I OSK 2923/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Rozwoju i Technologii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 2897/22 w sprawie ze skarg P. B., P.B.i J.O. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 29 września 2022 r. nr DO3.7611.254.2019.OC w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od P. B., P.B.i J.O. solidarnie na rzecz Ministra Finansów i Gospodarki kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 25 maja 2023 r. (sygn. akt I SA/Wa 2897/22), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – po rozpoznaniu sprawy ze skarg: P. B., P.B.i J.O. – uchylił decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 29 września 2022 r. nr DO3.7611.254.2019.OC w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Z motywów w/w wyroku wynikało, że orzeczeniem administracyjnym z dnia 7 listopada 1962 r. nr GT.III-II-6/B/137/62, Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie odmówiło K. B. i M.T. - dotychczasowym właścicielom nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], oznaczonej nr hip. [...], ustanowienia do niej prawa użytkowania wieczystego. Od powyższego orzeczenia administracyjnego nie zostało wniesione odwołanie. Decyzją z dnia 24 listopada 2020 r. nr DO3.7611.254.2019.AB, po rozpatrzeniu wniosku: P. B. i P. B., Minister Rozwoju, Pracy i Technologii stwierdził nieważność w/w orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 7 listopada 1962 r. - w części stanowiącej własność Skarbu Państwa ( obecnie działka ew. nr [...] z obrębu [...]). Od decyzji tej Prezydent m.st. Warszawy złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, następstwem czego Minister Rozwoju i Technologii, decyzją z dnia 29 września 2022 r. nr DO3.7611.254.2019.OC, uchylił decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 24 listopada 2020 r. i umorzył postępowanie organu I instancji. Zdaniem bowiem organu, skoro postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 7 listopada 1962 r. nr GT.III-II-6/B/137/62 - w części stanowiącej własność Skarbu Państwa (obecnie dz. ew. nr [...] z obrębu [...]) zostało wszczęte po upływie trzydziestu lat od daty doręczenia kontrolowanej decyzji i nie zostało do dnia 16 września 2021 r. zakończone decyzją ostateczną, podlegało ono umorzeniu z mocy prawa. Na przedstawioną wyżej decyzję P. B., P. B. oraz J.O. wnieśli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w których zarzucili organowi naruszenie szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, art. 1 pkt 1 i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1491) w powiązaniu z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej a także art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Ostatecznie skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania sądowego. Uchylając – na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") – zaskarżoną decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga okazała się zasadna, gdyż zaskarżona decyzja, naruszało prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, Minister nie zbadał, czy Prezydent m.st Warszawy (reprezentowany przez pracownika organu), w świetle dotychczasowego orzecznictwa administracyjnego, był uprawniony do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W orzecznictwie bowiem wyrażane jest stanowisko, zgodnie z którym powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego czy też sądowoadministracyjnego. Sąd odwołał się w tym miejscu także do poglądu wyrażonego w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. (sygn. akt OPS 1/03), zgodnie z którym, rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej - w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on niejako bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu, powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. W związku z tym prezydent sprawujący funkcję starosty nie może jednocześnie występować w imieniu gminy jako strony w tej sprawie i jako organ rozpoznający tę sprawę. Ponadto, jak kontynuował Sąd, w powyższej uchwale wskazano również, iż podstawę do wyłączenia prezydenta miasta mogą stanowić również przepisy zawarte w art. 24 k.p.a., ponieważ prezydent jest pracownikiem gminy (art. 2 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych), z tym że sprawuje równocześnie funkcję organu gminy /miasta/. Skoro zatem prezydent sprawujący funkcję starosty podlega wyłączeniu od rozpoznania takiej sprawy, to jako organ nie może w niej podejmować żadnych czynności, np. nie może dać upoważnienia do jej załatwienia jakiemukolwiek z podległych sobie pracowników. Przytoczone stanowisko, jak wywodził Sąd Wojewódzki, zostało następnie podtrzymane w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2016 r. (sygn. akt I OPS 2/15), a w której wskazano, że "powiat nie ma legitymacji procesowej strony w sprawie o ustalenie wysokości odszkodowania od powiatu za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną, która stała się własnością powiatu, jeżeli decyzję wydaje starosta na podstawie art. 12 ust. 4a w związku z art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687 z późn. zm.) oraz art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1445). W uzasadnieniu tej ostatniej zaś uchwały – jak podkreślił Sąd Wojewódzki -została przedstawiona obszerna i wyczerpująca argumentacja dotycząca zajętego stanowiska, a z której w szczególności wynikało, iż nadal jest aktualną teza, że: (cyt.): "powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego. Powiat stanowi jednolity podmiot, niezależnie od tego jak wskazano jego sposób reprezentacji, i dlatego niezależnie od tego, który z jego organów jest właściwy do wydania decyzji administracyjnej, nie zmienia to faktu, że jest to decyzja wydana przez organ powiatu. W demokratycznym państwie prawnym