I OSK 3361/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant asystent sędziego Dorota Korybut-Orłowska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1809/14 w sprawie ze skargi C.G. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [..] lipca 2014 r. nr [..] w przedmiocie odmowy przyznania ryczałtu z tytułu przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt: II SA/Wa 1809/14 uchylił zaskarżoną przez C.G. decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [..] lipca 2014 r. nr [..] znak: [..] oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [..] czerwca 2014 r., znak: [..] w przedmiocie odmowy przyznania ryczałtu z tytułu przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Rozkazem personalnym nr [..] z dnia [..] lipca 2013 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego przeniósł z urzędu eksperta Wydziału [..] C.G. z dniem [..] sierpnia 2013 r. do miejscowości E. i mianował go na stanowisko eksperta Wydziału [..] bez zmiany grupy zaszeregowania i składników uposażenia, uzasadniając to koniecznością uregulowania stanu etatowego Wydziału [..] Departamentu Bezpieczeństwa Teleinformatycznego ABW. C.G. raportem z dnia [..] sierpnia 2013 r. wystąpił o wypłatę ryczałtu z tytułu przeniesienia, wskazując, iż obecne miejsce pełnienia służby nie jest poprzednim miejscem pełnienia służby, a wnioskodawca zamieszkuje na stałe w S. Decyzją z dnia [..] czerwca 2014 r., znak: [..] Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego odmówił przyznania C.G. ryczałtu z tytułu przeniesienia z urzędu z W. do pełnienia służby w E. Zdaniem organu przepisu § 27 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 2003 r. w sprawie świadczeń przysługujących funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania (Dz.U. z 2003 r. Nr 67, poz. 622), na który powołał się wnioskodawca, nie można odczytywać w oderwaniu od wymogów przysługiwania ryczałtu z tytułu przeniesienia ustanowionych w rozdziale 4 wymienionego rozporządzenia. Ryczałt z tytułu przeniesienia, jak i inne należności z tego tytułu przysługują, jeżeli przeniesienie do nowego miejsca pełnienia służby nastąpiło w związku z przeprowadzką do nowego miejsca zamieszkania, bądź też występuje zasadność przeprowadzki, ale funkcjonariusz podejmuje decyzję o nieprzesiedlaniu się do nowego miejsca pełnienia służby. W przypadku C.G. przeniesienie do E. nie wiąże się ze zmianą miejsca zamieszkania, jak i nie pociąga za sobą konieczności przesiedlenia. Skutkiem przeniesienia służbowego było też to, że miejscowość, w której dotychczas zamieszkiwał nie przestała być miejscowością pobliską miejsca pełnienia służby w rozumieniu art. 102 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. Nr 74, poz. 676). Organ nie podzielił stanowiska wnioskodawcy, że każdemu funkcjonariuszowi przeniesionemu do pełnienia służby w innej miejscowości czy też do miejscowości pobliskiej przysługuje ryczałt z tytułu przeniesienia w wysokości 50% uposażenia. Po rozpatrzeniu wniosku C.G. o ponowne rozpatrzenie sprawy Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [..] lipca 2014 r., znak: [..] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [..] czerwca 2014 r. w sprawie odmowy przyznania ryczałtu z tytułu przeniesienia z urzędu z W. do pełnienia służby w E. Odmawiając przyznania prawa, organ wskazał, że przeniesienie z urzędu funkcjonariusza do pełnienia służby w E. jest przeniesieniem do innej miejscowości, ale jest to miejscowość pobliska w rozumieniu art. 102 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu, albowiem czas dojazdu w obie strony nie przekracza dwóch godzin. Organ stwierdził, że skarżący nie zmienił miejsca zamieszkania w związku z przeniesieniem służbowym i nadal zamieszkuje w tej samej miejscowości (S.). Jeżeli przeniesienie służbowe nie pociąga za sobą konieczności przeniesienia do nowego miejsca pełnienia służby, brak jest podstaw prawnych do przyznania funkcjonariuszowi ryczałtu z tytułu przeniesienia w wysokości 50% uposażenia, co wynika z wykładni przepisów § 28 ust. 1, § 27 ust 1 i § 24 rozporządzenia w spawie świadczeń przysługujących funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C.G. zarzucił naruszenie § 