I OSK 3371/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 5 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. G. o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 143/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 143/18 w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] grudnia 2017 r. sygn. akt [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: oddalić wniosek

A. G. (dalej: "skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W skardze złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji podnosząc, że "wpis w księdze wieczystej spowoduje trudne do odwrócenia skutki". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 7 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 143/18 postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji uznał, że wbrew twierdzeniom strony, konieczność dokonania "wpisu w księdze wieczystej" decyzji ostatecznej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej, nie może prowadzić do "trudnych do odwrócenia skutków". Wskazał, że oczywiste jest, że rozstrzygnięcie w tym zakresie stanowi naturalną konsekwencję wydania opisanej decyzji, określoną w art. 124 ust. 7 u.g.n., a bezsprzecznie odwrócenie skutków prawnych takiego wpisu – z natury rzeczy – nie może być kwalifikowane jako prowadzące do tak istotnej i trwałej zmiany rzeczywistości, że powrót do stanu poprzedniego mógłby nastąpić tylko po dłuższym czasie bądź przy dużym nakładzie sił i środków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 15 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 143/18 oddalił skargę A. G. (dalej: "skarżąca") na decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Na powyższy wyrok skarżąca złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącej wykonanie przedmiotowej decyzji wyrządzi znaczną szkodę powodując nieuzasadniony wpis w księdze wieczystej oraz w trakcie trwania postępowania kasacyjnego może doprowadzić do niepotrzebnych utrudnień związanych z użytkowaniem działki nr [...], przez brak możliwości umieszczenia w planowanym przebiegu linii nN roślinności ogrodowej oraz zagospodarowania terenu zielonego. Ułożenie linii nN przed rozstrzygnięciem sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny spowoduje również trudne do odwrócenia skutki polegające na dwukrotnej nieuzasadnionej interwencji inwestora w prawo własności skarżącej polegające na ułożeniu, i w wypadku zasadności skargi kasacyjnej, na usunięciu linii nN. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z kolei art. 61 § 4 P.p.s.a. stanowi, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Zwrócić należy uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 7 lutego 2018 r., orzekł już w niniejszej sprawie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie to nie zostało zaskarżone. Tym samym, obecnie rozpoznawany wniosek, z uwagi na treść art. 61 § 4 P.p.s.a., uznać należy za wniosek o uchylenie ww. postanowienia Sądu I instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z uzasadnienia rozpoznawanego obecnie wniosku nie wynika aby, po wydaniu postanowienia z 7 lutego 2018 r., nastąpiła zmiana okoliczności sprawy uzasadniająca odmienne orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności skazać należy, że okoliczności podniesione w obecnie rozpoznawanym wniosku częściowo pokrywają się z argumentacją wskazywaną na wcześniejszym etapie postępowania. Skarżąca ponownie bowiem powołała się na szkodę jaka może powstać w wyniku nieuzasadnionego, jej zdaniem, wpisu w księdze wieczystej. Jak już natomiast wskazywał Sąd I instancji, oczywiste jest, że rozstrzygnięcie w tym zakresie stanowi naturalną konsekwencję wydania zaskarżonej decyzji, określoną w art. 124 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), a bezsprzecznie odwrócenie skutków prawnych takiego wpisu – z natury rzeczy – nie może być kwalifikowane jako prowadzące do tak istotnej i trwałej zmiany rzeczywistości, że powrót do stanu poprzedniego mógłby nastąpić tylko po dłuższym czasie bądź przy dużym nakładzie sił i środków. Odnosząc się do pozostałych twierdzeń zawartych we wniosku, stwierdzić należy, że brak możliwości umieszczenia w planowanym przebiegu linii nN roślinności ogrodowej oraz zagospodarowania terenu zielonego, czy interwencja inwestora w prawo własności polegające na ułożeniu, i w wypadku zasadności skargi kasacyjnej, na usunięciu linii nN nie może stanowić, iż wykonanie zaskarżonej decyzji powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji w sprawie wiązać należy z wystąpieniem nie jakiejkolwiek szkody, ale szkody o znacznym rozmiarze. Badanie, czy ewentualna szkoda jest znaczna, możliwe jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej mówić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle w przypadku aktu tego rodzaju. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku, albo w ogóle nieodwracalne. Wskazywane natomiast przez skarżącą okoliczności niewątpliwie są odwracalne bez konieczności podejmowania nadmiernego wysiłku. Ponadto zwrócić należy uwagę, że w zaskarżonej decyzji inwestor został zobowiązany do przywrócenia przedmiotowej nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu budowy linii kablowej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 4 w związku z art. 193 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.