I OSK 363/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie sędzia NSA Marian Wolanin sędzia del. WSA Jakub Zieliński (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Jakub Rozenfeld po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2025 r. sygn. akt IV SAB/Wa 106/25 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], położoną w [...] w dzielnicy [...] oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 października 2025 r., IV SAB/Wa 106/25 oddalił skargę [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], położoną w [...] w dzielnicy [...]. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca" "skarżąca kasacyjnie" lub "Spółka") wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Sądowi I instancji zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 151 w zw. art. 149 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a.") przez bezpodstawne oddalenie skargi na bezczynność i przewlekle prowadzone postępowanie pomimo bezspornej okoliczności faktycznej, że postępowanie w sprawie decyzji w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez gminę Miasto [...] prawa własności nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...] z obr. [...], jest obiektywnie przewlekle prowadzone przez Wojewodę Mazowieckiego, co nakazywało uwzględnić skargę i orzec, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. art. 134 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nierozpoznanie istoty sprawy na skutek błędnego uznania, że wniesiona do sądu skarga na bezczynność oraz przewlekle prowadzone postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego nie dotyczyła postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wojewodę w przedmiocie stwierdzenia nabycia na podstawie art. 73 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm. - dalej: "ustawa z dnia 13 października 1998 r.") prawa własności nieruchomości, a w konsekwencji również wadliwego sporządzenia uzasadnienia faktycznego wyroku; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy oddalającym skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania a treścią uzasadnienia wyroku wprost ustalającego, że postępowanie w sprawie nabycia z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez gminę prawa własności przedmiotowej nieruchomości zostało wszczęte wnioskiem z 29 grudnia 2005 r. i zakończone decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 maja 2025 r. nr 2217/2025 wydaną po wniesieniu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego; 4. art. 135 w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 8 p.p.s.a. przez bezpodstawną odmowę kontroli działalności administracji publicznej i podjęcia z urzędu czynności niezbędnych w celu usunięcia naruszenia prawa; II. naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (EKPC), która gwarantuje każdemu prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie przez bezstronny sąd. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że wniosek z 29 grudnia 2005r. był rozpoznawany przez organ prawie przez dwadzieścia lat i finalnie rozpoznany w dniu 27 maja 2025 r. po wniesieniu skargi na bezczynność i przewlekłość Wojewody Mazowieckiego w przedmiotowej sprawie, co już samo przez się - wobec braku jakichkolwiek okoliczności wstrzymujących lub zawieszających bieg terminów rozpoznania sprawy administracyjnej - przesądza o przewlekłości prowadzonego postępowania, która na dodatek miała charakter rażący. Ta okoliczność prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie przez okres niemal dwudziestu lat została ustalona przez Sąd na podstawie nadesłanych akt postępowania administracyjnego i opisana w uzasadnieniu wyroku. Skarżąca podniosła, że Sąd, pomimo jednoznacznego wskazania w skardze na bezczynność Wojewody, błędnie uznał, iż wniesiona do sądu skarga na bezczynność oraz przewlekle prowadzone postępowanie nie dotyczyła postępowania prowadzonego przed Wojewodą Mazowieckim w przedmiocie stwierdzenia nabycia nieruchomości na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. W ocenie Sądu skarga ta dotyczyła innego postępowania administracyjnego, którego przedmiotem było ustalenie odszkodowania za przejęcie własności działki. Jednak, zarówno Wojewoda Mazowiecki, jak i Sąd orzekający w sprawie uznali, że skarga została wniesiona w sprawie dotyczącej przejęcia własności nieruchomości na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. W innym przypadku Wojewoda uznałby się za organ niewłaściwy do podejmowania czynności w sprawie skargi niedotyczącej prowadzonego