1 pkt 9, § 24 i § 27 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 2003 r. w sprawie świadczeń przysługujących funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania. Podkreślił, że jego przeniesienie służbowe do innej miejscowości wypełnia definicję "przeniesienia z urzędu", określoną w § 1 pkt 9 cytowanego rozporządzenia. Z kolei § 24 rozporządzenia określa należności za przeniesienie do pełnienia służby w innej miejscowości, natomiast § 27 ust. 1 określa wysokość tego uposażenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że sprawie bezspornie skarżący został przeniesiony do innej miejscowości, niż ta w której dotychczas pełnił służbę (z W. do E.) i wykonuje czynności w nowej miejscowości. Wykładnia § 27 ust. 1 w związku z § 24 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 2003 r. w sprawie świadczeń przysługujących funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania (Dz.U. z 2003 r. Nr 67, poz. 622) nie budzi wątpliwości, a z treści tych przepisów wynika wprost, że w sytuacji przeniesienia funkcjonariusza do innej miejscowości (w rozpatrywanej sprawie z W. do E.), gdy funkcjonariusz nie przesiedla się (w rozpatrywanej sprawie nadal zamieszkuje w S.), przysługuje mu ryczałt w wysokości 50% uposażenia (§ 27 ust. 1 rozporządzenia). Z uwagi na fakt, iż w osnowie decyzji, jako podstawę rozstrzygnięcia, organ wskazał jedynie § 27 omawianego rozporządzenia i dokonał wykładni sprzecznej z jego treścią i intencją ustawodawcy, zdaniem Sądu, zaskarżone decyzje należało uchylić. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie kosztów postępowania oraz zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób lakoniczny, w zakresie: odniesienia się do argumentów przedstawionych przez organ w odpowiedzi na skargę, analizy podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia oraz dokonanej oceny prawnej, co świadczy o tym, że Sąd nie rozważył wszechstronnie materiału zebranego w sprawie, a w konsekwencji niezasadnie uchylił zaskarżoną decyzję wraz z decyzją ją poprzedzającą w sytuacji, gdy skarga podlegała oddaleniu; - art. 141 § 4 p.p.s.a w związku z art. 153 p.p.s.a. polegające na niezawarciu w uzasadnieniu orzeczenia wskazań co do dalszego postępowania organu administracji w sytuacji, w której na skutek uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj.: § 27 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 2003 r. w sprawie świadczeń przysługujących funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania poprzez przyjęcie, że ryczałt z tytułu przeniesienia w wysokości 50% uposażenia przysługuje zawsze funkcjonariuszowi nieprzesiedlającemu się, a przeniesionemu z urzędu do innej miejscowości niezależnie od tego, czy miejscowość do której został przeniesiony jest miejscowością pobliską w odniesieniu do dotychczasowego miejsca pełnienia służby, podczas gdy prawidłowa interpretacja ww. przepisu doprowadziłaby do wniosku, że świadczenie to przysługuje wyłącznie funkcjonariuszowi, który podejmuje decyzję o nieprzesiedlaniu się do nowego miejsca pełnienia służby, mimo iż nowe miejsce pełnienia służby w stosunku do dotychczasowego miejsca pełnienia służby nie jest miejscowością pobliską w rozumieniu art. 102 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego orz Agencji Wywiadu. Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej organ podniósł, że Sąd zobowiązał Szefa ABW do ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd rozważań, przy czym rozważań tych trudno się dopatrzeć. Sąd ograniczył się bowiem do przytoczenia wprost treści § 1 pkt 9, § 24 pkt 3 oraz § 27 rozporządzenia, nie zawierając wskazań co do dalszego postępowania w sprawie, ani nie odniósł się do stanowiska organu, co stanowi istotne naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem organu Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni przepisu § 27 ust. 1 rozporządzenia. Zwrot "nieprzesiedlający się" użyty został przez ustawodawcę w celu odróżnienia sytuacji funkcjonariusza, który w związku z przeniesieniem do pełnienia służby w innej miejscowości przesiedla się sam lub z rodziną, od sytuacji, w której mimo obiektywnej konieczności przemieszczenia terytorialnego