I OSK 2967/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant asystent sędziego Anna Ziółkowska po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 89/19 w sprawie ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 4 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 89/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną przez [...] (dalej Skarżąca) na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju (dalej Minister) z [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją [...] z [...] listopada 2018 r. Minister, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), powołanej dalej jako "k.p.a.", oraz na podstawie art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. z 2000 r. Nr 84, poz. 948 ze zm., dalej jako ustawa), § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 stycznia 2001 r. w sprawie sposobu potwierdzania posiadania przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe" gruntów będących własnością Skarbu Państwa, w tym rodzajów dokumentów stanowiących dowody w tych sprawach (Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 29) -utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] (dalej Wojewoda) z [...] maja 2014 r. znak: [...] - odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. przez [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...], obręb [...], oznaczonego jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha [...] poprzednio dz. nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z art. 34 ustawy grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu PKP, co do których PKP nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy (tj. z dniem 27 października 2000 r.), z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego PKP zaś budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się z mocy prawa, nieodpłatnie, własnością PKP. Organ podał, iż podstawową przesłanką wynikającą z tego przepisu jest prawo własności Skarbu Państwa do nieruchomości objętej postępowaniem, tymczasem Wojewoda ostateczną decyzją z dnia 13 grudnia 1999 r. znak: [...], na podstawie art. 18 ust. 1 i art. 17a ust. 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 r. Nr 32, poz. 191, Nr 43, poz. 253 ze zm.), stwierdził nabycie przez Miasto [...] z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o pow. [...] ha (aktualnie działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha), położonej w jednostce ewidencyjnej [...], obręb ewidencyjny [...], uregulowanej w księdze wieczystej [...] (aktualnie księga wieczysta nr [...]). W konsekwencji skoro ww. działki nie stanowiły w 2000 r. własności skarbu Państwa lecz gminy- to nie ziściły się przesłanki z art. 34 ustawy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...], zarzucając organowi: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1) i 2) k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody z pomimo tego, iż ww. decyzja powinna zostać uchylona; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 7, 8, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zastosowanie normy prawa materialnego do nienależycie ustalonego stanu faktycznego oraz uznanie, iż decyzja dotycząca ustanowienia opłat za zarząd nie stanowi dowodu na istnienie prawa zarządu; 3) naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 34 ustawy poprzez nieuwzględnienie, iż zaszły przesłanki uwłaszczenia PKP S.A. przedmiotowym gruntem; 4) naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 80 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z dnia 28 lutego 1991 r., Nr 30, poz. 127 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie, iż grunty, które w dniu wejścia w życie ww. ustawy znajdowały się w posiadaniu przedsiębiorstwa państwowego PKP przeszły z mocy prawa w zarząd tego przedsiębiorstwa; 5) naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 16 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" (Dz.U. nr 26. poz. 138, ze zm.) w zw. z art. 42 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (tj. z dnia 18 czerwca 2002 r., Dz.U. Nr 112, poz. 981. ze zm.) poprzez nieuwzględnienie, że przepisy prawa przewidywały wyposażanie przedsiębiorstwa państwowego przez organ założycielski w środki niezbędnego prowadzenia działalności określonej w akcie prawnym o jego utworzeniu, a przedsiębiorstwo, gospodarując wydzielonym mu i nabytym mieniem, zapewniało jego ochronę oraz że z przepisów prawa wynika, iż przedsiębiorstwo państwowe PKP gospodarowało wydzielonym mu mieniem Skarbu Państwa, jak również, że mienie PKP stanowi wydzieloną część mienia ogólnonarodowego, w skład którego wchodzą środki będące w dyspozycji PKP w dniu wejścia w życie ustawy o PP PKP oraz środki nabyte przez przedsiębiorstwo państwowe PKP w toku jego dalszej działalności. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem z 4 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 89/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną skargę na decyzję Ministra z 14 listopada 2018 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z będącym podstawą ww. negatywnego rozstrzygnięcia organu art. 34 ustawy - z dniem 27 października 2000 r. grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu PKP stały się przedmiotem użytkowania wieczystego PKP. W kontrolowanej sprawie organ ustalił jednak, iż mocą ostatecznej decyzji Wojewody z [...] grudnia 1999 r. znak: [...] ww. nieruchomość stanowiąca poprzednio działkę nr [...] została skomunalizowana z dniem 27 maja 1990 r. Decyzja komunalizacyjna wydawana na podstawie art. 5 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych posiada charakter deklaratoryjny i stanowi wiążące potwierdzenie dokonanych ex lege zmian odnośnie do prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa ze skutkiem na 27 maja 1990 r. Oznacza to, że objęte kontrolowaną decyzją działki w wymaganej ustawą dacie 5 grudnia 1990 r. nie stanowiły własności Skarbu Państwa, zarówno według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. jak i na dzień 27 października 2000 r. W związku z powyższym, ocenie Sądu I instancji, negatywna decyzja Wojewody z 20 maja 2014 r., znak: [...] nie naruszała prawa, a w konsekwencji nie naruszała prawa także decyzja ministra utrzymująca ją w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. Zdaniem Sądu I instancji, zasadnie zatem organ przyjął, iż kwestia pozostawania przedmiotowego gruntu w posiadaniu PKP S.A. według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. w realiach niniejszej sprawy pozostaje bez znaczenia - skoro działki nr [...] i nr [...] (powstałe z podziału działki nr [...]), nie stanowiły własności Skarbu Państwa zarówno na dzień 5 grudnia 1990 r. jak i na dzień 27 października 2000 r. Wobec tego niezrozumiałe i bezprzedmiotowe są, w ocenie Sądu I instancji, zarzuty skargi wskazujące na prawo zarządu PKP w stosunku do ww. gruntu. Zarzuty te nie są związane z istotą sprawy ani gdy chodzi o jej stan prawny ani gdy chodzi o stan faktyczny. Kwestia prawa zarządu czy też jego dowodzenia jest całkowicie poza przedmiotem kontrolowanego postępowania. Końcowo Sąd I instancji wskazał, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, 8 czy art. 80 k.p.a., a także do naruszenia prawa materialnego w postaci art. 34 ustawy. Dalsze zarzuty skargi wskazujące na naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości - również pozostały bezprzedmiotowe dla wyniku sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Skarżąca, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. Naruszenie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powołanej dalej jako "p.p.s.a." w zw. z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ administracji następujących przepisów postępowania: a) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie norm prawa materialnego do błędnie ustalonego stanu faktycznego a w konsekwencji uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki uwłaszczenia PKP S.A. przedmiotową nieruchomością; b) art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wydanie przez Ministra decyzji z [...]listopada 2018 r. pomimo tego, że decyzja zawiera istotne wady, w wyniku wystąpienia których powinna zostać uchylona; 2. Naruszenie art. 134 § 4 p.p.s.a. wobec faktu, iż Sąd I instancji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawa prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo, iż winien to uczynić; II. naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: 1. art. 34 oraz 34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji PKP (dalej jako: "Ustawa o PKP") poprzez błędne zastosowanie przejawiające się nieuwzględnieniem, że nieruchomość będąca własnością Skarbu Państwa, a znajdująca się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu przedsiębiorstwa państwowego PKP, co do której przedsiębiorstwo państwowe PKP nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tej nieruchomości w formie prawem przewidzianej i nie legitymowało się nimi do dnia wykreślenia tego przedsiębiorstwa z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stała się z dniem wejścia w życie Ustawy o PKP, z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego PKP. 2. art. 80 ustawy o gospodarce gruntami, poprzez błędne zastosowanie przejawiające się nieuwzględnieniem, iż grunty, które w dniu wejścia w życie Ustawy o gospodarce gruntami znajdowały się w posiadaniu przedsiębiorstwa państwowego PKP przeszły z mocy prawa w zarząd tego przedsiębiorstwa; 3. art. 16 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" (dalej jako: "Ustawa o PP PKP" w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (dalej jako: "Ustawa o przedsiębiorstwach państwowych") poprzez błędne zastosowanie przejawiające się nieuwzględnieniem, że przepisy prawa przewidywały