I OSK 3356/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 348/19 w sprawie ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy nr [...] z dnia 16 października 2018 r.; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 1174 (jeden tysiąc sto siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów sądowych

Wyrokiem z 28 marca 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 348/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 30 listopada 2018 r. nr KOC/6376/Pd/18 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z 30 listopada 2018 r. nr KOC/6376/Pd/18 (dalej postanowienie z 30 listopada 2018 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej organ II instancji lub Kolegium), na podstawie art. 144 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej kpa), art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018 r. poz. 994 ze zm.) i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r. poz. 570), po rozpatrzeniu zażalenia P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżący, Holding lub Spółka) na postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy (dalej organ I instancji lub Prezydent) nr 609/2018 z 16 października 2018 r. (dalej postanowienie z 16 października 2018 r.), którym zawieszono postępowanie w sprawie podziału nieruchomości oznaczonych jako działki o nr. ew.: [...], [...] i [...] z obr. [...], położone w W., w rejonie ulic: [...] i [...] do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, jakim jest kwestia ustalenia własności ww. nieruchomości, co warunkuje prawidłowość ustalenia stron postępowania, na podstawie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 97 § 1 pkt 4 kpa, utrzymało w mocy postanowienie z 16 października 2018 r. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że z uzasadnienia postanowienia z 16 października 2018 r. wynika, że w stosunku do działki o nr. ew. [...] z obr. [...], z której wyodrębniono, m.in., działki o nr. ew. [...] i [...], toczą się postępowania o stwierdzenie nabycia własności z mocy prawa przez m.st. Warszawę z dniem 27 maja 1990 r. (postępowanie komunalizacyjne) i o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej Wojewody Mazowieckiego nr 121/2004 stwierdzającej nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Zakłady [...] prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej jako działka o nr. ew. [...] z obr. [...] (z tej działki powstały działki o nr. ew. [...] i [...]), to drugie postępowanie jest w tej chwili zawieszone do czasu zakończenia pierwszego z nich. Prezydent w "swojej decyzji" [winno być "swym postanowieniu" - uw. NSA] wskazał, że w toku postępowania poprzedzającego wydanie rzeczonego postanowienia Biuro Mienia Miasta i Skarbu Państwa Urzędu m.st. Warszawy [pismem z 15 listopada 2017 r.; k. 51-51v akt Prezydenta] poinformowało, że nie wyraża zgody na przedmiotowy podział ze względu na wymienione postępowania, podkreślając, że z uwagi na ochronę interesów Skarbu Państwa do czasu rozstrzygnięcia kwestii własności dzielonych nieruchomości nie jest zasadne podejmowanie czynności o charakterze rozporządzającym. W uzasadnieniu "decyzji" [winno być "postanowienia" - uw. NSA] Kolegium, odnosząc się do zarzutów skarżącego, powołując art. 97 ust. 1 ustawy [z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 2204, dalej ugn)], wskazało, że nie budzi wątpliwości, że na chwilę obecną właścicielem nieruchomości, której dotyczy wniosek Holdingu o podział, jest Skarb Państwa, a jej użytkownikiem wieczystym Holding. Kolegium zauważyło, że prowadzone są postępowania, które mogą ten stan diametralnie zmienić - w przypadku pozytywnego dla m.st. Warszawy rozstrzygnięcia postępowania komunalizacyjnego to Miasto, a nie Skarb Państwa stanie się właścicielem nieruchomości objętej wnioskiem Holdingu i to nie z datą wydania decyzji kończącej to postępowanie, lecz z dniem 27 maja 1990 r., co z kolei będzie oznaczać, że stroną postępowania podziałowego od momentu jego wszczęcia nie był Skarb Państwa, lecz m.st. Warszawa. Bez wątpienia, zdaniem Kolegium, rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji zależy od wyniku wskazanego postępowania komunalizacyjnego, gdyż dopiero z chwilą jego prawomocnego zakończenia znany będzie krąg stron niniejszego postępowania podziałowego. Jednym ze skutków pozytywnego dla Miasta rozstrzygnięcia postępowania komunalizacyjnego może być usunięcie z obrotu prawnego decyzji Wojewody Mazowieckiego nr 121/2004 stwierdzającej nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Zakłady [...] prawa użytkowania wieczystego