niedopuszczalna jest wykładnia przepisów prawa, zgodnie z którą jednostka samorządu terytorialnego realizując poprzez swoje organy powierzone jej zadania z zakresu administracji publicznej, najpierw jest władna w sposób władczy i jednostronny kształtować sytuację prawną podmiotów od niej niezależnych, a następnie jest uprawniona do wnoszenia środków zaskarżenia od podejmowanych przez te organy decyzji." W rezultacie Sąd Wojewódzki zaakcentował, że powyższe oznaczało, iż włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest w związku z tym stanowisko, że (cyt.): "jednostka samorządu terytorialnego może zajmować różną pozycję - raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania - w zależności od etapu załatwiania sprawy. Prezydent m.st. Warszawy jest bowiem następcą kompetencyjnym - kontynuatorem Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy w tym znaczeniu, że to on rozpoznaje wnioski dekretowe na podstawie art. 7 ust 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy." Ostatecznie Sąd polecił by przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister – przed wydaniem stosownego rozstrzygnięcia - ocenił, czy Prezydent m.st Warszawy był uprawniony do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z 7 listopada 1962 r. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Minister Rozwoju i Technologii, zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - prawa materialnego, to jest: 1. art. 28 w zw. z art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 1360; dalej: "k.c." - poprzez niezastosowanie wynikającej z nich normy prawnej zgodnie, z którą Prezydent m.st. Warszawy posiada legitymację do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją dotyczącą rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, wydanej na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279), a w konsekwencji posiadał on legitymację prawną zarówno do skutecznego złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Rozwoju z dnia 24.11.2020 r. nr DO3.7611.254.2019.AB jak i skargi na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit a w zw. z art. art. 28 w zw. z art. 29 i 30 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. - poprzez uznanie, że organ błędnie uznał, że Prezydent m.st. Warszawy posiada legitymację do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Rozwoju z dnia 24 listopada 2020 r. nr DO3.7611.254.2019.AB w sytuacji, gdy Prezydent m.st Warszawy posiadał prawo zarówno do skutecznego złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Rozwoju z dnia 24 listopada 2020 r. jak i skargi na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 2. art. 133 § 1 in principio p.p.s.a. - poprzez podjęcie zaskarżonego orzeczenia z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego uwzględnionego w decyzji organu, 3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art 50 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. - poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy skarga na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 29 września 2022 r. nr DO3.7611.254.2019.OC winna być nieuwzględniona w całości, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący organ wnosił: o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skarg poprzez ich oddalenie, ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w obu przypadkach wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto skarżący oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2024r. poz. 935), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w w/w skardze. Zarzuty te zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., to jest: na obrazie prawa materialnego oraz na istotnym naruszeniu przepisów postępowania i należało uznać je za zasadne. Analizowana sprawa dotyczyła skarg wniesionych przez : P. B., P.B. i J. O. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 29 września 2022 r. nr DO3.7611.254.2019.OC, mocą której organ: uchylił decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 24 listopada 2020 r. nr DO3.7611.254.2019.AB, stwierdzającą nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 7 listopada 1962 r. nr GT.III-II-6/B/137/62 (odmawiającego przyznania K.B. i M.T. - dotychczasowym właścicielom nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], oznaczonej nr hip. [...], ustanowienia do niej prawa użytkowania wieczystego) – w części stanowiącej własność Skarbu Państwa i umorzył postępowanie administracyjne przed organem I instancji. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, zaskarżona decyzja nie była legalna, gdyż wydając ją Minister nie zbadał, czy Prezydent m.st Warszawy, w świetle dotychczasowego orzecznictwa administracyjnego, był uprawniony do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Sąd Wojewódzki odwoływał się w tym zakresie do orzecznictwa, w którym podnoszono, że w demokratycznym państwie prawnym niedopuszczalna jest wykładnia przepisów prawa, zgodnie z którą jednostka samorządu terytorialnego, realizując poprzez swoje organy powierzone jej zadania z zakresu administracji publicznej, najpierw jest władna w sposób władczy i jednostronny kształtować sytuację prawną podmiotów od niej niezależnych, a następnie jest uprawniona do wnoszenia środków zaskarżenia od podejmowanych przez te organy decyzji. Sąd przywoływał także stanowiska wyrażone w uchwałach składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 maja 2003 r. (sygn. akt OPS 1/03) i z dnia 16 lutego 2016 r. (sygn. akt I OPS 2/15), akcentując w szczególności, że w zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia było w związku z tym stanowisko, że (cyt.): "jednostka samorządu terytorialnego może zajmować różną pozycję - raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania - w zależności od etapu załatwiania