wyposażanie przedsiębiorstwa państwowego przez organ założycielski w środki niezbędne do prowadzenia działalności określonej w akcie prawnym o jego utworzeniu, a przedsiębiorstwo państwowe, gospodarując wydzielonym mu i nabytym mieniem, zapewniało jego ochronę oraz, że z przepisów prawa wynika, iż przedsiębiorstwo państwowe PKP gospodarowało wydzielonym mu mieniem Skarbu Państwa, jak również, że mienie przedsiębiorstwa państwowego PKP stanowiło wydzieloną część mienia ogólnonarodowego, w skład którego wchodziły środki będące w dyspozycji przedsiębiorstwa państwowego PKP w dniu wejścia w życie ostawy o PP PKP oraz środki nabyte przez przedsiębiorstwo państwowe PKP w toku jego dalszej działalności. Mając na względzie powyższe wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w całości, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzających wyrok decyzji organów I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jednocześnie wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie zarzuciła wprawdzie wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenia przepisów materialnych, jak i procesowych, jednakże te drugie stanowią jedynie kontynuację zarzucanych naruszeń prawa materialnego, a ich uzasadnienie opiera się na tezie, że skoro organy i Sąd pierwszej instancji wadliwie zastosowały wskazane przepisy ustawy, to dopuściły się także naruszeń procedury. W tej sytuacji ocena zarzucanych naruszeń prawa materialnego determinuje wynik oceny zarzutów naruszenia przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny w poniższych rozważaniach skoncentruje się na wykazaniu, że kontrola legalności decyzji organów administracji dokonana przez Sąd pierwszej instancji była prawidłowa, odnosząc się do wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów materialnych. Oznacza to bowiem, że nie doszło tym samym do naruszeń przepisów postępowania. Przed przystąpieniem do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej należy wyjaśnić, że przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestia możliwości stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...], obręb [...], oznaczonego jako działki nr [...]o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha ([...]) poprzednio dz. nr [...]. Na wstępie podkreślić należy, że zarzuty, podniesione przez Skarżącą w skardze kasacyjnej w większości pokrywają się z przedstawionymi wcześniej przed Sądem wojewódzkim. Stanowisko Sądu, zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jest prawidłowe i zasługuje na akceptację. Ponadto, wskazane w zarzutach przepisy art. 8 k.p.a. czy art. 77 k.p.a. składają się z mniejszych jednostek redakcyjnych - rolą profesjonalnego pełnomocnika jest precyzyjne wskazanie zarzutu według najmniejszej jednostki redakcyjnej. Nie jest rolą sądu kasacyjnego snucie domysłów czy stawianie hipotez. Na wstępie wskazać należy, że w myśl art. 34 ust 1 ustawy komercjalizacyjnej grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu PKP, co do których PKP nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy, z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego PKP. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że ustanowienie użytkowania wieczystego na wspomnianych gruntach mogło nastąpić wyłącznie w sytuacji, w której spełnione zostały wszystkie przesłanki określone tym przepisem. Oznacza to, że niespełnienie, którejkolwiek z tych przesłanek wykluczało możliwość zastosowania zacytowanego przepisu. W rozpoznawanej sprawie, jak prawidłowo stwierdził to Sąd pierwszej instancji, sporna nieruchomość została skomunalizowana z dniem 27 maja 1990 r., co znalazło swoje potwierdzenie w ostatecznej decyzji z dnia 13 grudnia 1999 r. Oznacza to, że sporna nieruchomość na dzień 5 grudnia 1990 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa, co uniemożliwia stwierdzenie ustanowienia na niej prawa użytkowania wieczystego na podstawia art. 34 ust 1 ustawy komercjalizacyjnej. W konsekwencji powyższego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 34 i art. 34a ustawy komercjalizacyjnej okazał się niezasadny. W rozpoznawanej sprawie bez znaczenia pozostawały przepisy art. 80 (art. 87 w według pierwotnej numeracji) ustawy o gospodarce gruntami oraz innych aktów normatywnych, z których obowiązywaniem skarżąca wiąże swoje prawo do spornej nieruchomości. Z punktu widzenia art. 34 ust 1 ustawy komercjalizacyjnej dla możliwości ustanowienia na nieruchomości prawa użytkowania wieczystego istotne było jej posiadanie, przy czym nie miało znaczenia, na jakiej podstawie doszło do ustanowienia tego posiadania, chyba że posiadanie wynikało z dokumentu o przekazaniu tych gruntów w formie prawem przewidzianej. Ta ostatnia forma wyłączała bowiem możliwość zastosowania art. 34 ust 1 ustawy komercjalizacyjnej. W rozpoznawanej sprawie posiadanie spornej nieruchomości przez Skarżącą i jej poprzednika