w związku z przeniesieniem do pełnienia służby w innej miejscowości funkcjonariusz podejmuje decyzję o nieprzesiedlaniu się do nowego miejsca pełnienia służby, co rodzi konieczność dojazdów z dotychczasowego miejsca zamieszkania, do nowego miejsca pełnienia służby niebędącego w stosunku do dotychczasowego miejsca pełnienia służby miejscowością pobliską w rozumieniu art. 102 ustawy. Prawo funkcjonariusza do uzyskania m.in. ryczałtu z tytułu przeniesienia nie jest nieograniczone, a ustalenie zasadności wniosku o jego przyznanie sprowadza się do weryfikacji, czy zachodzi związek przyczynowy pomiędzy aktem o przeniesieniu funkcjonariusza a koniecznością przeprowadzki funkcjonariusza do nowego miejsca pełnienia służby. W odpowiedzi na skargę kasacyjną C.G. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) - dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i naruszenie prawa materialnego. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113). Do kontroli subsumcji stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można bowiem przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy lub nie został skutecznie podważony. W niniejszej sprawie zarzuty naruszenia przepisów postępowania jednak w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty problemu w niniejszej sprawie, tj. do poprawności dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni § 27 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 2003 r. w sprawie świadczeń przysługujących funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania (Dz.U. z 2003 r. Nr 67, poz. 622) i opartego na jej podstawie wniosku, że ryczałt z tytułu przeniesienia w wysokości 50% uposażenia przysługuje zawsze funkcjonariuszowi nieprzesiedlającemu się, a przeniesionemu z urzędu do innej miejscowości niezależnie od tego, czy miejscowość do której został przeniesiony jest miejscowością pobliską w odniesieniu do dotychczasowego miejsca pełnienia służby, podczas gdy w ocenie organu skarżącego kasacyjnie świadczenie to przysługuje wyłącznie funkcjonariuszowi, który podejmuje decyzję o nieprzesiedlaniu się do nowego miejsca pełnienia służby, mimo iż nowe miejsce pełnienia służby w stosunku do dotychczasowego miejsca pełnienia służby nie jest miejscowością pobliską w rozumieniu art. 102 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego orz Agencji Wywiadu. Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 2003 r. w sprawie świadczeń przysługujących funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania (Dz.U. z 2003 r. Nr 67, poz. 622) zostało wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 127 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (t.j.: Dz.U. z 2010 r., Nr 29, poz. 154), zgodnie z którym "Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji, rodzaje świadczeń przysługujących funkcjonariuszom w razie przeniesienia lub delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości albo podróży służbowej poza stałe miejsce pełnienia służby. Rozporządzenia powinny określić rodzaje, wysokość i warunki przyznawania świadczeń, a także sposób ich wypłaty". Z przepisu art. 123 ust. 1 pkt cyt. ustawy wynika, że funkcjonariuszowi przysługuje świadczenie pieniężne w postaci należności za podróże służbowe i przeniesienia. Jednym z rodzajów świadczeń przysługujących funkcjonariuszom w razie przeniesienia jest świadczenie przewidziane w § 27 ust. 1 rozporządzenia z dnia 11 kwietnia 2003 r., zgodnie z którym "Funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości i nieprzesiedlającemu się przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 2, ryczałt z tytułu przeniesienia w wysokości 50% uposażenia". Zarówno wykładnia językowa tego przepisu, jak i wykładnia systemowa nie dają podstaw do odwoływania się w odczytywaniu jego treści do kategorii miejscowości pobliskiej, o której mowa w art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Kategoria miejscowości pobliskiej odnosi się bowiem do kwestii prawa funkcjonariusza w służbie stałej do lokalu mieszkalnego, zgodnie z art. 102 ust. 1 ustawy. Jako przesłanka innego świadczenia, w tym świadczenia w postaci ryczałtu z tytułu przeniesienia może być traktowana wyłącznie wtedy, gdy wynika to z wyraźnego unormowania w tym zakresie, jak np. z odesłania zawartego w § 28 ust. 1 rozporządzenia. Tymczasem w treści § 27 ust. 1 rozporządzenia jako przesłanki prawa do ryczałtu z tytułu przeniesienia wskazano: 1) przeniesienie z urzędu funkcjonariusza do pełnienia służby w innej miejscowości oraz 2) nieprzesiedlanie się funkcjonariusza. Regulacja powyższa łącznie z przepisami ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu kreuje prawo funkcjonariusza do ryczałtu z tytułu przeniesienia i jako taka nie może być wykładana "na niekorzyść" tego prawa, a do tego w istocie sprowadza się stanowisko organu skarżącego kasacyjnie zmierzającego do odczytywania powyższego unormowania przez pryzmat kryteriów gospodarności środkami publicznymi i to tylko dlatego, że w niniejszej sprawie nastąpiła zdaniem organu nieznaczna zmiana w odległości od miejsca zamieszkania w związku z przeniesieniem służbowym skarżącego. Należy podkreślić, ze rozporządzenie w sprawie świadczeń przysługujących funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania różnicuje wyraźnie sytuacje funkcjonariuszy, którzy w związku z przeniesieniem zmieniają miejsce zamieszkania (§ 28) od sytuacji, gdy zmiana taka nie następuje (§ 27). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana przez Sąd I instancji wykładnia § 27 ust. 1 rozporządzenia z dnia 11 kwietnia 2003 r. jest wykładnią prawidłową. Jej dokonanie nie wymagało skomplikowanych procesów myślowych, a stanowisko Sądu I instancji zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – jakkolwiek lapidarne – jest prawidłowe i czytelne. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze i jakie znaczenie normy prawnej wynikającej z § 27 ust. 1 rozporządzenia z dnia 11 kwietnia 2003 r. przyjął Sąd I, a także co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Sąd ocenił stanowisko skarżącego nie mając przy tym bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów zaprezentowanych w toku postępowania, mających w ocenie organu świadczyć o zasadności jego stanowiska (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., II FSK 2204/11, LEX nr 1351331). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04, LEX 173345; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., I OSK 2721/13). W realiach niniejszej sprawy przesądzenie wykładni § 27 ust. 1 rozporządzenia z dnia 11 kwietnia 2003 r. determinowało sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem ogólne wskazanie przez Sąd I instancji w ramach wskazań co do dalszego postępowania na konieczność uwzględnienia przez organ powyższej wykładni w toku ponownego rozpoznania sprawy nie może być traktowane jako takie naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej podniesiono również powiązane z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zarzuty naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. Również te zarzuty okazały się nieuzasadnione. Zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a". Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (por.: wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., I GSK 1151/11, LEX nr 1336157; wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., I OSK 1234/12, LEX nr 1260068; wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012 r., II OSK 2395/10, LEX nr 1138160), a także wtedy gdy sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., II OSK 1580/11, LEX nr 1367333). Sytuacje wyżej wskazane nie miały miejsca w niniejszej sprawie, a w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie podważać sposobu sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Z kolei przepis art. 153 p.p.s.a. dotyczy granic związania sądu i organu oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego toku postępowania, zawartą w wyroku sądowym wydanym poprzednio w danej sprawie i mógłby być zatem naruszony jedynie w przypadku przekroczenia tych granic albo niewykonania owych wskazań (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2016 r., I OSK 2137/14), co nie miało miejsca w realiach niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, to podlega ona oddaleniu na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.