przez niego postępowania, a Sąd wystąpiłby do właściwego organu, tj. Prezydenta [...], o nadesłanie akt postępowania dotyczącego wniosku o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość lub odrzuciłby skargę, jako niedopuszczalną ze względu na brak wystosowania do tego organu ponaglenia. W ocenie skarżącej, postępowanie w przedmiocie skargi było prowadzone w oparciu o akta postępowania administracyjnego w sprawie wniosku z 29 grudnia 2005r. o stwierdzenie nabycia nieruchomości, gdyż skarga w oczywisty sposób dotyczyła tego właśnie wniosku. Okoliczności faktyczne będące podstawą skargi, tj. przywołany w niej wniosek oraz niepodejmowanie przez lata czynności w sprawie przez Wojewodę Mazowieckiego, mogły odnosić się tylko do postępowania w sprawie przejęcia własności nieruchomości, które było prowadzone w oparciu o ten wniosek przez właściwy organ, tj. Wojewodę Mazowieckiego. Potwierdza to także fakt wniesienia tej skargi, jak i wcześniejszego ponaglenia, do organu prowadzącego zaskarżone postępowanie, tj. Wojewody Mazowieckiego. W przypadku, gdyby przedmiotem skargi była przewlekłość postępowania w sprawie o ustalenie odszkodowania, to zarówno ponaglenie, jak i skarga, zostałyby wniesione do właściwego organu, tj. Prezydenta [...]. Tym samym Sąd bezpodstawnie oddalił skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzone postępowanie, gdyż na podstawie akt postępowania administracyjnego, z których wynikało, iż postępowanie w sprawie było prowadzone przez przeszło dwadzieścia lat, zasadnym było uwzględnienie skargi i orzeczenie o przewlekłości postępowania w sprawie, która miała charakter rażący. Oddalenie skargi pomimo przytoczenia w uzasadnieniu wyroku, iż postępowanie w sprawie toczyło się przeszło dwadzieścia lat, jest sprzecznością pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy a podstawami faktycznymi przytoczonymi w uzasadnieniu wyroku. Oddalenie skargi było także odmową podjęcia przez sąd administracyjny kontroli nad działalnością organów administracji publicznej, która sprawowana jest przez te sądy z mocy art. 3 § 1 p.p.s.a. Oddalenie Skargi przez WSA w Warszawie prowadzi w rezultacie do pozbawienia Skarżącej prawa do dochodzenia ochrony przed nadmiernie długim okresem prowadzenia postępowań przez organy administracji publicznej, co jest niezgodne z Artykułem 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Przepis ten gwarantuje bowiem każdemu prawo do rozpoznania jego sprawy w rozsądnym terminie, o czym nie można mówić w przypadku prawie dwudziestu lat prowadzenia przedmiotowej sprawy. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Tytułem wstępu zauważyć należy, że przepis art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd I instancji. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy wyjaśnić, że na rozprawach w dniach: 9 kwietnia 2026 r. i 20 maja 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał szereg skarg kasacyjnych [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego. We wszystkich tych sprawach zostały złożone tożsame wnioski z dnia 29 grudnia 2005 r. adresowane do Wojewody Mazowieckiego o wszczęcie postępowania na podstawie art. 73 ustawy z dnia 3 października 1998 r., a dotyczące różnych działek ewidencyjnych. Również skargi wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłość i bezczynność Wojewody Mazowieckiego mają tożsamą treść, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie szeregiem wyroków oddalił skargi. Skargi kasacyjne zostały wniesione przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., a treść tych skarg kasacyjnych jest tożsama. Powyższe tożsame okoliczności spowodowały tożsame rozstrzygnięcia w przedmiotowych sprawach (por. m.in. wyrok NSA z 4 kwietnia 2025 r. o sygn. akt I OSK 1871/25 i z 20 maja 2026 r. o sygn. akt I OSK 100/26 – wszystkie powołane orzeczenia dostępne są na: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji rozpoznając skargę kasacyjną wniesioną w przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nawiązał do argumentacji przywołanej w uzasadnieniach wyroków zapadłych już przed sądem II instancji w tożsamych sprawach. Nie mogą odnieść skutku zarzuty naruszenia przepisów postępowania, bazujące na tezie, że przedmiotem zarzutu bezczynności i przewlekłości było rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nabycia z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 z dnia 3 października 1998 r prawa własności przedmiotowej nieruchomości przez jednostkę samorządu terytorialnego. Teza ta nie znajduje