I OSK 3057/23

Dnia 21 listopada 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) sędzia del. WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 859/23 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 marca 2023 r. nr DN.gn.625.301.2021 w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 17 listopada 2021 r. znak WS-III.7515.2.138.2019.MG, 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz J. G. kwotę 1120 (jeden tysiąc sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 sierpnia 2023 r. oddalił skargę J. G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 3 marca 2023 r. nr DN.gn.625.301.2021 w przedmiocie umorzenia postępowania. W uzasadnieniu Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z 3 marca 2023 r., po rozpatrzeniu odwołania J. G., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z 17 listopada 2021 r. umarzającą z dniem 16 września 2021 r. postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z 5 października 1956 r. nr PZR.19-IId/15/1/56 o przejęciu na własność Państwa nieruchomości ziemskich położonych we wsi Ł. w części dotyczącej nieruchomości stanowiących w dacie przejęcia własność P. S. (część b, poz. [...] orzeczenia). Organ odwoławczy wyjaśnił, że w kontrolowanym orzeczeniu z 5 października 1956 r. wskazano, iż będzie ono ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w R. Taki sposób ogłaszania orzeczeń przewidywały przepisy rozporządzenia Ministrów Skarbu oraz Rolnictwa i Reform Rolnych wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej z dnia 15 lipca 1948 r. w sprawie trybu orzekania o przejściu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do Z.S.R.R. (Dz. U. Nr 37, poz. 271) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 16 września 1950 r. w sprawie sposobu określenia przejmowanych na własność Państwa nieruchomości ziemskich w razie, gdy ich granice zostały zatarte, oraz trybu postępowania w przypadku, gdy właściciel nieruchomości jest nieznany (Dz. U. Nr 45, poz. 416). W toku postępowania nie udało się odnaleźć dokumentów potwierdzających w sposób bezpośredni, że ogłoszenie orzeczenia nastąpiło. Zdaniem Wojewody, nie ma jednak podstaw do negowania faktu ogłoszenia tego orzeczenia i że weszło do obrotu prawnego. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. wydało bowiem 10 listopada 1960 r. orzeczenie, mocą którego uchylone zostało kwestionowane orzeczenie z 5 października 1956 r., w części dotyczącej przejęcia nieruchomości od kilkunastu właścicieli, którzy byli przesiedleni na Ziemie Zachodnie, jednak powrócili na teren wsi Ł. i objęli przed dniem 5 kwietnia 1958 r. wcześniej użytkowane grunty. W ocenie organu, wynika z tego, że orzeczenie z 5 października 1956 r. musiało zostać ogłoszone, ponieważ przepis art. 100 rozporządzenia z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnem (Dz. U. Nr 36, poz. 341 z późn. zm.), który stanowił podstawę prawną wydania orzeczenia z 10 listopada 1960 r. przewidywał możliwość uchylania jedynie decyzji prawomocnych, a więc takich, które zostały doręczone/ogłoszone i nie zostały zaskarżone w trybie odwoławczym oraz do sądu administracyjnego (art. 73 powyższego rozporządzenia). Osoby, które powróciły do wsi Ł. wiedziały ponadto, że nie są już właścicielami posiadanych gruntów i podejmowały działania, aby grunty te odzyskać. Potwierdzają to wydawane do początku kwietnia 1958 r. decyzje tymczasowe, na podstawie których osoby te objęły w posiadanie częściowo własne grunty i zagrody, częściowo zaś grunty PFZ, które nie stanowiły ich własności (informacje zawarte w orzeczeniu z 10 listopada 1960 r.). Zdaniem Ministra, okoliczności te wskazują, że doręczenie (ogłoszenie) orzeczenia z 5 października 1956 r. musiało nastąpić przed zakończeniem wydawania decyzji tymczasowych (o których mowa wyżej), a więc przed dniem 5 kwietnia 1958 r. Ponadto orzeczenie z 5 października 1956 r. zostało wykonane. Stanowiło ono bowiem podstawę ujawnienia prawa własności Skarbu Państwa - Państwowego Funduszu Ziemi do tejże nieruchomości w księdze wieczystej. Wpis ten został dokonany 14 sierpnia 1965 r. Okoliczność ta pośrednio wskazuje, że orzeczenie zostało ogłoszone, gdyż wpisanie prawa własności do ksiąg wieczystych mogło nastąpić jedynie w oparciu o orzeczenie ostateczne, które zostało prawidłowo wprowadzone do obrotu prawnego na skutek doręczenia lub ogłoszenia. Ustalając datę wszczęcia niniejszego postępowania, Minister przyjął natomiast, że wniosek o stwierdzenie nieważności kontrolowanego orzeczenia wpłynął do Wojewody 5 czerwca 2019 r. i ten dzień należy uznać za dzień wszczęcia postępowania. Na tej podstawie Minister uznał, że przedmiotowe postępowanie zostało niewątpliwie wszczęte po 30 latach od doręczenia orzeczenia z 5 października 1956 r., stąd podlegało ono umorzeniu z mocy prawa z dniem 16 września 2021 r. Z brzmienia art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, jasno bowiem wynika, że umorzeniu podlega postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, które nie zostało zakończone ostateczną decyzją, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skargę na powyższą decyzję Ministra wniosła J. G. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Zdaniem Sądu I instancji, organy dokonały prawidłowej oceny, że w sprawie istnieje podstawa do umorzenia postępowania nadzorczego dotyczącego kontrolowanego orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z 5 października 1956 r. z uwagi na brzmienie art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. poz. 1491), zwanej dalej "ustawą zmieniającą" lub "ustawą z dnia 11 sierpnia 2021 r." Z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. (w dniu 16 września 2021 r.), organy administracji utraciły bowiem możliwość stwierdzenia nieważności decyzji, od wydania lub ogłoszenia której upłynęło dziesięć lat (art. 156 § 2 kpa). Jeżeli zaś od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, o której mowa w art. 156 § 2 kpa, upłynęło trzydzieści lat, nie wszczyna się w ogóle postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (art. 158 § 3 kpa), a postępowania w toku umarza się (art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r.). W rozpatrywanej sprawie, wobec orzeczenia z 5 października 1956 r. organom nie udało się zgromadzić jakichkolwiek dowodów, że przedmiotowe orzeczenie zostało doręczone (ogłoszone) stronom postępowania. Z powodu braku obiektywnych możliwości uzupełnienia dokumentów archiwalnych – na skutek nieodnalezienia innych akt sprawy – organy rozstrzygające niniejszą sprawę nie były w stanie poczynić dodatkowych ustaleń w tym zakresie, ponad to, co zostało w sprawie wykonane. Nie uszło jednak uwadze Ministra, że jak wynika z księgi wieczystej orzeczenie z 5 października 1956 r. stanowiło podstawę ujawnienia prawa własności Skarbu Państwa - Państwowego Funduszu Ziemi do tejże nieruchomości w księdze wieczystej. Wpis prawa własności na podstawie przedmiotowego orzeczenia został dokonany 14 sierpnia 1965 r. Słusznie zatem uznały organy, że wpisanie prawa własności do księgi wieczystej mogło nastąpić jedynie w oparciu o orzeczenie ostateczne, które zostało prawidłowo wprowadzone do obrotu prawnego na skutek doręczenia (ogłoszenia). Ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. przewiduje, że stosuje się ją bezpośrednio do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. ostateczną decyzją lub postanowieniem (art. 2 ust. 1). W sytuacji więc, gdy postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia z 5 października 1956 r. zostało zainicjowane wnioskiem z 3 czerwca 2019 r. (data wpływu podania do organu – 5 czerwca 2019 r.) i jest "niezakończone" w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., prowadzi to do wniosku, że podlega ono umorzeniu z mocy prawa (art. 2 ust. 2), co organ I instancji prawidłowo orzekł w decyzji, którą następnie utrzymał w mocy Minister decyzją zaskarżoną. Skarżąca z wnioskiem nadzorczym wystąpiła dopiero w 2019 r., a nic nie stało na przeszkodzie, aby wniosek ten nie mógł być wcześniej zgłoszony. W tym zaś okresie od szeregu lat istniał w obrocie prawnym zarówno wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., P 46/13, jak i dostępne było powszechnie orzecznictwo sądowoadministracyjne, w którym pogląd, analogiczny do tego, jaki wyraził Trybunał, był także akcentowany. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J. G. zaskarżając wyrok w całości, zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. w zw. z art. 2 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez umorzenie z mocy prawa postępowania administracyjnego dotyczącego wniosku skarżącej w trakcie jego merytorycznego rozpoznawania, na skutek zastosowania art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., która to norma jednakże nie powinna znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż w stanie faktycznym i prawnym sprawy jest ona oczywiście sprzeczna z art. 2, art. 21, art. 64 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, gdyż narusza zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez niego prawa, a także pozbawia obywateli wynagrodzenia za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej i zamyka obywatelom dochodzenie przed sądem powszechnym wynagrodzenia za szkodę w postaci pozbawienia obywatela własności mienia na skutek niezgodnego z prawem działania organów władzy publicznej, 2) naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, iż od daty doręczenia orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z 5 października 1956 r. o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości ziemskich położonych w miejscowości Ł., upłynęło już ponad 30 lat i w związku z tym postępowanie ulega umorzeniu z mocy prawa, w sytuacji gdy organy administracji nie ustaliły daty ogłoszenia tego orzeczenia w Dzienniku Urzędowym Prezydium Wojewódzkiego Rady Narodowej w R., który to sposób ogłoszenia dla tego orzeczenia był przewidziany w rozporządzeniu Ministrów Skarbu oraz Rolnictwa i Reform Rolnych wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej z dnia 15 lipca 1948r. w sprawie trybu orzekania o przejęciu na własność Państwa mierna pozostałego po osobach przesiedlonych do Z.S.R.R. i w związku z tym nie można domniemywać daty doręczenia, w tym zakładać takiego czy też innego działania ówczesnych organów administracji państwowej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, zrzekając się rozprawy w tej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W analizowanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wyliczone enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., nie występują. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To wszystko jest rolą skarżącego. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wskazane w niej zarzuty naruszenia prawa procesowego pozwoliły na skuteczne zakwestionowanie oceny dokonanej w wyroku przez kontrolowany Sąd. Zgodzić należało się ze skarżącym kasacyjnie, że Sąd ten wadliwie ocenił kompletność poczynionych przez organy nadzoru czynności celem ustalenia daty opublikowania objętego postępowaniem nadzorczym orzeczenia Prezydium. W okolicznościach sprawy kwestia ta należy do zagadnień istotnych z punktu widzenia wyniku sprawy. Zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania nadzorczego wydana została w oparciu o art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. W świetle tego unormowania postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wszczęte po upływie trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji, niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją umarza się z mocy prawa. Stwierdzenie przez organ w toku prowadzonego postępowania nieważnościowego, że wszczęto je po upływie 30 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia kwestionowanego orzeczenia stanowi obligatoryjną przesłankę do umorzenia. Ma rację Kontrolowany Sąd, że kwestię wejścia do obrotu prawnego orzeczenia wydanego na podstawie dekretu z 5 września 1947 r., regulował § 4 rozporządzenia Ministrów Skarbu oraz Rolnictwa i Reform Rolnych wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej z 15 lipca 1948 r. w sprawie trybu orzekania o przejęciu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do ZSRR. W myśl zawartych w nim postanowień władza, która wydała orzeczenie o przejściu mienia na własność Państwa ogłasza je w wojewódzkim dzienniku urzędowym oraz wywiesza równocześnie w swoim lokalu urzędowym i w lokalu zarządu gminy, w której mienie jest położone( § 4). Zgodnie z § 5 rozporządzenia za datę doręczenia orzeczenia uważa się dzień trzydziesty następujący po dniu wydania wojewódzkiego dziennika urzędowego, w którym nastąpiło ogłoszenie orzeczenia. W pierwszej kolejności zatem organy nadzoru zobowiązane były ustalić datę doręczenia badanego orzeczenia przy zastosowaniu wskazanego wyżej paragrafu § 5 rozporządzenia. W tym celu konieczne było podjęcie czynności celem odnalezienia Dziennika Urzędowego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w R., w którym ogłoszono orzeczenie z 1956 roku. Dzienniki urzędowe wojewódzkich rad narodowych – pisma urzędowe wojewódzkich rad narodowych były wydawane oddzielnie dla każdego województwa w latach 1950–1984. W 1950 roku uchwałą Rady Ministrów, za zgodą Rady Państwa, uchwalono wydawanie pisma urzędowego przez prezydia wojewódzkich rad narodowych, pod nazwą Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w..., jako wspólne pismo urzędowe terenowych organów jednolitej władzy państwowej oraz wszystkich władz na obszarze województwa, podlegającym władzom centralnym W okresie późniejszym podstawą prawną do prowadzenia dzienników urzędowych wojewódzkich rad narodowych (WRN) były m.in. przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z 2 kwietnia 1958 r. o zasadach ogłaszania uchwał i wydawania dzienników WRN ( Dz. U. z 1958 Nr 19, poz. 28). Aktualnie dzienniki urzędowe Prezydiów Wojewódzkich Rad Narodowych (WRN) z okresu PRL są przechowywane w Archiwach Państwowych, najczęściej w zespołach archiwalnych odnoszących się do konkretnych