I OSK 2933/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant: asystent sędziego Inesa Wyrębkowska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Skarbu Państwa - Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 205/15 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa - Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek uczestnika postępowania M. K. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 12 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 205/15 oddalił skargę Skarbu Państwa - Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Na wniosek M. K. Starosta Raciborski wszczął postępowanie w sprawie aktualizacji danych zawartych w operacie ewidencyjnym poprzez ujawnienie wnioskodawcy jako właściciela nieruchomości oznaczonej numerem działki [...] (karta mapy 4) o pow. [...]ha, położonej w K., dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze [...] w miejsce dotychczas wpisanego Skarbu Państwa – Agencji Mienia Wojskowego. Wniosek ten nie został uwzględniony, a w toku weryfikacji instancyjnej, dokonanej przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzja organu I instancji w tym zakresie została utrzymana w mocy (decyzją organu odwoławczego z dnia [...] maja 2012 r., nr [...]). Rozstrzygnięcie to zostało następnie poddane kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który prawomocnym wyrokiem z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 856/12, uchylił decyzję organu II instancji. Wobec powyższego, po ponownym rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił w całości decyzję Starosty Raciborskiego z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji ustalił, że przed Sądem Rejonowym w Raciborzu, a następnie, na skutek apelacji, przed Sądem Okręgowym w Gliwicach toczyło się postępowanie z powództwa Agencji Mienia Wojskowego o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, które zakończone zostało wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt III Ca 468/13 oddalającym apelację powoda. Ponadto organ uzyskał aktualny odpis z księgi wieczystej prowadzonej dla ww. nieruchomości. Przeprowadzone postępowanie pozwoliło stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki uzasadniające wprowadzenie żądanej zmiany, albowiem w księdze wieczystej o numerze [...] jako właściciel wspomnianej nieruchomości figuruje M. K., a treść ewidencji gruntów i budynków nie jest w tym zakresie tożsama z treścią księgi wieczystej. Organ podkreślił, że nie jest uprawniony do badania prawidłowości wpisu w księdze wieczystej, a jej treść jest dla niego wiążąca. Z tego też względu decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], Starosta Raciborski wprowadził zmiany w operacie ewidencyjnym ujawniając M. K. jako właściciela nieruchomości oznaczonej numerem działki [...] (karta mapy 4) o pow. [...]ha, położonej w K. Od decyzji tej odwołanie złożył Skarb Państwa - Agencja Mienia Wojskowego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy odwołując się do treści § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) zwrócił uwagę, że podstawę wpisu w ewidencji gruntów i budynków stanowi m.in. treść księgi wieczystej. Z odpisu księgi wieczystej o numerze [...] dołączonego do wniosku o zmianę danych w ewidencji gruntów wynika, że właścicielem działek o numerach [...] i [...] jest M. K., tymczasem w ewidencji gruntów jako właściciela nieruchomości ujawniono Skarb Państwa – Agencję Mienia Wojskowego. Wobec tego istniały podstawy do zmiany treści ewidencji gruntów, a skarżący nie uprawdopodobnił, że postępowania toczące się przed sądem powszechnym, zmierzające do ujawnienia go w księdze wieczystej zakończyły się pozytywnie. Skargę na powyższą decyzję wniósł Skarb Państwa – Agencja Mienia Wojskowego, zarzucając naruszenie: 1) art. 7 i art. 77 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a.; 2) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.; 3) § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę w pierwszej kolejności wskazał, że ocena zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty Raciborskiego została dokonana nie tylko pod względem zgodności z prawem obu rozstrzygnięć, lecz również z perspektywy oceny prawnej sformułowanej w wyroku z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 856/12. W ocenie Sądu organy zastosowały się do wskazówek zawartych w powołanym orzeczeniu, a przeprowadzone postępowanie administracyjne nie jest obciążone wadami dającymi podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że wyrokiem z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt III Ca 468/13, Sąd Okręgowy w Gliwicach oddalił apelację Agencji Mienia Wojskowego od wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I