bowiem potwierdzenia w materiale sprawy. Zgodnie z art. 53 § 2a p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W sprawie warunek ten został spełniony. W dniu 23 stycznia 2025 r. skarżąca za pośrednictwem Wojewody Mazowieckiego skierowała do Ministra Rozwoju i Technologii ponaglenie sporządzone przez radcę prawnego, które ma następującą treść "Niniejszym na podstawie art. 37 k.p.a wnoszę ponaglenie na bezczynność Wojewody Mazowieckiego, a także na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wojewodę Mazowieckiego w sprawie wniosku Wnioskodawcy, działającego na podstawie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133 poz. 872) - dalej zwaną Ustawą z dnia 13 października 1998 r. – z dnia 29 grudnia 2005r., w którym wniósł o wydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działkę ewidencyjną [...] z obr. [...], która przeszła na własność jednostki samorządu terytorialnego (obecnie będącej własnością Miasta [...]) wskutek wydania decyzji o podziale nieruchomości". Następnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została wniesiona skarga na przewlekłość i bezczynność Wojewody Mazowieckiego. Skarżąca reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła skargę na przewlekłość i bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej , działającej na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r., tj. wniosku z 29 grudnia 2005 r. - jak wskazała skarżąca - o wydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania za Nieruchomość, stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] z obr. [...], która przeszła na własność jednostki samorządu terytorialnego (obecnie będącej własnością Miasta [...]) wskutek wydania decyzji o podziale nieruchomości. W skardze wniesiono o : 1) zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt; 2) stwierdzenie, że postępowanie administracyjne dot. rozpoznania wniosku Skarżącego z 29 grudnia 2005 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przejętą Nieruchomość prowadzone jest przez Wojewodę dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy tj. że Wojewoda dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania oraz, że przewlekłe prowadzenie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) stwierdzenie, że Wojewoda nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. tj., że Wojewoda dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu Wniosku Skarżącej o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przejętą Nieruchomość oraz, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) przyznanie od Wojewody na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów; 5) zasądzenie od Wojewody na rzecz Skarżącego kosztów postępowania Zarówno treść ponaglenia, jak i treść skargi do Sądu I instancji potwierdzają zasadność stanowiska Sądu I instancji, że przedmiotem zarzutu bezczynności i przewlekłości było zaniechanie rozstrzygnięcia kwestii odszkodowania za nieruchomość, a skarżąca kasacyjnie domagała się w skardze stwierdzenia, że wojewoda dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania. Również uzasadnienie skargi potwierdza, że Spółka wskazywała na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie wydania decyzji o odszkodowaniu, a postępowanie w sprawie odszkodowania, zdaniem skarżącej, zostało wszczęte wnioskiem z 29 grudnia 2005 r. Jednocześnie treść wniosku z 29 grudnia 2005 r. nie potwierdza, aby zostało w nim zawarte żądanie ustalenia odszkodowania. Treść skargi do Sądu I instancji i żądanie w niej zawarte o zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji w sprawie odszkodowania pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią wniosku z 29 grudnia 2005r. jaki złożyła skarżąca kasacyjnie. Sprzeczności tej nie usuwa fakt powołania zarówno w skardze jak i we wniosku art. 73 ustawy z 13 października 1998 r., wobec jednoznacznych sformułowań i żądań zawartych w każdym z tych pism. Jak ustalono, przed Wojewodą Mazowieckim jako organem odwoławczym nie toczyło się również postępowanie odwoławcze w sprawie odszkodowania. Zgodnie z art. 73 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r., odszkodowanie za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne było ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania prowadził zatem starosta, a wojewoda był organem odwoławczym. Takiego postępowania jednak nie stwierdzono. Nie znajduje wobec powyższego potwierdzenia zarzut naruszenia art. 134 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nierozpoznanie sprawy co do istoty. Przedmiot