części nieruchomości objętej wnioskiem Holdingu, czego skutkiem będzie utrata przez Holding prawa do występowania z wnioskiem o podział tej części nieruchomości. Także z tego względu zasadne było zawieszenie postępowania podziałowego [k. 101-100, 85-84v akt Prezydenta]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P. sp. z o.o. z siedzibą w W., zarzucając postanowieniu z 30 listopada 2018 r. naruszenie: I. prawa materialnego: 1. art. 97 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez: a. uzależnienie wydania decyzji podziałowej od ustalenia prawa własności przedmiotu podziału, podczas gdy ugn w ogóle nie przewiduje takiego warunku; b. uzależnienie wydania decyzji od zgody właściciela, podczas gdy ugn nie przewiduje takiego warunku, a przewiduje jedynie wymóg zgody współużytkowników wieczystych, jeśli jest wielość podmiotów prawa, zaś w tej sprawie istnieje jeden użytkownik wieczysty (art. 97 ust. 2 a contrario ugn); 2. art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2018 r. poz. 1916 ze zm.; dalej kwh) przez przyjęcie, że stan własności nieruchomości nie jest ustalony, podczas gdy stan nieruchomości w księgach wieczystych nie budzi wątpliwości (brak jakichkolwiek wzmianek), co miało wpływ na wydanie postanowienia, gdyż organ twierdzi, że strony nie są wystarczająco ustalone; II. art. 7 kpa przez błędne ustalenia organu polegające, m.in., na przywoływaniu (i oparciu swego stanowiska) w tym zakresie orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego spraw cywilnoprawnych w postępowaniu wieczystoksięgowym, a nie postępowania administracyjnego. Skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; ewentualnie zmianę zaskarżonego postanowienia przez uchylenie postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy z 609/2018 z 16 października 2018 r. (k. 2-4 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie jako bezpodstawnej, podtrzymując dotychczasową argumentację (k. 15 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem I SA/Wa 348/19 na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę. Sąd I instancji uznał, że skarga jest nieuzasadniona. Stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 kpa). O tym, czy określonemu podmiotowi przysługuje uprawnienie strony, przesądzają przepisy prawa materialnego, przy czym interes prawny wyrażać się winien w możliwości zastosowania normy prawa materialnego w konkretnej sytuacji danego podmiotu prawa. W myśl art. 97 ust. 1 i 2 ugn, stroną postępowania o podział nieruchomości może być tylko osoba, której przysługują do tej nieruchomości prawa rzeczowe. Osoba niebędąca właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nie może być stroną postępowania podziałowego, a zatem nie może skutecznie uczestniczyć w tym postępowaniu ani przeciwdziałać zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości. W żadnym razie stronami postępowania o podział nieruchomości nie są osoby, które nie mają do niej żadnego tytułu prawnego. W niniejszej sprawie organ zawiesił postępowanie o podział nieruchomości wskazując, że w stosunku do działki o nr ew. [...] z obr. [...], z której wyodrębniono m.in. działki o nr. ew. [...] i [...] toczą się dwa postępowania: jedno o stwierdzenie nabycia własności z mocy prawa przez m.st. Warszawę z dniem 27 maja 1990 r. (postępowanie komunalizacyjne); drugie o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej Wojewody Mazowieckiego nr 121/2004, stwierdzającej nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Zakłady [...] prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej jako działka o nr ew. [...] z obr. [...] (z tej działki powstały działki o nr ew. [...] i [...]), które jest zawieszone do czasu zakończenia pierwszego z tych postępowań. Skarb Państwa Prezydent m.st. Warszawy poinformował, że nie wyraża zgody na przedmiotowy podział ze względu na wyżej wymienione postępowania, podkreślając, że z uwagi na ochronę interesów Skarbu Państwa do czasu rozstrzygnięcia kwestii własności dzielonych nieruchomości nie jest zasadne podejmowanie czynności o charakterze rozporządzającym. Istota sporu sprowadza się do oceny, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy zachodziły przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego jakim jest kwestia ustalenia własności nieruchomości oznaczonych jako działki o nr ew. [...], [...] i [...] z obr. [...], położonych w W., w rejonie ulic [...] i [...], co do których toczą się obecnie ww. postępowania. Organ administracji publicznej zawiesza postępowanie: [...] 4. gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (art. 97 § 1 pkt 4 kpa). Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Sąd I instancji uznał, że ostateczne zakończenie postępowania w sprawie nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez m.st Warszawa prawa własności nieruchomości jest właśnie zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Organ słusznie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że istniały podstawy prawne do zawieszenia postępowania administracyjnego z uwagi na toczące się postępowanie komunalizacyjne. Organ prawidłowo uznał, że kwestia nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez m.st. Warszawa prawa własności nieruchomości stanowi zagadnienie wstępne. W wyniku tego postępowania może okazać się, że to Miasto Stołeczne Warszawa od 27 maja 1990 r. jest właścicielem nieruchomości, a przymiotu tego nie miał Skarb Państwa. Rację ma organ wskazując, że w momencie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości przez Miasto zmieni się także krąg podmiotów postępowania o podział nieruchomości. W uchwale z 13.3. 2016 r. III CZP 116/14 Sąd Najwyższy, analizując kwestię podziału nieruchomości przez użytkownika wieczystego wyjaśnił, że może to doprowadzić do naruszenia interesu właściciela, wobec czego użytkownik ten nie może dokonać podziału gruntu bez jego zgody. W niniejszej sprawie właściciel - Skarb Państwa nie wyraził zgody na podział tej nieruchomości, a jako właściciel może kształtować sytuację prawną innych podmiotów. Nie bez znaczenia jest fakt, że na skutek postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego nr 121/2004 stwierdzającej nabycie z dniem 5 grudnia 1999 r. przez Zakłady [...] prawa użytkowania wieczystego części nieruchomości objętej wnioskiem o podział, decyzja ta może być usunięta z obrotu. Z akt sprawy wynika, że toczy się już postępowanie o stwierdzenie nieważności wymienionej decyzji Wojewody Mazowieckiego nr 121/2004 stwierdzającej nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Zakłady [...] prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej jako działka o nr. ew. [...] z obr. [...], które obecnie również jest zawieszone do czasu rozstrzygnięcia w sprawie nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez Miasto [st. Warszawa] prawa własności przedmiotowej nieruchomości (k. 21, 35-40 akt sądowych). Skargę kasacyjną wywiódł P. sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowany przez r. pr. T.B., zaskarżając wyrok I SA/Wa 348/19 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez dokonanie przez Sąd błędnej oceny materiału dowodowego, a w konsekwencji nieuwzględnienie skargi; 2. art. 97 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez jego błędną interpretację i uzależnienie wydania decyzji podziałowej od: a. ustalenia prawa własności przedmiotu podziału; b. zgody właściciela - podczas gdy ustawa ugn nie przewiduje takich warunków - co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia skargi; 3. art. 3 ust 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece przez przyjęcie, że stan własności nieruchomości nie jest ustalony, podczas gdy treść księgi wieczystej w sposób jednoznaczny dokumentuje stan prawny nieruchomości, a w konsekwencji nieuwzględnienie skargi; 4. art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego przez jego błędne zastosowanie i zawieszenie postępowania, mimo braku przesłanek. Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy z 609/2018 z 16 października 2018 r.; zasądzenie [zwrotu] kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych (k. 44-47 akt sądowych). Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 ppsa). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Zasadnym okazał się zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2018 r. poz. 1916). Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdziło, że: "Nie budzi wątpliwości, iż na chwilę obecną właścicielem nieruchomości, której dotyczy wniosek P. o podział, jest Skarb Państwa, jej użytkownikiem wieczystym zaś – P." (s. 2 akapit 7 postanowienia z 30 listopada 2018 r.). Tożsamych ustaleń dokonał Prezydent, wskazując, że: "Według odpisów ksiąg wieczystych nr: [...], [...], [...] dzielone nieruchomości stanowią własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym wnioskodawcy podziału." (s. 3 akapit 5 postanowienia z 16 października 2018 r.). W dziale III każdej z tych ksiąg wieczystych brak jakichkolwiek ostrzeżeń (k. 37-31v akt Prezydenta). Podstawą wpisu dokonanego w księdze wieczystej [...] była decyzja Wojewody Mazowieckiego z 25 lutego 2004 r. nr 95/2004 stwierdzająca nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych, nie zaś decyzja Wojewody Mazowieckiego nr 121/2004 stwierdzająca nabycie z dniem 5 grudnia 1999 r. przez Zakłady [...] prawa użytkowania wieczystego, objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności (k. 31 p. 4 podstawy wpisu; k. 51v akt Prezydenta). Sąd I instancji niezasadnie przyjął, że "[...] istota sporu sprowadzała się do oceny, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy zachodziły przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego jakim jest kwestia ustalenia własności nieruchomości oznaczonych jako działki o nr ew. [...], [...] i [...] z obr. [...], położonych w W., w rejonie ulic [...] i [...], co do których toczą się obecnie wymienione wyżej postępowania." (s. 5 akapit 1 uzasadnienia wyroku I SA/Wa 348/19). Uszło uwadze organów obu instancji, a następnie Sądu I instancji to, że żadne z postępowań wskazanych w piśmie z 15 listopada 2017 r. nie dotyczyło działki ew. nr [...] z obr. [...], położonej w W., w rejonie ulic [...] i [...] (k. 31 p. 4 podstawy wpisu; k. 51v akt Prezydenta). Domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym (art. 3 ust. 1 kwh). Domniemanie to przysługuje każdemu wpisanemu prawu już z chwilą jego wpisania, a nie dopiero z chwilą uprawomocnienia się wpisu (S. Rudnicki, Dwa problemy rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych, Przegl. Sąd. 2002/6/s. 5-6). Wpis do księgi wieczystej jest orzeczeniem (art. 6268 § 1 kpc; J. Gudowski w: red. T. Ereciński, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2016, s. 473, uw. 8) sądu cywilnego, którego treść wiąże wszystkie inne sądy oraz organy (art. 365 § 1 kpc). Z uwagi na domniemanie z art. 3 ust. 1 kwh, organ administracyjny nie ma możliwości, by w toku postępowania, jakie przed nim się toczy, dokonywać odmiennych ustaleń prawnych od tych, jakie wynikają z prawomocnych orzeczeń sądowych, w tym z wpisów dokonanych w księdze wieczystej. Zasada wyrażona w art. 3 kwh wyklucza jakąkolwiek kontrolę w postępowaniu administracyjnym, dotyczącą treści wpisów własności w tychże księgach (wyrok NSA z 6.4.1999 r. IV SA 2338/98, Lex 47173). Treść wpisów dokonanych w ww. księgach wieczystych w sposób jednoznaczny określa podmioty, które są stronami w postępowaniu o podział przedmiotowych nieruchomości. Są nimi wyłącznie aktualnie wpisani w tych księgach wieczystych: właściciel - Skarb Państwa i użytkownik wieczysty – P. sp. z o.o. z siedzibą w W. Każdy z tych podmiotów ma interes prawny w postępowaniu wszczętym wnioskiem Holdingu o podział nieruchomości (art. 28 kpa). Gmina m.st. Warszawy nie ma interesu prawnego (art. 28 kpa) w przedmiotowym postępowaniu podziałowym. Zarzut naruszenia art. 97 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 2204) zasługiwał na uwzględnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przed 1 stycznia 1998 r. przyjmowano jednolicie, że jedynym podmiotem uprawnionym do zgłoszenia wniosku o podział nieruchomości jest jej właściciel. Ten stan prawny uległ radykalnej zmianie. Art. 97 ust. 1 dopuszcza bowiem zgłoszenie wniosku o podział nieruchomości przez każdą osobę, która ma w tym "interes prawny". Dlatego też krąg podmiotów, które mogą złożyć wniosek, uległ znacznemu rozszerzeniu. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia interesu prawnego, jednakże przy wykładni tego pojęcia znajdą zastosowanie kryteria wypracowane w orzecznictwie na tle art. 28 kpa dotyczące pojęcia strony. Należy podkreślić, że interes prawny nie może wynikać z uznania czy to organu, czy sądu, lecz z konkretnej normy prawnej, która w sposób bezpośredni lub pośredni określa interes prawny w zgłoszeniu wniosku podziałowego.[...] do postępowania administracyjnego o zatwierdzenie podziału nieruchomości mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli poszczególne kwestie procesowe nie zostały uregulowane odmiennie w ustawie o gospodarce nieruchomościami (na zasadzie lex specialis). Oczywiście ustawa nie normuje i nie mogła unormować wszystkich zagadnień procesowych. Brak m.in. przepisów określających krąg podmiotów uprawnionych do udziału w tym postępowaniu, z tego względu też w tej materii znajdą zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, określające strony postępowania. Nie powinno ulegać wątpliwości, że stroną postępowania o podział nieruchomości jest jej właściciel (np. gdy postępowanie wszczęto z urzędu), a także użytkownik wieczysty tej nieruchomości oraz osoby, którym przysługują ograniczone prawa rzeczowe, jeśli wykażą swój interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa.[...] Nadal wątpliwości budzi pytanie, czy w postępowaniu administracyjnym, toczącym się z udziałem użytkownika wieczystego, stroną tego postępowania jest również właściciel (jednostki samorządu terytorialnego lub Skarb Państwa). Dotyczy to niemal wszystkich postępowań, w tym np. postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wynik tego postępowania może - i z reguły dotyczy - interesu prawnego zarówno właściciela, jak i użytkownika wieczystego, a to prowadzi do wniosku, że w postępowaniu administracyjnym mogą uczestniczyć zarówno użytkownik wieczysty, jak i właściciel. Przykładowo, w wyroku z 3.9.1999 r. II SA/Wr 933/98 (niepubl.) NSA wprost stwierdził: "Z przyjętych w art. 97 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 115 poz. 741 ze zm.) rozwiązań prawnych wynika, że interes prawny w postępowaniu w sprawie o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości ma właściciel nieruchomości oraz użytkownik wieczysty. Interesu prawnego nie można zatem wyprowadzić ani z tytułu prawa własności czy użytkowania wieczystego sąsiednich działek, ani z innych tytułów do nieruchomości (np. dzierżawy). Interesu prawnego nie można też wyprowadzić z zamiaru kupna nieruchomości objętej podziałem". Nie sposób wykluczyć, że w toku postępowania o zatwierdzenie podziału przeciwstawne wnioski zgłoszą: użytkownik wieczysty - domagający się podziału, oraz właściciel nieruchomości (Skarb Państwa) - sprzeciwiający się podziałowi. Ze względu na charakter prawny użytkowania wieczystego (jako prawa zbliżonego do prawa własności oraz zbywalnego i podlegającego dziedziczeniu) użytkownik wieczysty jest uprawniony do domagania się podziału nieruchomości. W tym przypadku Skarb Państwa wprawdzie może sprzeciwiać się podziałowi, ale jedynie w razie wykazania, że zamierzony podział nie jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego lub z warunkami określonymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego (E. Mzyk w: G. Bieniek, M. Gdesz, S. Kalus, G. Matusik, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 575, 579-580, uw. 1, 6-8 do art. 97). Sąd I instancji prawidłowo odwołał się do art. 28 kpa, zgodnie z którym stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie NSA utrwalone jest stanowisko, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuacją prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (np. wyrok NSA z 15.12.1998 r. II SA 1355/98, Lex 41827). Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym strona wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. W rozpoznawanej sprawie ów interes prawny może być wywodzony wyłącznie z art. 97 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 2204), który stanowi, że podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny (ust. 1). Niewątpliwie, interes prawny w postępowaniu w sprawie o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości ma właściciel nieruchomości. Osoba nieposiadająca żadnego tytułu prawnego do nieruchomości, będącej przedmiotem podziału, nie ma interesu prawnego do występowania w tym postępowaniu w charakterze strony. W konsekwencji, nie jest również legitymowana do domagania się wszczęcia postępowania w sprawie o podział nieruchomości, jak i o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej (wyrok NSA z 9.3.2011 r. I OSK 669/10, cbosa). Interesu prawnego nie można wyprowadzić ani z samego tytułu prawa własności czy użytkowania wieczystego sąsiednich działek, ani z innych tytułów do nieruchomości (wyrok NSA z 13.4.2007 r. I OSK 753/06, cbosa; Komentarz do ustawy o gospodarce nieruchomościami pod redakcją G. Bieńka, LexisNexis 2007, s. 368-369). Zgodnie z art. 232 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2018 r. poz. 1025 ze zm.; dalej kc), grunty stanowiące własność Skarbu Państwa a położone w granicach administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym, i osobom prawnym (§ 1). W wypadkach przewidzianych w przepisach szczególnych przedmiotem użytkowania wieczystego mogą być także inne grunty Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków (§ 2). W myśl art. 233 kc, w granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Prawo użytkowania wieczystego, jako prawo pośrednie między prawem własności a ograniczonym prawem rzeczowym, korzysta per anologiam bądź przez klauzulę odpowiedniego stosowania (art. 239 § 1 i 2 kc) z przepisów o ochronie własności. Mimo, że użytkowanie wieczyste jest prawem niejako na pograniczu prawa własności i ograniczonych praw rzeczowych, do jego ochrony mają zastosowanie przepisy dotyczące prawa własności, które w najszerszy sposób zapewniają użytkownikowi wieczystemu swobodne posiadanie (ochrona posesoryjna) i korzystanie z przysługującego mu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości z wyłączeniem innych osób, w tym również właściciela gruntu. Wieczystemu użytkownikowi nieruchomości przysługuje ochrona jego prawa rzeczowego równa ochronie prawa własności. Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie w pełni podziela wyrażony w doktrynie pogląd, zgodnie z którym jeżeli przedmiotem ewidencyjnego podziału jest nieruchomość oddana w użytkowanie wieczyste, a podział ten jest dokonywany na wniosek użytkownika wieczystego, to stroną tego postępowania jest także publicznoprawny właściciel nieruchomości gruntowej z racji przysługiwania mu prawa własności do przedmiotu poddawanego podziałowi. Zakres uprawnień tego właściciela w postępowaniu podziałowym nie jest taki sam, jak użytkownika wieczystego. Zgodnie z art. 233 kc, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. [...] Publicznoprawnemu właścicielowi nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste przysługuje uprawnienie do pobierania opłat za udostępnienie nieruchomości do korzystania z wyłączeniem innych osób oraz uprawnienie do wypowiedzenia umowy użytkowania wieczystego w sytuacji ściśle określonej. Nie wydaje się zatem, by taki właściciel miał prawo swobodnie decydować o ewidencyjnym kształcie nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste w ramach bycia stroną postępowania podziałowego. Może skutecznie kwestionować wnioskowany przez użytkownika wieczystego ewidencyjny podział nieruchomości tylko o tyle, o ile podział ten ograniczyłby uprawnienia właścicielskie przysługujące w takim kształcie, jaki wynika z oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste, czyli gdyby jego skutkiem miało być ograniczenie bądź uniemożliwienie pobierania opłat rocznych, albo jeżeli ewidencyjny podział wpłynąłby na uprawnienie publicznoprawnego właściciela do wypowiedzenia umowy użytkowania wieczystego. Sam fakt ewidencyjnego podziału nie oznacza, że jego skutkiem była modyfikacja uprawnień właścicielskich. [...] Możliwość rozporządzania prawem użytkowania wieczystego może dotyczyć zarówno całej nieruchomości, jak i wydzielonej jej części. Jednak, by móc uczynić przedmiotem zbycia tylko część nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste, należy uprzednio wyodrębnić ewidencyjnie tę część, właśnie w procedurze ewidencyjnego podziału nieruchomości. Negatywne oddziaływanie ewidencyjnego podziału nieruchomości na zakres obowiązków użytkownika wieczystego wynikających z umowy o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste zawsze może zaś być przyczyną skorzystania przez publicznoprawnego właściciela nieruchomości z ustawowego uprawnienia wypowiedzenia tej umowy w ramach art. 240 kc i art. 33 ust. 3 ugn. Ustawowe określenie zakresu uprawnienia publicznoprawnego właściciela nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste do wypowiedzenia umowy użytkowania wieczystego ogranicza zakres form ingerencji tego właściciela w wykonywanie prawa użytkowania wieczystego przez użytkownika wieczystego. Właściciel ten nie może w ingerowaniu w wykonywanie uprawnień przez użytkownika wieczystego wykraczać poza swoje uprawnienia określone w ustawie i w umowne o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste. W przeciwnym razie stanowiłoby to naruszenie ustawy i byłoby zarazem działaniem poza umownym, niemogącym uzyskać prawnej ochrony. Z powyższego wynika odpowiedzialność organu administracji prowadzącego postępowanie podziałowe w dokonywaniu oceny konieczności uwzględniania żądań i wniosków publicznoprawnego właściciela nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste, zgłaszanych w postępowaniu o dokonanie ewidencyjnego jej podziału. Możliwy zakres ingerencji tego właściciela jest zatem z natury rzeczy bardzo ograniczony, i co więcej, to właśnie właściciel obowiązany jest wykazać, że w konkretnym przypadku jest uprawniony do skutecznego kwestionowania kształtu ewidencyjnego podziału nieruchomości wnioskowanego przez użytkownika wieczystego (M. Wolanin w: J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, C.H. Beck 2021, s. 468-469, nb 5). Zasadnym okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 kpa (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, zm. poz. 1629), nietrafnie rozbity przez Autora skargi kasacyjnej na dwa zarzuty: pkt 1 i 4 petitum skargi kasacyjnej, bowiem wskazany jako wzorzec kontroli art. 97 § 1 pkt 4 kpa stanowi normę dopełnienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Skoro ustalony stan faktyczny prawidłowo wskazuje, że właścicielem nieruchomości, wpisanym w działach II wszystkich trzech ksiąg wieczystych jest Skarb Państwa, to tylko Skarb Państwa i użytkownik wieczysty mają interes prawny (art. 28 kpa) w przedmiotowym postępowaniu podziałowym. W rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa o istnieniu zagadnienia wstępnego przesądzają przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę prawną decyzji administracyjnej (wyrok NSA z 16.12.2014 r. II GSK 1818/13). Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Podkreślić przy tym należy, że od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego winno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści, bowiem prejudycjalność zachodzi tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Istota kwestii prejudycjalnej wyraża się w tym, że brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, to jest zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. To zaś, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji nie przesądza samo w sobie o istnieniu zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zatem, przez zagadnienie wstępne rozumie się stan, w którym wydanie orzeczenia co do istoty sprawy nie jest możliwe bez rozstrzygnięcia sprawy przez inny organ lub sąd, przy czym istota tej sprawy dotyczy jednocześnie przesłanki drugiej sprawy. Nie chodzi więc o konieczność wyjaśnienia okoliczności sprawy, będących nawet w ścisłym związku ze sprawą, lecz o rozstrzygnięcie spełnienia przesłanki (pozytywnej bądź negatywnej), której organ samodzielnie nie może rozstrzygnąć, gdyż jest to materia będąca w kompetencji innego organu (wyrok NSA z 22.10.2021 r. I OSK 742/21, aprobowany przez B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2022, s. 638, nb 8). To, czy ewentualnie nastąpi zmiana właściciela nieruchomości oznaczonej jako dawna działka nr [...] z obrębu [...], z której wyodrębniono m. in. przedmiotowe działki ewidencyjne nr [...] i [...] w wyniku toczącego się od 14 maja 2005 r. postępowania komunalizacyjnego z wniosku Gminy m.st. Warszawy, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, bowiem Gmina m. st. Warszawy nie ma obecnie interesu indywidualnego, konkretnego, aktualnego i sprawdzalnego we wszczętym postępowaniu podziałowym w rozumieniu art. 28 kpa . Podobnie rozstrzygnięcie postępowania z wniosku z 30 maja 2006 r. Gminy m. st. Warszawy o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej nr 121/2004 z 8 marca 2004 r. Wojewody Mazowieckiego stwierdzającej nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Zakłady [...]prawa użytkowania wieczystego oznaczonego jako działka ewidencyjna działka nr [...] z obrębu [...], z której wyodrębniono m. in. przedmiotowe działki ewidencyjne nr [...] i [...], także nie stanowi nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, bowiem Gmina m.st. Warszawa nie ma obecnie interesu indywidualnego, konkretnego, aktualnego i sprawdzalnego we wszczętym postępowaniu podziałowym w rozumieniu art. 28 kpa. Nadto ww. postępowanie nieważnościowe zawieszono do czasu zakończenia wskazanego postępowania komunalizacyjnego. W żadnym z kontrolowanych postanowień organy nie wskazały przyczyny dla której zawieszono postępowania dotyczące postępowania w sprawie podziału nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr [...] z obrębu [...]. "Zagadnienie wstępne", o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa, stanowi materialnoprawną przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania jurysdykcyjnego, której usunięcie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy, na której tle wystąpiło. W jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, w myśl której organ obowiązany jest rozstrzygać sprawę administracyjną z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w chwili orzekania. Zaistnienie niezbędnej sfery faktów i sfery okoliczności prawnych obliguje organ administracji do podjęcia rozstrzygnięcia nawet wtedy, gdy istnieje prawdopodobieństwo zmiany tych okoliczności w przyszłości (jak to postrzegały organy obu instancji w swych postanowieniach). Jak wynika z art. 97 § 1 pkt 4 kpa, od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji". Użycie w tym wypadku koniunkcji wskazuje, że chodzi o wydanie decyzji w wyniku rozpatrzenia sprawy, to znaczy decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji" jest zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zagadnienie to musi dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Zależy od niej zarówno treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego, jak i możliwość kontynuowania postępowania jurysdykcyjnego. Regulacja art. 97 § 1 pkt 4 kpa, zgodnie z którą organ administracji obowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie, gdy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy nie tylko rozpatrzenie sprawy, ale i wydanie decyzji, potwierdzają tezę, że przeszkoda w postaci zagadnienia wstępnego ma bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną. Tak silne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego koresponduje z twierdzeniem, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi konieczną przesłankę dla wiążącego wyznaczenia konsekwencji normy prawnej w postępowaniu jurysdykcyjnym. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Na interpretację zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania (wyrok NSA z 20.1.2017 r. I OSK 938/15, Legalis 1558782). Pomiędzy merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym musi istnieć bezpośredni związek przyczynowy. Dopiero wówczas określone zagadnienie ma charakter prejudycjalny w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie jest niedopuszczalne. Wobec tego organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej musi ustalić bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, przy czym o takiej bezpośredniej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. "Bezpośredniość" istnieje wówczas, "gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie byłoby możliwe" (uzasadnienie uchwały składu pięciu sędziów NSA z 3.6.1996 r. OPK 14/96, ONSA 1997/1/11). W kontrolowanej sprawie, na podstawie ksiąg wieczystych, organy prawidłowo ustaliły, że właścicielem każdej z ww. działek jest Skarb Państwa, a ich użytkownikiem wieczystym Holding. W razie naruszenia interesu prawnego właściciela w toku postępowania podziałowego może on kwestionować wnioskowany przez użytkownika wieczystego podział nieruchomości. W niniejszej sprawie wynik postępowania komunalizacyjnego nie stanowi materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia tej sprawy, a tym samym nie warunkuje możliwości jej merytorycznego zakończenia. Postępowanie komunalizacyjne nie stanowi przeszkody w postaci zagadnienia wstępnego, które miałoby bezpośredni wpływ na sprawę o podział nieruchomości z wniosku skarżącego. Niezakończenie postępowania komunalizacyjnego nie uniemożliwia rozpatrzenia przez organ administracyjny wniosku o podział nieruchomości i wydania w tym zakresie decyzji. W konsekwencji, postępowanie komunalizacyjne ani nieważnościowe nie stanowią zagadnienia wstępnego, które byłoby podstawą do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Skarżący kasacyjnie słusznie zwrócił uwagę, że art. 97 ust. 1 i 2 ugn nie uzależnienia wydania decyzji podziałowej od: ustalenia prawa własności przedmiotu podziału (skoro z ksiąg wieczystych jednoznacznie wynika, że to Skarb Państwa jest właścicielem nieruchomości), jak i od zgody właściciela odnośnie co do sposobu podziału. Niezależnie od tego, który podmiot jest właścicielem nieruchomości, sporna nieruchomość w części objętej księgami wieczystymi: [...] i [...] (k. 31-35 akt administracyjnych), tj. działki o nr. ew. [...] i [...] (wyodrębnione z działki o nr. ew. [...] z obr. [...]), nie jest przedmiotem współwłasności lub współużytkowania wieczystego, co warunkowałoby dokonanie podziału tylko na wniosek wszystkich współwłaścicieli albo współużytkowników wieczystych. Skarżący jest jedynym użytkownikiem wieczystym tej nieruchomości, co wynika wprost z treści wskazanych ksiąg wieczystych (art. 3 ust. 1 kwh). Skoro istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 ppsa zaskarżony wyrok należało uchylić w całości i rozpoznać skargę. Sąd I instancji, z przyczyn wyżej wskazanych, z naruszeniem art. 151 ppsa oddalił skargę, mimo że na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 kpa oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 28 kpa i art. 3 ust. 1 kwh, winien był zaskarżone postanowienie uchylić, a w zw. z art. 135 ppsa i na podstawie wskazanych wyżej wzorców kontroli, uchylić postanowienie I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent m.st. Warszawy merytorycznie rozstrzygnie o wniosku o podział nieruchomości (art. 97 ust. 1 ugn), stosując się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w niniejszym wyroku (art. 153 ppsa). O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).