I OSK 403/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M. H. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej M. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 957/19 w sprawie ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu należności z tytułu opłat za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 957/19 oddalił skargę M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu należności z tytułu opłat za pobyt w domu pomocy społecznej. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku M. H. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w sprawie zobowiązania skarżącego do zwrotu należności z tytułu opłat za pobyt jego ojca w Domu Pomocy Społecznej w G., za okres od 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r., na łączną kwotę 30 143,52 zł (decyzja organu I instancji). W uzasadnieniu tego wniosku skarżący kasacyjnie podał, że jest osobą młodą, mającą w planach założenie rodziny oraz rozwój kariery zawodowej. Obowiązek zapłaty za osobę, której tak naprawdę nie zna, od której nie otrzymał żadnej pomocy i wsparcia, obok okoliczności rażącej niesprawiedliwości sprzecznej z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej, stanowi także dla strony nadmierne obciążenie. Od kilku lat skarżący prowadzi własne przedsiębiorstwo. W przypadku wszczęcia egzekucji z jego majątku doszłoby do niepowetowanej szkody. Wskazane obciążenie przełożyłoby się na możliwość wykonywania bieżących zleceń przez skarżącego. W przypadku zajęcia ruchomości, czy też rachunków bankowych należących do przedsiębiorstwa skarżącego, brak byłoby możliwości realizacji zobowiązań przez skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: P.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Norma z art. 61 § 3 P.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Umożliwiało to rozpoznanie wniosku skarżącego kasacyjnie o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Jednak, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący kasacyjnie nie uprawdopodobnił istnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji zobowiązującej skarżącego do zwrotu należności z tytułu opłat za pobyt jego ojca w DPS na łączną kwotę 30 143,52 zł. W związku z tym podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek zwrotu należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Nie ulega wątpliwości, że zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zwrotu należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Taką okolicznością nie jest wyłącznie sama wysokość należności. Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest ogólnikowy, a ponadto wskazano w nim okoliczności, które odnoszą się do kwestii merytorycznych, a nie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Zarzucana przez stronę rażąca niesprawiedliwość nałożonego obowiązku zwrotu należności pieniężnej związana jest z oceną legalności decyzji, co nie może być oceniane na etapie rozpoznawania wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Za gołosłowne należy uznać twierdzenia skarżącego kasacyjnie, że wykonanie decyzji nakładającej obowiązek zwrotu przedmiotowej należności, przełożyłoby się na niemożność realizacji zobowiązań prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa. Aby ocenić prawdopodobieństwo zaistnienia takiego skutku niezbędne jest odniesienie wysokości obciążającej skarżącego kasacyjnie kwoty zwrotu do jego aktualnej kondycji majątkowej i możliwości płatniczych. Skarżący kasacyjnie winien zobrazować swoją sytuację finansową, a twierdzenia poprzeć odpowiednimi dokumentami. Z powinności tej nie wywiązał się. Wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej pozbawiony jest jakichkolwiek danych dotyczących sytuacji finansowej i majątku skarżącego kasacyjnie. Brak takich danych uniemożliwia stwierdzenie, czy w okolicznościach niniejszej sprawy istotnie grozi stronie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarżący kasacyjnie nie uprawdopodobnił przesłanek wstrzymania wykonania decyzji wskazanych w treści art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych względów i na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.