prawnego nie było kwestionowane, a przyczyną odmowy ustanowienia na niej użytkowania wieczystego wynikało z faktu komunalizacji spornej nieruchomości przed datą istotną z punktu widzenia art. 34 ust 1 ustawy komercjalizacyjnej. Tym samym w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 80 ustawy o gospodarce gruntami oraz zarzutu naruszenia art. 16 ustawy o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o przedsiębiorstwach państwowych. Jednocześnie za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 134 § 4 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy bowiem odnotować, że art. 134 p.p.s.a. złożony jest jedynie z dwóch paragrafów, w związku z czym niemożliwe było uchybienie przez Sąd pierwszej instancji nieistniejącemu przepisowi ustawy. Przyjmując jednakże, że treść tego zarzutu wskazująca na określoną podstawę prawną stanowi oczywistą omyłkę pisarską i uwzględniając treść uzasadnienia do tego zarzutu, wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wydając zaskarżony wyrok, uwzględnił istnienie przepisów prawnych, z których skarżąca wywodziła swoje prawa do spornej nieruchomości i przeanalizował ich wpływ na rozpoznawaną sprawę. Tym samym nie sposób zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że Sąd ten nie wyszedł poza zakres zarzutów skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ponownie podkreślenia w tym miejscu wymaga, że z uwagi fakt, że sporna nieruchomość na dzień 5 grudnia 1990 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa tytuł prawny, który doprowadził skarżącą (jej poprzednika prawnego) do posiadania tej nieruchomości, nie ma znaczenia dla możliwości stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości. W świetle powyższych wywodów za niezasadny należało uznać także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie został ustalony prawidłowo i jest zgodny z zakresem okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 34 ust. 1 ustawy komercjalizacyjnej. Jak wskazano powyżej, w rozpoznawanej sprawie okolicznością przesądzającą o braku możliwości stwierdzenia ustanowienia z mocy prawa użytkowania wieczystego na spornej nieruchomości był fakt, że nieruchomość ta z dniem 27 maja 1990 r. stała się własnością jednostki samorządu terytorialnego. Nie mogą zatem w dniu 5 grudnia 1990 r. stanowić własności Skarbu Państwa, co wyłączało możliwość zastosowania art. 34 ust. 1 ustawy komercjalizacyjnej. W rozpoznawanej sprawie nie można było uwzględnić argumentacji Skarżącej o powstaniu w przeszłości po stronie jej poprzednika prawnego zarządu sporną nieruchomością. Istnienie zarządu faktycznego wiążące się z posiadaniem tej nieruchomości nie miało w sprawie znaczenia z uwagi na niespełnienie przesłanki dotyczącej właściciela nieruchomości, na której miało powstać prawo użytkowania wieczystego. Argumentacja ta mogłaby być przedmiotem rozważań organów oraz sądów administracyjnych w przypadku, gdyby przedmiotem rozpoznawanej sprawy było stwierdzenie prawidłowości dokonania komunalizacji spornej nieruchomości, a nie odmowy stwierdzenia powstania z mocy prawa użytkowania wieczystego. Zaznaczyć dla porządku w tym miejscu należy, że w ramach rozpoznawanej sprawy nie może dojść do wzruszenia decyzji komunalizacyjnej z dnia 13 grudnia 1999 r. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. należy wskazać, że zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. W tym miejscu należy zaznaczyć jedynie, że organem pierwszoinstancyjnym w rozpoznawanej sprawie był wojewoda, tj. organ inny od wskazanego w art. 127 § 3 k.p.a. Przepis ten zatem nie znajdował w ogóle zastosowania w sprawie. Z kolei art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. określają, jakie rodzaje orzeczeń może wydać organ odwoławczy, a art. 107 § 1 k.p.a. wskazuje na elementy składowe decyzji administracyjnej. Przepisy powołane w tym zarzucie nie pozostają zatem w takiej zależności, aby na ich podstawie można było zrekonstruować normę prawną, która mogła zostać naruszona przez Sąd pierwszej instancji przez nieprawidłową kontrolę działalności administracji publicznej. Powołanie przez autora skargi kasacyjnej szeregu przepisów w omawianym zarzucie czyni wątpliwym, jakie naruszenie jest zarzucane zaskarżonemu wyrokowi, i jakie okoliczności mają wskazywać na zasadność tego zarzutu. Niezbędna konkretyzacja zarzutów nie została także przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej ograniczył się do powołania na bliżej niesprecyzowane wady decyzji przemawiające za jej uchyleniem, nie wskazując żadnych konkretnych uchybień, których miały dopuścić się organy administracji publicznej orzekające w rozpoznawanej sprawie. Z uwagi na powyższe zarzut ten nie może zatem odnieść skutku spodziewanego przez autora skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, wobec czego działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.