I OSK 3115/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 1223/22 w sprawie ze skargi E.B. i A.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2022 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 22 listopada 2022 roku sygn. akt I SA/Wa 1223/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E.B. i A.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. A.C. zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji w całości zarzucając mu: 1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez Kolegium przepisów postępowania tj. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 8 k.p.a. w zw. z art. 26 ust. 1 lit. a i lit. b i ust. 2, art. 30 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 28 ust. 2 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnem w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez: a) niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że naruszeniami mającymi istotny wpływ na wynik sprawy, były działania organu w zakresie postępowania dowodowego, poprzez zaniechanie w wykazaniu lub w ogóle w próbie rozważenia, czy w sprawie doszło do spełnienia przesłanki ogłoszenia (lub doręczenia) decyzji Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] września 1957 r., znak: [...]; b) niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że naruszeniami mającymi istotny wpływ na wynik sprawy, był brak przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego w zakresie rzekomego istnienia przesłanki wynikającej z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. poz. 1491, dalej: ustawa) dotyczącej doręczenia lub ogłoszenia decyzji Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] września 1957 r., znak: [...]; c) niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że naruszeniami mającymi istotny wpływ na wynik sprawy, było dokonanie jednostronnej, nieobiektywnej, bez podstawy faktycznej i dowolnej analizy dotyczącej istnienia ustawowych przesłanek umożliwiających ustalenie umorzenia postępowania z mocy prawa; d) niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że naruszeniami mającymi istotny wpływ na wynik sprawy, było niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i skupienie się jedynie na wykazywaniu przesłanek negatywnych, nie zaś prawdy obiektywnej polegające na pominięciu przez SKO i Sąd I instancji tego, że: - potwierdzenie prawomocności, o którym wspomina Sąd I instancji (vide k. 11 akt własnościowych) występuje z nieczytelnym podpisem, - na egzemplarzu orzeczenia z 1957 r. widnieje nieczytelna wzmianka z nieczytelną treścią i nieczytelną parafą (vide k. 4 akt własnościowych) oraz brak jest pełnego rozdzielnika; - nie jest wiadome gdzie i kiedy orzeczenie z 1957 r. zostało wywieszone; - nie mogło dojść do doręczenia decyzji (stąd zastosowano art. 26 rozporządzenia Prezydenta), a nadto stosownie do treści art. 26 ust. 1 lit. a i b umieszczenia decyzji z 1957 r. na drzwiach mieszkania właścicieli L. - skoro organ w ogóle nie operował prawidłowym adresem dawnych właścicieli; e) niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd I instancji wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, a to poprzez zupełnie dowolne przyjęcie, że najpóźniej z dniem 24 sierpnia 1960 r. decyzja Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] września 1957 r. została ogłoszona, skoro dla spełnienia czynności z art. 26 ust. 1 lit. a i b rozporządzenia Prezydenta wymagane było pozostawienia orzeczenia złożonego w urzędzie gminnym (magistracie) lub pocztowym przez 30 dni (art. 28 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta), zatem nieznany dzień ogłoszenia w niniejszej sprawie nie może być jednoznaczny z dniem prawomocności, a nadto o rzekomym ogłoszeniu nie może świadczyć dołączenie odpisu przedmiotowej decyzji do wniosku do sądu wieczystoksięgowego o wpisanie tytułu własności nieruchomości; a wszystkie te naruszenia w konsekwencji skutkowały pominięciem przez Sąd I instancji faktu, że nie zostały ustalone przesłanki zezwalające na umorzenie postępowania, co dalej w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi wskutek niedostrzeżenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że Kolegium niewłaściwie przyjęło, że orzeczenie Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] września 1957 r., znak: [...] zostało skutecznie i prawidłowo ogłoszone - doręczone i to w sytuacji rażącego naruszenia przez SKO przepisów postępowania administracyjnego; 2. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku co do okoliczności podniesionych przez skarżących, a dotyczących niezaistnienia ustawowych przesłanek w postaci doręczenia lub ogłoszenia decyzji z 1957 r., braku prawidłowego odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a co najważniejsze poprzez poruszanie się przez WSA w Warszawie w sferze domysłów oraz zaprzeczanie w uzasadnieniu własnym twierdzeniom, przez co brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku logicznego toku rozumowania i nie sposób stwierdzić, czy na etapie postępowania przed Sądem a quo rzeczywiście doszło do prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem; 3. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: art. 2 ust. 2 ustawy - poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] września 1957 r., znak: [...] zostało wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, w sytuacji gdy z zebranych w sprawie dowodów nie wynika w sposób niebudzący wątpliwości czy i kiedy decyzja Prezydium Rady Narodowej z 1957 r. została ogłoszona, z pewnością zaś nie można wprost przyjąć, by do jej ogłoszenia doszło najpóźniej z dniem 24 sierpnia 1960 r. i nie ma również pewności czy doszło do jej doręczenia, skoro organ nie operował prawidłowym adresem dawnych właścicieli, zatem nie spełniono warunku doręczenia decyzji lub doręczenia decyzji przez ogłoszenie (doręczenia zastępczego) i nie spełniono warunku jej prawidłowego ogłoszenia. Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniesiono: 1. na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uwzględnienie niniejszej skargi kasacyjnej w całości i uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości wraz z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji; 2. ewentualnie w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, stosownie do art. 188 p.p.s.a., o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny; 3. na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlegała uwzględnieniu. Przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej przypomnieć należy istotę sprawy zawisłej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wnioskiem z 15 maja 2019 r. T.S., E.B., A.C., T.L. i M.L., powołując się na następstwo prawne po dawnych właścicielach nieruchomości (szczegółowo przedstawione przez Kolegium w zaskarżonej decyzji), zwrócili się o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z [...] września 1957 r. nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] nr hip. [...]. Postanowieniem z [...] maja 2021 r. Kolegium zawiesiło postępowanie do czasu ustalenia następstwa prawnego po L.L. oraz po M.G. Wyrokiem z dnia 15 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 1513/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na to postanowienie. Decyzją z [...] marca 2022 r. Kolegium działając na podstawie art. 97 § 2 k.p.a. podjęło z urzędu zawieszone postępowanie oraz na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej stwierdziło, że postępowanie uległo umorzeniu z mocy prawa. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w dniu 20 maja 2019 r. zostało wszczęte postępowanie o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z [...] września 1957 r. Kolegium wskazało jednocześnie, że w dniu 16 września 2021 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. , która w art. 2 ust. 2 stanowi, że postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa. W związku z tym Kolegium stwierdziło, że orzeczenie Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy zostało ogłoszone pomiędzy datą jego wydania (tj. [...] września 1957 r.), a datą złożenia wniosku z 28 lipca 1959 r. do Sądu Powiatowego dla Warszawy Pragi o wpisanie do księgi wieczystej tytułu własności do przedmiotowej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Do wniosku załączony został odpis orzeczenia. Wzmianka o ogłoszeniu znajduje się również na samym egzemplarzu orzeczenia. Z kolei odpis orzeczenia zawiera potwierdzenie prawomocności z 24 sierpnia 1960 r. i odpis ten został załączony do ponownego wniosku do sądu wieczystoksięgowego o wpisanie tytułu własności przedmiotowej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Zatem, w ocenie Kolegium, najpóźniej z dniem 24 sierpnia 1960 r. orzeczenie należy uznać za ogłoszone. W związku z powyższym Kolegium uznało, że postępowanie o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia zostało wszczęte po upływie 30 lat. Na decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli E.B. i A.C. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części; zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko oraz nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że zaskarżona decyzja Kolegium nie narusza obowiązującego prawa, podzielając tym samym podzielił stanowisko organu w wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej zawartych w pkt 1 i 3 petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy k.p.a. w brzmieniu nadanym ustawą (ust. 1). Postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa (ust. 2). Oznacza to, że wobec upływu trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia kwestionowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji, do dnia złożenia wniosku wszczynającego to postępowanie, zaistniała podstawa do jego obligatoryjnego umorzenia. Z chwilą bowiem wejścia w życie ustawy zmieniającej, czyli 16 września 2021 r., organy administracji utraciły możliwość merytorycznej oceny takiej decyzji, a prowadzone w tym przedmiocie postępowania podlegały umorzeniu z mocy ustawy. Wskazać należy, że art. 156 § 2 k.p.a. (w brzmieniu przed nowelizacją) stanowił, że nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Jeżeli natomiast decyzja była dotknięta pozostałymi – niewymienionymi w tym przepisie wadami, a więc wadami z pkt 2, 5 i 6 art. 156 § 1 k.p.a. – nie istniała żadna granica czasowa uniemożliwiająca stwierdzenie nieważności decyzji. W tym stanie prawnym Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13, zasygnalizował potrzebę stabilizacji stanu prawnego ukształtowanego decyzjami ostatecznymi i utrwalenia praw nabytych z takich decyzji, podnosząc, że pozostaje to w interesie porządku publicznego. Nowelizacja k.p.a. dokonana przepisami ustawy, jak wynika z jej uzasadnienia, miała na celu dostosowanie systemu prawa do wyżej powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, w którym stwierdzono niezgodność art. 156 § 2 k.p.a. z Konstytucją RP. Z treści powołanego wyroku wynika, że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Trybunał przypomniał, że możliwość stwierdzenia nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady poszanowania trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Jednocześnie podniósł, że brak wyłączenia dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z przyczyny (wady) określonej w art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., po znacznym upływie czasu, skutkuje destabilizacją porządku prawnego. W tym kontekście Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że ustawodawca określając przesłanki stwierdzania nieważności decyzji oraz zakres ich zastosowania, powinien brać pod uwagę wszystkie zasady mieszczące się w klauzuli państwa prawnego, przewidzianej w art. 2 Konstytucji RP, a odstępstwa od zasady trwałości decyzji ostatecznej (do których trzeba zaliczyć możliwość stwierdzenia nieważności decyzji) nie powinny naruszać wynikających z art. 2 Konstytucji RP zasad bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Trybunał stwierdził, że ustawodawca ma obowiązek kształtowania regulacji prawnych, które będą sprzyjały wygaszaniu - wraz z upływem czasu - stanu niepewności, przy jednoczesnym ustanowieniu odpowiednich granic dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji. Ustawodawca nie powinien bowiem z jednej strony stanowić o trwałości decyzji z uwagi na jej ostateczność, a z drugiej strony przewidywać, nieograniczoną terminem, możliwość wzruszania decyzji. Te właśnie przyczyny stały się podstawą przyjętej przez ustawodawcę regulacji, którą w art. 158 § 3 k.p.a. wprowadzono cezurę czasową uniemożliwiającą wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, jeżeli od jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło trzydzieści lat. Zaakcentować w tym miejscu należy, że dla wydania decyzji w trybie art. 2 ust. 2 ustawy istotne jest ustalenie, że upłynęło trzydzieści lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Wskazania wymaga, że z art. 2 ust. 2 ustawy, jasno wynika, że obliczenia cenzusu upływu 30 lat dokonuje się "od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia". Powyższa redakcja opisywanej normy nie formułuje nakazu potwierdzenia przez organ administracji faktu doręczenia aktu każdej ze stron postępowania. Istotny i wystarczający jest bowiem sam fakt wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego. Za cel doręczenia uznać w tym kontekście należy zakomunikowanie (przekazanie) stronom treści rozstrzygnięcia, którego podjęcie następuje w chwili złożenia na projekcie aktu podpisu osoby uprawnionej. Taką właśnie koncepcję, opartą na włączeniu decyzji/postanowienia/orzeczenia do obrotu prawnego, wyraża przywołana regulacja ustawy. Prawodawca, konstruując ww. przepis, nie wymaga bowiem "skutecznego" doręczenia aktu stronie/czy stronom postępowania, nie określa też przesłanki "prawidłowego" ogłoszenia decyzji (postanowienia) - wskazuje jedynie na sam fakt ujawnienia na zewnątrz woli organu, dokonywany właśnie w formie jego doręczenia, czy ogłoszenia. Nie należy tym samym wykładni art. 2 ust. 2 ustawy wiązać z "prawidłowym" – zgodnym z obowiązującymi w dacie wydania decyzji przepisami – doręczenia aktu wszystkim stronom, a z samym dokonaniem ujawnienia jego treści "na zewnątrz" - powodującego włączenie decyzji do obrotu. Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że wejść do obrotu i wywołać skutki prawne może również decyzja doręczona wadliwie (z naruszeniem przepisów o doręczeniach, z pominięciem niektórych stron, czy pełnomocników), a nadto również akt doręczony jedynie "do wiadomości". Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę w pełni aprobuje i przyjmuje argumentację w powyższym zakresie, wyrażoną m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 453/08; z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2259/12; z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 718/12; z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 718/12; z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II GSK 4055/16; z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt II GSK 1103/22; czy z dnia 13 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 2652/20 (źródło CBOSA). Trzeba mieć na uwadze, że ustawa nowelizująca, a zwłaszcza art. 2 ust. 2 tej ustawy, nie zawiera przepisów, które wprowadzałyby jakiekolwiek ograniczenia w postępowaniu dowodowym prowadzonym w kierunku ustalenia faktu i daty doręczenia lub ogłoszenia kontrolowanego w trybie nieważnościowym orzeczenia. Oczywiście najbardziej predystynowanym dowodem do stwierdzenia ww. faktów jest wskazanie na treść zwrotnego dowodu doręczenia stronom postępowania takiej decyzji. Tym niemniej, w przypadku jego braku, okoliczności te organ może a nawet winien ustalić przy pomocy innych dowodów (pośrednich) czemu z reguły winno towarzyszyć przeprowadzenie logicznego wnioskowania. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że orzeczenie z dnia [...] września 1957 r. zostało ogłoszone poprzez obwieszczenie Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy (karta 8 akt własnościowych). Jak trafnie zauważył organ I instancji, na ogłoszeniu brak jest daty, w której uznano decyzję za doręczoną. Jednakże za datę, w której decyzja weszła do obrotu prawnego można uznać dzień 24 sierpnia 1960 r., w którym to dniu stwierdzono prawomocność przedmiotowego orzeczenia. Z tego też względu należy uznać, że od wejścia w życie zaskarżonej decyzji do dnia 20 maja 2019 r., tj. do dnia złożenia wniosku o stwierdzenie jej nieważności, upłynęło ponad 30 lat. Z tych powodów zarzuty kasacyjne wskazane w punktach 1 i 3 petitum skargi kasacyjnej nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W związku z powyższym na uzasadnienie nie zasługują również zarzuty z punktu 2 petitum skargi kasacyjnej. Wskazać należy, że żaden z tych przepisów nie pozwala na skuteczne podważenie oceny stanu faktycznego i prawnego dokonanego przez Sąd I instancji, co, wskazując na powyższe przepisy, zarzucał skarżący kasacyjnie. Art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy uzasadnienia wyroku i wskazuje, że uzasadnienie winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie te elementy zostały zawarte w uzasadnieniu Sądu I instancji. Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że spełnia ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a dostatecznie zwięźle przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie Sąd I instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Sąd I instancji nie jest również obowiązany szczegółowo odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji w jego ocenie niemających istotnego znaczenia w sprawie (por. wyroki NSA z: 8 kwietnia 2008 r. II FSK 1965/06 i z 19 stycznia 2012 r. I OSK 62/11, aprobowane przez M. Jagielską, J. Jagielskiego, R. Stankiewicza, M. Grzywacza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2021, s. 746, nb 22). Z kolei, zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. byłby skuteczny wtedy, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi nie zauważając na przykład naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można jednak kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym i faktycznym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. Z uzasadnienia zarzutu skargi kasacyjnej w tym zakresie nie wynika aby taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Nie zasługuje na uzasadnienie również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., albowiem jest to przepis wynikowy. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Prawidłowo zatem, w badanej sprawie Sąd I instancji, nie stwierdziwszy naruszenia prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Mając na uwadze powyższe względy, skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.