. Skoro relewantnego znaczenia dla sprawy nie miała treść odwołania z 1953 r., to sam fakt odnalezienia tego dokumentu i dołączenia do kasacji, nie mógł zmienić dokonanej w kontrolowanym wyroku oceny. Wbrew stanowisku kasacji kontrolowane uzasadnienie spełnia wymogi z art. 141§4 P.p.s.a. Naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia, w szczególności gdy elementy wskazane w art. 141 § 4 P.p.s.a. zostały pominięte lub zostały sformułowane sposób lakoniczny, niejasny czy nielogiczny, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Przepis ten nie służy do merytorycznego zwalczaniu stanowiska Sądu pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy wobec niezasadności zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.