I OSK 3192/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska (spr.), Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska, Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Rozwoju i Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2280/14 w sprawie ze skargi Ministra Finansów na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Rozwoju i Finansów na rzecz Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 15 lipca 2015 r. (sygn. akt II SA/Wa 2280/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Ministra Finansów na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Minister Finansów (obecnie Minister Rozwoju i Finansów), w związku z wystąpieniem Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 21 listopada 2013 r. o weryfikacje danych osobowych mieszkańców Warszawy w celu realizacji programu "Warszawska Karta Rodziny", zawarł w dniu 27 listopada 2013 r. Umowę powierzenia przetwarzania danych osobowych z Prezydentem m. st. Warszawy w sprawie współpracy w zakresie weryfikacji uprawnień osób zamierzających skorzystać z przyznanych zniżek lub ulg na zasadach określonych uchwałami Rady m. st. Warszawy (dalej również jako "Umowa"). Na podstawie przedmiotowej umowy Prezydent m.st. Warszawy (podając dane osobowe w zakresie: imię, nazwisko, nr PESEL, a w przypadku cudzoziemców: imię, nazwisko, datę urodzenia oraz NIP) kieruje do Ministra Finansów zapytanie czy osoba, która chce skorzystać ze zniżek i ulg przewidzianych w uchwałach Rady m.st. Warszawy, posiadała na dzień 31 grudnia 2012 r. adres miejsca zamieszkania na terenie m.st. Warszawy. Natomiast Minister Finansów uzupełniał wskazane dane poprzez podanie w kolumnie dotyczącej miejsca zamieszkania "tak" w przypadku gdy dana osoba posiadała w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników na dzień 31 grudnia adres miejsca zamieszkania na terenie m.st. Warszawy lub "nie", w przypadku gdy takiego adresu nie posiadała. W wyniku przeprowadzonej kontroli, decyzją z dnia [...], nr [...] Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (dalej również jako GIODO) nakazał Ministrowi Finansów przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez nieudostępnianie Prezydentowi m.st. Warszawy danych ze zbioru Centralny Rejestr Podmiotów - Krajowa Ewidencja Podatników w celu weryfikacji uprawnień do wydania "Karty Warszawiaka" lub "Karty Młodego Warszawiaka" od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna. W stosunku do tej decyzji Minister Finansów złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, decyzją [...] z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. – dalej jako k.p.a.) oraz art. 12 pkt 2, art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 22 w zw. z art. 23 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (obecnie t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 922), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku Ministra Finansów o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GIODO z dnia [...], nakazującą usunięcie uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych przez Ministra Finansów, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. GIODO w uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że Minister Finansów w ramach swoich zadań prowadzi Centralny Rejestr Podmiotów - Krajową Ewidencję Podatników (dalej jako CRP - KEP) na podstawie ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (obecnie Dz. U. z 2016 r., poz. 476 ze zm.). Wskazana ustawa określa, w jakim celu ww. rejestr jest prowadzony, jakie podmioty mają do niego dostęp oraz jakim podmiotom dane z CRP KEP są udostępniane. GIODO doszedł do wniosku, że ani na gruncie uregulowań sektorowych, ani przepisów ustawy o ochronie danych osobowych nie istnieją podstawy do udostępniania przez Ministra Finansów Prezydentowi m.st. Warszawy danych ze zbioru CRP - KEP w celu weryfikacji uprawnień do wydania "Karty Warszawiaka" lub "Karty Młodego Warszawiaka". Generalny Inspektor wyjaśnił, że zgodnie z wyrażoną w art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych zasadą legalności, administrator danych powinien dołożyć szczególnej staranności w celu ochrony interesów osób, których dane dotyczą, w tym obowiązku zapewnienia, aby dane były przetwarzane zgodnie z prawem. Koniecznym warunkiem każdego, co do zasady, przetwarzania danych jest spełnienie przez administratora danych choćby jednej ze wskazanych w art. 23 przesłanek, uchylających zakaz przetwarzania danych. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy: 1) osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, chyba że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych, 2) jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, 3) jest to konieczne do realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą, jest jej stroną lub gdy jest to niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą, 4) jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego, 5) jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Za prawnie usprawiedliwiony cel, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, uważa się w szczególności: 1) marketing bezpośredni własnych produktów lub usług administratora danych, 2) dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej (art. 23 ust. 4 ustawy). GIODO wskazał, że podstawą prowadzenia CRP KEP, jak również przetwarzania danych osobowych wchodzących w skład tego rejestru są przepisy ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. W świetle ustawy o ochronie danych będzie to zatem przesłanka wynikająca z art. 23 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. W myśl art. 14 ust. 2 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, CRP KEP służy: 1) gromadzeniu wybranych danych ewidencyjnych z rejestru PESEL dotyczących osób fizycznych objętych tym rejestrem oraz danych wynikających: a) ze zgłoszeń identyfikacyjnych i aktualizacyjnych podmiotów, b) z niektórych dokumentów związanych z obowiązkami wynikającymi z przepisów podatkowych; 2) weryfikacji danych, o których mowa w pkt 1, oraz porównaniu ich z rejestrami urzędowymi prowadzonymi na podstawie odrębnych przepisów. W ocenie Generalnego Inspektora podmiotami upoważnionymi na mocy ustawy do ciągłego wykorzystywania w związku z realizacją celów i zadań ustawowych danych CRP KEP są: minister właściwy do spraw finansów publicznych, dyrektorzy izb skarbowych, naczelnicy urzędów skarbowych, Szef Służby Celnej, dyrektorzy izb celnych, naczelnicy urzędów celnych, organy kontroli skarbowej oraz Generalny Inspektor Informacji Finansowej (art. 14a ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników). Odmienną sytuację stanowi udostępnianie danych m.in. sądom, prokuratorom, organom podatkowym, organom celnym, przedstawicielom Najwyższej Izby Kontroli, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Żandarmerii Wojskowej - w związku z prowadzonym postępowaniem, co następuje na ich żądanie (art. 15 ust. 2 ustawy). W świetle powyższych przepisów GIODO, ponownie rozpatrując sprawę, za niezasadny uznał zarzut, że naruszył przepisy art. 23 ust. 1 pkt 4 - 5 i ust. 4 ustawy o ochronie danych osobowych, gdyż nie zastosował tego przepisu i uznał, że Minister Finansów nie może przetwarzać danych osobowych dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionego celu i odmówił dopuszczenia wnioskowanych na tę okoliczność dowodów (podkreślając przy tym, że art. 23 ust. 1 pkt 4 stanowi podstawę przetwarzania danych osobowych, gdy jest to niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego). Organ II instancji zaakcentował, że przepisy ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników w sposób szczególny określają, w jakim celu CRP KEP jest prowadzony, jakie podmioty mają do niego dostęp oraz jakim podmiotom dane z ww. rejestru są udostępniane. Stanowią one zatem uregulowanie szczególne zwłaszcza w zakresie ograniczenia kręgu podmiotów, którym dane mogą być udostępniane. Z tych względów istnienie usprawiedliwionego celu lub też realizacja zadań dla dobra publicznego istniejąca po stronie podmiotu, któremu dane są udostępniane, nie stanowią wystarczających przesłanek do przekazania takich danych. Generalny Inspektor w uzasadnieniu decyzji nie zgodził się ze stanowiskiem Ministra Finansów, że dane zawarte w CRP KEP mogą być przetwarzane (w tym również udostępniane) na podstawie przesłanek, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 922), w sytuacji gdy istnieją przepisy szczególne przewidujące dalej idącą ich ochronę, zwłaszcza w zakresie ograniczenia kręgu podmiotów mających dostęp do danych zgromadzonych w tym rejestrze. Na marginesie GIODO wspomniał, że przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby w konsekwencji do możliwości skorzystania przez osoby, których dane dotyczą z uprawnień, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 7 i pkt 8 ustawy tj. prawa do wniesienia pisemnego, umotywowanego żądania zaprzestania przetwarzania ich danych ze względu na ich szczególną sytuację oraz wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania ich danych w przypadkach, gdy administrator danych zamierzałby je przetwarzać w celach marketingowych lub wobec przekazywania ich danych osobowych innemu administratorowi danych. W przypadku skorzystania z uprawnień, skutkowałoby to koniecznością usunięcia danych osobowych. GIODO uzasadniając wydaną decyzję dodał, że sformułowany w decyzji nakaz nieudostępniania Prezydentowi m.st. Warszawy danych ze zbioru CRP KEP w celu weryfikacji uprawnień do wydania "Karty Warszawiaka" lub "Karty Młodego Warszawiaka", miał na celu wskazanie, jakie konkretnie działania Ministra Finansów stanowią w ocenie Generalnego Inspektora naruszenie przepisów. Minister Finansów nie odpowiada za dane, które zostały mu przekazane przez Prezydenta m.st. Warszawy za pośrednictwem ZTM, bowiem nie staje się administratorem tych danych, nie można też z punktu widzenia przepisów stwierdzić, że wprowadza je do swojego zbioru, chociaż fizycznie dane te zostają przeniesione na serwer bazy danych CRP KEP na czas, w którym realizowany jest proces (najogólniej mówiąc) weryfikacji danych zgodnie z ustalonymi parametrami. Ten moment stanowi pierwszy krok do przetwarzania danych zawartych w CRP - KEP niezgodnie z celem prowadzenia tego Rejestru, zmierzający do udostępnienia Prezydentowi m.st. Warszawy (za pośrednictwem ZTM) danych o następującej treści: imię nazwisko, PESEL (lub NIP, data urodzenia w przypadku osób zagranicznych), posiadanie adresu miejsca zamieszkania w Warszawie (rezultat weryfikacji na "TAK"), nieposiadanie adresu miejsca zamieszkania w Warszawie (lub niezgodność cech danych z danymi w Rejestrze - status weryfikacji "NIE"). Przy czym technicznie odbywa się to tylko poprzez dopisanie do danych przekazanych z ZTM statusów "TAK", "NIE", "X" (w przypadku osoby zmarłej). Dlatego też nakaz dotyczy nieudostępniania danych, nie zaś przetwarzania, które jest pojęciem szerszym i obejmującym wszelkie operacje dokonywane na danych. Generalny Inspektor nakazał nieudostępnianie ze zbioru CPR - KEP danych, które służą Prezydentowi do przyznania lub nie wyżej wskazanych ulg na przejazdy komunikacją miejską. Oczywistym jest, w ocenie organu ponownie rozpatrującego sprawę, że weryfikacja uprawnień do ulg jest zadaniem Prezydenta m.st. Warszawy, który przyjął jako kryteria dla tych ulg miejsce zamieszkania i miejsce płacenia podatków w Warszawie. Tymczasem Minister Finansów przekazuje Prezydentowi m.st. Warszawy, wynikające z CRP - KEP dane, wzbogacone o informację dotyczącą posiadania przez wskazaną osobę adresu miejsca zamieszkania na terenie m.st. Warszawy (weryfikacja danych dokonywana przez Ministra Finansów może być traktowana jedynie jako jeden z etapów weryfikacji uprawnień dokonywanych przez Prezydenta w celu przyznania ulg). GIODO wskazuje, że w określonych w przepisach celach prowadzenia CRP -KEP nie mieści się dokonywanie dowolnej weryfikacji danych na zlecenie innych podmiotów (w oparciu o dane zawarte w tym rejestrze). Możliwość weryfikacji została bowiem ograniczona do rejestrów urzędowych prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów. Prowadzony przez Zarząd Transportu Miejskiego w Warszawie zbiór danych osobowych o nazwie "Spersonalizowane Warszawskie Karty Miejskie", nie jest w jego ocenie takim rejestrem. Rejestry urzędowe są bowiem definiowane w przepisach, na podstawie których są prowadzone (np. przepisy o statystyce publicznej) i nie wydaje się zasadne rozszerzanie tego pojęcia do wszelkich zbiorów prowadzonych przez podmioty publiczne. Takie rozumienie prowadziłoby bowiem do wniosku, że wszystkie podmioty realizujące zadania publiczne, z którymi wiąże się przetwarzanie danych osobowych w zbiorach danych, miałyby możliwość weryfikacji posiadanych danych i porównywania ich z CRP KEP (a tym samym także z danymi pozyskanymi z rejestru PESEL). Zdaniem GIODO w ten sposób można by obejść szereg regulacji prawnych, w tym również przepisy dotyczące udostępniania danych ze wspomnianego rejestru PESEL. Odnosząc się do kwestii umowy z dnia 27 listopada 2013 r. zawartej pomiędzy Ministrem Finansów i Prezydentem m.st. Warszawy, Generalny Inspektor wskazał, że zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, administrator danych może powierzyć innemu podmiotowi, w drodze umowy zawartej na piśmie, przetwarzanie danych. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może przetwarzać dane wyłącznie w zakresie i celu przewidzianym w umowie (art. 31 ust. 2 ustawy). Powołany wyżej art. 31 ustawy upoważnia administratora do powierzenia, w drodze zawartej w formie pisemnej umowy, przetwarzania tych danych innemu podmiotowi. W przypadku zatem, gdy administrator skorzysta z takiej możliwości, dochodzi do zlecenia "na zewnątrz" przetwarzania danych. Podmiot, któremu administrator powierzył przetwarzanie danych, może je jednak przetwarzać wyłącznie w przewidzianym umową zakresie i w określonym w umowie celu (art. 31 ust. 2 ustawy). Wskazane przepisy regulują więc status podmiotu, który zawarł z administratorem danych umowę o przetwarzanie danych osobowych i przetwarza dane osobowe w imieniu administratora danych. Jak ustalił GIODO, w dniu 22 listopada 2013 r. wpłynęły do Ministerstwa Finansów trzy egzemplarze umowy powierzenia przetwarzania danych osobowych, podpisane przez Prezydenta m.st. Warszawy. Umowa powierzenia przetwarzania danych osobowych w sprawie współpracy w zakresie weryfikacji uprawnień osób zamierzających skorzystać z przyznanych zniżek lub ulg na zasadach określonych uchwałami Rady m.st. Warszawy została podpisana przez Ministra Finansów (w zastępstwie przez Sekretarza Stanu). W dniu 27 listopada 2013 r., jak wynika z treści tej Umowy, Minister Finansów oraz Prezydent m.st. Warszawy powierzają sobie wzajemnie do przetwarzania dane osobowe tj. Prezydent m.st. Warszawy (podając dane osobowe w zakresie: imię, nazwisko, nr PESEL, a w przypadku cudzoziemców: imię, nazwisko, datę urodzenia oraz NIP) kieruje do Ministra Finansów zapytanie czy osoba, która chce skorzystać ze zniżek i ulg przewidzianych w uchwałach Rady m.st. Warszawy, posiadała na dzień 31 grudnia 2012 r. adres miejsca zamieszkania na terenie m.st. Warszawy. Odnosząc się do przesłanki zgody, jako podstawy udostępnienia danych przez Ministra Finansów Prezydentowi m.st. Warszawy, organ ponownie rozpatrujący sprawę wskazał, że samo określenie "zgoda na weryfikację uprawnień" do ulg nie może stanowić podstawy do przetwarzania danych osobowych przez Ministra Finansów, bowiem nie spełnia wymaganych warunków. Generalny Inspektor podkreślił, że zastosowanie przesłanki, jaką jest zgoda na przetwarzanie danych wyklucza również to, że pierwsze przekazanie danych z Ministerstwa Finansów miało miejsce w dniu 28 listopada 2013 r., tj. przed datą rozpoczęcia przyjmowania ww. wniosków o wydanie spersonalizowanej karty miejskiej/hologramu (3 grudnia 2013 r.), na których dopiero możliwe jest wyrażenie zgody. Wskazał również, że jako organ powołany do spraw ochrony danych osobowych, które niejednokrotnie są objęte innymi prawnie chronionymi tajemnicami, musi brać pod uwagę w swoich rozstrzygnięciach także inne, poza przepisami o ochronie danych osobowych, regulacje prawne bezpośrednio lub pośrednio wpływające na poziom ochrony danych osobowych. Z tych względów nie można zgodzić się ze stanowiskiem Ministra Finansów, że informacje w zakresie posiadania, bądź nie, przez posiadaczy spersonalizowanej Warszawskiej Karty Miejskiej adresu miejsca zamieszkania na terenie m.st. Warszawy, udostępniane Prezydentowi Miasta Stołecznego Warszawy z CRP - KEP, nie są objęte tajemnicą skarbową z uwagi na wąski zakres udzielanych informacji. Informacje te bowiem wprost wskazują na to, czy dane osoby zamieszkują na terenie m.st. Warszawy. Zdaniem GIODO ustawodawca wskazał, że dane zawarte w CRP - KEP (z wyłączeniem NIP i REGON), w tym dotyczące miejsca zamieszkania, są objęte tajemnicą skarbową, nie różnicując tych danych z uwagi na zakres, czy źródło pochodzenia. O objęciu danych zgromadzonych w CRP - KEP tajemnicą skarbową (z wyłączeniem NIP i REGON) stanowi art. 15 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, który określa również krąg podmiotów zobowiązanych do przestrzegania tajemnicy skarbowej, jak również wskazuje podmioty wyłącznie uprawnione do uzyskania danych z CRP - KEP. Jak zatem należy wnioskować, inne podmioty - niewymienione w tym przepisie - nie są upoważnione do wystąpienia o udostępnienie wskazanych danych. Podyktowane jest to właśnie koniecznością zagwarantowania ochrony danych objętych tajemnicą skarbową. GIODO stwierdził, że celem przeprowadzonej kontroli, a następnie prowadzonego na podstawie jej wyników postępowania, było zbadanie zgodności przetwarzania danych osobowych z przepisami o ochronie danych osobowych przez Ministra Finansów (będącego administratorem danych przetwarzanych w CRP - KEP). Natomiast wydana decyzja miała na celu przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Taki, znajdujący zresztą uzasadnienie w powołanych przepisach prawa, sposób postępowania daje Generalnemu Inspektorowi możliwość realnego wpływu na ochronę danych osobowych, a zatem na realizację jego ustawowych zadań. Wskazał także, iż rozpatrywanie spraw konkretnych osób, których dane są przetwarzane niezgodnie z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych, odbywa się w innym trybie. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której Minister Finansów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, oraz wniósł o wstrzymanie jej wykonalności. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn.zm. (dalej "UODO") poprzez jego niezastosowanie i uznanie przez GIODO, że przetwarzanie danych osobowych nie może mieć miejsca ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą lub dobro osób trzecich, tj. mieszkańców Warszawy; - naruszenie prawa materialnego przepisu art. 23 ust. 1 pkt 5 UODO przez błędną wykładnię i niezastosowanie tego przepisu oraz uznanie przez GIODO, że Minister Finansów zawierając umowę z Prezydentem m. st. Warszawy nie działał dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratora danych - naruszenie art. 23 ust. 4 UODO poprzez jego niezastosowanie i nierozpoznanie sprawy w kontekście art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm. Powołany przepis ust. 4 UODO stanowi, że za prawnie usprawiedliwiony cel, o którym mowa w ust. 1 pkt 5 UODO, uważa się w szczególności: marketing bezpośredni własnych produktów lub usług, dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności; - naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 5 UODO i uznanie przez GIODO, że przepisy ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2012 r. poz. 1314 z późn.zm) (dalej "UZEIPP") są przepisami szczególnymi i wyłączają stosowanie UODO; - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 1 pkt 2 UODO w związku z art. 14 ust. 2 UZEIPP, poprzez błędne ich zastosowanie polegające na uznaniu, że Minister Finansów nie może weryfikować danych w Centralnym Rejestrze Podatników - Krajowej Ewidencji Podatników (dalej "CRP - KEP") w ramach współpracy z organem samorządu terytorialnego - Prezydentem m. st. Warszawy, jeżeli współpraca ta odbywa się z zachowaniem wymogów prawa i jest prowadzona dla dobra publicznego, tj. dla dobra mieszkańców Warszawy w ramach działalności o charakterze społecznym; - naruszenie art. 15 ust. 1 UZEIPP, poprzez błędną wykładnię i uznanie przez GIODO, że przekazanie Prezydentowi m. st. Warszawy informacji "TAK", "NIE" i "X" stanowi naruszenie tajemnicy skarbowej; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 28, art. 7, art. 10 i 77 §1 KPA , poprzez: - błędną ocenę stanu faktycznego oraz materiału dowodowego zebranego w sprawie, - sprzeczność ustaleń GIODO z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, - brak analizy podstaw prawnych w kontekście dobra mieszkańców Warszawy, - brak w decyzji analizy interesu społecznego poprzez pryzmat działania organu administracji jakim jest Minister Finansów, który jest obligowany do działania dla dobra publicznego, a także słusznego interesu wszystkich obywateli w tym mieszkańców Warszawy, - naruszenie zasady czynnego udziału strony, o której mowa w art. 10 KPA w każdym stadium postępowania, - brak wyjaśnienia, czy wprowadzanie do CRP KEP danych osobowych otrzymanych od Prezydenta jest przetwarzaniem danych osobowych czy jest to czynność techniczna. W uzasadnieniu skargi Minister Finansów m.in. nie zgodził się ze stanowiskiem Generalnego Inspektora, iż jako organ władzy publicznej, który realizuje swoje zadania w interesie całego kraju i dla dobra wszystkich jego obywateli, nie