C 112/12, w sprawie uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Sąd wskazał, że kasacja od rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego została odrzucona, co oznacza, że treść księgi wieczystej o numerze [...] pozostała bez zmian. W dziale II wspomnianej księgi wieczystej jako właściciel nieruchomości o numerach działek [...] i [...] ujawniony jest wyłącznie M. K. W ocenie Sądu istota sporu sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie, czy treść księgi wieczystej ma decydujące znaczenie przy ujawnianiu (lub odmowie ujawnienia) zmian w ewidencji gruntów, a zarazem, czy istnienie innych okoliczności, wskazujących na rozbieżność pomiędzy księgą wieczystą a rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości daje organowi możliwość modyfikacji zapisów ewidencji gruntów i budynków. Powołując się na przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520), rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) oraz ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r., poz. 707 ze zm.) Sąd stwierdził, że organy obu instancji w sposób prawidłowy uznały, że przy ewentualnej zmianie zapisów ewidencji gruntów zasadnicze znaczenie ma treść księgi wieczystej. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, księgi wieczyste prowadzi się w celu ujawnienia stanu prawnego nieruchomości. To właśnie z brzmienia tej regulacji w powiązaniu z art. 3 ust. 1 przywołanej ustawy można wywieść pierwszoplanowe znaczenie księgi wieczystej dla organów prowadzących ewidencję gruntów, w zakresie, w jakim ewidencja ta winna odzwierciedlać stan prawny nieruchomości. W ocenie Sądu stanowiska tego nie zmienia fakt, że zarówno ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne jak i przywołane rozporządzenie wymieniają również inne źródła informacji o właścicielach nieruchomości. Źródła te, ze względu na domniemania związane z treścią księgi wieczystej nie są jednak jej równorzędne, a decydująca rola księgi wieczystej wynika właśnie z treści przywołanych przepisów ustawy o księgach wieczystych i hipotece i domniemań związanych z jej treścią. Założenie odmienne prowadziłoby bowiem do podważenia rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych, co jest możliwe, jednakże w trybie i na zasadach opisanych przepisami, których na próżno szukać w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Informacje odnośnie właściciela zawarte w ewidencji gruntów mają zaś charakter wtórny względem treści księgi wieczystej i winny być z nią zgodne. Stąd też, uwzględniając przepisy ustawy Prawo geodezyjne oraz regulacje rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r., nie można organom czynić zarzutu naruszenia prawa poprzez dokonanie zmiany w ewidencji gruntów, albowiem w sposób prawidłowy oparły się na aktualnej treści księgi wieczystej. Skoro bowiem w dziale II księgi wieczystej, jako właściciel nieruchomości figurował M. K., to treść ewidencji gruntów, wskazująca Skarb Państwa jako właściciela nie odzwierciedlała stanu prawnego nieruchomości, a tym samym istniały podstawy do jej zmiany. Sąd podkreślił, że błędnym jest stanowisko skarżącego upatrujące możliwości odmowy dokonania zmiany w ewidencji gruntów tylko z tego powodu, że w uzasadnieniu orzeczenia sądu powszechnego znalazło się sformułowanie dotyczące przejścia własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o pozostającą w obrocie prawnym decyzję wywłaszczeniową. Do czasu ujawnienia Skarbu Państwa w księdze wieczystej organ prowadzący ewidencję gruntów związany jest jej treścią i domniemaniami wynikającymi z ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Zdaniem Sądu nie budzi przy tym wątpliwości, że treść ewidencji gruntów powinna odpowiadać stanowi rzeczywistemu i prawnemu nieruchomości. Ten ostatni ustala się zaś właśnie w oparciu o treść księgi wieczystej prowadzonej dla konkretnej nieruchomości. Na marginesie Sąd wskazał, że decyzja wywłaszczeniowa pochodzi z 1956 r. Tym samym Skarb Państwa dysponował wystarczającą ilością czasu na ujawnienie swojego prawa w księdze wieczystej, czego nie uczynił. Podejmowane aktualnie próby zmiany treści działu II księgi wieczystej o numerze [...] zakończyły się fiaskiem, co oznacza, że jej treść jest dla organów wiążąca, a wobec tego ujawniony tam właściciel może skutecznie domagać się dokonania w ewidencji gruntów zmian zgodnych z wpisami w księdze wieczystej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Skarb Państwa - Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie, zarzucając naruszenie: I) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego, tj. brak należytego rozważenia całego materiału dowodowego, a to zwłaszcza uwzględnienia orzeczenia Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 23 stycznia 2008 r. oraz innych przywoływanych przez skarżącą w toku postępowania dokumentów, z których wynika wątpliwość co do uprawnień M. K. do przedmiotowej nieruchomości. Naruszenie to polegało ponadto na niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Powyższe naruszenie nie zostało zakwestionowane przez Sąd I instancji; 2) art. 80 K.p.a. i brak dostrzeżenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, a przez to uwzględnienie jako jedynej podstawy rozstrzygnięcia wyłącznie wpisu w księdze wieczystej prowadzonej dla rzeczonej nieruchomości, przy jednoczesnym dostarczeniu przez skarżącą szeregu dowodów, z których wynika że w obiegu funkcjonuje decyzja Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Stalinogrodzie z dnia [...] lutego 1956 r. potwierdzająca, że właścicielem działki objętej KW [...] jest Skarb Państwa, co z kolei przekłada się na prawo własności Skarbu Państwa - Agencji Mienia Wojskowego; 3) art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego i nieprzekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy decyzja wydana została z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, zaś konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; II) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj. § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podstawą wpisu może być wyłącznie wpis dokonany w księgach wieczystych nieruchomości, podczas gdy w obrocie prawnym funkcjonuje orzeczenie sądu potwierdzające odmienny stan rzeczy i zaprzeczające prawidłowości wpisu prawa własności w księdze wieczystej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; 2) zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. K. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, podzielając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, stąd też w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów procesowych. W zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazano na naruszenie art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak rozważenia całego materiału dowodowego, a także przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez uwzględnienie jako jedynej podstawy rozstrzygnięcia wyłącznie wypisu z księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości. Zarzuty te są niezasadne, należy zwrócić uwagę, że organy administracji publicznej, prowadząc ewidencję gruntów, rejestrują jedynie stany prawne w oparciu o określone dokumenty i nie mogą samodzielnie rozstrzygać w kwestii uprawnień objętych tymi dokumentami. Zatem ewidencja gruntów jest tylko zbiorem informacji (por. art. 20, art. 22 i art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne), a rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem danych wynikających z przedłożonych organowi dokumentów i stąd też ma on charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Oznacza to, że nie kształtuje nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan prawny zaistniały wcześniej. Zgodnie z utrwalonym już w orzecznictwie poglądem, ewidencja gruntów pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy. W niniejszej sprawie przedmiot sporu dotyczył wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów o charakterze podmiotowym, a więc wskazania osoby właściciela działki nr [...] położonej w miejscowości K. Prawidłowo zatem wskazał Sąd I instancji na treść przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. Zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości zaś zgodnie z art. 3. ust. 1. domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Przepis art. 3 ust. 1 wyraża zasadę jawności materialnej, która polega na tym, że księga wieczysta ujawnia stan prawny nieruchomości, dla której jest prowadzona. Konsekwencjami tej zasady są dwa domniemania: po pierwsze - domniemanie wiarygodności ksiąg wieczystych, polegające na tym, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym, i po drugie - domniemanie nieistnienia praw wykreślonych z księgi wieczystej. Domniemania z art. 3 są domniemaniami iuris tantum i jako takie mogą być obalone przez przeciwstawienie im dowodu przeciwnego albo w procesie o uzgodnienie stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, albo w każdym innym postępowaniu prowadzonym przed sądem powszechnym, w którym ocena prawidłowości wpisu ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przy obalaniu tego domniemania można korzystać z wszelkich środków dowodowych (por. wyrok SN z dnia 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt IV CSK 177/05, LEX nr 301835). Natomiast domniemania wynikającego z wpisu w księdze wieczystej dotyczącego stanu prawnego nieruchomości nie można