I OSK 335/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Anna Stachnik po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku R. S. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2018 r. sygn. akt I OSK 335/17 w sprawie ze skarg kasacyjnych B. J. i A. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1201/15 w sprawie ze skarg R. S., B. J. i A. F. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości postanawia: oddalić wniosek.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 1 sierpnia 2018 r. sygn. akt I OSK 335/17 oddalił skargi kasacyjne B. J. i A. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1201/15 w sprawie ze skarg R. S., B. J. i A. F. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...]w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości. R. S. w piśmie z [...] października 2018 r. (data wpływu do Sądu) zwrócił się z wnioskiem o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez "zbadanie pod kątem prawnym dopuszczalności występowania H. Z. (obywatelki Niemiec) i S. Z. (170 lat) za Skarb Państwa". Wniósł o wskazanie czy ww. osoby były uprawnione do reprezentowania Skarbu Państwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia wyroku jest zatem pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 sierpnia 2018 r. sygn. akt I OSK 335/17 uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona i nie dopatrując się żadnego wskazanego w skargach kasacyjnych naruszenia prawa, oddalił skargi kasacyjne. Wyrok ten rozstrzyga o całości skarg kasacyjnych i zawiera wymagane prawem elementy. Z treści rozpatrywanego wniosku o uzupełnienie powyższego wyroku wynika, że wnioskodawca domaga się w istocie uzupełnienia uzasadnienia wydanego w sprawie orzeczenia. Tego rodzaju żądanie jest jednak niedopuszczalne. Wyjaśnić należy, że zarówno w literaturze jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w oparciu o art. 157 § 1 P.p.s.a. uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. Wskazuje na to przede wszystkim wykładnia gramatyczna powołanego przepisu. Za prezentowanym poglądem przemawia także wykładnia celowościowa, gdyż uzasadnienie podporządkowane jest pewnym założeniom metodycznym, o których decyduje sporządzający je skład sędziowski rozstrzygający sprawę. Złożony wobec tego na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadniania (por. t. 4 w B. Dauter, Komentarz do art. 157 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, publ. LEX/el, jak również postanowienia NSA z: 10 marca 2008 r. sygn. akt II Oz 1361/07, publ. LEX nr 348205, 27 maja 2011 r. sygn. akt II FSK 2067/09, publ. LEX nr 795354). Nie można w szczególności żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia przez zamieszczenie w nim określonych kwestii objętych żądaniem strony. Takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, ale do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 13 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 2344/10, 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 465/11 oraz z 2 października 2014 r. sygn. akt I OZ 634/14). Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.