zarzutu skargi został prawidłowo ustalony, zgodnie z identyfikacją przedmiotu bezczynności dokonaną przez samą stronę. Nie ma również sprzeczności między rozstrzygnięciem Sądu I instancji a uzasadnieniem wyroku. Dopiero w skardze kasacyjnej skarżąca, pomijając treść i żądanie ponaglenia oraz skargi, powołała się na treść wniosku z 29 grudnia 2005 r. i podniosła, że wniesiona do sądu skarga dotyczyła bezczynności i przewlekłości Wojewody Mazowieckiego w sprawie wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości przez gminę. Treść skargi kasacyjnej jednoznacznie zmierza zatem do modyfikacji treści skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Wojewody Mazowieckiego przez zmianę zarzutu bezczynności w sprawie wydania decyzji o odszkodowaniu na rzecz zarzutu bezczynności w sprawie wydania decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa własności nieruchomości przez gminę. Należy wobec tego stwierdzić, że zmiana treści skargi wniesionej na bezczynność organu po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest możliwa, nie można również takiej zmiany dokonać poprzez zarzuty skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznawał skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Mazowieckiego mając na uwadze taką treść skargi i taki zakres skargi jaki nadała jej sama skarżąca. Dodać przy tym należy, że treść skargi została sformułowana w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, tym bardziej, że sporządzona została przez zawodowego pełnomocnika. W sprawach ze skarg na bezczynność organu administracji publicznej, w celu ustalenia istnienia/nieistnienia stanu bezczynności istotne znaczenie ma precyzyjne zidentyfikowanie przedmiotu żądania zawartego w skardze na bezczynność i skonfrontowanie tego żądania oraz jego zasadności z istnieniem po stronie organu administracji publicznej prawnego obowiązku działania - na wniosek lub z urzędu - polegającego na załatwieniu (rozstrzygnięciu) konkretnej sprawy. W postępowaniu ze skargi na bezczynność, uwzględniając stan faktyczny i stan prawny danej sprawy sąd administracyjny rozstrzyga więc, czy rzeczywiście organ administracji pozostaje w bezczynności polegającej na tym, że w terminie wynikającym z przepisów obowiązującego prawa nie podejmuje żadnych czynności, do podjęcia których jest zobowiązany albo, że jakkolwiek czynności te podjął i prowadził postępowanie, to jednak nie były to czynności celowe służące załatwieniu sprawy co do jej istoty, albo - mimo istnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa - nie zakończył prowadzonego postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął innej stosownej czynności, do podjęcia której był zobowiązany lub nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 36 k.p.a. ( patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 14 stycznia 2026 r. sygn. akt II GSK 2097/25). Wobec tak sformułowanej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie nie wypowiadał się co do bezczynności Wojewody Mazowieckiego w sprawie wynikającej z wniosku z dnia 29 grudnia 2005r. tj. wydania decyzji stwierdzającej, że przedmiotowa nieruchomość stała się własnością Miasta [...]. Jak wskazano wyżej, zaistniałej rozbieżności pomiędzy treścią skargi a treścią wniosku z dnia 29 grudnia 2005 r. nie mogły zmienić i wyeliminować zarzuty skargi kasacyjnej. Nie można bowiem poprzez zarzuty skargi kasacyjnej zmienić treści i zakresu skargi na bezczynność organu. Dokonując kontroli w zakresie wyznaczonym zarzutami i żądaniami skargi, Sąd I instancji nie naruszył art. 135 w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 8 p.p.s.a., nie odmówił dokonania kontroli działania administracji publicznej, ale dokonał tej kontroli w zakresie wyznaczonym przez stronę wnoszącą skargę. Wobec prawidłowego ustalenia, że przed wojewodą nie toczyło się postępowanie dotyczące ustalenia odszkodowania, o jakim mowa w art. 73 ustawy z 13 października 1998 r., Sąd I instancji nie miał podstaw: do przyjęcia, że organ ten pozostaje w bezczynności bądź dopuścił się przewlekłości w rozpoznaniu sprawy odszkodowania i do zastosowania art. 149 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., a zasadnie skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skoro nie doszło w sprawie do potwierdzenia, że przed wojewodą zawisło postępowanie odszkodowawcze dotyczące przedmiotowej nieruchomości, nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 EKPC przez pozbawienie prawa do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej.