I OSK 3078/23

Dnia 21 listopada 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) sędzia del. WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Syndyka masy upadłości T. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 1004/23 w sprawie ze skargi Syndyka masy upadłości T. J. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 marca 2023 r. nr DO.1.7614.502.2022.JS w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 sierpnia 2023 r. oddalił skargę Syndyka masy upadłości T. J. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 marca 2023 r. nr DO.1.7614.502.2022.JS w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Syndyk zaskarżając wyrok w całości, zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące oddaleniem skargi wobec uznania, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w sytuacji gdy zastosowanie winien znaleźć przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., skutkujący uwzględnieniem skargi i uchyleniem decyzji wydanych przez organy administracyjne z powodu naruszenia przepisów: 1) art. 7 i art. 77 § 1 i § 4 k.p.a., albowiem organy administracyjne prowadzące postępowanie stwierdziły zaistnienie wszystkich przesłanek stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości, pomimo iż nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było obowiązkiem organów oraz pomimo tego, że w sprawie zaniechano wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania decyzji niezgodnej z zasadą prawdy obiektywnej oraz wydania decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o charakterze wywłaszczeniowym mimo istnienia w sprawie faktów, które poddają w wątpliwość prawidłowość dokonanych ustaleń faktycznych, . 2) art. 8 i art. 80 k.p.a., albowiem organy administracyjne dokonały oceny spełnienia przesłanek kwestionowanej decyzji wyłącznie na podstawie twierdzeń wnioskodawcy (Powiatu P.), bez ich weryfikacji, pomimo zgłoszonych przez skarżącego wniosków dowodowych, co naruszyło zasady bezstronności i równego traktowania stron, a nadto ocena całokształtu materiału dowodowego została przez te organy przeprowadzona w sposób dowolny, z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do nieprawidłowego uznania, że wymagane przez dyspozycję przepisu art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, przesłanki nabycia prawa własności nieruchomości z mocy prawa przez Powiat P. zostały spełnione, a co dodatkowo podważyło zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej, 3) art. 75 § 1 i § 2 k.p.a., art. 76 § 3 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a., albowiem organy administracyjne przyznały walor dowodowy zgromadzonym w sprawie dokumentom, a w, szczególności: a) mapie zasadniczej sporządzonej przez geodetę uprawnionego wraz z oświadczeniem tego geodety wskazującego na stan zajęcia nieruchomości, w sytuacji gdy mapa została sporządzona w 2022 r. i nie precyzuje, aby dokumentowała ona stan na dzień 31 grudnia 1998 r., zaś oświadczenie geodety nie zawiera żadnego wyjaśnienia, na jakiej podstawie stwierdzono stan zajęcia działki na dzień 31 grudnia 1998 r., a ponadto w sytuacji gdy oświadczenie geodety nie jest ani oświadczeniem biegłego ani zeznaniem świadka złożonym w trybie art. 83 § 3 k.p.a. b) oświadczeniu Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg Publicznych w P. z 27 lipca 2015 r., w sytuacji gdy nie spełnia ono warunków do uznania go za oświadczenie w rozumieniu art. 75 § 2 k.p;a, tym bardziej że nie wyjaśniono, skąd składający oświadczenie miał wiadomości o stanie władania działką na dzień 31 grudnia 1998 r., . c) protokołowi zdawczo - odbiorczemu z 7 stycznia 1999 r., w sytuacji gdy dowodzi on jedynie przekazania Powiatowi drogi m.in. nr [...], ale nie dowodzi władania działką nr [...] przez podmiot publicznoprawny, d) oświadczeniu T. J., wyrażonemu w odwołaniu od decyzji Wojewody z 10 lipca 2019 r., w sytuacji gdy odnosi się ono jedynie do realizacji przewidzianego ustawą prawa wypłaty odszkodowania, ale nie dowodzi władania przez Powiat nieruchomością w związku z istnieniem drogi publicznej, a nadto w sytuacji gdy czynności prawne upadłego dotyczące mienia wchodzącego do masy upadłości są nieważne (art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe), . e) materiałom zdjęciowym, w sytuacji gdy nie potwierdzają one faktu zajęcia spornej działki przez istniejącą już wówczas drogę, a wręcz wskazują, iż niemożliwym było wykorzystanie działki pod drogę publiczną, podczas gdy zgromadzone dokumenty nie dowodziły zaistnienia przesłanek określonych w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, 4) art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. i art. 89 § 2 