Wojewódzkich Rad Narodowych i ich Prezydiów (np. Archiwum Państwowe w Warszawie dla Warszawy). Aby odnaleźć istotny w danej sprawie publikator konieczny jest w tym względzie kontakt z Archiwum Państwowym właściwym dla danego regionu. Zgodzić należało się z autorem kasacji, że w niniejszej sprawie zabrakło poszukiwań w tak określonym zakresie. Z akt nadzorczych nie wynika, by zwracano się do archiwum odnoszącego się do Wojewódzkiej Rady Narodowej w R. celem zbadania dostępnych dzienników z lat zbliżonych do daty w jakiej wydano orzeczenie Prezydium i ustalenia, czy znajduje się w nich zapis dotyczący publikacji tego orzeczenia. Mowa tu o okresie 10 lat, licząc od daty wydania orzeczenia tj. od 5 października 1956 roku do daty wpisu do księgi wieczystej własności Skarbu Państwa – Państwowego Funduszu Ziemi, tj. do 14 sierpnia 1965 r. W okolicznościach niniejszej sprawy niepodjęcie przez organy nadzoru działań w celu odnalezienia dziennika urzędowego i oparcie się w tym względzie przez Sąd na przyjętych przez organy nadzoru założeniach, stanowi uchybienie przepisom art. 7, art. 77, art. 80 kpa i to w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sądy i organy nadzorcze zupełnie pominęły, że dzienniki urzędowe wojewódzkich rad narodowych miały charakter urzędowych organów publikacyjnych dla aktów prawnych i innych informacji o charakterze publicznoprawnym na szczeblu regionalnym. Dzienniki Urzędowe Wojewódzkich Rad Narodowych służyły jako podstawowe źródło prawa miejscowego i informacja o działaniach władzy publicznej. W tym kontekście nie sposób przyjąć, by treść urzędowych organów publikacyjnych wobec braku jakichkolwiek informacji o ich zaginięciu mogła być zastąpiona pośrednimi w swej istocie dowodami, za jakie uznać należy wpis do księgi wieczystej, czy wydanie decyzji zmieniającej orzeczenie z 1956 r. Nie można stawiać znaku równości pomiędzy aktami administracyjnymi dotyczącymi indywidualnej sprawy, a dziennikami urzędowymi. W istocie bowiem akty prawne, uchwały i publikacje, które miały znaczenie dla historii państwa i społeczeństwa, a takimi były bez wątpienia urzędowe organy publikacyjne przeznaczono do wieczystego przechowywania. Dzienniki urzędowe obok ustaw i rozporządzeń, stanowiły oficjalne źródła prawa, dlatego ich zachowanie było i jest kluczowe dla ciągłości legislacyjnej. Instytucje wytwarzające dokumentację (w tym archiwalną z dzienników) były zobowiązane do przekazywania jej do archiwów państwowych po określonym czasie (np. 25 lat od wytworzenia) zgodnie z ogólnymi przepisami o narodowym zasobie archiwalnym. Kwestie te na przestrzeni lat regulowały m.in. przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 19 lutego 1957 r. o państwowym zasobie archiwalnym (Dz. U. z 1957 r. Nr 12, poz. 66), ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz.U. z 2020 r., poz. 217). Uwzględniając powyższe powtórzyć należało, że wobec braku w aktach informacji o miejscu ogłoszenia orzeczenia konieczne było podjęcie poszukiwań dziennika urzędowego, co zaznaczono powyżej. W tym stanie rzeczy za przedwczesne uznać należało dopuszczenie do badania przesłanek umorzenia, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej. Aby stwierdzić początkowy termin 30 letniego terminu, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej, w pierwszej kolejności podjąć należało niezbędne czynności celem ustalenia wojewódzkiego dziennika urzędowego, w którym opublikowano kwestionowane orzeczenie. Z tego też względu Naczelny Sąd Administracyjny zaniechał oceny pierwszego z zarzutów kasacji, kwestionującego zgodność analizowanej zmiany k.p.a. z Konstytucją RP, uznając że jest to przedwczesne w aktualnym stanie sprawy. W świetle powyższych rozważań wobec zasadności drugiego z zarzutów kasacji, zarzutu o charakterze procesowym, koniecznym było uchylenie, na zasadzie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zaskarżonego wyroku, decyzji organu I, jak II instancji i stąd orzeczono jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na zasadzie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 200 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią poczynione w niniejszym uzasadnieniu rozważania, co oznacza konieczność zwrócenia się do zespołów archiwalnych odnoszących się do Wojewódzkiej Rady Narodowej w R. celem zbadania dzienników Wojewódzkiej Rady Narodowej w R. za lata 1956 - 1965. Nieopublikowanie w nich badanego orzeczenia, w razie niestwierdzenia braku któregokolwiek z publikatorów będzie czyniło koniecznym przyjęcie, że jego doręczenia w rozumieniu § 5 rozporządzenia zaniechano, nie rozpoczął zatem biegu 30 dniowy termin, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej.