I OSK 3159/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant starszy asystent sędziego Anna Kuklińska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1133/18 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia 28 marca 2018 r. nr PR4.6400.78.2017.3.LVG w przedmiocie stwierdzenia przejścia na rzecz Skarbu Państwa udziału w prawie własności nieruchomości I. prostuje oczywistą omyłkę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1133/18 w ten sposób, że w komparycji w miejsce słów: "na decyzję Ministra Finansów z dnia 26 marca 2018 r." wpisać słowa: "na decyzję Ministra Finansów z dnia 28 marca 2018 r." II. oddala skargę kasacyjną, III. zasądza na rzecz [...] od Ministra Finansów kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1133/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skargi [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia 28 marca 2018 r. nr PR4.6400.78.2017.3.LVG w przedmiocie stwierdzenia przejścia na rzecz Skarbu Państwa udziału w prawie własności nieruchomości 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 2 listopada 2017 r. znak: PR3.6400.17.2017.4.LMD, 2. zasądził od Ministra Finansów na rzecz skarżącej [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 2 listopada 2017 r., którą organ ten działając na podstawie art.1, art. 2 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. w związku z Układem dotyczącym udzielenia przez Polskę odszkodowania dla interesów francuskich, dotkniętych przez ustawę polską z dnia 3 stycznia 1946 r. o nacjonalizacji, zawartym w dniu 19 marca 1948 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej i Rządem Republiki Francuskiej, ze zmianami tej umowy, stwierdził przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału 10,46875 % w prawie własności nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] , hip. Nr 2162, w tym w tej części uprawnień dotyczących ustanowienia praw rzeczowych, o których mowa w dekrecie z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.), której dawnym właścicielem była [...], z domu [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła [...]. Sąd I instancji uznał, że skarga – choć nie z powodów wymienionych przez skarżącą – zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżone decyzje są niezgodne z prawem. W ocenie Sądu fakt przyznania poprzedniczce prawnej skarżącej odszkodowania za określone mienie dowodzi, że wnioskodawczym udowodniła przed organami francuskimi istnienie przesłanek wynikających z zawartego Układu, w tym zarówno kwestie obywatelstwa, jak i swoich praw do nieruchomości. Sprawy te nie mogą być obecnie przedmiotem samodzielnych ustaleń Ministra Finansów w sprawie kończącej się decyzją podejmowaną na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. Z treści Układu z dnia 19 marca 1948 r. zawartego pomiędzy Rządem Rzeczypospolitej Polskiej i Rządem Republiki Francuskiej wynika, że to strona francuska była uprawniona do uznania czy, komu, w jakiej wysokości i za co przysługiwało odszkodowanie. Oznacza to, że dopóki w obiegu prawnym pozostaje orzeczenie Komisji francuskiej przyznającej odszkodowanie, to brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do badania przez Ministra Finansów przed wydaniem decyzji stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości na podstawie Układu kwestii ostatecznie ustalonych już przez właściwe organy francuskie. Minister Finansów nie jest uprawniony do kwestionowania ustaleń Komisji ds. Podziału Odszkodowań za Polskie Działania Nacjonalizacyjne i dokonywania samodzielnych ustaleń sprzecznych z ustaleniami tej Komisji. Komisja ds. Podziału Odszkodowań za Polskie Działania Nacjonalizujące, uznając wiarygodność złożonych dokumentów decyzją z dnia 17 maja 1954 r. przyznała wnioskodawczyni odszkodowanie w wysokości 176.000 zł za współwłasność w nieruchomości usytuowanej pod adresem [...] w Warszawie. W wydanym orzeczeniu Komisja ustaliła, że wnioskodawczym jest jedyną spadkobierczynią ojca [...] oraz jego sióstr, tj. [...] i [...] (poprzednich współwłaścicieli nieruchomości) oraz że została ona obywatelką francuską poprzez zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem Francji. Przy czym zauważyć trzeba, że w decyzji tej nie stwierdzono za jaki udział w nieruchomości przy ul. [...] przyznano w/w kwotę. Z akt postępowania przed Komisją wynika natomiast, że [...] występując o odszkodowanie wskazała, że była w 1939 r. właścicielką udziału w wysokości 10,46875% w prawie własności nieruchomości położonych przy ul. [...], stanowiących m.in. współwłasność jej ojca. Następnie Komisja ds. Podziału Odszkodowań za Polskie Działania Nacjonalizujące w dniu 15 czerwca 1954 r. podjęła decyzję o przyznaniu [...] częściowej kwoty odszkodowania we frankach w wysokości 250.000. Minister Finansów nie był też uprawniony do ustalania czy stosowne odszkodowanie zostało faktycznie wypłacone i czy w prawidłowej wysokości. Wypłata odszkodowania nie należała do strony polskiej, która nie miała wpływu na rozstrzygnięcia podjęte przez organ francuski, w tym na wysokość przyznanych odszkodowań, czy też na sposób prowadzonego przez ten organ postępowania. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł Minister Finansów zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechania wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, 2. art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 80 k.p.a., poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, 3. art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 2 k.p.a. oraz w zw. z § 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 maja 1968 r. w sprawie trybu dokonywania w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz. U. Nr 17, poz. 109) - dalej rozporządzenie, polegające na pominięciu przez Sąd I instancji przepisów § 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia, 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, w zakresie oceny prawnej, w sposób uniemożliwiający ocenę legalności zaskarżonego wyroku wobec jego wzajemnej sprzeczności co do ustaleń które powinien poczynić Minister Finansów. II. Naruszenie prawa materialnego, tj. 1. art. 145 § 1 piet 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 2 i art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz. U. Nr 12, poz. 65) - dalej ustawa z 1968 r., poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że okoliczność przyznania odszkodowania jest bez znaczenia relewantnego dla podjęcia decyzji w trybie ustawy z 1968 r., podczas gdy prawidłowa wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że fakt przyznania odszkodowania nie może zostać pominięty w toku ustalania przez Ministra Finansów wystąpienia stanu prawnego, w którym określone prawa do nieruchomości przeszły na Skarb Państwa w sposób opisany w układzie indemnizacyjnym, 2. art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. w związku z art. 2 i art. 1 ust. 1 ustawy z 1968 r., poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że ustalenia właściwej komisji państwa - strony międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych, w sytuacji przyznania odszkodowania, nie są dla Ministra Finansów wiążące i jest on uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń, które byłyby z nimi sprzeczne, podczas gdy prawidłowa wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku odwrotnego, tzn. w sytuacji przyznania odszkodowania, ustalenia organu zagranicznego są dla Ministra Finansów wiążące, co oznacza brak uprawnień Ministra Finansów do czynienia samodzielnych ustaleń sprzecznych z ustaleniami właściwej komisji państwa - strony układu indemnizacyjnego, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 2 oraz art. 1 ust. 1 ustawy z 1968 r., poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że dla podjęcia decyzji w trybie ustawy z 1968 r. Minister Finansów jest zobowiązany do poczynienia samodzielnych ustaleń faktycznych w zakresie pozyskania oraz przyporządkowania historycznych oznaczeń adresowych, geodezyjnych, hipotecznych i wieczystoksięgowych nieruchomości oznaczeniom współczesnym, podczas gdy prawidłowa wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że z uwagi na charakter prawny decyzji podejmowanej w trybie ustawy z 1968 r. (decyzja deklaratoryjna), pozyskiwanie tego typu informacji i danych w sposób oczywisty wykracza poza zakres ustawowych zadań Ministra Finansów, wynikających z tych przepisów. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1–6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna została rozpoznana na rozprawie. W rozpoznawanej sprawie powołano się na obydwie podstawy kasacyjne z art. 174 p.p.s.a. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni wiążą się z podnoszonymi w skardze kasacyjnej (środku odwoławczym) zarzutami naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty podstawowego zagadnienia w niniejszej sprawie, tj. do poprawności dokonanej przez Sąd wojewódzki instancji wykładni i zastosowania prawa materialnego. Podstawowymi zagadnieniami spornymi w rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawie, wokół których skupiają się zasadniczo zarzuty skargi kasacyjnej są zakres uprawnień (kompetencji) przysługujących Ministrowi Finansów w zakresie samodzielnego ustalania w toku postępowania administracyjnego stanu prawno–faktycznego załatwianej sprawy administracyjnej oraz następnie kształtowania treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji administracyjnej z dnia 28 marca 2018 r. nr PR4.6400.78.2017.3.LVG, wydanej na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz. U. Nr 12, poz. 65), dalej ustawa. W związku z powyższym należy stwierdzić, że zgodnie z art. 2 ustawy wpis do księgi wieczystej Skarbu Państwa jako właściciela nieruchomości lub uprawnionego do korzystania z wieczystego użytkowania albo z ograniczonego prawa rzeczowego następuje na podstawie decyzji administracyjnej Ministra Finansów, stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości lub prawa na podstawie międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych. Stosownie zaś do art. 5 ust. 2 ustawy, ustawę stosuje się również do nieruchomości oraz praw, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa na podstawie międzynarodowych umów o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych, zawartych przed ogłoszeniem ustawy. Z powyższego wynika zatem, że decyzja Ministra Finansów ma charakter związany, co oznacza, że organ musi wydać ten indywidualny akt administracyjny, jeżeli zachodzą warunki sprecyzowane przez przepisy ustawy. Decyzja ta ma jednocześnie charakter deklaratoryjny, potwierdzający skutki prawne powstałe z mocy samego prawa (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2022 r. sygn. I OSK 1453/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, co również wynika z dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustalenia organu francuskiego – Komisji ds. Podziału Odszkodowań za Polskie Działania Nacjonalizujące – zawarte w ostatecznym orzeczeniu tego organu, pozostającym w obiegu prawnym, nie podlegają kontroli i weryfikacji Ministra Finansów. Powyższe w pełni dotyczy spornej decyzji Ministra Finansów z dnia 28 marca 2018 r. nr PR4.6400.78.2017.3.LVG, w której stwierdził przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału 10,46875 % w prawie własności nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], hip. Nr 2162, w tym w tej części uprawnień dotyczących ustanowienia praw rzeczowych, o których mowa w dekrecie z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.), której dawnym właścicielem była [...], z domu [...] (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2012r., sygn. akt I OSK 595/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). To bowiem na podstawie zawartego Układu na organie państwa obcego – Komisji ds. Podziału Odszkodowań za Polskie Działania Nacjonalizujące – spoczywał obowiązek gromadzenia odpowiednich wniosków, dokonywania ich odpowiedniej oceny zarówno pod względem formalnym, jak i prawnym oraz zakończenie takiego postępowania wydaniem odpowiedniego aktu. Decydujące znaczenie ma zatem fakt, czy to państwo obce uznało osobę zgłaszającą w trybie Układu roszczenia za swojego obywatela oraz przyznało mu odszkodowanie. Dostrzegł ten problem Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 października 2010 r., sygn. akt V CSK 3/10, w którym wyraził pogląd, że organ władz polskich nie jest uprawniony do kwestionowania ustaleń takiej komisji i do dokonywania samodzielnych, własnych ustaleń, które byłyby z nimi sprzeczne. Mają one więc dla Ministra Finansów charakter wiążący (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1132/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl; zob.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2009r., sygn. akt V CSK 458/08). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 826/07, stwierdził, że sąd administracyjny nie jest właściwy do wyprowadzenia konsekwencji prawnych w razie, gdyby wnioskodawczyni wprowadziła w błąd strony układ (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 826/07, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). W zaskarżonym orzeczeniu Sąd wojewódzki stwierdził w szczególności, że w ocenie Sądu I instancji fakt przyznania poprzedniczce prawnej skarżącej odszkodowania za określone mienie dowodzi, że wnioskodawczyni udowodniła przed organami francuskimi istnienie przesłanek wynikających z zawartego Układu, w tym zarówno kwestie obywatelstwa, jak i swoich praw do nieruchomości. Sprawy te nie mogą być obecnie przedmiotem samodzielnych ustaleń Ministra Finansów w sprawie kończącej się decyzją podejmowaną na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. Zaskarżony wyrok, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie zakwestionował ustaleń Komisji oraz istotnego znaczenia wypłaconego odszkodowania dla wydania przedmiotowej decyzji przez Ministra Finansów, pomimo, że niektóre treści zawarte w jego uzasadnieniu – co wynika w