I OSK 3138/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Miasta Krakowa wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie ze skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Krakowa wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 861/14 w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta Krakowa wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia postanawia: oddalić wniosek.

Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Prezydenta Miasta Krakowa wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł Prezydent Miasta Krakowa wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 listopada 2016 r. zawiesił postępowanie w sprawie do czasu zgłoszenia się lub wskazania następców prawnych zmarłego w dniu 4 listopada 2014 r. uczestnika postępowania M. K. oraz zmarłej w dniu 29 września 2013 r. uczestniczki postępowania A. S. W dniu 25 stycznia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie w związku ze wskazaniem następców prawnych po zmarłych uczestnikach postępowania. Następnie zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2022 r. Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego zawiadomił strony postępowania, że sprawa została skierowana na postawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) na posiedzenie niejawne celem rozpoznania skargi kasacyjnej. Ponadto poinformowano, że każda ze stron ma prawo, w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, do pisemnego dodatkowego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w granicach zarzutów złożonej skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na powyższe Prezydent Miasta Krakowa wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej podtrzymał stanowisko w sprawie, wnosząc tytułem uzupełnienia o zawieszenie niniejszego postępowania, zgodnie z dyspozycją art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w dniu 19 czerwca 2015 r. skarżący kasacyjnie wystąpił do Ministra Infrastruktury i Rozwoju ze skargą o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] uchylającą decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 1999 r. nr [...] sprostowaną postanowieniem z dnia [...] stycznia 2000 r. Wnioskodawca podkreślił, że postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. Minister wznowił postępowanie. Wobec braku informacji dotyczącej etapu postępowania prowadzonego w sprawie o wznowienie wyżej wymienionego postępowania, strona wystąpiła do właściwego Ministra z prośbą o przekazanie bieżącej informacji w sprawie. Zapytanie to do dnia sformułowania pismo co prawda pozostaje bez odpowiedzi, niemniej jednak z uwagi na brak dalszych informacji w sprawie, należy założyć, że postępowanie wywołane skargą o wznowienie postępowania pozostaje w toku. W ocenie Prezydenta Miasta Krakowa wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej w sprawie nie ma zastosowania zakaz dwutorowości postępowania wynikający z art. 56 P.p.s.a., bowiem skarga o wznowienie postępowania administracyjnego została złożona w dniu 19 czerwca 2015 r., a skarga kasacyjna strony skarżącej w dniu 17 września 2014 r. Niemniej jednak, w ocenie strony, ustalony w sprawie stan faktyczny spełnia przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu przewidzianego w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: badając zasadność przedmiotowego wniosku o zawieszenie postępowania należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na wzajemną relację administracyjnego postępowania nadzwyczajnego (postępowania wznowieniowego) i postępowania sądowoadministracyjnego, w którym badana jest zgodność z prawem decyzji, której to nadzwyczajne postępowanie administracyjne dotyczy. Podstawowym przepisem procedury sądowoadministracyjnej regulującym tę kwestię jest art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", zgodnie z którym w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Zawieszenie to jest obligatoryjne i następuje z urzędu (art. 124 § 1 pkt 6 P.p.s.a.). Jednakże z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, gdyż wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, na który powołuje się strona, został złożony już po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji. Zatem na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego brak jest podstaw do zawieszenia postępowania na zasadzie art. 124 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W sprawie nie występuje również żadna z przesłanek zawieszenia postępowania wymieniona w art. 125 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 125 § 1 P.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Treść powołanego przepisu wskazuje na konieczność wystąpienia pomiędzy toczącym się postępowaniem sądowoadministracyjnym, a innym postępowaniem ścisłego związku (kwestia prejudycjalna), polegającego na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Ponadto, posłużenie się w ww. przepisie sformułowaniem "sąd może" świadczy o tym, że decyzja w tym przedmiocie została pozostawiona uznaniu sądu. Obowiązkiem sądu jest zatem zbadanie, czy w sprawie zachodzą przesłanki wskazane w niniejszym przepisie oraz czy wstrzymanie biegu sprawy z uwagi na te okoliczności jest celowe. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Powyższe okoliczności sąd podejmujący rozstrzygnięcie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. powinien oceniać w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, co ma niebagatelne znaczenie w świetle konstytucyjnego nakazu rozpoznawania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) oraz zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego (art. 7 P.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie warunki te nie zostały spełnione. Stosownie do twierdzeń skarżącego kasacyjnie, podstawą zawieszenia postępowania kasacyjnego jest okoliczność, że postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 2002 r. Należy jednak zauważyć, że rozstrzygnięcie sprawy ze skargi kasacyjnej nie zależy od wyniku toczącego się postępowania administracyjnego. Jak wskazano we wcześniejszych rozważaniach, tylko sytuacja przewidziana w art. 56 P.p.s.a., to jest w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu wznowienia postępowania, uzasadniałaby wniosek o zawieszenie postępowania sądowego a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Strona dysponuje uprawnieniem do dokonania weryfikacji wydanych w toku postępowania administracyjnego rozstrzygnięć w postępowaniu sądowym oraz nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym, które de facto mają charakter konkurencyjny. W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie wcześniej skorzystał z pierwszej z wymienionych możliwości, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i brak jest podstaw, aby w sytuacji, gdy Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje prawidłowość wyroku Sądu I instancji wydanego w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji, zawieszać toczące się przed nim postępowanie sądowe. Z tych też przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 i art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a.