I OSK 3648/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1628/17 w sprawie ze skarg C. B. i Prokuratora Okręgowego w [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 18 maja 2018r. sygn. akt I SA/Wa 1628/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi C. B. i Prokuratora Okręgowego w [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją [...] z dnia [...] sierpnia 2017r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, utrzymał w mocy decyzję własną nr [...] z dnia [...] grudnia 2015r. znak: [...], umarzającą postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1991r. znak: [...], stwierdzającej w oparciu o art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32 poz. 191 ze zm.), przywoływanej dalej w uzasadnieniu jako "ustawa komunalizacyjna"), nabycie przez Gminę Miasto S. z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej jako "działka nr [...]", objętej księgą wieczystą KW [...]. Organ w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazał, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] czerwca 1991r., pismem z dnia 15 kwietnia 2014r. zainicjował C. B. zarzucając, iż nieruchomość oznaczona jako "działka nr [...]" stanowiła współwłasność jego ojca M. B., a zatem do jego udziału nie miał zastosowania art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej. Po analizie akt postępowania komunalizacyjnego organ uznał, że dalsze prowadzenie postępowania nieważnościowego jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że decyzja komunalizacyjna z dnia [...] czerwca 1991r. znak: [...] nie dotyczyła objętej wnioskiem działki nr [...] lecz nieistniejącej działki nr [...]. Uznał zatem, że nie istnieje przedmiot sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego czyli decyzja komunalizacyjna odnosząca się do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. Skargę na powyższą decyzję złożył C. B. oraz Prokurator Okręgowy w [...]. Prokurator zarzucił ministrowi obrazę prawa procesowego mającego wpływ na wynik postępowania tj. art. 104 § 1 i 2 i art. 105 § 1 w związku z art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. polegające na nierozpatrzeniu żądania strony zawartego we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1991r. i umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. z powodu nieuprawnionego przyjęcia, że skoro strona zwróciła się o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej komunalizacji działki nr [...], zaś przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że przedmiotowa decyzja komunalizacyjna dotyczy działki nr [...], to brak jest faktycznego przedmiotu sprawy, chociaż w świetle całokształtu okoliczności stwierdzić należy, iż numer działki jest bez znaczenia, zaś przedmiotem sprawy jest zakwestionowanie przez stronę komunalizacji działki niewątpliwie istniejącej. Z kolei C. B. zarzucił: - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie mimo rażącego naruszenia prawa przez organ wydający decyzję; - naruszenie art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i umorzenie postępowania administracyjnego. Obie skargi zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargi Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o ich oddalenie. W toku postępowania sądowoadministracyjnego ustalono, iż osobną decyzją z dnia [...] sierpnia 2017r. znak [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji z urzędu stwierdził nieważność spornej decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] czerwca 1991r. oraz że decyzja ta jest ostateczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem wskazał, że zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo, a w szczególności art. 105 § 1 K.p.a., jednak w dacie wyrokowania w niniejszej sprawie postępowanie nieważnościowe co do objętej wnioskiem C. B. decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1991r. pozostaje bezprzedmiotowe. Sąd I instancji wskazał, że wnioskodawca pierwotnie zwrócił się o stwierdzenie nieważności konkretnej decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] czerwca 1991r. odnośnie działki nr [...], będącej w ½ własnością jego ojca. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że w obiegu prawnym znajdują się dwie wersje decyzji komunalizacyjnej, różniące się widniejącym w treści decyzji numerem skomunalizowanej działki i w zależności od wersji decyzji jest to "nr [...]" lub "nr [...]", przy czym w zgromadzonych materiałach dowodowych są także wersje decyzji z "nr [...]" wskazujące na skreślenie lub wykorektorowanie cyfry "1". Następnie Sąd I instancji wskazał, iż wbrew temu co podnosił organ w zaskarżonej decyzji, skarżący wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej komunalizacji konkretnej nieruchomości o sprecyzowanej powierzchni 0,0169ha, stanowiącej działkę o określonym numerze ewidencyjnym, dla której w dacie komunalizacji była prowadzona księga wieczysta. Okoliczność, że w kilku egzemplarzach decyzji widnieje inny numer działki i raz jest to nr [...], a innym razem nr [...], nie miała znaczenia dla określenia przedmiotu komunalizacji, w szczególności że w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1991r. oprócz numeru działki podano także numer księgi wieczystej, a ten, podobnie jaki i powierzchnia i usytuowanie nieruchomości nie budziły wątpliwości. Następnie Sąd I instancji podał, że umorzenie postępowania zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron i jako rozstrzygnięcie procesowe jest odstępstwem od podstawowego celu postępowania administracyjnego, czyli załatwienia sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Ze względu na ustrojową zasadę prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym i prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, przepis art. 105 § 1 K.p.a. nie może być interpretowany rozszerzająco. Przepis ten ma bowiem zastosowanie tylko w tych sytuacjach, w których, w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego, brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Oznacza to, że postępowanie administracyjne, inaczej niż postępowanie cywilne, staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. tylko wtedy, gdy brak jest sprawy administracyjnej, która może być załatwiona decyzją. Dalej Sąd I instancji podał, iż organ umorzył postępowanie nieważnościowe błędnie przyjmując, iż nie ma przedmiotu postępowania, choć wniosek skarżącego był jednoznaczny i dotyczył konkretnej decyzji administracyjnej dotyczącej komunalizacji konkretnej nieruchomości, określonej nie tylko poprzez numer ewidencyjny działki gruntu, lecz i poprzez identyfikację wieczystoksięgową, a także oznaczenie w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]/1, która determinowała komunalizację poszczególnych nieruchomości. Wobec tego wadliwie przyjmując, iż decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1991r. dotyczyła nieistniejącej w ewidencji gruntów i budynków działki katastralnej, li tylko dlatego, że nastąpiła omyłka pisarska w oznaczeniu jej numeru ewidencyjnego, organ nie rozpoznał istoty sprawy. Tym samym naruszył zasady wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. W tej sytuacji postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1991r., niezależnie od tego, że w obrocie występowało kilka jej egzemplarzy z błędnym numerem ewidencyjnym działki, w żadnej mierze nie było bezprzedmiotowe. Obie skargi miały zatem uzasadnione podstawy, a zaskarżona decyzja umarzająca postępowanie w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a. była ewidentnie wadliwa. Końcowo Sąd I instancji wskazał jednak, że bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. ma miejsce również, gdy sprawa administracyjna została już rozstrzygnięta ostatecznym orzeczeniem (res iudicata). Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. W tym zakresie Sąd wskazał, iż w dacie wyrokowania kwestia nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia 7 czerwca 1991r. została już rozstrzygnięta, w pozostającej poza zakresem kontroli Sądu I instancji, ostatecznej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2017r znak [...]. Stąd też pomimo zasadości argumentów zawartych w obu skargach Sąd I instancji zmuszony był je oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł C. B., zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie: - art. 1 i art. 3 § 2 oraz art. 151 i art. 146 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 156 par. 1 pkt 2 i 4 K.p.a. przez oddalenie skargi, podczas gdy obowiązkiem sądu było stwierdzenie naruszenia wskazanego przepisu poprzez uznanie, iż istnieją podstawy do unieważnienia zaskarżonej decyzji; - art. 1 i art. 3 § 2, art. 151 i art. 146 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 105 par. 1 K.p.a. przez oddalenie skargi, podczas w ocenie skarżącego brak było podstaw do umorzenia postępowania. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego oraz uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2019r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o zawieszenie postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek. Przechodząc zatem do oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy wskazać, iż nie mogą one zostać uznane za zasadne, a to w szczególności z tego powodu, iż nie uwzględniają sytuacji prawnej powstałej w niniejszej sprawie, w następstwie wydania z urzędu przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji ostatecznej decyzji z dnia [...] sierpnia 2017r. znak [...], stwierdzającej nieważność decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1991r. znak: [...]. Wydanie tej decyzji przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji eliminowało z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc ww. decyzję komunalizacyjną, a więc decyzję, której stwierdzenia nieważności domagał się skarżący w toku kontrolowanego aktualnie postępowania administracyjnego. Trafnie wskazał Sąd I instancji, iż od momentu uostatecznienia się decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2017r., dalsze orzekanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji komunalizacyjnej stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. Tym samym, jakkolwiek zaskarżona decyzja w sposób wadliwy motywowała konieczność umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia na wniosek skarżącego nieważności decyzji komunalizacyjnej z dnia 7 czerwca 1991r., to jednak poprzez to, że umarzała postępowanie jako bezprzedmiotowe, prawidłowo została uznana przez Sąd I instancji za odpowiadającą prawu, pomimo wadliwego jej uzasadnienia. Co prawda powody, które w sposób właściwy motywowały bezprzedmiotowość postępowania w sprawie stwierdzenia na wniosek skarżącego nieważności ww. decyzji komunalizacyjnej, pojawiły się dopiero po wydaniu przez organ ostatecznej decyzji o umorzeniu postępowania, to jednak, z uwagi na charakter bezprzedmiotowości postępowania, nie ma to istotnego znaczenia dla oceny poprawności zaskarżonego wyroku. Umorzenie postępowania administracyjnego jest bowiem obligatoryjne, gdy postępowanie to zostało wszczęte, a z jakiejkolwiek przyczyny okazało się ono od początku bezprzedmiotowe (bezprzedmiotowość pierwotną), lub też stało się bezprzedmiotowe w jego trakcie (bezprzedmiotowość następcza). Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy bowiem do czynienia zawsze wtedy gdy brak jest któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, który by podlegał konkretyzacji, wobec czego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez jej rozstrzygnięcie co do istoty. Istota bezprzedmiotowości postępowania polega zatem na tym, że nastąpiło takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między sytuacją faktyczną danego podmiotu, a jego sytuacją prawną, z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej (vide: wyrok NSA z dnia 10 maja 2012r. sygn. akt II GSK 467/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie może ulegać wątpliwości, iż w okolicznościach niniejszej sprawy takim zdarzeniem było stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] czerwca 1991r. ostateczną decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 sierpnia 2017r. Z tego też powodu zarzucanie Sądowi I instancji naruszenia art. 1 i art. 3 § 2 oraz art. 151 i art. 146 § 1 P.p.s.a. przez niestwierdzenie naruszenia art. 156 par. 1 pkt 2 i 4 K.p.a. wskutek uznania, iż istnieją podstawy do unieważnienia zaskarżonej decyzji, nie uwzględnia nowej sytuacji prawnej, która pojawiła się w sprawie po wydaniu ostatecznej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdzającej nieważność decyzji komunalizacyjnej. Ponadto - oceniając postawione zarzuty kasacyjne - należy dostrzec, iż art. 1 i art. 3 § 2 P.p.s.a. nie są przepisami prawa materialnego lub postępowania, lecz normami ustrojowymi regulującymi odpowiednio: zakres przedmiotu ww. ustawy i zakres sądowej kontroli administracji publicznej. Dodatkowo autor skargi kasacyjnej stawiając te zarzuty nie wskazał w czym owe uregulowania zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem. Wypada natomiast przyjąć, iż sąd może naruszyć powołane przepisy ustrojowe wyłącznie wówczas gdy dokona kontroli organów administracji poza postępowaniem uregulowanym w przepisach P.p.s.a. albo też gdy oceni działalność administracji nie mając skargi inicjującej postępowanie przed sądem administracyjnym. Autor skargi kasacyjnej nie powołuje się jednak na występowanie takich okoliczności w niniejszej sprawie. Z kolei art. 146 § 1 P.p.s.a. stanowi przepis wynikowy w toku postępowania przed sądem I instancji w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał w czym upatruje naruszenia tej regulacji, a w szczególności nie wyjaśnił możliwości jej zastosowania, gdy przedmiotem kontroli sądu nie jest akt lub