szczególności z zarzutów skargi kasacyjnej – nie są zawsze spójne (koherentne), jednak pozostaje to bez wpływu na wynik sprawy, gdyż ostatecznie wyrok Sądu wojewódzkiego odpowiada prawu. Orzeczenie Sądu I instancji, w tym w szczególności jego uzasadnienie zawiera wszelkie niezbędne elementy i to w stopniu umożliwiającym realizację sądowoadministracyjnej kontroli instancyjnej, tym samym brak jest podstaw do uznania zarzutu środka odwoławczego wskazującego na naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – z uwagi na doniosłe następstwa pozytywnej decyzji Ministra Finansów w postaci potwierdzenia wystąpienia skutku prawnego w postaci nabycia przez Skarb Państwa przedmiotowego udziału w prawie własności nieruchomości – niewystarczające jest, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, oparcie rozstrzygnięcia Ministra Finansów ulokowanego w decyzji administracyjnej na nieprecyzyjnych danych dotyczących oznaczenia nieruchomości poprzez użycie jedynie adresu oraz dawnego oznaczenia nieruchomości. Powyższe dane (informacje) nie pozwalają w sposób jednoznaczny na zidentyfikowanie nieruchomości, której dotyczy decyzja administracyjna, gdyż nie zawarto w tym indywidualnym akcie administracyjnym aktualnych danych (informacji) odnoszących się do "jej oznaczenia w księdze wieczystej". Taki sposób uformowania rozstrzygnięcia (sentencji) zawartego w spornej decyzji Ministra Finansów, zdaniem Sądu odwoławczego, świadczy o określeniu przedmiotu postępowania niezgodnie z wymogami wynikającymi zwłaszcza z art. 107 § 2 kpa w zw. z § 2 ust. 1 zd. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 maja 1968 r. w sprawie trybu dokonywania w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz. U. Nr 17, poz. 109), gdzie normodawca wprost wymaga " (...) jej oznaczenia w księdze wieczystej. (...)". Kwestii tej nie wyjaśnia również uzasadnienie decyzji zaskarżonej do Sądu I instancji bowiem nie wskazuje w swej treści oznaczenia przedmiotowej nieruchomości w księdze wieczystej. Zgodnie z § 2 ust. 1 zdanie pierwsze w/w rozporządzenia wykonawczego do ustawy, decyzja, o której mowa w § 1, dotycząca nieruchomości powinna zawierać imię i nazwisko (nazwę) dotychczasowego właściciela, miejsce położenia nieruchomości ze wskazaniem w miarę możliwości ulicy i numeru nieruchomości, jak również jej oznaczenia w księdze wieczystej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, użyte w redakcji cytowanego powyżej przepisu sformułowanie "w miarę możliwości" odnosić należy jedynie do tych elementów, które obrazują położenie (lokalizację) nieruchomości, tj. danych adresowych (ulicy, numeru nieruchomości). Nie mają one bowiem zasadniczego znaczenia przy identyfikowaniu nieruchomości. Tymczasem wydawana na gruncie przepisów ustawy sporna decyzja Ministra Finansów, skoro miała stanowić podstawę ujawnienia w księdze wieczystej udziału 10,46875 % Skarbu Państwa w prawie własności nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], winna tę nieruchomość w sposób jednoznaczny określać (por. E. Gniewek, Księgi wieczyste. Komentarz, Warszawa 2018, s. 591 i nast.). Jak zasadnie wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych, mające zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zastosowanie w realiach niniejszej sprawy, w szczególności numer działki jest desygnatem konkretnej powierzchni gruntu – nieruchomości z wszelkimi tego konsekwencjami wynikającymi z przepisów prawa. Funkcjonuje on w obrocie prawnym jako nazwa własna, określająca konkretną wielkość i ukształtowanie terenu z czym wiążą się konkretne prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1747/17, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wiadomo treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji administracyjnej nie można domniemywać. Zdaniem Sądu odwoławczego rozstrzygnięcie decyzji administracyjnej musi być sformułowane w sposób na tyle precyzyjny, aby możliwe było następnie jej właściwe wykonanie. Istotnym jest także aby prawidłowość indywidualnego aktu administracyjnego nie rodziła ewentualnych, jakichkolwiek wątpliwości z punktu widzenia jego legalności. Przenosząc powyższe w realia rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że tylko brak – w decyzji administracyjnej Ministra Finansów – oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej skutkuje tym, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa w związku z art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych, co uzasadniało ich uchylenie. Wobec powyższego uznać należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem. Z powołanych względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.