I OSK 342/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 października 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 651/19 w sprawie ze skargi M. K. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 9 kwietnia 2019 r., nr SKO.4161.2.444.2019 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości oddala skargę kasacyjną

Zaskarżonym wyrokiem z 11 października 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 651/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpatrzeniu skargi M. K. i T. K., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z 9 kwietnia 2019 r., nr SKO.4161.2.444.2019, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości. W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik organu odwoławczego zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – dalej ppsa, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż Kolegium nie zastosowało się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w zapadłym w sprawie prawomocnym wyroku WSA w Rzeszowie z 22 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1011/18, podczas gdy Kolegium w całości zastosowało się do wyrażonej oceny oraz wskazań co do dalszego postępowania. Sąd wadliwie przyjął, iż niewykonanie zaleceń Sądu zawartych w poprzednim orzeczeniu zapadłym w sprawie, skutkowało dokonaniem przez Kolegium wadliwych ustaleń stanu faktycznego, podczas gdy żadnego naruszenia prawa w sferze orzeczniczej organu doszukać się nie można, zaś odmienna ocena stanu sprawy przez Sąd skutkowałaby zapewne oddaleniem skargi, stąd naruszenie Sądu uznać należy za istotne. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutu zgłoszonego w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał ten zarzut za niezasadny. Prawidłowo Sąd I instancji zarzucił organowi odwoławczemu niespełnienie wymogów prawidłowego uzasadnienia przez lakoniczne stwierdzenie w decyzji że: "dane wynikające z tych dokumentów były rozbieżne, co zostało przedstawione w sprawozdaniu technicznym Ł. Ć.". W wiążącym w niniejszej sprawie uprzednio wydanym wyroku z 22 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1011/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał bowiem m.in. na konieczność wyjaśnienia pominięcia przez geodetę w postępowaniu rozgraniczeniowym dokumentacji i oparcie się przez niego na oświadczeniach stron, co sprowadza rozgraniczenie - w ocenie Sądu - do dowolnego i niezgodnego z przepisami ustalenia granic nieruchomości, a co za tym idzie korekty ich powierzchni w sposób zastrzeżony jedynie dla innego trybu postępowania. Sąd stwierdził również, że: "gdyby przeto geodeta dysponował wystarczającą dokumentacją do prawidłowego przeprowadzenia rozgraniczenia, to rażącym naruszeniem art. 31 ust 2 i 3 p.g.ik. oraz § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, byłoby oparcie się na zgodnych oświadczeniach stron. Co więcej, w razie powzięcia jakichkolwiek wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia czynności przez geodetę, wójt winien zwrócić mu dokumentację do ewentualnej poprawy i uzupełnienia w trybie art. 33 ust. 2 pkt 1 p.g.ik., czego w niniejszej sprawie nie uczynił." Przy tak jednoznacznie sformułowanej ocenie Sądu, wyrażonej w powołanym wyroku z 22 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1011/18, organ odwoławczy nie mógł poprzestać na zdawkowym stwierdzeniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawienia przez geodetę w sprawozdaniu technicznym zaistnienia rozbieżności w dokumentach, którymi dysponował, co w konsekwencji miało nie pozwolić na bezsporne ustalenie przebiegu granicy w terenie. Obowiązkiem organu odwoławczego – w świetle powołanego wyroku – było dokonanie oceny działań organu orzekającego w sprawie rozgraniczenia w świetle działań geodety i wskazanych przez Sąd przepisów ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz powołanego wyżej rozporządzenia z 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Z podanych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 193 zdanie drugie ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.