I OSK 3015/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia del. NSA Jerzy Krupiński (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 27 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 348/14 w sprawie ze skargi D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz D. Z. kwotę 777 (siedemset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi kasacyjnej, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez D.Z., jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 348/14, którym oddalono jej skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 4 lutego 2014 r., nr SKO-714-115/13, wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Wyrok wydany został w następujących, ustalonych przez Sąd I instancji, okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia 16 grudnia 2013 r., nr SKO-714-17/12, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 5, art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w wyniku wszczętego na wniosek D.Z. postępowania, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza C. z dnia 7 stycznia 2009 r., znak: GKM.7430-1/09, zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w C. przy ulicy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] w obrębie [...] o powierzchni [...] ha, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę wieczystą nr [...], stanowiącej własność D.Z., M.B., M.G. i R.G. W uzasadnieniu organ wskazał, że w piśmie z dnia 15 kwietnia 2011 r. pełnomocnik D.Z. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza C. z dnia 7 stycznia 2009 r. w sprawie zatwierdzenia projektu podziału przedmiotowej nieruchomości, wskazując jako podstawę przepis art. 156 § 1 pkt 2 i 5 K.p.a. Zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie prawa w postaci obrazy art. 93 ust. 3b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm. [obecnie Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.], dalej przywoływanej jako: "u.g.n."). na skutek dokonania podziału w sposób sprzeczny z tym przepisem oraz trwałą niewykonalność tej decyzji poprzez rozgraniczenie nieruchomości bez uwzględnienia aktualnego przebiegu ścian i przejść, co uniemożliwia korzystanie z nieruchomości w sposób zgodny z jej przeznaczeniem i zasadami współżycia społecznego. Pełnomocnik podniósł, że zaskarżoną decyzję oparto na opinii inż. P.B., który poświadczył nieprawdę w dokumentach, a opinia konstrukcyjna jest nierzetelna, stwierdza okoliczności, które nie miały i nie mają miejsca. W decyzji z dnia 16 grudnia 2013 r. organ uznał, że sporna decyzja Burmistrza C. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ podkreślił, że zgadza się z wnioskodawczynią co do tego, że w aktach postępowania znajdują się dwie opinie inż. P.B. określające stan techniczny ścian oddzielenia pożarowego budynku, zawierające sprzeczne informacje co do istnienia w budynku ścian oddzielenia przeciwpożarowego, jednak okoliczność ta świadczy jedynie o naruszeniu przez organ przepisów art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a., ponieważ organ nie wyjaśnił wskazywanych przez wnioskodawczynię rozbieżności. Przedstawiona w uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji argumentacja mogłaby uzasadniać, co najwyżej, ocenę decyzji w postępowaniu odwoławczym. Tymczasem, celem prowadzonego postępowania nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie kontroli decyzji ostatecznej. Podobnie Kolegium nie podzieliło zarzutu niewykonalności decyzji, ponieważ nie ma ona charakteru trwałego. Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, że nie zgadza się z dokonanym rozstrzygnięciem. Podkreśliła, że decyzja Burmistrza C. została wydana z naruszeniem prawa. Opinia biegłego B. stanowiła główną, formalną podstawę decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Bezkrytyczne przyjęcie opinii biegłego, mimo widocznych jej istotnych braków, stanowiło naruszenie przez organ prawa i naruszenie to wywołało sytuację nie do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W wyniku zaś wydania decyzji podziałowej powstała sytuacja niemożności korzystania z nieruchomości w sposób zgodny z prawem, gdyż podział przeprowadzono wzdłuż nieistniejących ścian. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 5, art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podtrzymał w całości argumentację przedstawioną w decyzji z dnia 16 grudnia 2013 r. Nie zgadzając się z dokonanym rozstrzygnięciem, skargę na tę decyzję złożyła D.Z., zarzucając: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 3b ustawy o gospodarce nieruchomościami, polegającym na przyjęciu, że decyzja wydana przez Burmistrza C. spełnia przesłanki wskazane w tym przepisie, w sytuacji, gdy opinia konstrukcyjna mgr inż. P.B. została sporządzona z naruszeniem art. 271 § 1 Kodeksu karnego, tj. na skutek przestępstwa poświadczenia nieprawdy; - naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 2 in fine w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza C. z dnia 7 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalając skargę zauważył, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości było prowadzone na wniosek skarżącej, oparty o przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej wyrażone w art. 156 § 1 pkt 2 i 5 K.p.a. Skarżąca zakwestionowała wiarygodność opinii wykonanej przez mgr inż. P.B., dotyczącej technicznego stanu ścian oddzielenia pożarowego. W ocenie Sądu, fakt, że w aktach sprawy znajdują się dwie opinie inż. P.B. określające stan techniczny ścian oddzielenia pożarowego budynku, świadczy niewątpliwie o naruszeniu przepisów postępowania. Nie stanowi to natomiast przesłanki rażącego naruszenia prawa, wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., z uwagi na popełnienie przestępstwa poświadczenia nieprawdy, czy też posłużenie się opinią określającą stan techniczny ścian oddzielenia pożarowego budynku w sytuacji, gdy istnieje druga opinia sprzeczna co do przebiegu tych ścian. Po pierwsze nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. (dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; decyzja wydana została w wyniku przestępstwa). Wznowienie postępowania i stwierdzenie nieważności decyzji są odmiennymi trybami wzruszania decyzji ostatecznych, których nie można stosować zamiennie. Po drugie naruszenie przepisów postępowania również nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Zarzut ten mógłby odnieść zamierzony skutek w postępowaniu głównym, a nie nadzwyczajnym. W doktrynie podkreśla się, że przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W odniesieniu do tych przepisów można by zatem mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano by je nieprawidłowo. Za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Oparcie zarzutu naruszenia przepisów postępowania na przyjęciu, że w postępowaniu o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości oparto się na załączniku do wniosku wydanym w wyniku przestępstwa, stanowi również podstawę do wznowienia postępowania w tej sprawie zakończonej decyzją ostateczną, a nie do stwierdzenia nieważności decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Za nieuzasadniony Sąd uznał również drugi zarzut skargi, że decyzja ostateczna obarczona jest wadą, jaką jest jej niewykonalność poprzez rozgraniczenie nieruchomości bez uwzględnienia aktualnego przebiegu ścian. W ocenie skarżącej podział został przeprowadzony wzdłuż nieistniejących ścian budynku. Do takiego wniosku doszła skarżąca mając na uwadze kwestionowaną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności opinię konstrukcyjną z zaproponowanym projektem podziału. Dopiero skuteczne podważenie tego dokumentu będzie stanowiło podstawę do wzruszenia decyzji ostatecznej, ale w oparciu o przesłanki wznowienia postępowania. To, że skarżąca kwestionuje wydaną opinię, nie oznacza, że decyzja o zatwierdzeniu podziału dotknięta jest niewykonalnością o charakterze trwałym. Zgodnie z art. 93 ust. 3b u.g.n., jeżeli przedmiotem podziału jest nieruchomość zabudowana, a proponowany jej podział powoduje także podział budynku, granice projektowanych do wydzielenia działek gruntu powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn, które tworzone są przez ściany oddzielenia przeciwpożarowego usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu. W budynkach, w których nie ma ścian oddzielenia przeciwpożarowego, granice projektowanych do wydzielenia działek gruntu powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn, które tworzone są przez ściany usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu, wyraźnie dzielące budynek na dwie odrębnie wykorzystywane części. Skarżąca wykazując dowodem z opinii biegłego, że w miejscu linii podziału w ogóle nie ma ścian na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu, wyraźnie dzielących budynek na dwie odrębnie wykorzystywane części podziału, mogłaby podnosić trwałą niewykonalność tej decyzji. Z rzutów budynku załączonych do akt sprawy wynika jednak, że istnieją pionowe płaszczyzny (od piwnicy, aż po strych), które tworzone są przez ściany usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu, wyraźnie dzielące budynek na dwie odrębnie wykorzystywane części. Sporne jest jedynie, czy ściany te są jednocześnie ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, tak jak wynika to z opinii konstrukcyjnej załączonej do decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału budynku. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił: - naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami uzasadniającymi stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; - naruszenie art. 145 § 1c P.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo wykazania, że postępowanie administracyjne dotknięte było wadami uniemożliwiającymi prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy; - naruszenie art. 7 K.p.a. na skutek utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji SKO w Toruniu oraz poprzedzającej decyzji Burmistrza C. w sytuacji, gdy materiał dowodowy, a w szczególności opinia konstrukcyjna inż. B., zawierał wewnętrzne sprzeczności. W oparciu o powyższe wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji błędnie zinterpretował pojęcie rażącego naruszenia prawa dokonując wadliwej wykładni przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., nie uwzględnił tego, że autor spornej opinii P. B. skazany został prawomocnym wyrokiem w sprawie o sygn. II K 1504/12, a postępowanie administracyjne w sprawie dotknięte było wadą w postaci braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zasada prawdy obiektywnej została naruszona na skutek oparcia decyzji o opinię sporządzoną w wyniku poświadczenia nieprawdy, skutkiem czego decyzja Burmistrza C. o podziale nieruchomości została wydana pomimo braku przesłanek z art. 93 ust. 3b u.g.n. Naruszenie zasady prawdy obiektywnej miało charakter rażący na skutek zastosowania przepisu prawa materialnego do stanu faktycznego ustalonego w sposób nieprawidłowy, tym bardziej, że decyzja została wydana w oparciu o wniosek strony, do którego przedłożono załącznik sporządzony w wyniku przestępstwa, co zostało potwierdzone prawomocnym wyrokiem karnym skazującym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej nadal P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, opubl. w ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W rozpoznawanej sprawie nie można dopatrzeć się okoliczności wskazujących na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skoro sprawa dotyczy odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej z przyczyny wskazanej w art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a., a zasadnicza kontrowersja wynikająca z treści skargi kasacyjnej dotyczy zakresu stosowania tego przepisu w przypadku określonych uchybień procesowych, to należy odwołać się do piśmiennictwa. I tak J. Borkowski [w:] B. Adamiak, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" 12 wydanie, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2012, str. 635 i n. wskazuje na konieczność szerokiego rozumienia naruszenia prawa, gdyż składają się na nie przepisy prawa materialnego i procesowego oraz przepisy o charakterze ustrojowym i kompetencyjnym. Chodzi tu zatem o wszystkie normy prawne regulujące działanie administracji publicznej indywidualnych sprawach, niezależnie od tego, z jakich przepisów prawa są one wywodzone. Również K. Glibowski [w:] "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wyd. C.H. Beck, Warszawa 2014, str. 662 i n. wskazuje na możliwość odniesienia regulacji art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. do rażącego naruszenia prawa formalnego. Prawidłowo zatem Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywiódł, że doktryna dopuszcza możliwość przypisania decyzji wady nieważności, gdy naruszenie przepisów proceduralnych ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Dalszy jednak wywód, sprowadzający się do wskazania niektórych wypadków, które w piśmiennictwie i orzecznictwie uznano za rażące naruszenie przepisów postępowania oraz konkluzji, że wadliwość oceny dowodów w tej kategorii się nie mieści, jest na gruncie rozpoznawanej sprawy nieuprawniona i co najmniej przedwczesna. Wywód ten nie został bowiem poparty żadną dokładną analizą stanu faktycznego, a w szczególności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji weryfikacji nie poddano twierdzeń skarżącego o oczywistym naruszeniu reguł postępowania dowodowego na skutek niezauważenia rozbieżności pomiędzy dwiema opiniami biegłego P.B. datowanymi na październik 2008 r. oraz rozbieżności pomiędzy treścią tych opinii i zaproponowanym podziałem spornego budynku a rzeczywistym przebiegiem ścian. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego można znaleźć poglądy, że wady operatu szacunkowego, jeżeli jest to jedyny i koronny dowód w sprawie, przesądzający o tym czy istnieją podstawy do wydania decyzji administracyjnej o naliczeniu opłaty adiacenckiej, mogą mieć charakter taki, które go dyskwalifikują, powodując tym samym skutek w postaci nieważności decyzji opartej na tym operacie (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 972/14 zam. na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA). W rozpatrywanej sprawie niewątpliwie, przynajmniej w zakresie ustalenia możliwości i przebiegu linii rozgraniczających nieruchomość w części dotyczącej budynku mieszkalnego, takim dokumentem (dowodem) była opinia biegłego P.B. z października 2008 r., która jednak nie jest jednoznaczna. W aktach sprawy znajdują się bowiem dwie wersje tej opinii, różniące się w końcowej części (pkt. 7. Opinia konstrukcyjna) wywodem dotyczącym