czynność lecz decyzja administracyjna, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Z kolei zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. przez nie stwierdzenie naruszenia art. 156 par. 1 pkt 2 i 4 K.p.a., jakkolwiek formalnie poprawnie zbudowany, to podniesiony został w oderwaniu od motywów zaskarżonego wyroku, wskazujących wyraźnie na wadliwość zaniechania ze strony organu zbadania w toku postępowania nieważnościowego legalności kwestionowanej decyzji komunalizacyjnej, podyktowanego jedynie takim określeniem numeru działki, które organ uznał za wadliwe. Podobnie nieadekwatny do zmienionych okoliczności sprawy, które ostatecznie stały się podstawą wyrokowania przez Sąd I instancji, a nadto wadliwie sformułowany jest zarzut kasacyjny tyczący naruszenia art. 151 w związku z art. 105 par. 1 K.p.a. przez oddalenie skargi, podczas w ocenie skarżącego brak było podstaw do umorzenia postępowania. Jakkolwiek w tym zarzucie jako naruszona wskazana została norma art. 105 § 1 K.p.a., będąca podstawą zaskarżonej decyzji i wyroku Sądu I instancji, to jednak autor skargi kasacyjnej nie zawarł jakiegokolwiek uzasadnienia dla wskazanej podstawy kasacyjnej, w tym w szczególności nie podał w czym upatruje braku podstaw do zastosowania art. 105 par. 1 K.p.a. w okolicznościach niniejszej sprawy. Powyższe zaniechanie nie pozwala rozstrzygnąć, czy skarżący kasacyjnie podważa w ten sposób poprawność zastosowania tej regulacji w kontekście motywów rozstrzygnięcia zaprezentowanych w zaskarżonej decyzji, które wszak zupełnie zdezawuował Sąd I instancji, czy też w kontekście nowych okoliczności, które stały się podstawą zaskarżonego wyroku. Powyższa wątpliwość nie pozwala precyzyjnie zakreślić podstaw kasacyjnych, a Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające chociażby z art. 183 § 1 P.p.s.a., nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Skoro do autora skargi kasacyjnej należy podanie nie tylko konkretnych przepisów, które w jego ocenie naruszył sąd I instancji, ale i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, a w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania także wykazanie istotnego wpływu dostrzeżonego naruszenia prawa na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd I instancji, to badana skarga kasacyjna nie czyni zadość powyższym wymaganiom. Ponadto wypada zauważyć, iż obok przytoczenia podstaw kasacyjnych obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), które winno przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych. Natomiast uzasadnienie wniesionej kasacji zupełnie abstrahuje od postawionych zarzutów, koncentrując się wyłącznie na podważeniu decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2017r., a więc decyzji, której ocena legalności nie była przedmiotem kontrolowanego postępowania. Należy także dostrzec, iż stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej winien wykazać, że zarzucane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 174 pkt 2 P.p.s.a. za podstawę kasacyjną pozwala bowiem uznać tylko takie naruszenia przepisów postępowania, które w sposób istotny wpływają na wynik sprawy i tylko takie naruszenie przepisów postępowania uzasadnia wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia sądu. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść zaskarżonego wyroku. Tym samym autor skargi kasacyjnej winienien co najmniej uprawdopodobnić, że gdyby nie doszło w postępowaniu sądowym do naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne (vide: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005r. sygn. akt I OSK 407/05, wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2014r. sygn. akt I OSK 160/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2011, uwaga 6 do art. 145). Badana skarga kasacyjna nie czyni zadość i temu wymaganiu. Powyższe wady w sposobie sformułowania zarzutów kasacyjnych nie pozwalają na dokonanie efektywnej kontroli zaskarżonego wyroku i jednocześnie nie pozwalają uznać zasadności postawionych zarzutów. Systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 § 1 P.p.s.a. prowadzi bowiem do konkluzji, że nie jest możliwe rozpoznanie merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (vide: uchwała NSA z dnia 26 października 2009r., I OPS 10/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jest to możliwe jednak tylko wtedy gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (vide: wyrok NSA z dnia 6 lipca 2018r. sygn. akt I OSK 438/18, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 P.p.s.a. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.