sprawy. Prezydent m.st. Warszawy jest bowiem następcą kompetencyjnym - kontynuatorem Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy w tym znaczeniu, że to on rozpoznaje wnioski dekretowe na podstawie art. 7 ust 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy." Z tym stanowiskiem nie zgadzał się Minister Rozwoju i Technologii, który w skardze kasacyjnej podnosił, że Prezydent m.st. Warszawy posiadał legitymację prawną do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Rozwoju z dnia 24 listopada 2020 r., a co wynikało z art. 28 w zw. 29 i 30 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. Wskazywał przy tym, iż postępowanie w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy, rozstrzygniętej decyzją Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 24 listopada 2020 r., zostało zainicjowane wnioskiem złożonym przez Prezydenta m. st. Warszawy działającego w imieniu Skarbu Państwa. Ponadto postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wydanej na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, było nową sprawą administracyjną w stosunku do sprawy dotyczącej wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu złożonego na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego. Decyzja organu I instancji z dnia 24 listopada 2020 r. rozstrzygała zaś wyłącznie w zakresie dotyczącym nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 7 listopada 1962 r. a nie rozstrzygała o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Akcentowano również, że to Skarb Państwa (obecnie reprezentowany przez Prezydenta m.st. Warszawy) nabył prawo własności nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] i to jego interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 7 listopada 1962 r. znajdował oparcie w art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. Skoro zaś obecny Prezydent m.st. Warszawy nie miał kompetencji władczych na żadnym z etapów kontrolowanego postępowania nieważnościowego, to brak było podstaw do uznania przez Sąd w skarżonym wyroku, że Prezydent m.st. Warszawy nie miał legitymacji do skutecznego złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Rozwoju z dnia 24 listopada 2020 r. W związku z powyższym skład orzekający pragnie wyjaśnić, że zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Rozwinięcie tego unormowania zawarte zostało w art. 29 i art. 30 k.p.a. Po myśli natomiast art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest: każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Wg zaś § 2 w/w artykułu, uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Wprawdzie więc, co do zasady, słuszny był pogląd Sądu Wojewódzkie, że (cyt.): " Brak interesu prawnego u odwołującego się wynikający z ustalenia, że decyzja organu pierwszej instancji nie dotyczy praw i obowiązków odwołującego się skutkuje brakiem podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty", ale pogląd ten nie miał jednak zastosowania w niniejszej sprawie. Sąd Wojewódzki nie zwrócił bowiem uwagi, że zaskarżona decyzja została wydana: po pierwsze, nie w postępowaniu zwyczajnym a w postępowaniu o stwierdzenie nieważności innej decyzji ( orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m. st. Warszawie z dnia 7 listopada 1962 r.) a po drugie, nieruchomość, której dotyczyła decyzja nadzorcza, nie stanowiła własności m. st. Warszawy a własność Skarbu Państwa. Z tego powodu zaskarżona decyzja ani nie dotyczyła praw m. st. Warszawy, ani też Prezydent m. st. Warszawy działający jako starosta, nie wydawał w tym postępowaniu żadnych rozstrzygnięć. Reprezentował bowiem Skarb Państwa a nie m. st. Warszawę. Tymczasem cały wywód prawny Sądu Wojewódzkiego, zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, odnosił się do sytuacji, w której jednostka samorządu terytorialnego miała wprawdzie interes prawny w danym postępowaniu, ale z uwagi na fakt, że jej organowi powierzona została właściwość do orzekania w tym postępowaniu, należało – mając na uwadze uregulowania konstytucyjne - tę możliwość dochodzenia przez w/w jednostkę jej interesu prawnego wyłączyć. W rezultacie oznaczało to, że prezydent miasta sprawujący funkcję starosty nie mógłb jednocześnie występować w danej sprawie jednocześnie w imieniu gminy jako strony i jako organ rozpoznający tę sprawę. Jak wyżej jednak wspomniano, taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodziła a powyższy błąd w ustaleniach Sądu I instancji, świadczył o istotnym naruszeniu przez Sąd Wojewódzki art. 133 § 1 in principio p.p.s.a. Ustalenia Sądu nie były bowiem zgodne z treścią materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy. Jednocześnie zwrócić też należy uwagę, iż w analizowanej sytuacji, jak wyżej to nadmieniono, zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nadzorczym. W postępowaniu tym nie orzekał więc organ m. st. Warszawy. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem odrębnym od postępowania zwykłego. Wprawdzie oba te postępowania są ze sobą niewątpliwie powiązane, to jednak mogą się one różnić np. pod względem składu osób występujących w nich w charakterze stron. W związku z tym w wyroku z dnia 7 maja 2015 r. (sygn. akt I OSK 2188/13) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął także, iż w takim przypadku jest nawet możliwe wniesienie skargi przez jednostkę samorządu terytorialnego. Z tych zatem względów skład orzekający uznał, że skarga kasacyjna okazała się w tym przypadku w całości uzasadniona a to oznaczało, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki winien zbadać legalność zaskarżonej pod względem merytorycznym w tym w szczególności poprzez dokonanie oceny zarzutów zawartych w skargach. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 185 §1 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto na art. 203 pkt 2 p.p.s.a.