ścian oddzielenia pożarowego. Nie jest zatem w takich okolicznościach prawidłowe stanowisko Sądu I instancji, który zaakceptował wywód zaskarżonej decyzji, sprowadzający się w tej mierze do stwierdzenia, że zarzut strony wydania decyzji podziałowej z rażącym naruszeniem przepisu art. 93 ust. 3b u.g.n. na skutek błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy mógł być przedmiotem kontroli jedynie w zwykłym postępowaniu odwoławczym. Jak już wyżej powiedziano, wady postępowania dowodowego w pewnym zakresie mogą stanowić także podstawę zastosowania przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Obowiązkiem organów było zatem w takim wypadku szczególnie wnikliwe przeanalizowanie wskazywanej we wniosku strony wady tego postępowania z punktu widzenia przesłanek przepisu art. 93 ust. 3b u.g.n., który stanowił w dacie wydania decyzji o podziale, że: "Jeżeli przedmiotem podziału jest nieruchomość zabudowana, a proponowany jej podział powoduje także podział budynku, granice projektowanych do wydzielenia działek gruntu powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn, które tworzone są przez ściany oddzielenia przeciwpożarowego usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu. W budynkach, w których nie ma ścian oddzielenia przeciwpożarowego, granice projektowanych do wydzielenia działek gruntu powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn, które tworzone są przez ściany usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu, wyraźnie dzielące budynek na dwie odrębnie wykorzystywane części". Gdyby okazało się, że na skutek dopuszczenia do procedowania i dokonania oceny dowodowej dwóch częściowo rozbieżnych opinii, bez wyjaśnienia przyczyn rozbieżności pomiędzy tymi opiniami, doszło do wadliwej oceny stanu faktycznego sprawy, a ocena ta miałaby przesadzające znaczenie dla możliwości zastosowania w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 93 ust. 3b u.g.n. i w efekcie miało to decydujące znaczenie dla możliwości wydania decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości w części odnoszącej się do działek pod budynkiem mieszkalnym lub z nim powiązanych, należałoby dopuścić możliwość rektyfikacji takiej decyzji w trybie nadzwyczajnym. Innymi słowy wadliwe było stanowisko Sądu I instancji, że tylko ograniczony, wskazany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, krąg przyczyn proceduralnych może stanowić podstawę wzruszenia decyzji w trybie stwierdzenia nieważności, na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W przypadku, gdy wady postępowania dowodowego mają bezpośrednie przełożenie na wadliwy wybór rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracyjny, można dopuścić możliwość stwierdzenia nieważności decyzji. Zarzut ten odnosi się również do rozstrzygnięć decyzji obu instancji, które a priori wykluczyły możliwość stwierdzenia nieważności decyzji w przypadku wadliwości postępowania dowodowego i to bez względu na rodzaj tej wadliwości. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. należało uznać za usprawiedliwiony. Skarga kasacyjna nie zarzuca naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 156 § 2 K.p.a., a zatem poza kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje zawarte w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku stanowisko, że decyzja Burmistrza C. z dnia 7 stycznia 2009 r. nie nosi cech niewykonalności oraz argumentacja odnosząca się do tej kwestii. Pozostałe zarzuty kasacyjne odnoszące się do naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. nie zostały w skardze kasacyjnej prawidłowo uzasadnione. Pierwszy z nich odnosi się do sytuacji, gdy w decyzji zaskarżonej, a nie – jak wywodzi autor skargi kasacyjnej - w decyzji podlegającej postępowaniu rektyfikacyjnemu, tkwi wada pozwalająca na stwierdzenie jej nieważności. Drugi z nich dotyczy również wad kontrolowanego przez Sąd postępowania administracyjnego nadzwyczajnego, a nie wad postępowania zakończonego wydaniem decyzji o podziale nieruchomości i w tym zakresie uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera jakiegokolwiek wywodu. Podobnie wywód dotyczący naruszenia przez organy administracyjne zasady prawdy obiektywnej odnosi się wyłącznie do decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r., nie dotykając istoty kontrolowanej decyzji wydanej w postępowaniu nieważnościowym. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma częściowo usprawiedliwione podstawy i na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił wyrok Sądu I instancji oraz uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1a i 134 § 1 P.p.s.a. uchylił decyzję zaskarżoną oraz poprzedzającą decyzję pierwszoinstancyjną z powodu naruszenia prawa materialnego na skutek bezpodstawnie zawężonej wykładni przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje oparcie w przepisach art. 203 pkt 1 i art. 200 P.p.s.a.