k.p.a., albowiem organy administracyjne zaniechały przeprowadzenia rozprawy, w sytuacji gdy zachodziła potrzeba wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków posiadających wiedzę na okoliczność faktycznego historycznego zagospodarowania nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], a także faktu zajętości działki pod drogę publiczną, 5) art. 76 § 3 k.p.a., albowiem organy administracyjne, a za nimi Sąd uznały, że podważenie dowodu z dokumentu urzędowego powinno nastąpić poprzez przedstawienie środka dowodowego o takiej samej mocy, wskazującego na przeciwny stan faktyczny, w sytuacji gdy dokument urzędowy może zostać podważony wszelkimi innymi dowodami, na podstawie których da się wyprowadzić wniosek o braku wiarygodności dokumentu urzędowego; 6) art. 84 § 1 k.p.a., albowiem organy administracyjne oparły swoje rozstrzygnięcie na dokumencie w postaci mapy zasadniczej sporządzonej przez geodetę uprawnionego, podczas gdy w postępowaniu administracyjnym ten geodeta nie pełnił funkcji biegłego, a rozstrzygnięcie sprawy wymagało posiadania wiadomości specjalnych, zwłaszcza wobec kwestionowania przez stronę okoliczności uznanych za udowodnione, II. naruszenie przepisu postępowania, a mianowicie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku niezgodnie z wymogami określonymi w przepisach prawa, w szczególności poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą w skardze, przy wyjaśnianiu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co czyni kontrolę instancyjną wyroku trudną do przeprowadzenia; III. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: 1) art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, skutkujące przyjęciem, że spełnione zostały przesłanki stwierdzenia nabycia własności nieruchomości przez Powiat P. z mocy prawa, podczas gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. działka nr [...] nie była zajętą pod drogę publiczną, a także nie pozostawała we władaniu publicznym, 2) art. 4 pkt 2 i art. 34 ustawy o drogach publicznych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące uznaniem, że działka nr [...] była zajęta pod drogę publiczną w rozumieniu w/w przepisu, podczas gdy w toku postępowania administracyjnego w żaden sposób nie wyjaśniono, jaka infrastruktura drogowa lub jej część była rzekomo zlokalizowana na spornej nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r., tym bardziej w sytuacji gdy nieruchomość była i jest wyłożona kostką brukową. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, zrzekając się rozprawy w tej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W analizowanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wyliczone enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., nie występują. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznana w takich granicach skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy przypomnieć, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872 z późn. zm.), nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. nastąpiło zatem, jeżeli 31 grudnia 1998 r., spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: - nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, - nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, - nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości, o których mowa w art. 73 ust. 1 jest ostateczna decyzja wojewody (art. 73 ust. 3 ustawy z 13 października 1998 r.). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że sporna nieruchomość na dzień 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego, a także że droga publiczna nr [...], obecnie nr [...] – ulica [...] w miejscowości K. – stanowiła i stanowi drogę publiczną w rozumieniu ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 645). Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty zmierzają natomiast do podważenia ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, z których wynika, że działka nr [...] o pow. 0,0208 ha, została zajęta pod wskazaną drogę publiczną i znajdowała się 31 grudnia 1998 r. we władaniu publicznoprawnym. Powyższe zarzuty nie zasługują na akceptację. W oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, organy administracji obu instancji prawidłowo przyjęły, a Sąd I instancji zaakceptował, że kopia mapy zasadniczej sporządzonej w dniu 5 lipca 2022 r. przez geodetę uprawnionego, przedstawia stan zainwestowania pasa drogowego na dzień 31 grudnia 1998 r. i granice nieruchomości podlegającej przejęciu. Z mapy tej wynika, że działka nr [...], zgodnie ze stanem na dzień 31 grudnia 1998 r., znajdowała się w pasie drogowym drogi publicznej. Przestrzenne granice zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, do których odnosi się art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r, determinuje stan faktyczny istniejący na gruncie, a więc sposób jego zagospodarowania pozwalający na zakwalifikowanie go do definicji pasa drogowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dacie wejścia w życie ustawy z 13 października 1998 r. Zgodnie z tym przepisem pasem drogi jest wydzielony pas terenu, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu. Natomiast ulica to droga na terenach zabudowanych miast i wsi, łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych komunikacji miejskiej, wydzielona liniami rozgraniczającymi, która jest przeznaczona do obsługi bezpośredniego otoczenia oraz umieszczania urządzeń technicznych nie związanych z ruchem pojazdów lub pieszych. Ulica (podobnie jak droga) stanowi zatem coś więcej niż jezdnię, która jest częścią drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów (art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych). Skoro nabycie nieruchomości na podstawie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. odbywa się w granicach drogi publicznej, to granice tej drogi stanowić muszą efekt pracy geodety (mapy), a także muszą znajdować odzwierciedlenie na gruncie lub w innych dokumentach kreujących drogę publiczną i to na wskazaną w ustawie datę. Musi być wykazane, że mapa została sporządzona przez geodetę uprawnionego i musi zawierać wyraźną adnotację (sporządzoną przez geodetę uprawnionego) potwierdzającą, że odtworzony na mapie stan obrazuje stan zajęcia przedmiotowej działki pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r. Mapa taka musi zatem być sporządzona zgodnie z obowiązującym prawem, tj. rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2022 r., poz. 1670) bądź przepisami poprzedzającymi to rozporządzenie. Trafna jest zatem ocena organów i Sądu I instancji co do mocy dowodowej mapy zasadniczej w skali 1:500 sporządzonej w dniu 5 lipca 2022 r. przez geodetę uprawnionego M. R. zawierającej oświadczenie, że przedstawiony stan zajęcia nieruchomości pasem drogi publicznej jest tożsamy ze stanem w dniu 31 grudnia 1998 r. Skoro przedmiotowa mapa została wykonana przez uprawnioną osobę, to ma walor dokumentu o charakterze geodezyjnym, a tym samym stanowi wiarygodny dowód na okoliczność, że przedmiotowa działka w ww. dacie była zajęta pod drogę publiczną. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej wskazana mapa nie była jedynym dowodem branym pod uwagę przy rozstrzygnięciu sprawy i została oceniona łącznie z innymi dowodami w ramach swobodnej oceny dowodów. Słusznie przyjęto, że stan zajętości potwierdza także materiał z poglądowych otofotomap z lat: 1996, 2002/2003 i 2009 zamieszczonych w serwisie Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K., z których wynika, że przebieg ww. drogi publicznej na wysokości spornej nieruchomości nie uległ zmianie w podanym okresie czasowym. Okoliczność, iż – jak twierdzi skarżący kasacyjnie - granica przedmiotowej działki porośnięta była drzewami, a część działki wyłożona kostką brukową nie stanowi podstawy do zanegowania ustalenia, iż w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa działka była zajęta pod drogę publiczną. Tym bardziej, że jak wynika z wniosku Powiatu z 27 lipca 2015 r. grunt przedmiotowej działki był zajęty pod jezdnię, pobocze oraz skarpy. Jak zaś już wyżej wskazano pod pojęciem drogi rozumiemy nie tylko samą jezdnię, ale również pobocza, rowy i pasy zieleni izolacyjnej. Taki sposób zagospodarowania pozwala więc na zakwalifikowanie go do definicji pasa drogowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 13 października 1998 r. Skarżący kasacyjnie nie przedstawił żadnego konkurencyjnego opracowania czy mapy, które mogłyby podważyć wartość dowodową mapy sporządzonej przez geodetę M. R. W odwołaniu wskazał jedynie na konieczność przesłuchania świadków (T. J., L. J., właścicieli działek sąsiednich). Tym niemniej okoliczności, na jakie osoby te miałyby być przesłuchane określono bardzo ogólnikowo (cyt): "Gdyby organ przesłuchał świadków, wówczas mógłby dojść do wniosku, iż pas drogowy ewaluował dopiero w późniejszych latach, co mogłoby wskazywać, iż przedmiotowa działka, a raczej jej część mogła zostać zajęta pod drogę publiczną w późniejszym okresie, ale nie przed 31 grudnia 1998 r. W odwołaniu nie wskazano przy tym dokładnie, jaki był – zdaniem odwołującego się – rzeczywisty stan na spornym gruncie w dniu 31 grudnia 1998 r. Skarżący kasacyjnie zwraca jedynie uwagę na omówione już wyżej okoliczności dotyczące porośnięcia granic działki drzewami i wyłożenia części działki kostką brukową, które jak