obalić w postępowaniu ewidencyjnym. Tak więc treść księgi wieczystej ma podstawowe i zasadnicze znaczenie dla ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Jak wskazywano wcześniej organy ewidencyjne nie mogą samodzielnie rozstrzygać i ustalać stanu prawnego nieruchomości. Dodatkowo należy jeszcze zwrócić uwagę, że wprowadzona zmiana w ewidencji gruntów oparta została o aktualną treść księgi wieczystej, czyli w dacie wydawania decyzji przez organ ewidencyjny w księdze wieczystej jako właściciel wpisany był M. K. Natomiast skarżący kasacyjnie podstawy do odmowy dokonania zmiany w ewidencji gruntów upatrywał w decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...] lutego 1956 r., która nigdy nie została ujawniona w księdze wieczystej, jak również z fragmentu uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 23 stycznia 2008 r. stąd też należy jeszcze podkreślić, że dokumenty określające poprzedni stan prawny działek gruntu nie stanowią podstawy do zarejestrowania tego stanu w ewidencji gruntów i budynków, jeżeli stan późniejszy został stwierdzony kolejnymi dokumentem, z którym ustawodawca związał skutek wiążącego ustalenia stanu prawnego danych działek gruntu. Podstawę wpisu danych ewidencyjnych stanowi najpóźniej wydany dokument mogący być podstawą wpisu, a ponadto jak wskazano wcześniej podstawowe znaczenie dla ustalenia stanu prawnego nieruchomości ma treść księgi wieczystej. Dokonana zmiana w ewidencji gruntów oparta została o treść wpisu w księdze wieczystej obowiązującą w dacie wydania decyzji przez organ prowadzący ewidencję. W takich okolicznościach faktycznych i prawnych zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez nierozważenie całego materiału dowodowego i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów są w sposób oczywisty bezzasadne, a w konsekwencji niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (tak podano w skardze) w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem kontrolowana przez Sąd I instancji jest zgodna z prawem. W zarzucie dotyczącym naruszenia prawa materialnego wskazano na naruszenie § 12 ust.1 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podstawą wpisu może być wyłącznie wpis dokonany w księdze wieczystej nieruchomości, podczas gdy w obrocie prawnym funkcjonuje orzeczenie sądu potwierdzające odmienny stan rzeczy. Powołany § 12 rozporządzenia w ust.1 określa na podstawie jakich dokumentów uwidacznia się w ewidencji prawa osób i wskazanych jednostek organizacyjnych, w tym w powołanym ust. 1 w pkt 2 wskazuje prawomocne orzeczenia sądowe. Zarzut ten jest niezasadny w pierwszej kolejności dlatego, że jest nieprawdziwy. Przede wszystkim w obrocie prawnym nie funkcjonuje orzeczenie sądowe, które stanowiłoby podstawę prawną do wprowadzenia zmiany wpisu w księdze wieczystej co do właściciela nieruchomości. Taką podstawą nie jest sentencja wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2008 r., natomiast z fragmentu uzasadnienia tego wyroku nie można wywodzić podstawy prawnej do wprowadzenia zmiany wpisu w ewidencji gruntów i budynków. Powaga rzeczy osądzonej dotyczy bowiem treści wyroków, a nie uzasadnienia. Dodatkowo należy jeszcze wskazać na wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 12 września 2013 r., którym oddalona została apelacja skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 12 grudnia 2012 r. oddalającego powództwo skarżącego o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Powyższe okoliczności dodatkowo wskazują na bezprzedmiotowość zarzutu dotyczącego naruszenia § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów, albowiem w obrocie prawnym nie funkcjonuje orzeczenie sądowe, które mogłoby być podstawą wpisu w ewidencji gruntów jako właściciela nieruchomości Skarbu Państwa –Agencji Mienia Wojskowego. Dlatego też podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego okazały się nieuzasadnione. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. W pkt 2 wyroku oddalono wniosek uczestnika postępowania M. K. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z uwagi na brak podstawy prawnej do uwzględniania takiego wniosku. W postępowaniu przed NSA ustawodawca wprowadził zasadę finansowej odpowiedzialności za wynik postępowania. W przypadku oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną jest obowiązana zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ-jeżeli skargą kasacyjną zaskarżono wyrok Sądu I instancji oddalający skargę lub skarżącego-jeżeli skargą kasacyjną zaskarżono wyrok Sądu I instancji uwzględniający skargę (art. 204 p.p.s.a.). Natomiast ustawodawca nie uregulował podstawy prawnej dla zwrotu kosztów postępowania na rzecz uczestnika postępowania kasacyjnego.