powinien, kierując się interesem grupy tych obywateli udostępniać posiadanych przez siebie danych, zebranych i przetwarzanych w ściśle określonych w przepisach prawa celach. W jego ocenie współpraca między Ministrem Finansów a Prezydentem m. st. Warszawy w realizacji Uchwał Rady m. st. Warszawy w ocenie Ministra Finansów stanowi usprawiedliwiony cel w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. Zdaniem Ministra Finansów, prawo do ochrony danych osobowych ulega ograniczeniu z uwagi na interes publiczny lub usprawiedliwiony interes innych osób. Minister Finansów, jak i Prezydent m. st. Warszawy, jako organy publiczne, działające dla dobra publicznego zawierając umowę powierzenia przetwarzania danych nie naruszyli prawa, a umożliwili mieszkańcom Warszawy szybszą realizację przyznanych im przez z Radę m. st. Warszawy uprawnień. Oznacza to, że została spełniona przesłanka z art. 1 ust. 2 ustawy. Skarżący uważa również, iż weryfikacja, o której mowa w art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, nie dotyczy danych dotyczących osób ubiegających się o hologram - zgromadzonych w zbiorze danych o nazwie "Posiadacze Karty Warszawiaka i Karty Młodego Warszawiaka. W jego ocenie weryfikacja danych oraz porównanie danych zgromadzonych w CRP - KEP z rejestrami urzędowymi prowadzonymi na podstawie odrębnych przepisów stanowią odrębne działania, a ustawodawca w żaden sposób nie ograniczył kręgu podmiotów, z którymi minister właściwy do spraw finansów publicznych uprawniony jest współpracować w celu jego realizacji. Skarżący podniósł również, iż zastosowana wykładnia gramatyczna przepisu art. 15 ustawy zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, dotycząca tajemnicy skarbowej jest nietrafna, a Generalny Inspektor nie ma kompetencji do stwierdzenia, że Minister Finansów naruszył przepisy o tajemnicy skarbowej. Podkreślił końcowo, że istota sporu sprowadza się to tego, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa brak jest podstaw do udostępnienia przez Ministra Finansów Prezydentowi m.st. Warszawy danych dotyczących posiadania przez konkretne osoby adresu zamieszkania na terenie m.st. Warszawy ze zbioru CRP KEP w celu weryfikacji uprawnień do wydania "Karty Warszawiaka" lub "Karty Młodego Warszawiaka". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. W ocenie WSA w Warszawie w przedmiotowej sprawie doszło bowiem do nieuprawnionego wykorzystywania danych osobowych pochodzących ze zbioru CRP - KEP prowadzonego przez Ministra Finansów dla celów realizacji projektu "Karta Warszawiaka" i "Karta Młodego Warszawiaka" przyjętego uchwałami Rady m.st. Warszawy z dnia 3 października 2013 r. Nr LXVI/1808/2013 i Nr LXVI/1806/2013, a konkretnie w celu weryfikacji uprawnień do otrzymania "Karty Warszawiaka" lub "Karty Młodego Warszawiaka. W celu uzyskania danych z CRP - KEP na potrzeby ww. projektu, Prezydent m.st. Warszawy - podając dane osobowe osób ubiegających się o wydanie "Karty Warszawiaka" lub "Karty Młodego Warszawiaka" w zakresie: imię, nazwisko, nr PESEL, a w przypadku cudzoziemców: imię, nazwisko, datę urodzenia oraz NIP - kieruje do Ministra Finansów zapytanie, czy dana osoba, posiadała na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok, w którym złożyła wniosek o hologram "Karta Warszawiaka" lub "Karta Młodego Warszawiaka" (dalej również "hologram"), adres miejsca zamieszkania na terenie m.st. Warszawy. Natomiast Minister Finansów uzupełnia przekazane dane osobowe poprzez podanie w kolumnie dotyczącej miejsca zamieszkania "tak", w przypadku gdy dana osoba posiadała w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników (CRP - KEP) na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok, w którym złożyła wniosek. Sąd I instancji zauważył, że podstawą prowadzenia CRP KEP, jak również przetwarzania danych osobowych wchodzących w skład tego rejestru, są przepisy ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. W myśl art. 14 ust. 2 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, CRP - KEP służy: 1) gromadzeniu wybranych danych ewidencyjnych z rejestru PESEL dotyczących osób fizycznych objętych tym rejestrem oraz danych wynikających: a) ze zgłoszeń identyfikacyjnych i aktualizacyjnych podmiotów, b) z niektórych dokumentów związanych z obowiązkami wynikającymi z przepisów podatkowych; 2) weryfikacji danych, o których mowa w pkt 1, oraz porównaniu ich z rejestrami urzędowymi prowadzonymi na podstawie odrębnych przepisów. Wskazane wyżej przesłanki stanowią podstawę przetwarzania danych osobowych przez Ministra Finansów, a przepisy ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników w sposób szczególny określają, w jakim celu CRP - KEP jest prowadzony, jakie podmioty mają do niego dostęp oraz jakim podmiotom dane z ww. rejestru są udostępniane, stanowią zatem uregulowanie szczególne, o którym mowa w art. 5 ustawy, zwłaszcza w zakresie ograniczenia kręgu podmiotów, którym dane mogą być udostępniane. Sąd I instancji podkreślił, że przesłanki usprawiedliwionego celu, czy też działania dla dobra publicznego, musiałyby istnieć po stronie administratora danych, czyli Ministra Finansów i wiązałyby się z koniecznością spełnienia wobec osób, których dane są przetwarzane w CRP KEP w takich celach obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy. Co więcej osoba, której dane dotyczą, ma w przypadku przetwarzania jej danych na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy, prawo złożenia sprzeciwu wobec przekazywania jej danych innemu administratorowi danych, jak również wniesienia żądania zaprzestania przetwarzania jej danych (art. 32 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy). Istnieje także obowiązek aktualizacji zgłoszenia zbioru danych osobowych w przypadku zmiany podstawy prawnej przetwarzania danych osobowych. WSA w Warszawie podkreślił, że art. 14a i art. 15 ust. 2 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników nie przewiduje możliwości, wykorzystywania danych zgromadzonych w CRP - KEP w celu dokonywania weryfikacji danych dotyczących osób ubiegających się o hologram "Karta Warszawiaka" lub "Karta Młodego Warszawiaka" - zgromadzonych w zbiorze danych o nazwie "Posiadacze Karty Warszawiaka i Karty Młodego Warszawiaka" (nr zgłoszenia R 027406/13). W ocenie Sądu I instancji, należy zgodzić się z GIODO, że interpretacja przepisu art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników wskazująca, iż weryfikacja danych oraz porównanie danych zgromadzonych w CRP - KEP z rejestrami urzędowymi prowadzonymi na podstawie odrębnych przepisów, stanowią oddzielne działania, a ustawodawca w żaden sposób nie ograniczył kręgu podmiotów, z którymi minister właściwy do spraw finansów publicznych uprawniony jest współpracować w celu jego realizacji. Zdaniem WSA w Warszawie spójnik "oraz" użyty w tym przepisie nie występuje w znaczeniu tzw. enumeracyjnym, czyli wyliczeniowym. Z kontekstu przepisu należałoby raczej wywnioskować, że intencją ustawodawcy było połączenie obu działań, jako jednego celu, któremu służy CRP - KEP. Sąd I instancji dodał, że dane zawarte w CRP - KEP (z wyłączeniem NIP i REGON), w tym dotyczące miejsca zamieszkania, są objęte tajemnicą skarbową, nie różnicując tych danych z uwagi na zakres, czy źródło pochodzenia. O objęciu danych zgromadzonych w CRP - KEP tajemnicą skarbową (z wyłączeniem NIP i REGON) stanowi art. 15 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, który określa również krąg podmiotów zobowiązanych do przestrzegania tajemnicy skarbowej, jak również wskazuje podmioty wyłącznie uprawnione do uzyskania danych z CRP - KEP. Z tych względów nie zgodził się ze stanowiskiem Ministra Finansów, że informacje w zakresie posiadania, bądź nie, przez posiadaczy spersonalizowanej Warszawskiej Karty Miejskiej adresu miejsca zamieszkania na terenie m.st. Warszawy, udostępniane Prezydentowi Miasta Stołecznego Warszawy z CRP KEP, nie są objęte tajemnicą skarbową z uwagi na wąski zakres udzielanych informacji. Informacje te bowiem wprost wskazują na to, czy dane osoby zamieszkują na terenie m.st. Warszawy, a więc stanowią tajemnicę skarbową, o której mowa w art. 15 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. W ocenie Sądu I instancji Generalny Inspektor w toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania zbadał w sposób wyczerpujący charakter współpracy pomiędzy Skarżącym a Prezydentem m.st. Warszawy w wyniku czego wykazał, że przekazywanie danych pomiędzy Ministrem Finansów a Prezydentem m.st. Warszawy nie stanowi powierzenia przetwarzania danych osobowych w rozumieniu art. 31 ustawy o ochronie danych osobowych, lecz udostępnienie danych. Powołany przepis upoważnia administratora danych do powierzenia przetwarzania danych osobowych innemu podmiotowi w drodze umowy zawartej na piśmie. Istotą instytucji powierzenia przetwarzania danych jest jednak to, że wszystkie zlecone przez administratora danych operacje na danych powinny być wykonywane na rzecz administratora danych, na danych w tych celach przez niego powierzonych. W analizowanym przypadku dochodzi natomiast do udostępniania przez Prezydenta m.st. Warszawy danych osobowych osób ubiegających się o "Kartę Warszawiaka" lub "Kartę Młodego Warszawiaka" Ministrowi Finansów w celu pozyskania informacji o osobach, których przekazane dane dotyczą, ze zbioru prowadzonego przez Ministra Finansów oraz do udostępniania przez Ministra Finansów z CRP - KEP Prezydentowi m.st. Warszawy informacji na temat zamieszkiwania na terenie m.st. Warszawy przez osoby ubiegające się o hologram (poprzez wskazanie "tak" lub "nie") w celu weryfikacji uprawnień do otrzymania "Karty Warszawiaka" lub "Karty Młodego Warszawiaka". Celem przekazywania danych przez Prezydenta m.st. Warszawy Ministrowi Finansów nie jest w istocie zlecenie Ministrowi Finansów wykonywania na rzecz Prezydenta m.st. Warszawy operacji na przekazanych danych osobowych, ale uzyskanie dodatkowych informacji o osobach, których przekazane dane dotyczą, ze zbioru prowadzonego przez Ministra Finansów, jako administratora danych. Ponadto, Prezydent m.st. Warszawy również nie przetwarza pozyskanych od Ministra Finansów danych osobowych na rzecz Ministra Finansów, lecz wykorzystuje je do realizacji własnego celu, którym jest weryfikacja uprawnień do otrzymania "Karty Warszawiaka" lub "Karty Młodego Warszawiaka". Z powyższych względów, w ocenie WSA w Warszawie, zawarta w dniu 27 listopada 2013 r. pomiędzy Ministrem Finansów a Prezydentem m.st. Warszawy "umowa powierzenia przetwarzania danych osobowych" w sprawie współpracy w zakresie weryfikacji uprawnień osób zamierzających skorzystać z przyznanych zniżek lub ulg na zasadach określonych uchwałami Rady m.st. Warszawy, nie stanowi, wbrew jej nazwie, umowy powierzenia przetwarzania danych, o której mowa w art. 31 ustawy o ochronie danych osobowych. W związku z powyższym, w ramach współpracy pomiędzy Prezydentem m.st. Warszawy a Ministrem Finansów dochodzi do wzajemnego udostępniania danych osobowych. Natomiast jak wyżej wykazano, udostępnianie danych z CRP KEP może odbywać się wyłącznie na zasadach określonych w ustawie o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. Sąd I instancji dodał, że GIODO wszczął postępowanie w przedmiocie bezpodstawnego wykorzystywania danych z CRP KEP na potrzeby prowadzonego przez Prezydenta m.st. Warszawy projektu "Karta Warszawiaka" i "Karta Młodego Warszawiaka" nie tylko w stosunku do Ministra Finansów, ale również wobec Prezydenta m.st Warszawy, który miał prawo brać czynny udział w każdym stadium prowadzonego wobec niego postępowania, wobec czego nie był pozbawiony prawa udziału w postępowaniu prowadzonym przez GIODO, a dotyczącym bezpodstawnego przetwarzania danych osobowych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., WSA w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i oddalił skargę. Od opisanego wyroku skargę kasacyjną, na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a., złożył Minister Finansów, zaskarżając wyrok WSA w Warszawie w całości, wnosząc: - na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. - na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 61 § 2 ust. 1 p.p.s.a. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. - na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. o połączenie sprawy Ministra Finansów do łącznego rozpoznania ze sprawą Prezydenta m. st. Warszawy (sygn. akt II SA/Wa 2163/14) z uwagi na to, iż pozostają one ze sobą w związku - na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku z uwagi na to, że jego wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn.zm. dalej "UODO") poprzez jego błędną wykładnię i uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dalej "WSA", że Minister Finansów udostępnił dane osobowe Prezydentowi m. st. Warszawy, dalej "Prezydent", i przy tym nie kierował się dobrem publicznym mieszkańców Warszawy oraz, że po stronie Ministra Finansów działającego jako organ władzy publicznej nie było spełnionej przesłanki usprawiedliwionego celu ani dobra publicznego; 2. naruszenie prawa materialnego przepisu art. 23 ust. 1 pkt 5 UODO przez błędną wykładnię i niezastosowanie tego przepisu oraz uznanie przez WSA, że Minister Finansów zawierając umowę z Prezydentem m. st. Warszawy nie działał dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratora danych jak również odbiorców danych; 3. naruszenie art. 23 ust. 4 i 5 UODO poprzez jego niezastosowanie i nierozpoznanie sprawy w kontekście pojęcia "w szczególności", które jest zwrotem nieostrym i w ocenie Ministra Finansów nie stanowi katalogu zamkniętego przesłanek prawnie usprawiedliwionego celu. WSA nie dokonał wykładni tego przepisu, w tym w kontekście postanowień umowy o powierzenie przetwarzania danych osobowych zawartej w dniu 27 listopada 2013 r.; 4. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 5 UODO i uznanie przez GIODO, że przepisy ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2012 r. poz. 1314 z późn.zm) (dalej "UZEIPP") są przepisami szczególnymi i wyłączają stosowanie UODO; 5. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 1 pkt 2 UODO w związku z art. 14 ust. 2 UZEIPP poprzez błędne ich zastosowanie polegające na uznaniu, że Minister Finansów nie może weryfikować danych w Centralnym Rejestrze Podatników - Krajowej Ewidencji Podatników (dalej "CRP - KEP") w ramach współpracy z organem samorządu terytorialnego - Prezydentem m. st. Warszawy, a współpraca ta odbywa się z zachowaniem wymogów prawa i jest prowadzona dla dobra publicznego, tj. dla dobra mieszkańców Warszawy i nie obejmuje możliwości weryfikacji uprawnień do zniżek w dobrowolnych projektach organizowanych przez organy administracji publicznej w ramach działalności o charakterze społecznym; 6. naruszenie art. 15 ust. 1 UZEIPP poprzez błędną wykładnię i uznanie przez WSA, że przekazanie Prezydentowi informacji TAK, NIE i X stanowi naruszenie tajemnicy skarbowej; 7. naruszenie art.7 pkt 2 UODO poprzez błędną wykładnię i uznanie, że Minister Finansów udostępniał dane osobowe, ale ich nie powierzył Prezydentowi m.st. Warszawy w umowie z dnia 27 listopada 2014 r. II na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 151 p.p.s.a. i oddalenie skargi przez WSA w sytuacji gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie; b) art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2014 poz. 1647, z późn. zm.) i art.3 § 1 i § 2 pkt 3 p.p.s.a. poprzez wadliwe wykonanie przez WSA funkcji kontrolnej i oddalenie skargi Ministra Finansów, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie, a zaskarżone decyzje GIODO naruszały prawo; c) art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez nieprawidłowe sformułowanie uzasadnienia wyroku, pominięcie argumentacji skarżącego, sprzeczność ustaleń WSA i uznanie, że umowa o powierzenie danych osobowych nie jest taką umową, a skarżący tylko udostępnia dane osobowe Prezydentowi i w konsekwencji naruszenie art. 7 UODO przez WSA poprzez błędną wykładnię i uznanie że udostępnianie danych osobowych nie jest powierzaniem danych w rozumieniu definicji legalnej przetwarzania danych określonej w art. 7 UODO; d) pominięcie materiału dowodowego zgłoszonego w skardze co spowodowało błędną ocenę stanu faktycznego sprawy i miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie przez WSA; e) brak analizy podstaw prawnych przetwarzania danych osobowych w kontekście dobra mieszkańców Warszawy; f) brak w decyzji analizy interesu społecznego poprzez pryzmat działania organu administracji jakim jest Minister Finansów, który jest obligowany do działania dla dobra publicznego, a także słusznego interesu mieszkańców Warszawy; g) brak uwzględnienia zasady czynnego udziału strony, o której mowa w art. 10 KPA w każdym stadium postępowania; h) przyjęcie przez WSA że Minister Finansów udostępniał dane Prezydentowi, a nie przetwarzał w rozumieniu art. 7 UODO, co wynika wprost z umowy jak i z ustalonego stanu faktycznego; i) brak wyjaśnienia, czy wprowadzanie do CRP KEP danych osobowych otrzymanych od Prezydenta jest przetwarzaniem danych osobowych czy jest to czynność techniczna. Uzasadniając zarzuty naruszenia prawa materialnego skarżący kasacyjnie wskazał, że podejmując się zadania związanego z weryfikacją danych dotyczących miejsca zamieszkania osób ubiegających się o "Kartę Warszawiaka", Minister Finansów miał na uwadze cel Programu, dla którego m. st. Warszawa podjęło stosowne działania. Minister Finansów podejmując się weryfikacji danych przekazywanych na potrzeby realizacji Programu nie ujawnił otrzymanych danych osobom lub podmiotom postronnym. Przetwarzanie danych miało miejsce zgodnie z obowiązującymi przepisami pomiędzy podmiotami, które zgłaszając swoje bazy danych do GIODO, dopełniły wszelkich starań bezpiecznego ich przetwarzania w określonym celu. W ocenie skarżącego kasacyjnie WSA w Warszawie w wyroku nie przedstawił argumentacji uzasadniającej rozstrzygnięcie w aspekcie okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, ani też nie dokonał analizy stanu faktycznego pod kątem przesłanek z art. 1 ust. 2 UODO tj. czy przetwarzanie danych osobowych przez Ministra Finansów było dla dobra publicznego i w interesie mieszkańców Warszawy. WSA zupełnie pominął fakt, że weryfikacja danych otrzymanych od ZTM umożliwiła sprawną realizację projektu. W ocenie skarżącego WSA stosując UODO powinien za każdym razem wyważać dobra, które legły u jej podstaw i dać temu wyraz co najmniej w uzasadnieniu wyroku. Podkreślił, że UODO nie definiuje pojęcia dobra publicznego ani też nie precyzuje podmiotów mających wykonywać zadania dla dobra publicznego. Do podmiotów wykonujących zadania dla dobra publicznego zalicza się z kolei organy państwowe i organy samorządu terytorialnego oraz państwowe lub komunalne jednostki organizacyjne, a także podmioty wymienione w art. 3 UODO. Dodał, że z brzmienia art. 23 ust. 1 pkt 4 UODO wynika, że zadania realizowane dla dobra publicznego muszą być określone prawem. Minister Finansów jak i Prezydent m.st. Warszawy, jako organy publiczne, działają dla dobra publicznego (GIODO przyznał ten fakt). Również bezsporne jest, że Minister Finansów zawierając Umowę nie działał nielegalnie, a współpracując z Prezydentem m.st. Warszawy umożliwił mieszkańcom Warszawy szybszą realizację przyznanych im przez Radę m. st. Warszawy uprawnień, np. ulg przy zakupie biletów. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez GIODO ani też przez WSA. Oznacza to, w ocenie Ministra Finansów, że została spełniona przesłanka z art. 1 ust. 2 UODO. Skarżący kasacyjnie organ podniósł także, że WSA nie zastosował przepisu art. 23 ust. 1 pkt 4 UODO i nie dokonał oceny stanu faktycznego ani prawnego pod kątem stwierdzenia, czy weryfikacja danych osobowych na podstawie Umowy z dnia 27 listopada 2013 r. miała na celu realizację interesu społecznego i słusznego interesu obywateli - mieszkańców Warszawy. W ocenie Ministra Finansów interes obywateli (interes prawny) - mieszkańców Warszawy polega na tym, że na podstawie Uchwał Rady m. st. Warszawy, które są prawem miejscowym, nabyli oni konkretne uprawnienia, np. w postaci ulg w zakupie biletów, których realizacji mogą dochodzić w drodze sądowej. Jest to więc interes prawny wynikający z przepisów prawa materialnego (Uchwał Rady m. st. Warszawy). Dodał, że przepis art. 23 ust. 1 pkt 4 UODO stanowi, że za prawnie usprawiedliwiony cel, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, uważa się w szczególności: marketing bezpośredni własnych produktów lub usług, dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności. Minister Finansów podkreślił, że użycie przez ustawodawcę zwrotu nieostrego "w szczególności" oznacza, że katalog przesłanek z tego przepisu nie jest zamknięty. Współpraca między Ministrem Finansów a Prezydentem m. st. Warszawy w realizacji uchwał Rady m. st. Warszawa w ocenie Ministra Finansów stanowi usprawiedliwiony cel w rozumieniu przepisów UODO. WSA powinien odnieść się do tej przesłanki i w sposób wyczerpujący uzasadnić wyrok w taki sposób, by można było poznać argumentację, dlaczego nie uznaje tych okoliczności lub dlaczego je uznaje. Kasator wskazał także, że art. 23 ust. 1 pkt 5 UODO wymaga, aby dane przetwarzane na potrzeby prawnie usprawiedliwionego celu, o którym mowa w tym przepisie, były adekwatne, niezbędne do jego realizacji. Mając powyższe na uwadze, zdaniem skarżącego kasacyjnie WSA powinien dokonać oceny, czy współpraca między Prezydentem m. st. Warszawy a Ministrem Finansów leży w interesie publicznym, a WSA pominął w całości argumentację zawartą w skardze Ministra Finansów jak i również Prezydenta. Dodał także, że WSA nie zastosował indywidualnej oceny stanu faktycznego. Uznał, że usprawiedliwiony cel może być realizowany tylko przez Prezydenta m. st. Warszawy, podczas gdy zwrot ten jest zwrotem niedookreślonym. Minister Finansów, jako organ władzy publicznej, realizuje swoje zadania w interesie całego kraju i dla dobra wszystkich jego obywateli. WSA powinien dokonać wyczerpującej oceny stanu faktycznego poprzez materiał dowodowy zebrany w sprawie, jak również pod katem spełniania przesłanki z art. 1 ust. 2 UODO, tj. przez pryzmat dobra publicznego, dobra osób, których dane są przetwarzane lub dobra osób trzecich. W wyroku brak jest argumentacji dotyczącej tych kwestii. Sąd nie rozważył, czy przepis art. 1 ust. 2 UODO może stanowić samodzielną przesłankę legitymującą przetwarzanie danych osobowych W ocenie Ministra Finansów, dane zawarte w CRP - KEP mogą być przetwarzane (w tym również udostępniane) na podstawie przesłanek, o których mowa m.in. w art. 23 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 UODO w sytuacji, gdy istnieją przepisy szczególne przewidujące dalej idącą ich ochronę, zwłaszcza w zakresie ograniczenia kręgu podmiotów mających dostęp do danych zgromadzonych w tym rejestrze. To, że w UZEIPP zawarte są uregulowania chroniące procesy przetwarzania danych osobowych objętych tajemnicą skarbową oraz, że wymienione są podmioty, którym udostępniane są dane zgromadzone w tym rejestrze (art. 15), nie oznacza, że ustawa o ochronie danych osobowych nie znajduje zastosowania w całości. Wymienione przepisy wyłączają UODO tylko w zakresie, w jakim przewidują dalej idącą ochronę danych osobowych od tej, jaka została zagwarantowana tą ostatnią ustawą (wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 174/08). Skarżący kasacyjnie wskazał, że przepisy UZEIPP dopuszczają weryfikację danych realizowaną pomiędzy Prezydentem m. st. Warszawy a Ministrem Finansów, przy czym charakter umowy (umowa powierzenia lub umowa o udostępnianie danych pomiędzy dwoma administratorami danych) ma tu znaczenie drugorzędne. W związku z powyższym spełniona została przesłanka legalności przetwarzania danych osobowych, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 UODO, tj. realizacja uprawnień wynikająca z przepisu prawa. Minister Finansów zwrócił uwagę, że w art. 14 ust 2 pkt 2 UZEIPP jest mowa o dwóch rodzajach czynności: weryfikacji danych oraz porównaniu ich z rejestrami urzędowymi. Czynności te - w jego ocenie - należy traktować odrębnie, jako samodzielne oraz niezależne kategorie działań. Skarżący kasacyjnie wskazał, że dokonując analizy czynności w zakresie porównywania danych z CRP KEP z rejestrami urzędowymi, zdefiniowania wymaga, w jaki sposób rozumiemy pojęcie "rejestru urzędowego", z uwagi na brak legalnej definicji tego pojęcia. Pomocniczo – w jego ocenie - należałoby stosować definicję zawartą w art. 3 pkt. 5 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, zgodnie z którą przez rejestr publiczny rozumieć należy rejestr, ewidencję, wykaz, listę, spis albo inną formę ewidencji, służące do realizacji zadań publicznych, prowadzone przez podmiot publiczny na podstawie odrębnych przepisów ustawowych. Zbiór danych osób ubiegających się o wydanie "Karty Warszawiaka" i "Karty Młodego Warszawiaka", z uwagi na brak podstawy ustawowej nie jest rejestrem urzędowym (rejestrem publicznym), natomiast skarżący na żadnym etapie postępowania nie wskazywał interpretacji odmiennej, jak również nie upatrywał w porównywaniu danych zgromadzonych w CRP KEP z rejestrami urzędowymi prowadzonymi na podstawie odrębnych przepisów, podstawy do sprawdzenia czy osoby ubiegające się o wydanie "Karty Warszawiaka" lub "Karty Młodego Warszawiaka" posiadały w roku poprzedzającym złożenie wniosku miejsce zamieszkania na terenie Warszawy. Natomiast, odnosząc się do celu w postaci weryfikacji danych zgromadzonych w CRP - KEP Minister Finansów pokreślił, iż ustawodawca w żaden sposób nie ograniczył kręgu podmiotów, z którymi minister właściwy do spraw finansów publicznych uprawniony jest współpracować w celu jego realizacji. Uważa, iż weryfikacja danych stanowi tym samym odrębny cel, o najszerszym zakresie, do realizacji którego podmiot prowadzący CRP KEP uprawniony jest bez ograniczeń przewidzianych w ustawie, w szczególności w zakresie podmiotów, z którymi może on współpracować dla jego realizacji. Za nieuzasadnione zatem uznaje wykazywanie związku pomiędzy weryfikacją danych, o której mowa w art. 14 ust. 2 pkt 2 UZZEIP, a katalogiem podmiotów wskazanych w art. 15 ust. 2 UZZEIP. O ile bowiem minister do spraw finansów publicznych uprawniony jest udostępniać dane podmiotom wskazanym w art. 15 ust. 2 UZZEIP w celu realizacji przyznanych im kompetencji ustawowych, o tyle takie podmiotowe ograniczenie nie może mieć zastosowania do weryfikacji danych, o której mowa w art. 14 ust. 2 pkt 2 UZZEIP. Dodatkowo kasator podkreślił, że na podstawie art. 23 ust 1 pkt 1 UODO, Prezydent posiadał legitymację do udostępnienia danych osób ubiegających się o wydanie "Karty Warszawiaka" i "Karty Młodego Warszawiaka", trudno zatem przypisać działaniom skarżącego bezprawny charakter. Mając na uwadze argumentację wskazaną powyżej, skarżący kasacyjnie dodatkowo wskazał, że art. 15 ust. 2 UZEIPP określa katalog podmiotów, którym mogą zostać udostępnione dane zgromadzone w CRP - KEP. W ocenie skarżącego WSA niewłaściwie zastosował postanowienia wskazanej powyżej regulacji przyjmując, iż w ramach współpracy pomiędzy skarżącym a Ministrem Finansów miało miejsce "udostępnienie danych zgromadzonych w CRP - KEP". Raz jeszcze należy wskazać, że współpraca pomiędzy Skarżącym a Ministrem Finansów miała na celu wyłącznie weryfikację (przetwarzanie) - a jak wykazano powyżej, do takich działań skarżący był uprawniony - czy osoby ubiegające się o "Kartę Warszawiaka" lub "Kartę Młodego Warszawiaka", w dniu 31 grudnia 2012 r. posiadały miejsce zamieszkania na terenie m.st. Warszawy i zapytanie o takiej treści było przesyłane do Ministra Finansów. Podkreśla, że skarżący już na etapie otrzymywania od osoby ubiegającej się o "Kartę Warszawiaka" lub "Kartę Młodego Warszawiaka" posiadał informację co do miejsca zamieszkania tej osoby, które to dane były elementem wniosku o wydanie spersonalizowanej warszawskiej karty miejskiej/hologramu, a skierowanie zapytania do Ministra Finansów przez Prezydenta m.st. Warszawy miało na celu wyłącznie potwierdzenie prawdziwości tych informacji. Należy podkreślić, że identyczna sytuacja ma miejsce w przypadku weryfikacji danych poprzez okazanie formularza PIT, a GIODO w Decyzji I uznał, że jest to działanie zgodne z prawem. Skarżący nie widzi żadnej różnicy pomiędzy weryfikacją posiadanych już danych poprzez okazanie PIT a weryfikacją posiadanych już danych za pośrednictwem CRP KEP. W potocznym rozumieniu słowo "weryfikacja" oznacza sprawdzenie poprawności zgromadzonych danych. Art. 14 ust. 2 pkt 2 UZEIPP nie precyzuje kto może korzystać z owej weryfikacji, nie ogranicza możliwości weryfikacji do konkretnych podmiotów, a zatem nieuprawniona jest interpretacja, zgodnie z którą weryfikacja może być dokonywana tylko poprzez porównanie danych z danymi zgromadzonymi przez podmioty o których mowa w art. 15 ust. 2 UZEIPP. Tym samym niezasadne jest również twierdzenie, że przepis o weryfikacji stanowi dalej idącą ochronę danych osobowych, o której mowa w art. 5 UODO a w związku z tym weryfikacja danych, o której mowa w art. 14 ust. 2 pkt 2 UZEIPP stanowi uprawnienie administratora danych. Kasator podkreślił, iż w ramach współpracy z Ministrem Finansów w zakresie odpytywania CRP - KEP o figurowanie danej osoby w tym rejestrze, Skarżącemu nie były udostępniane jakiekolwiek dane tam zgromadzone, bowiem posiadał już te informacje, a weryfikacja ich prawdziwości odbywała się w granicach przewidzianych przez art. 14 ust. 2 pkt 2 UZEIPP. Nie zgadza się z twierdzeniami GIODO, iż w ramach realizacji projektu "Karta Warszawiaka" i "Karta Młodego Warszawiaka" miało miejsce wykorzystywanie danych osobowych pochodzących z CRP - KEP. Intencją skarżącego było jedynie zweryfikowanie czy powierzone dane znajdują się w CRP KEP, bez konieczności porównywania ich z danymi zamieszczonymi w CRP - KEP, a tym samym zweryfikowanie, czy dane podawane przez osoby ubiegające się o otrzymanie "Kart Warszawiaka" lub "Karty Młodego Warszawiaka" są poprawne, a osoby je podające są uprawnione do otrzymania wskazanych powyżej kart. Podkreśla, iż w ramach współpracy skarżący nie uzyskiwał jakichkolwiek dodatkowych informacji o osobach, których dotyczyło zapytanie - przesyłana przez Ministra Finansów informacja była jedynie potwierdzeniem lub negacją zapytania przesyłanego przez Skarżącego. Minister Finansów wskazał też, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników dane zgromadzone w CRP KEP są objęte tajemnicą skarbową, z wyjątkiem NIP oraz numeru identyfikacyjnego REGON. W CRP - KEP gromadzone są następujące dane dot. osób fizycznych: nazwisko, imiona, imiona rodziców, data i miejsce urodzenia, płeć, nazwisko rodowe, obywatelstwo lub obywatelstwa, adres miejsca zameldowania na pobyt stały lub czasowy, rodzaj i numer dokumentu tożsamości oraz numer PESEL, adres miejsca zamieszkania. Dane osób przekazywane przez ZTM jak dane podatników były w bazie systemu CRP - KEP. Minister Finansów dokonywał więc czynności na danych osobowych, które zgromadził na podstawie ww. ustawy. W CRP - KEP nie są gromadzone takie wyrażenia, jak: "TAK", "NIE", "X", a tym samym nie są one objęte tajemnicą skarbową - wszystkie informacje były przekazywane Prezydentowi Miasta w trybie weryfikacji. Gdyby nawet uznać, iż ww. wyrażenia objęte są tajemnicą skarbową, to udostępnienie danych dotyczyło organu tj. Prezydenta m.st. Warszawy, który na podstawie art. 294 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ustawy – Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) jest obowiązany do przestrzegania tajemnicy skarbowej. Również do przestrzegania tajemnicy skarbowej obowiązani są pracownicy urzędów obsługujący ten organ. W ocenie Ministra Finansów, należy tak interpretować przepisy o tajemnicy skarbowej, aby znaleźć miejsce dla bezkolizyjnej realizacji konstytucyjnego uprawnienia dostępu do informacji publicznej. Wskazówkę w tej mierze daje przepis art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej traktujący nie o wyłączeniu, ale tylko o ograniczeniu prawa do informacji publicznej w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie tajemnic ustawowo chronionych (do tej grupy należy tajemnica skarbowa). Zasadnicze znaczenie w ocenie kasatora ma tutaj przepis art. 293 ustawy - Ordynacja podatkowa w związku z art. 15 UZEIPP. Przepisy te definiują w sposób podstawowy zakres tajemnicy skarbowej: indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz w innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów. Niewątpliwie chodzi tutaj o dane o podatniku, np. o posiadanych przedmiotach opodatkowania, jego sytuację ekonomiczną, stanie zadłużeń innych niż podatkowe, stanie rodzinnym, źródłach przychodów, kosztach podatkowych, wysokości płaconych zaliczek, wysokości podatku, o ulgach podatkowych, o umorzeniach podatku. Minister Finansów nie udzielał informacji o podatnikach – nie przekazywał Prezydentowi m.st. Warszawy informacji o adresach miejsca zamieszkania – tylko otrzymał do weryfikacji pliki dotyczące mieszkańców Warszawy W ocenie Ministra Finansów weryfikacja otrzymanych plików w kontekście zawartej Umowy nie narusza tajemnicy skarbowej. Przedstawiając swoje stanowisko Minister Finansów dodał, że zastosowana wykładnia gramatyczna przepisu art. 15 UZEIPP o tajemnicy skarbowej oraz stanowisko GIODO w ocenie Ministra Finansów jest nietrafne i narusza ww. przepisy i zasady prawa. W wyroku WSA z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1035/14 Sąd wyraził pogląd, że nie ma abstrakcyjnego pojęcia tajemnicy, dla samej siebie, musi być cel. Aby tajemnica miała miejsce musi istnieć związek danych z konkretną sprawą czy przedsiębiorcą. W ocenie Ministra Finansów w niniejszej sprawie brak takiego związku. Kasator dodał, iż GIODO nie ma kompetencji do stwierdzenia, że Minister Finansów naruszył przepisy o tajemnicy skarbowej, a tym samym UZEIPP. Uzasadniając naruszenie przepisów postępowania Minister Finansów wskazał, że WSA przyjął, iż istotą Umowy było udostępnienie danych osobowych przez Ministra Finansów. W kontekście definicji legalnej zawartej w art.7 UODO udostępnianie mieści się w zakresie przetwarzania danych osobowych. Tak Minister Finansów jak i Prezydent dokonywali operacji na danych osobowych jak również przekazywali sobie te dane. Oznaczałoby to, że w świetle definicji legalnej zostały spełnione przesłanki z art. 31 UODO i zasadna wydaje się teza o możliwości zawarcia umowy o powierzenie danych. WSA pominął te kwestie w uzasadnieniu wyroku jak też przesłanki z art. 1 ust. 2, 23. Nie odniósł się do art. 5 UODO ani kwestii stosowania ustawy o zasadach ewidencji podatników i płatników w sytuacji gdy uznał te przepisy za lex specialis w stosunku do ustawy o UODO. Przyjął w tym zakresie stanowisko GIODO. Również WSA nie odniósł się argumentacji Ministra Finansów w zakresie tajemnicy skarbowej, zwłaszcza jej zakresu oraz powołanych tam orzeczeń. W ocenie Ministra Finansów, braki te przesądzają o istotnym naruszeniu wskazanego przepisu, co mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie. WSA nie odniósł się również dostatecznie - w jego ocenie - do naruszenia art. 28 KPA i art. 10 KPA. Zgodnie z art. 28 KPA stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Postępowanie w niniejszej sprawie w sposób oczywisty dotyczy nie tylko Prezydenta m. st. Warszawy, ale również Ministra Finansów. GIODO wszczął również postępowanie w stosunku do Ministra Finansów w związku z udostępnianiem danych z CRP KEP (sprawa zakończona decyzją z dnia [...] nr [...] dot. [...]). W postępowaniu tym uznał Prezydenta Miasta za stronę, natomiast nie przyznał takiego statusu Ministrowi Finansów w niniejszym postępowaniu, pomimo, iż jego rozstrzygnięcie w oczywisty sposób dotyczy Ministra Finansów z uwagi na łączącą Prezydenta i Ministra Umowę oraz odbywającą się na jej podstawie wymianę informacji. Postępowanie przed GIODO wobec Prezydenta m. st. Warszawy w oczywisty sposób dotyczy interesu prawnego Ministra Finansów, a zatem powinien on zostać uznany za stronę tego postępowania. W ocenie Ministra Finansów, WSA nie uwzględnił zakresu Umowy, o którym mowa w § 1 i 4 Umowy zawartej z Prezydentem m. st. Warszawy ani Uchwał Rady m. st. Warszawy wymienionych w § 1 wymienionej Umowy. Zgodnie z § 1 Umowy celem ww. Umowy jest określenie zasad i form współpracy Administratora Danych Osobowych oraz Wykonawcy w zakresie weryfikacji uprawnień osób zamieszkałych na terenie m. st. Warszawy, które chcą skorzystać ze zniżek lub ulg przewidzianych w Uchwałach Rady m. st. Warszawy. GIODO powinien - zdaniem kasatora - uzyskać stanowisko mieszkańców Warszawy, czy godzą się na to, że wskutek interpretacji zgody udzielonej na wniosku jako dotyczącej tylko Prezydenta, faktycznie zostaną pozbawieni możliwości wcześniejszego uzyskania korzyści jakie nabyli na podstawie uchwał Rady m. st. Warszawy. Skoro GIODO pozbawił mieszkańców tych korzyści to pozbawił ich także prawa strony w tym postępowaniu co narusza zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania. W tym przypadku WSA nie dokonał analizy tej kwestii. Minister Finansów dodał, że GIODO arbitralnie stwierdził, że zgoda wyrażona na wniosku nie dotyczy takiej możliwości. Oznacza to, że dokonał rozstrzygnięcia negatywnego dla mieszkańców Warszawy którzy wyrazili taką zgodę z pominięciem zasady czynnego udziału strony (mieszkańców) w postępowaniu administracyjnym. Naruszył więc zasadę z art. 10 KPA poprzez odebranie mieszkańcom uprawnienia do szybszego uzyskania ulgi w cenie biletu, jak też skorzystania z innych uprawnień przyznanych w ramach Programu "Warszawska Karta Rodziny", czego WSA nie skomentował w uzasadnieniu wyroku, ani nie przedstawił argumentacji przemawiającej za przyjętym rozstrzygnięciem. Skarżący kasacyjnie organ podniósł, że w niniejszej sprawie WSA nie zbadał dostatecznie charakteru współpracy pomiędzy Prezydentem m. st. Warszawy a Ministrem Finansów, przyjmując jedynie, iż umowa powierzenia przetwarzania danych osobowych zawarta w dniu 23 listopada 2013 r. nie miała charakteru umowy powierzenia przetwarzania danych osobowych, ponieważ "celem tego przekazania nie jest w rzeczywistości wykonywanie w imieniu i na rzecz Prezydenta m.st. Warszawy operacji na powierzonych danych osobowych, ale pozyskanie dodatkowych informacji o osobach, których przekazane dane dotyczą, ze zbioru prowadzonego przez Ministra Finansów. W związku z powyższym przedmiotem umowy powierzenia przetwarzania danych osobowych zawartej w dniu 27 listopada 2013 r. pomiędzy Prezydentem m.st. Warszawy a Ministrem Finansów, wbrew jej nazwie, nie jest powierzenie przetwarzania danych osobowych w myśl art. 31 ust. 1 ustawy, lecz udostępnienie danych innemu podmiotowi w celu pozyskania danych z prowadzonego przez niego zbioru danych." Skarżący w toku postępowania wskazywał, iż nawet gdyby uznać, że zastosowano nieprawidłowo konstrukcję powierzenia przetwarzania danych, a w istocie doszło do przekazania danych osobowych pomiędzy dwoma administratorami danych, to jeszcze nie oznacza nieważności takiej czynności, bowiem jak wyjaśniono powyżej, skarżący legitymował się kilkoma podstawami prawnymi przetwarzania (w tym ich udostępniania) określonymi w art. 23 ust. 1 UODO. Minister Finansów podniósł również, że w niniejszej sprawie GIODO pominął interes obywateli ubiegających się o otrzymanie "Karty Warszawiaka" lub "Karty Młodego Warszawiaka", nie wyjaśniając jego znaczenia w omawianej sprawie. Nadmienił, że WSA nie uwzględnił również w uzasadnieniu wyroku kwestii zgody ani nie zajął w tej sprawie żadnego stanowiska. W ocenie Ministra Finansów zgoda została wprawdzie umiejscowiona na wniosku o wydanie karty, ale nie oznacza to, że osoba której jej udzieliła nie miała świadomości, że dane jej mogą zostać zweryfikowane przez Prezydenta m. st. Warszawy. To, że Prezydent zwrócił się do Ministra Finansów o dokonywanie takiej weryfikacji jak najbardziej mieści się w pojęciu usprawiedliwionego celu. Wykładnia gramatyczna tego przepisu nie jest jedynym rodzajem wykładni. Poza wykładnią gramatyczną istnieją inne rodzaje wykładni np. celowościowa. WSA nie dokonał analizy pojęcia dobra publicznego, o którym mowa w art. 1 ust.2 ustawy. W ocenie kasatora WSA nie wyjaśnił także, czy wprowadzanie przez Ministra Finansów danych osobowych przekazanych przez ZTM na serwer bazy danych w CRP - KEP jest przetwarzaniem danych w rozumieniu art. 7 pkt 2 UODO, czy jak twierdzi GIODO czynnością techniczną, która odbywa się tylko poprzez dopisanie do danych przekazanych z ZTM statusów "TAK", "NIE, "X". W ocenie Ministra Finansów, nie można raz powoływać się na udostępnianie danych a raz na przetwarzanie danych. Minister Finansów podkreślił, że nie udostępniał danych z CER - KEP Prezydentowi m.st. Warszawy. To Prezydent m.st. Warszawy przekazał dane do weryfikacji Ministrowi Finansów. Odnosząc się do zawartego w decyzji GIODO z dnia 30 czerwca 2014 r. stwierdzenia, że "Jest to w istocie umowa regulująca sposób wymiany informacji pomiędzy ww. podmiotami, a nie instytucja, o której mowa w art. 31 UODO" Minister Finansów wskazał, że WSA nie ocenił tej kwestii także poprzez podnoszone w toku postępowania przesłanki z art. 1 ust.2, art. 23 ust. 1 pkt 1, art. 23 ust. 1 pkt 4 i 5, a także w kontekście zwrotu niedookreślonego tj. art. 23 ust. 4 oraz nie odniósł się do tego, czy w kontekście umowy, przepis art. 31 UODO może stanowić samodzielna niezależną przesłankę zawarcia umowy w tym trybie. WSA nie odniósł się do kwestii czy dane "zwracane" Prezydentowi mogą zostać uznane za dane powierzone przez Ministra Finansów czy też nie. Jest to istotne do oceny umowy, czy może to być umowa powierzenia czy tylko umowa wymiany informacji. W tym kontekście nie jest jasne, czy strony umowy z 27 listopada 2013 r. przetwarzały dane osobowe, czy tylko wymieniały informacje. Uzasadniając wniosek o połączenie spraw Minister Finansów wskazał, że zarówno cechy podmiotowe jak i przedmiotowe sprawy [...] oraz sprawy zakończonej decyzją z [...],[...] cechuje podobieństwo – dotyczą one tego samego stanu faktycznego, materiału dowodowego, strony obu postępowań łączy stosunek prawny, a ich żądania są podobne. Połączenie wskazanych powyżej spraw do ich łącznego rozstrzygnięcia przyspieszy również ich rozpoznanie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Generalny Inspektor wniósł o jej oddalenie, przedstawiając argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 3192/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarty w skardze kasacyjnej Ministra Finansów wskazując, że organ ten nie wykazał spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przed merytorycznym odniesieniem się do podniesionych w niej zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nie znajduje usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia wniosku o połączenie sprawy objętej niniejszą skargą oraz sprawy objętej skargą kasacyjną złożoną przez Prezydenta m. st. Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2015 r. (sygn. akt II SA/Wa 2163/14, sygn. akt NSA I OSK 3240/15) do ich łącznego rozpoznania lub też rozstrzygnięcia. Należy bowiem wskazać, że skoro na pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej składają się elementy podmiotowe (podmioty mające interes prawny lub obowiązek prawny) i przedmiotowe (treść żądanego uprawnienia, treść obowiązku i podstawa faktyczna i prawna), oznacza to, że "w związku" - w rozumieniu art. 111 § 2 p.p.s.a. - pozostają sprawy, których cechy podmiotowe i przedmiotowe byłyby podobne lub identyczne. Podobieństwo to powinno odnosić się do żądań i przedmiotów rozstrzygnięć. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w obu rozpatrywanych sprawach tego rodzaju sytuacja nie zachodzi, ponieważ zarówno zarzuty zawarte w obu skargach kasacyjnych, które w zasadniczy sposób wyznaczają obszar rozpoznawania obu spraw, jak i podmioty wnoszące skargi kasacyjne różnią się od siebie. Nie może być zatem mowy ani o tożsamości przedmiotowej, ani podmiotowej obu spraw kasacyjnych. Stąd obie sprawy podlegają osobnemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu. Poza powyższym należy wskazać, że w postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej w ramach nadzoru judykacyjnego. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują. W skardze kasacyjnej zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie zarówno przepisów prawa procesowego, jak i materialnego. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności Sąd poddaje stosownej analizie zasadność podnoszonych zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Co do zasady bowiem weryfikacja prawidłowości wykładni lub zastosowania przepisów prawa materialnego jest możliwa jedynie w przypadku stwierdzenia braku uchybień natury procesowej, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie – pomimo formalnego podziału na zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego - ich treść uprawnia Sąd kasacyjny do poddania ich łącznej analizie prawnej. Oznacza to rezygnację z odniesienia się w pierwszej kolejności do zarzutów o charakterze procesowym, a następnie do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Ścisły związek między nimi uzasadnia tym samym łączne odniesienie się wszystkich podnoszonych przez Ministra Finansów zarzutów kasacyjnych. Zarzuty naruszenia prawa materialnego sprowadzają się w istocie do kwestionowania zasadności przyjętego przez GIODO, jak również zaaprobowanego przez Sąd I instancji generalnego stanowiska, zgodnie z którym przepisy ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, w zakresie dotyczącym celu przetwarzania danych zgromadzonych w Centralnym Rejestrze Podmiotów – Krajowej Ewidencji Podatników (CRP KEP), jak również udostępniania danych ze wspomnianego rejestru, przewidują dalej idącą ochronę niż wynikająca z ustawy o ochronie danych osobowych, a zatem - stosownie do treści art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych - wyłączają w rozpatrywanym przypadku zastosowanie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych odnoszących się do kwestii dopuszczalności przetwarzania danych osobowych (art. 23 ustawy). W ocenie Ministra Finansów tego rodzaju stanowisko jest nieuprawnione. Jego zdaniem, błędnie bowiem przyjęto, że w odniesieniu do danych zawartych w CRP KEP nie znajduje zastosowania reżim prawny przewidziany na gruncie ustawy o ochronie danych osobowych. Przechodząc do merytorycznej oceny argumentacji podnoszonej przez Ministra Finansów należy w pierwszym rzędzie przywołać odpowiednie unormowania rangi konstytucyjnej. W świetle art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm. – powoływanej dalej jako Konstytucja) przewidującym prawo ochrony prywatności, każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Z kolei, w świetle art. 51 Konstytucji ustanawiającego - w ramach katalogu wolności i praw osobistych - prawo ochrony danych osobowych wskazano, że nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby (ust. 1). Władze publiczne nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym (ust. 2). Każdy ma prawo dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych. Ograniczenie tego prawa może określić ustawa (ust. 3). Każdy ma prawo do żądania sprostowania oraz usunięcia informacji nieprawdziwych, niepełnych lub zebranych w sposób sprzeczny z ustawą (ust. 4). Zasady i tryb gromadzenia oraz udostępniania informacji określa ustawa (ust. 5). W tym świetle należy stwierdzić, że ochrona danych osobowych jest jedną z podstawowych wartości znajdujących zakotwiczenie w polskiej regulacji konstytucyjnej (zob. J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz, Ochrona danych osobowych. Komentarz, Kraków 2004 r., s. 120 i nast.). Rozwinięcia wspomnianych dyrektyw konstytucyjnych dokonano na gruncie ustawy o ochronie danych osobowych, która w art. 1 wskazuje, że każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych, a ich przetwarzanie może mieć miejsce ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą lub dobro osób trzecich w zakresie i trybie określonym ustawą. Zgodnie zaś z definicją legalną przewidzianą na gruncie art. 7 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych przez przetwarzanie danych osobowych rozumie się jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych. Na gruncie art. 23 ust. 1 podpunkty od 1 do 5 ustawy o ochronie danych osobowych wskazano przy tym zamknięty katalog przypadków, w których przetwarzanie danych jest dopuszczalne. Może mieć ono miejsce wyłącznie wówczas, gdy: osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, chyba że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych; jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa; jest to konieczne do realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą, jest jej stroną lub gdy jest to niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą; jest to niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego; jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Z kolei, stosownie do treści art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych administrator danych, przetwarzający dane powinien dołożyć szczególnej staranności w celu ochrony interesów osób, których dane dotyczą, a w szczególności jest obowiązany zapewnić, aby dane były przetwarzane zgodnie z prawem. Poza tym należy zapewnić zbieranie dla oznaczonych, zgodnych z prawem celów i niepoddawanie dalszemu przetwarzaniu niezgodnemu z tymi celami; merytorycznie poprawne i adekwatne w stosunku do celów, w jakich są przetwarzane; przechowywanie w postaci umożliwiającej identyfikację osób, których dotyczą, nie dłużej niż jest to niezbędne do osiągnięcia celu przetwarzania (art. 26 ust.1 pkt 2-4). Przywołując następnie niekwestionowane - na gruncie rozpatrywanej sprawy - okoliczności faktyczne sprawy należy wskazać, że Prezydent m. st. Warszawy podając dane osobowe osób ubiegających się o wydanie "Karty Warszawiaka" lub :Karty Młodego Warszawiaka" w zakresie: imię, nazwisko, nr PESEL, a w przypadku cudzoziemców: imię, nazwisko, datę urodzenia oraz NIP, kierował do Ministra Finansów zapytanie, czy dana osoba, posiadała na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok, w którym złożyła wniosek o hologram "Karta Warszawiaka" lub "Karta Młodego Warszawiaka", adres miejsca zamieszkania na terenie m. st. Warszawy. Natomiast Minister Finansów uzupełniał przekazane dane osobowe poprzez podanie w kolumnie dotyczącej miejsca zamieszkania "tak", w przypadku gdy dana osoba posiadała w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników (CRP KEP) na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok, w którym złożyła wniosek o hologram, adres miejsca zamieszkania na terenie m.st. Warszawy lub "nie", w przypdku gdy takiego adresu nie posiadała. W rozpatrywanej sprawie doszło zatem do faktycznego wykorzystywania danych osobowych pochodzących ze zbioru Centralny Rejestr Podmiotów - Krajowa Ewidencja Podatników (CRP KEP) prowadzonego przez Ministra Finansów dla celów realizacji projektu "Karta Warszawiaka" i "Karta Młodego Warszawiaka" przyjętego uchwałami Rady m.st. Warszawy z dnia 3 października 2013 r. Nr LXVI/1808/2013 i Nr LXVI/1806/2013 w celu weryfikacji uprawnień do ich otrzymania. Rejestr ten prowadzony jest przez Ministra Finansów na podstawie ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. W akcie tym przewidziano stosowne unormowania m.in. w zakresie celu, w jakim CRP KEP jest prowadzony, podmiotów mających do niego dostęp oraz podmiotów, którym dane z rejestru są udostępniane. Zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, CRP KEP służy: 1) gromadzeniu wybranych danych ewidencyjnych z rejestru PESEL dotyczących osób fizycznych objętych tym rejestrem oraz danych wynikających: a) ze zgłoszeń identyfikacyjnych i aktualizacyjnych podmiotów, b) z niektórych dokumentów związanych z obowiązkami wynikającymi z przepisów podatkowych; 2) weryfikacji danych, o których mowa w pkt 1, oraz porównaniu ich z rejestrami urzędowymi prowadzonymi na podstawie odrębnych przepisów. Podmiotami upoważnionymi do ciągłego wykorzystywania danych z CRP KEP w związku z realizacją celów i zadań ustawowych, zgodnie z art. 14a ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, są zaś: Minister Finansów, dyrektorzy izb skarbowych, naczelnicy urzędów skarbowych, Szef Służby Celnej, dyrektorzy izb celnych, naczelnicy urzędów celnych, organy kontroli skarbowej oraz Generalny Inspektor Informacji Finansowej. Natomiast inne podmioty - wymienione w art. 15 ust. 2. ustawy - m.in. sądy, prokuratorzy, organy podatkowe, organy celne, przedstawiciele Najwyższej Izby Kontroli, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Żandarmerii Wojskowej - mogą wystąpić o ich udostępnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa w tym miejscu, odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 15 UZEIPP poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przekazanie informacji przez Ministra Finansów Prezydentowi m. st. Warszawy stanowi naruszenie tajemnicy skarbowej, że zasadnie Sąd ten przyjął, że dane zgromadzone w CRP KEP są objęte tajemnicą skarbową (z wyłączeniem NIP i REGON). W art. 15 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników określono krąg podmiotów zobowiązanych do przestrzegania tajemnicy skarbowej. Inne podmioty - niewymienione w tym przepisie - nie są upoważnione do wystąpienia o udostępnienie danych z CRP KEP. Stanowi to bowiem konsekwencję konieczności zagwarantowania ochrony danych zgromadzonych w CRP KEP. Informacje udostępniane przez Ministra Finansów Prezydentowi m. st. Warszawy z CRP KEP, czy posiadaczy spersonalizowanej Warszawskiej Karty Miejskiej posiada (bądź nie) miejsce zamieszkania na terenie m.st. Warszawy stanowią – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - tajemnicę skarbową, o której mowa w art. 15 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. W świetle powyższych unormowań prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym Prezydent m.st. Warszawy jest upoważniony do wystąpienia o udostępnienie danych z rejestru CRP KEP, jednak wyłącznie w sytuacji, gdy działa jako organ podatkowy w związku z prowadzonym postępowaniem. Na gruncie rozpatrywanej sprawy działania Prezydent m.st. Warszawy jako organu samorządowego sprowadzały się zaś do wykonania uchwał Rady Miasta Stołecznego Warszawy nr LXVI/1807/2013 oraz nr LXVI/1806/2013 w sprawie opłat za usługi przewozowe środkami lokalnego transportu zbiorowego w m.st. Warszawie. W związku z tym nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że organ ten nie występował w analizowanym przypadku w charakterze organu podatkowego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (aktualnie - t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1785). W konsekwencji zaś nie był on upoważniony do występowania na podstawie art. 15 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, o udostępnienie danych z CRP-KEP dla potrzeb realizacji projektu "Karta Warszawiaka" i "Karta Młodego Warszawiaka". Wobec powyższego podzielić należy również stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym przepisy ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, w zakresie dotyczącym celu przetwarzania danych zgromadzonych w CRP KEP, jak również udostępniania danych z tego rejestru, przewidują dalej idącą ochronę niż wynikająca z ustawy o ochronie danych osobowych. Dlatego też, stosownie do zasady przewidzianej na gruncie art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych, do przetwarzania danych we wspomnianym wcześniej zakresie stosuje się przepisy ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. Z kolei, te przepisy wyłączają stosowanie unormowań ustawy o ochronie danych osobowych odnoszących się do kwestii dopuszczalności przetwarzania danych osobowych, w tym również wynikającej art. 1 ust. 2 i art. 23 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 tej ustawy, co czyni niezasadnym podniesione w tym zakresie zarzuty. W takiej sytuacji nie mają znaczenia, wielokrotnie podnoszone w skardze kasacyjnej kwestie udzielenia przez podmiot zainteresowany otrzymaniem karty zgody na przetwarzanie danych osobowych, która to zgoda nie dotyczyła zresztą przekazywania danych innym podmiotom, ani tym bardziej ich pozyskiwania z bazy objętej odmienną regulacją prawną, a także wykonywanie zadań dla dobra publicznego czy wypełnianie prawnie usprawiedliwionych celów po stronie podmiotu, któremu dane są udostępniane. Należy bowiem mieć na uwadze, że poczynając od regulacji konstytucyjnej (art. 2 w związku z art. 7 Konstytucji RP) poprzez inne akty niższego rzędu w ramach polskiego systemu prawnego obowiązuje zasada legalizmu, a więc działania organów na podstawie i w granicach prawa. W takim znaczeniu organ administracji publicznej odpowiedzialny za ochronę danych osobowych podejmując rozstrzygnięcie w tej sprawie musiał uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli ubiegających się o otrzymanie "Karty Warszawiaka" lub "Karty Młodego Warszawiaka", jednakże był również obowiązany wydać rozstrzygnięcie zgodne z przepisami prawa materialnego i własnymi kompetencjami. Prawo bowiem precyzyjnie wskazuje kiedy i komu Minister Finansów może udostępniać dane z rejestru CRP – KEP. Jak wspominano, możliwość taka istnieje w stosunku do Prezydenta m. st. Warszawy jedynie w przypadku, kiedy działa on jako organ podatkowy. Tym samym nie jest uprawnione wykorzystywanie rejestru CRP – KEP do innych celów, takich jak m. in. weryfikacja danych uprawniających do otrzymania zniżki w transporcie publicznym. W świetle powyższego należy przyjąć, że prawidłowe jest stanowisko GIODO wyrażone w decyzji z dnia [...], a zaaprobowane w przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym z przepisów regulujących funkcjonowanie CRP KEP nie wynika możliwość wykorzystywania danych w nim zgromadzonych w celu weryfikowania uprawnień do zniżek lub ulg przewidzianych w ramach programu "Karta Warszawiaka" i "Karta Młodego Warszawiaka" prowadzonego przez Prezydenta m. st. Warszawy. Minister Finansów nie posiada bowiem podstawy prawnej do przetwarzania w tym celu danych osobowych zgromadzonych w rejestrze CRP - KEP, w tym do ich udostępniania ze zbioru w ramach współpracy z organem samorządowym. Także Prezydent m.st. Warszawy nie jest uprawniony do pozyskiwania tych danych dla realizacji celu, jakim jest weryfikacja uprawnień do otrzymania hologramu "Karta Warszawiaka" lub "Karta Młodego Warszawiaka", a co za tym idzie, brak jest podstaw do udostępniania danych uczestników programu "Karta Warszawiaka" lub "Karta Młodego Warszawiaka" w celu pozyskania informacji o tych osobach z CRP - KEP. Poza powyższym należy się zgodzić ze stanowiskiem Sądu I instancji, zgodnie z którym zapytanie kierowane przez Prezydenta m. st. Warszawy do Ministra Finansów obejmowało swoim zakresem dane identyfikujące osoby w zakresie imienia, nazwiska, numeru PESEL, a w przypadku cudzoziemców: imienia, nazwiska, daty urodzenia oraz numeru NIP. Z kolei, przekazywane przez Ministra Finansów informacje na temat zamieszkiwania (bądź nie) na terenie Warszawy przez osoby, których zapytanie dotyczyło, odnoszą się do zidentyfikowanych osób. Nie budzi zatem wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że informacja na temat zamieszkiwania (bądź nie) na terenie Warszawy przez zidentyfikowaną osobę, odnosi się do danych osobowych w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. W ramach współpracy pomiędzy Prezydentem m. st. Warszawy a Ministrem Finansów miało zatem miejsce udostępnianie danych osobowych z CRP - KEP na potrzeby projektu "Karta Warszawiaka" i "Kartę Młodego Warszawiaka". Okoliczności tej nie zmienia fakt, że celem pozyskiwania danych z CRP KEP przez Prezydenta m.st. Warszawy była jedynie weryfikacja prawdziwości posiadanych przez niego danych dotyczących osób ubiegających się o "Kartę Warszawiaka" lub "Kartę Młodego Warszawiaka" (pozyskanych od osób, których dotyczą). Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, celem przekazywania danych przez Prezydenta m.st. Warszawy Ministrowi Finansów nie było w istocie zlecenie Ministrowi Finansów wykonywania na rzecz Prezydenta m.st. Warszawy operacji na przekazanych danych osobowych, ale uzyskanie dodatkowych informacji o osobach, których przekazane dane dotyczą, z prowadzonego przez niego zbioru. W tym świetle nie może zostać uznany za zasadny zarzut naruszenia przez WSA w Warszawie art. 7 pkt 2 UODO poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że Minister Finansów udostępniał dane osobowe. W świetle wszystkich podniesionych argumentów należy stwierdzić, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zasadnie nakazał Ministrowi Finansów przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez nieudostępnianie Prezydentowi m.st. Warszawy danych ze zbioru CRP - KEP w celu weryfikacji uprawnień do wydania "Karty Warszawiaka" lub "Karty Młodego Warszawiaka". Okoliczność ta została w prawidłowy sposób skontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku. W związku z tym nie mogły zostać uznane za trafne podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego w postaci niewłaściwego zastosowania art. 1 ust. 2, art. 5, art. 23 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 oraz art. 23 ust. 4 ustawy o ochronie danych osobowych. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zauważyć należy, że Sąd I instancji orzekał na podstawie całego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. WSA w Warszawie zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszystkie elementy składające się na kompletne i merytoryczne stanowisko w tej sprawie. Nie można zatem podzielić poglądu, że w zaskarżonym wyroku nie odniesiono się do zarzutów podniesionych w ramach tego przepisu. Przede wszystkim zauważyć należy, że Sąd I instancji – wbrew twierdzeniom kasatora - odniósł się do zasadniczej kwestii czy w rozpatrywanej sprawie Minister Finansów udostępniał dane osobowe Prezydentowi m. st. Warszawy. Wskazał bowiem wprost, że przekazywanie danych pomiędzy Ministrem Finansów a Prezydentem m.st. Warszawy nie stanowi powierzenia przetwarzania danych osobowych w rozumieniu art. 31 ustawy o ochronie danych osobowych, lecz udostępnienie danych. A skoro, jak wykazano wyżej, doszło do bezprawnego udostępnienia danych pozbawiona znaczenia jest podnoszona przez kasatora kwestia braku wyjaśnienia przez Sąd I instancji czy wprowadzanie do CRP - KEP danych osobowych otrzymanych od Prezydenta m.st. Warszawy jest przetwarzaniem danych osobowych czy jest to czynność techniczna. Nie można również podzielić stanowiska, że w ramach zaskarżonego wyroku nie odniesiono się do zarzutów braku analizy podstaw prawnych przetwarzania danych osobowych w kontekście dobra mieszkańców Warszawy czy działań Ministra Finansów przez pryzmat interesu społecznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odniósł się tym samym do tych kwestii. Swoim stanowiskiem wprost potwierdził bowiem, że powoływane wielokrotnie przez kasatora przesłanki nie stanowią – na gruncie rozpatrywanej sprawy - samodzielnej podstawy prawnej do weryfikacji przez Prezydenta m. st. Warszawy w CRP KEP uprawnień do zniżek, a także to, że Prezydent m. st. Warszawy i Minister Finansów nie mają usprawiedliwionego celu w weryfikacji uprawnień do zniżek za przejazdy w tym systemie oraz zweryfikował podstawę prawną współpracy między tymi organami. Odnosząc się z kolei do podnoszonej przez kasatora kwestii naruszenia zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, w ramach uzasadnienia zarzutów naruszenia przez WSA w Warszawie art. 10 i 28 k.p.a. poprzez pominięcie stanowiska mieszkańców Warszawy w sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że ustawa o ochronie danych osobowych jasno określa podmioty, wobec których Generalnemu Inspektorowi przysługują uprawnienia kontrolne. Są to administratorzy danych oraz podmioty, którym powierzono przetwarzanie danych osobowych na podstawie art. 31 tej ustawy. Z tych samych przepisów należy wywieść przymiot strony w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez GIODO, wobec czego mieszkańcy Warszawy nie mogli być uznani za jego stronę. Wobec wykazania niezasadności przedstawionych wyżej zarzutów w konsekwencji za pozbawione usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny uznaje sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a., art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 p.p.s.a. i art. 1 p.u.s.a. poprzez oddalenie skargi przez WSA w Warszawie w sytuacji, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd I instancji prawidłowo zweryfikował podstawy prawne współpracy pomiędzy Prezydentem m. st. Warszawy, a Ministrem Finansów w ramach zaskarżonego orzeczenia, co doprowadziło do zasadnego oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. W tych okolicznościach sprawy należało zatem orzec na podstawie art. 184 p.p.s.a., jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). ----------------------- 2 25