I OSK 3086/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 208/14 w sprawie ze skargi Z.P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 grudnia 2013 r. nr [..] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o zmianę daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 208/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z.P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 grudnia 2013 r. nr [..]w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o zmianę daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Minister Obrony Narodowej decyzją nr [..]z dnia 5 grudnia 2013 r. wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z pkt 1 ppkt 1 lit. h upoważnienia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 sierpnia 2011 r. (Dz. Urz. MON Nr 17, poz. 256), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [..]z dnia 17 października 2013 r., którą odmówiono Z.P. uwzględnienia wniosku o zmianę daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej rozkazem personalnym z dnia 12 grudnia 2011 r. nr 2364 (punkt 5), z dniem 30 czerwca 2012 r. zwolnił skarżącego mjr Z.P. z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, a wymieniony rozkaz personalny doręczono oficerowi w dniu 16 grudnia 2011 r. Po rozpatrzeniu odwołania, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia 14 marca 2012 r. nr [..], utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej dnia zwolnienia i decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 17 kwietnia 2012 r. W tej sytuacji komendant 109 Szpitala Wojskowego z Polikliniką w Szczecinie rozkazem dziennym z dnia 18 września 2012 r. nr 126/2012, skreślił skarżącego z dniem 30 czerwca 2012 r. z ewidencji jednostki wojskowej, wskazując jako podstawę zwolnienia niewyznaczenie na stanowisko służbowe na kolejną kadencję i wymienionym rozkazem dziennym potwierdził ponadto wydanie skierowania do Wojskowej Komendy Uzupełnień Warszawa-Śródmieście. Pismem z dnia 26 września 2012 r. zatytułowanym "odwołanie", skarżący wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z żądaniem wydania "decyzji, która będzie uwzględniała faktyczną datę rozliczenia się z Oddziałem Gospodarczym", wskazując że czynności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej (rozliczenie materiałowo – finansowe ze służbą mundurową jednostki wojskowej) zakończyły się w dniu 19 września 2012 r. Wezwany w trybie przewidzianym w art. 64 § 2 k.p.a. do sprecyzowania żądania, skarżący pismem z dnia 12 listopada 2012 r. raz jeszcze podał, że żąda zmiany daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej "uwzględniającą faktyczną datę przeniesienia do rezerwy czyli 19 września 2012 r. i wydania decyzji w tej sprawie" stwierdzając, że faktycznie rozliczenie z zawodowej służby wojskowej, nie z jego winy, nastąpiło w tym właśnie dniu. Wobec powyższego Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej postanowieniem z dnia 6 grudnia 2012 r. nr [..], działając na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji dotyczącej zmiany daty zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z treścią art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.), zwolnienie żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję następuje po sześciu miesiącach od upływu kadencji, w ostatnim dniu miesiąca. Przepis ten ustanawia zatem ustawowy termin zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, co oznacza, że zwolnienie żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, następuje najpóźniej w tym terminie. W rozpoznawanej sprawie terminem ustawowym zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej był dzień 30 czerwca 2012 r. (okres kadencji na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym upływał dniem 31 grudnia 2011 r.), zatem brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji w sprawie zmiany ustawowego terminu zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej i tym samym wszczęcie postępowania w tej sprawie jest niedopuszczalne. Z tego mianowicie powodu, że z treści art. 61a § 1 k.p.a. wynika, iż gdy z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W zażaleniu z dnia 17 grudnia 2012 r. do Ministra Obrony Narodowej, skarżący powtórzył swoje zarzuty zawarte już we wniosku z dnia 26 września 2012 r., sprecyzowanym pismem z dnia 12 listopada 2012 r. Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia 12 lutego 2013 r. nr [..], mając za podstawę art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu powołał się na wskazany już wyżej stan faktyczny i przedstawił te same argumenty, co organ pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 709/13 uchylił postanowienie Ministra Obrony Narodowej nr [..]z dnia 12 lutego 2013 r. oraz utrzymane w nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 6 grudnia 2012 r. W ocenie Sądu, wydając formalne postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w trybie 61a § 1 k.p.a., organ badał równocześnie sprawę merytorycznie w oparciu o przesłanki zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby na podstawie art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.), przez co naruszył przepisy postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Sąd zlecił, by przy ponownym rozpatrywaniu żądania strony organ ustalił istnienie przesłanek podmiotowych i przedmiotowych odmowy wszczęcia postępowania. W przypadku stwierdzenia braku takich przesłanek, organ powinien rozpatrzyć sprawę merytorycznie. Wykonując wytyczne sądu, Dyrektor Departamentu kadr MON rozpatrzył merytorycznie wniosek oficera, który w istocie dotyczył wydania decyzji administracyjnej ustalającej nową datę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Uznając, iż nie jest możliwe ustalanie, czy też zmiana w postępowaniu administracyjnym daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, następującej – w przypadku niewyznaczenia na następną kadencję – po sześciu miesiącach od upływu kadencji, w ostatnim dniu miesiąca – organ decyzją nr [..]z dnia 17 października 2013 r. odmówił uwzględnienia wniosku Z.P. o zmianę daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Od powyższej decyzji Z.P. złożył odwołanie, w którym wniósł o zmianę daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej uwzględniającą faktyczną datę przeniesienia do rezerwy, tj. dzień 19 września 2012 r. W złożonym odwołaniu wskazał, że Dyrektor Departamentu Kadr MON wydając decyzję nr [..]nie wziął pod uwagę okoliczności które – nie z jego winy – doprowadziły do niezachowania ustawowego terminu zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej, tj. dnia 30 czerwca 2013 r. Okolicznościami tymi – zdaniem odwołującego się – były czynności związane z rozliczeniem materiałowo – finansowym ze służbą mundurową jednostki wojskowej, które nastąpiło dopiero w dniu 19 września 2012 r. Rozpoznając odwołanie Minister Obrony Narodowej nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia wskazał, iż z art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 z późn. zm.) wynika, że zwolnienie żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, następuje po sześciu miesiącach od upływu kadencji, w ostatnim dniu miesiąca. Okres ten może być skrócony na pisemny wniosek żołnierza. Przepis ten jest przepisem prawa materialnego, wskazującym maksymalny ustawowy termin zwolnienia z zawodowej służby wojskowej – poza przypadkami skrócenia tegoż okresu na wniosek żołnierza – co oznacza, że zwolnienie żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, następuje najpóźniej w tym terminie ustawowym. W niniejszej sprawie terminem ustawowym zwolnienia Z.P. z zawodowej służby wojskowej był dzień 30 czerwca 2012 r., bowiem okres kadencji na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym upłynął z dniem 31 grudnia 2011 r. Skarżący nie wnosił o zwolnienie z zawodowej służby wojskowej przed upływem tego terminu. Odnosząc się do zarzutów skarżącego wskazał, że żaden przepis prawa nie uzależnia skuteczności zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej od uprzedniego całkowitego rozliczenia się z jednostką wojskową, czy też oddziałem gospodarczym na którego zaopatrzeniu pozostawał. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z.P. wniósł o zmianę daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i w uzasadnieniu powołał się na te same zarzuty, co w odwołaniu, akcentując, że faktycznie zwolnienie go ze służby nastąpiło w dniu 19 września 2012 r a nie w dniu 30 czerwca 2012 r. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony narodowej wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 112 ust. 2 w zw. z art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierza można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na kolejną kadencję, zaś zwolnienie takiego żołnierza następuje po sześciu miesiącach od upływu kadencji, w ostatnim dniu miesiąca. Sześciomiesięczny okres, z upływem którego następuje zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej, jest terminem prawa materialnego, co powoduje, że mają do niego zastosowania przepisy art. 130 § 1 i 2 k.p.a. W przypadku niewyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, następuje zwolnienie z zawodowej służby wojskowej po sześciu miesiącach od upływu kadencji, w ostatnim dniu miesiąca. Skoro kadencja skarżącego na zajmowanym stanowisku upłynęła z dniem 31 grudnia 2011 r., to jego zwolnienie musiało nastąpić w dniu 30 czerwca 2012 r. Materialnoprawnego okresu sześciu miesięcy nie można "wydłużać" poprzez np. wniesienie środka odwoławczego. Może on co najwyżej – na wniosek żołnierza – ulec skróceniu. Sąd podkreślił, że skarżący nie wniósł o zwolnienie z zawodowej służby wojskowej przed upływem tego terminu. Zwolnienie Z.P. nastąpiło w dniu 30 czerwca 2012 r. tj. w ustawowym terminie, a podnoszone przez niego argumenty dotyczące nierozliczenia się ze służbą mundurową jednostki wojskowej nie miało żadnego wpływu na datę zwolnienia ze służby. Był to bowiem termin prawa materialnego i nawet jeżeli oficer nie rozliczyłby się przez następny rok kalendarzowy za służbą mundurową, uzbrojenia i elektroniki, inżynieryjno – saperską, finansową oraz jeszcze kilkoma innymi służbami – to i tak zwolnienie nastąpiłoby z dniem 30 czerwca 2012 r. Sąd podkreslił, że żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie uzależnia skuteczności zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej od uprzedniego całkowitego rozliczenia się z jednostką czy też oddziałem gospodarczym, na którego zaopatrzeniu pozostawał. Rozliczenie żołnierza jest tylko i wyłącznie czynnością ewidencyjno – techniczną , której brak dokonania może rodzić uprawnienie jednostki wojskowej do dochodzenia ewentualnych roszczeń na drodze postępowania cywilnego. Zdaniem Sądu I instancji, całkowicie bez znaczenia pozostaje fakt, że Z.P. rozliczył się ze służbą mundurową w dniu 19 września 2012 r. – jak również powody, z których rozliczenie nie nastąpiło we wcześniejszym terminie. Bez znaczenia jest również okoliczność – oraz przyczyny – niewykonania decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [..]z dnia 14 marca 2012 r. w części dotyczącej zmiany zaopatrzenia logistycznego i finansowego, na którym oficer miał pozostawać do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Niedokonanie zmiany jednostki wojskowej, na zaopatrzeniu której – do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej – miał pozostawać odwołujący nie spowodowało zmiany ustawowego terminu zwolnienia go z tej służby jak również nie spowodowało wadliwości przedmiotowej decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [..]. Odnosząc się natomiast do podnoszonych kwestii prostowania świadectwa służby oraz ewentualnego prawa do dodatku stałego z tytułu służby w warunkach szkodliwych dla zdrowia, Sąd I instancji wskazał, iż nie są one przedmiotem niniejszego postępowania jak również nie mają na nie wpływu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z.P., zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 133 § 1 P.p.s.a oraz art. 141 § 4 P.p.s.a poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i uznanie, że bez znaczenia dla postępowania jest okoliczność oraz przyczyny niewykonania ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [..]z dnia 14 marca 2012 r. uwzględniającej potrzeby Sił Zbrojnych, podczas gdy ww. decyzja weszła na trwałe do obrotu prawnego i pod względem formalnym powinna być podstawą zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej, a nie rozkaz personalny nr [..]Dyrektora Departamentu MON z dnia 12 grudnia 2011 r.; 2) art. 134 § 1 P.p.s.a oraz art. 106 § 3 P.p.s.a sprowadzające się do stwierdzenia, że Sąd I instancji nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granicę, mimo że w przedmiotowej sprawie powinien to uczynić, w szczególności do okoliczności wskazanych przez skarżącego, zwłaszcza w zakresie daty wydawanych rozkazów personalnych, decyzji, ich ostateczności bądź braku, daty doręczeń skarżącemu, a w konsekwencji ich wejścia do obrotu prawnego i skutków jakie wywołały, w tym niewykonania ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [..]z dnia 14 marca 2012 r., a także długotrwałych rozliczeń, czy wielokrotnego prostowania świadectwa służby skarżącego; 3) art. 141 § 4 P.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a w zw. z art. 112 ust. 2 w zw. z art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz uchylenie się od szczegółowej oceny i uzasadnienia decyzji uznaniowej. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych, jak też podstaw do odrzucenia skargi czy umorzenia postępowania przed Sądem I instancji w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkich sądów administracyjnych, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. W ramach wywiedzionej skargi kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji jedynie naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy wskazując na przepisy art. 106 § 3, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 112 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przed odniesieniem się do postawionych zarzutów należy zauważyć, że zwrot normatywny ,,mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy’’ zawarty w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. może być tylko naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Ponadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej decyzji( wyrok NSA z 13 stycznia 2015 roku, syg. akt II GSK 2084/13). Uchylenia zaskarżonego wyroku nie uzasadniały zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 106 § 3 i art. 141 § 4 P.p.s.a., które mają polegać na przyjęciu błędnego stanu faktycznego sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia, w szczególności poprzez uznanie, że bez znaczenia jest okoliczność oraz przyczyny niewykonania ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 marca 2012 r. nr [..]. Ponadto zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granicę, mimo, że w przedmiotowej sprawie powinien to uczynić, w szczególności do okoliczności wskazanych przez skarżącego. Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, że skarżący kasacyjnie nie precyzuje bliżej, ani w petitum skargi kasacyjnej, ani jej uzasadnieniu dlaczego wiąże przyjęcie przez WSA stanu faktycznego w sprawie z naruszeniem art. 133 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z powyższym przepisem – sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy (...). Podstawą orzekania jest więc materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku postępowania administracyjnego. Nadto Sąd bierze pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 P.p.s.a.) oraz dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny rozpoznaje sprawę na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (por. B. Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 317 - 318). WSA nie można skutecznie zarzucić naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a., ponieważ wydał wyrok na podstawie całości akt sprawy. Z kolei w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. – sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z 27 września 2011 r. I FSK 1241/10 (LEX nr 1068123), że art. 134 § 1 P.p.s.a. można naruszyć tylko wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego, bądź powoła w nim (tj. postępowaniu sądowym) dowody, które zostały przez Sąd I instancji pominięte, względnie gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w skardze kasacyjnej poza odmienną oceną okoliczności faktycznych sprawy, nie wskazano takich uchybień, które świadczyłyby o naruszeniu art. 134 § 1 P.p.s.a., gdyż rozstrzygnięcie WSA obejmuje granice sprawy ujętej całościowo. Kolejny zarzut dotyczy naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wobec takiej regulacji wskazać należy, że zarzut taki może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w powyższym przepisie, lub gdy nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku, choć sporządzone zostało w sposób syntetyczny, to jednak w pełni umożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd I instancji uzasadnił bowiem motywy podjętego rozstrzygnięcia w sposób logiczny i spójny z powołaniem się na właściwe podstawy prawne. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 112 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych należy w pierwszej kolejności wskazać, iż Sąd I instancji kontrolował prawidłowość decyzji o odmowie uwzględnienia wniosku skarżącego o zmianę daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Zwrócić należy uwagę, że art. 112 ust. 3 wojskowej ustawy pragmatycznej stanowi, iż zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje po sześciu miesiącach od upływu kadencji, w ostatnim dniu miesiąca. Okres ten może być skrócony na pisemny wniosek żołnierza. W powołanym przepisie ustawodawca zawarł termin prawa materialnego, co oznacza, iż jeżeli żołnierz nie wyrazi woli jego skrócenia, to zwolnienie ze służby może nastąpić jedynie w tym terminie. Skutek prawny zwolnienia ze służby na tej podstawie następuje z mocy prawa (ustawodawca wyraźnie użył określenia "następuje") po sześciu miesiącach od upływu kadencji, bez potrzeby dokonywania przez organ dodatkowych czynności prawnych. Oznacza to, iż organ wojskowy w decyzji o zwolnieniu wydanej wobec niewyznaczenia żołnierza na kolejną kadencję, nie musi nawet określać daty zwolnienia ze słuzby. Pogląd ten - w pełni podzielany przez Sąd orzekający w obecnym składzie - wyraził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 15 kwietnia 2002 r., sygn. akt II SA 610/02, stanowiąc, iż "przepisy pragmatyki wojskowej, w zakresie dotyczącym trybu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w związku z art. 130 § 3 pkt 2 Kpa, wyłączają stosowanie przepisów art. 130 § 1 i § 2 Kpa co do rozpoczęcia biegu terminu wypowiedzenia oraz jego zakończenia ze skutkiem w postaci zwolnienia ze służby (...). W tym zakresie przepisy pragmatyki stanowią lex specialis w stosunku do przepisów Kpa regulujących generalnie kwestie wykonalności decyzji administracyjnych". Skoro kadencja skarżącego na zajmowanym stanowisku upłynęła z dniem 31 grudnia 2011 r., to jego zwolnienie musiało nastąpić w dniu 30 czerwca 2012 r. Materialnoprawnego okresu sześciu miesięcy nie mogą "wydłużać" inne zdarzenia faktyczne. Może on co najwyżej - na wniosek żołnierza - ulec skróceniu. Zatem okoliczność, że skarżący rozliczył się ze służbą mundurową w dniu 19 września 2012 r., nie mogła mieć wpływu na datę zwolnienia skarżącego ze służby, która została ustalona w rozkazie personalnym z dnia 12 grudnia 2011 r. nr [..]. Odnosząc się natomiast do treści decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 marca 2012 r. nr [..]i jej wpływu na wynik niniejszej sprawy należy podkreślić przede wszystkim, iż decyzja ta była poddana kontroli sądowej w innym postępowaniu, które wykazało, że nie naruszała ona prawa. Ponadto zauważyć trzeba, że decyzją tą Minister Obrony Narodowej uchylił rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby w części dotyczącej pozostawienia żołnierza zawodowego na zaopatrzeniu logistycznym i finansowym w dotychczasowej jednostce wojskowej i jednocześnie ustalił dla skarżącego nową jednostkę wojskową, natomiast w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. Stwierdzić zatem należy, iż decyzja ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem nie zmieniła ona terminu zwolnienia skarżącego ze służby. Co prawda rację ma skarżący kasacyjnie, iż nie została ona wykonana, jednak okoliczność ta nie miała wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za nieuzasadnioną i na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. ----------------------- 12