już wyjaśniono były dopuszczalną formą zagospodarowania pasa drogowego w ówczesnym stanie prawnym. Trafne jest również stanowisko Sądu I instancji, że w niniejszej sprawie została spełniona ostatnia z przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., dotycząca publicznoprawnego władania gruntem w dniu 31 grudnia 1998 r. W rozpoznawanej sprawie wykonywanie przez zarządcę drogi czynności świadczących o takim władaniu nieruchomością, potwierdza wskazywane przez organy oraz Sąd I instancji oświadczenie z 27 lipca 2015 r. złożone pod rygorem odpowiedzialności przez Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w P., iż na dzień 31 grudnia 1998 r. nad działką oznaczoną jako [...] o pow. 0,0208 ha, usytuowaną w ciągu drogi powiatowej [...] (wcześniej [...]) sprawowane było władztwo publiczne wcześniejszego zarządcy drogi – Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w K. Oddział w P., który ponosił koszty całorocznego jej utrzymania oraz remontów. Oświadczenie to stanowi dowód w sprawie, którego wiarygodność nie została w przekonujący sposób podważona. Poza nim istnieją bowiem inne dowody i przesłanki, świadczące o władaniu sporną działką przez podmiot publicznoprawny, jak protokół zdawczo-odbiorczy z 7 stycznia 1999 r. dotyczący przekazania przez Dyrekcję Okręgową Dróg Publicznych w K. przedmiotowej drogi w zarząd Powiatowi. W tym względzie słusznie zauważył organ I instancji, że zarząd nad tymi drogami i czynności władcze (np. realizowane roboty drogowe) były wykonywane w stosunku do nieruchomości zajętych pod drogi publiczne przed 7 stycznia 1999 r., gdyż protokół ten sporządzono na dzień 31 grudnia 1998 r. Oznacza to, że skoro droga publiczna została urządzona, to podmiot publiczny był odpowiedzialny i zobowiązany - w myśl ustawy o drogach publicznych - za prawidłowe utrzymywanie drogi. W tej sytuacji zasadne jest przyjęcie, że zarządca drogi wykonywał nad nią władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych. W sprawie słusznie też dostrzeżono, że na władanie przedmiotową nieruchomością w związku z istnieniem drogi publicznej pośrednio wskazuje także treść odwołania wniesionego przez T. J. od decyzji Wojewody z 10 lipca 2019 r., gdzie oświadczył on, że "przed wejściem ustawy do 1998 roku R. O. (pierwotny właściciel nieruchomości – dop. Sądu) wielokrotnie występował o rekompensatę do Dróg Publicznych za zajmowany pas czyli działkę [...], albowiem w tym czasie ustawa dopuszczała wypłatę rekompensat". Przedmiotowe odwołanie zostało wniesione przed ogłoszeniem upadłości T. J., nie sposób zatem uznać – jak sugeruje skarżący kasacyjnie - że stanowiło ono czynność prawną upadłego dotyczącą mienia wchodzącego do masy upadłości obarczoną nieważnością. Słusznie zatem oświadczenie w nim zawarte zostało uwzględnione przy ocenie spełnienia przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Reasumując, wyżej przywołane dowody potwierdzają, iż nad przedmiotową nieruchomością w dniu 31 grudnia 1998 r. sprawowane było władztwo publicznoprawne. Nadmienić wypada, że skuteczność wykazania spełnienia przesłanki władania nie wymaga w każdym wypadku przedłożenia konkretnego dokumentu, z którego ta okoliczność wynika wprost. Nie wymaga tego też przepis art. 73 ustawy. Oznacza to, że dopuszczalne jest wykazanie tej okoliczności każdym dowodem, także na podstawie przeprowadzenia procesu dowodzenia i wnioskowania na podstawie innych dowodów, które w powiązaniu ze sobą pozwalają na przyjęcie, że tego rodzaju teza została udowodniona dowodami pośrednimi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do przyjęcia, że nieruchomość zajęta pod drogę publiczną pozostawała we władaniu podmiotu publicznego. Nie było przy tym konieczne wykazanie, czy i jakie czynności związane z utrzymaniem drogi były dokonywane na konkretnej, przedmiotowej działce. Władztwo publicznoprawne dotyczy całego odcinka drogi, a nie poszczególnych działek gruntu składających się na ww. drogę. Stanowisko w zakresie braku wykazania władania w stosunku do konkretnej działki przejmowanej w trybie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. jest już utrwalone w orzecznictwie sądowym (vide wyroki NSA: z 5 lipca 2023 r. sygn.. akt I OSK 3334/197, z 28 września 2022 r. sygn. akt I OSK 1809/19 publik. CBOSA). Podsumowując, Sąd I instancji w dostateczny i prawidłowy sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia, jak i dowody na których oparł swoje stanowisko. Z przedstawionych powyżej powodów Naczelny Sad Administracyjny za niezasadne uznał wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, co skutkowało wydaniem wyroku na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a.