I OSK 2892/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant asystent sędziego Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 437/15 w sprawie ze skargi [...] na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uposażenia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 437/15, po rozpoznaniu skargi [...] (dalej skarżąca) na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia uposażenia, oddalił skargę. W wyroku tym Sąd powołał się na następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy. Decyzją nr [...] z [...] grudnia 2014 r. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w [...], na podstawie art. 13 ust. 6 pkt 1 oraz 109 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 1 a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1340 ze zm.), z dniem 12 grudnia 2014 r. zawiesił uposażenie skarżącej pełniącej służbę na stanowisku starszy specjalista wskazując, iż nie przedłożenie przez nią aktualnego orzeczenia lekarskiego z badań profilaktycznych stanowi zawinioną niemożność pełnienia obowiązków służbowych, o której stanowi art. 109 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 1a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła skarżąca zarzucając naruszenie: § 3 ust. 2 pkt 2 a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 października 2005 r. w sprawie zakresu, trybu i częstotliwości przeprowadzania okresowych profilaktycznych badań lekarskich oraz okresowej oceny sprawności fizycznej strażaka Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 261 poz. 2191) – zwane dalej "rozporządzeniem", art. 109 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 1a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Skarżąca wskazała, iż posiada aktualne orzeczenie lekarskie wydane przez Wojewódzką Komisję Lekarską [...] grudnia 2013 r. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z [...] lutego 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 109 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 1a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżąca pełniła służbę w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...] na stanowisku starszego specjalisty, w codziennym rozkładzie czasu służby. 2 października 2014 r., na 71 dni przed upływem terminu ważności badań lekarskich, wręczono skarżącej skierowanie na okresowe badania profilaktyczne. Skarżąca nie wykonała wszystkich zleconych badań, wobec czego lekarz nie wystawił jej zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności służbowych na zajmowanym stanowisku. Skarżąca została poinformowana o konieczności uzupełnienia badań do 11 grudnia 2014 r. i obowiązku uzyskania zaświadczenia lekarskiego. Do 11 grudnia 2014 r. skarżąca nie przedłożyła zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do służby na zajmowanym stanowisku. W związku z brakiem aktualnych badań profilaktycznych oraz mając na uwadze przepisy art. 42 ust. 1 i 1a oraz z art. 109 ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, Komendant Powiatowy PSP w [...] pismem z [...] grudnia 2014 r. nie dopuścił skarżącej do służby, do czasu dostarczenia zaświadczenia z okresowych badań profilaktycznych oraz wydał decyzję zawieszającą jej uposażenie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję złożyła skarżąca. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i dowolnego przyjęcia, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie; § 3 ust. 2 punkt 2 a rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie per analogiam; § 1 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, poprzez jego niezastosowanie, art. 109 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 1 a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, poprzez ich zastosowanie, podczas gdy zaistniały stan faktyczny nie pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia na podstawie tych przepisów. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że niewykonanie profilaktycznych badań lekarskich nie mogło stanowić podstawy do zawieszenia jej w obowiązkach służbowych. Zdaniem skarżącej orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] było dokumentem stwierdzającym zdolność do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Skarżąca wskazała, że ostatnie profilaktyczne badania lekarskie przeszła 7 stycznia 2013 r. Z treści zaświadczenia lekarskiego nr 6/2013 wynikało, że były ono ważne "do czasu komisji lekarskiej", co stanowi o nadrzędności badań przeprowadzanych przez Wojewódzką Komisję Lekarską nad profilaktycznymi badaniami lekarskimi. Wojewódzka Komisja Lekarska 11 grudnia 2013 r. uznała skarżącą za zdolną do służby. Zdaniem skarżącej wyniki badań Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej były ważne przez okres 3 lata. Skarżąca podniosła, że badania przeprowadzane przez komisję lekarska MSW są badaniami szerszymi niż profilaktyczne, a wydane przez komisję lekarską orzeczenie odnosi się nie tylko do służby na zajmowanym stanowisku, ale i do zdolności do służby w ogóle. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę. Sąd wskazał, że przedmiotem kontroli sądowej byłą decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] lutego 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzja Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z [...] grudnia 2014 r., którą zawieszono uposażenie skarżącej ze względu na nie przedłożenie przez nią zaświadczenia lekarskiego lekarza medycyny pracy stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do służby na zajmowanym stanowisku. Sąd podniósł, że skarżąca została skierowana 2 października 2014 r. na badania profilaktyczne. Skarżąca nie poddała się wszystkim badaniom i w konsekwencji nie otrzymała zaświadczenia od lekarza profilaktyka o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności służbowych na zajmowanym stanowisku. W ocenie Sądu nie sposób było się zgodzić ze stanowiskiem skarżącej, że orzeczenie o zdolności do służby nr [...] z [...] grudnia 2013 r. wydane przez Wojewódzką Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] spełniło wymagania posiadania aktualnego zaświadczenia o zdolności do służby na zajmowanym stanowisku. Były to bowiem dwa różne dokumenty medyczne, wydawane na podstawie różnych zakresów badań przez różne jednostki medyczne, w innym celu. Sąd podkreślił, że skarżąca posiadała zaświadczenia lekarskie z badań profilaktycznych na okres 1 roku. W 2009 r. ważność badań lekarz ustalił na okres 2 lata. W 2013 r. lekarz profilaktyk dwukrotnie wydawał orzeczenie z przeprowadzonych badań, 7 stycznia 2013 r. nr 6/2013. z terminem ważności "do czasu komisji lekarskiej" i 15 lutego 2013 r., w którym określił termin następnego badania na 10 kwietnia 2013 r. (zaświadczenie lekarskie nr 73/13). Ponadto od momentu wydania orzeczenia Komisji MSW z 11 grudnia 2013 r. w [...] do 11 grudnia 2014 r. skarżąca przebywała łącznie 105 dni na zwolnieniu lekarskim, a w miesiącu czerwcu 2014 r. przedłożyła zaświadczenie lekarskie stwierdzające, że jej stan zdrowia nie pozwala na udział w teście sprawności fizycznej. Zdaniem Sądu, powyższe uzasadniało skierowanie skarżącej na badania profilaktyczne w celu ustalenia zdolności do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych na dotychczasowym stanowisku służbowym z uwzględnieniem charakteru pracy i ewentualnych czynników uciążliwych. Sąd podkreślił, że orzeczenie Komisji Lekarskiej MSW w [...], na które powołuje się skarżąca, zostało wydane w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (obowiązywało do 1 stycznia 2015 r.). W ocenie Sądu cel i zakres omawianych badań i wydanych w ich następstwie orzeczeń był zupełnie odmienny. Lekarz medycyny pracy ustala wyłącznie, czy strażak, wobec przeciwwskazań zdrowotnych, jest zdolny do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych na konkretnym stanowisku służbowym (§ 3 ust. 7 rozporządzenia), nie ma natomiast uprawnień do orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby. Z kolei lekarz orzecznik z komisji ocenia stan zdrowia strażaka w ogóle do pełnienia służby w jednostce Straży Pożarnej, w kontekście możliwości fizycznych i psychicznych. Prawidłowo zatem organ odwoławczy uznał, że orzeczenia komisji lekarskich podległych MSW i wyniki badań profilaktycznych podlegają odrębnym uregulowaniom prawnym, a przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. nie odnoszą się, ani nie odsyłają do przepisów regulujących zagadnienie badań profilaktycznych, jak również nie określają terminu ważności orzeczenia komisji lekarskiej. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła [...]. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm) zwanej dalej "P.p.s.a." naruszenie: I. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj.: 1) przepisu § 3 ust. 2 pkt 2 a rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie per analogiam; 2) przepisu § 1 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, poprzez jego niezastosowanie (Dz.U. Nr 79, poz. 349 ze zm.); 3) art. 109 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 1 a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, poprzez ich zastosowanie, podczas gdy zaistniały stan faktyczny nie pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia na podstawie tych przepisów; II. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy administracji przepisów art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., § 3 ust. 2 pkt 2 a rozporządzenia, § 1 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, art. 109 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 1 a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej. W oparciu o powyższe zarzuty, wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzających je: decyzji personalnej [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] lutego 2015 r. oraz decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z [...] grudnia 2014 r., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że nie można mówić o zawinionym niedostarczeniu aktualnych wyników badań przeprowadzonych przez lekarza orzecznika w sytuacji, gdy ich wykonanie w terminie wskazanym przez Komendanta Powiatowego PSP w [...] było niemożliwe. Skarżąca 18 listopada 2014 r. udała się do kardiologa celem wykonania badań profilaktycznych. Termin jaki wyznaczono skarżącej na wykonanie tych badań to 17 luty 2016 r. Poddanie się więc badaniom w terminie wyznaczonym przez przełożonego, tj. do 11 grudnia 2014 r. okazało się fizycznie niemożliwe. Zdaniem skarżącej Wojewódzka Komisja Lekarska przeprowadziła wszystkie badania, które są wymagane wobec skarżącej przez przepisy prawa. Ponadto skarżąca podniosła, że wyniki badań Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej są ważne przez okres 3 lat, a zatem do 11 grudnia 2016 r. skarżąca posiadała ważne wyniki. Za powyższym przemawia fakt, że lekarz profilaktyk- jako jedyna uprawniona do tego osoba- nie skrócił terminu ważności badań, poprzez wskazanie okresu rocznego lub dwuletniego, a jedynie uzależnił jej zdolność do służby do wyników badań komisji lekarskiej. Skarżąca wskazała, że jeżeli żaden przepis nie ogranicza terminu ważności badań przeprowadzonych przez komisję lekarską, a jednocześnie badania te obejmują wszystkie badania cząstkowe przeprowadzone przez lekarza profilaktyka, to należy w tym przypadku stosować przepisy dotyczące ważności badań profilaktycznych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania strona skarżąca ma obowiązek wskazania przepisów procesowych naruszonych przez sąd przy ferowaniu wyroku – spośród regulujących postępowanie sądowoadministracyjne, ewentualnie w powiązaniu z przepisami regulującymi postępowanie, w którym zaskarżony akt administracyjny został podjęty, wyjaśnienia na czym naruszenie polegało i jaki był możliwy istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna rozpoznawana w tak zakreślonych granicach nie zasługiwała na uwzględnienie. Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest zarzut naruszenia przepisów postępowania. Stan faktyczny sprawy został ustalony przez organ w sposób prawidłowy. Poza sporem pozostaje okoliczność nieprzedstawienia przez skarżącą w terminie zakreślonym przez organ aktualnego orzeczenia lekarskiego z badań profilaktycznych, co zostało ocenione przez organ jako zawiniona niemożność pełnienia przez skarżącą obowiązków służbowych i w konsekwencji skutkowało zawieszeniem uposażenia. W ustalonych przez organ w toku postępowania administracyjnego okolicznościach faktycznych, organ prawidłowo zakwalifikował zachowanie skarżącej jako zawinione. Zasadnie organ przyjął, że w sytuacji gdy lekarz profilaktyk zleca wykonanie dodatkowych badań lub dostarczenie dodatkowych dokumentów, obowiązkiem strażaka jest dołożenie wszelkich starań by zrealizować wskazania lekarza w terminie umożliwiającym wydanie zaświadczenia z przeprowadzonych badań profilaktycznych. Usprawiedliwienia dla niezrealizowania tego obowiązku nie może stanowić przedłożone dopiero ze skargą kasacyjną zaświadczenie z 3 sierpnia 2015 r. wystawione przez Centrum Kardiologii Allenort o wyznaczonym skarżącej terminie wizyty w Poradni Kardiologicznej na 17 lutego 2016 r. Skarżąca, co wynika z pisma z 6 stycznia 2015 r. miała przedłożyć zaświadczenie z poradni kardiologicznej, że jest pod opieką kardiologa. Zwrócić należy uwagę, że do uzyskania takiego zaświadczenia nie jest niezbędna wizyta u lekarza specjalisty, gdyż może być ono wystawione w oparciu o posiadaną przez daną placówkę dokumentację. W sytuacji natomiast, gdyby to miała być pierwsza wizyta u lekarza specjalisty, to niewątpliwie obowiązkiem skarżącej było powiadomienie lekarza medycyny pracy, który zlecił przedłożenie stosownego zaświadczenia o zaistniałych okolicznościach, celem ustalenia dalszego postępowania w ramach prowadzonych badań profilaktycznych. Przyjęcie, że możliwe jest przedłożenie żądanego przez lekarza profilaktyka zaświadczenia po ponad roku od zlecenia jego dostarczenia, stałoby w całkowitej sprzeczności z celem prowadzenia badań profilaktycznych. Z akt sprawy nie wynika aby skarżąca informowała lekarza profilaktyka o powodach nieprzedłożenia wymaganego zaświadczenia i podejmowała jakieś działania w celu jego uzyskania w zakreślonym terminie, wobec czego zaistniały przesłanki do oceny jej zachowania jako zawinionej niemożności pełnienia obowiązków służbowych. Do pełnienia obowiązków, wobec nieposiadania aktualnego orzeczenia z okresowych profilaktycznych badań lekarskich, skarżąca nie mogła być dopuszczona, co wynika w sposób jednoznaczny z przepisu art. 42 ust. 1a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Pozbawione usprawiedliwionych podstaw są również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej strażak podlega okresowym badaniom profilaktycznym badaniom lekarskim. Jak wynika z § 1 ust. 2 i § 2 rozporządzenia z dnia 27 października 2005 r. okresowe badania lekarskie, zwane badaniami profilaktycznymi, zapewniają ochronę zdrowia strażaka i decydują o zdolności do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Aby możliwe było zrealizowanie celu, dla którego są przeprowadzane, muszą być one realizowane systematycznie, jak wskazują przepisy ( § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia) co 3 lub co 2 lata w codziennym rozkładzie czasu służby w zależności od wieku strażaka, co roku w zmianowym rozkładzie czasu służby, albo częściej gdy lekarz medycyny pracy uzna taką konieczność. W myśl natomiast art. 29 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Państwowej Straży Pożarnej dokonują komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Zgodnie z art. 42 ust. 2 ww. ustawy strażak może być skierowany do komisji lekarskiej w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Do komisji lekarskiej strażak jest kierowany z urzędu lub na jego wniosek w sytuacjach wskazanych w przepisach, tj. w ustawie o Państwowej Straży Pożarnej i w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych. Stosownie do § 6 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia do komisji lekarskiej kieruje się osobę, której stan zdrowia daję podstawę do przypuszczeń, że stopień zdolności do służby uległ zasadniczej zmianie lub że dalsze pełnienie przez nią służby na zajmowanym stanowisku nie jest możliwe. Przepisy nie określają natomiast z jaką częstotliwością tego rodzaju badania są wykonywane, gdyż pozostawałoby to w sprzeczności z celem tych badań. Uwzględniając powyższe regulacje, jako zasadne należy ocenić stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym cel i zakres wskazanych badań i wydawanych w ich następstwie orzeczeń jest odmienny. Lekarz medycyny pracy stwierdza, czy strażak jest zdolny do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych na konkretnym stanowisku służbowym (§ 3 ust. 7 rozporządzenia z dnia 27 października 2005 r.). Zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby w Państwowej Straży Pożarnej oceniają natomiast komisje lekarskie, uprawnienie w tym zakresie nie przysługuje natomiast lekarzowi medycyny pracy. Komisje lekarskie nie oceniają zdolności do prawidłowego, zapewniającego ochronę zdrowia strażaka, wykonywania obowiązków służbowych na określonym stanowisku służbowym, a jedynie zdolność do służby na zajmowanym stanowisku. Wbrew stanowisku skarżącej stwierdzenie zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby w Państwowej Straży Pożarnej nie jest równoznaczne z uznaniem zdolności do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych na określonym stanowisku służbowym z uwagi na charakter i zakres przeprowadzanych w ramach dokonywanej oceny badań. Pamiętać przy tym należny, że ocena zdolności do wykonywania obowiązków służbowych na określonym stanowisku w przypadku takiej służby jak służba w straży pożarnej jest szczególnie istotna. Część stanowisk w ramach tej służby jest związana z działaniami w ekstremalnych warunkach akcji ratowniczo – gaśniczej, są też takie stanowiska, na których nie występują tego rodzaju zagrożenia, stąd też w ramach przeprowadzanych badań uwzględnia się informacje o warunkach pełnienia służby, w tym o występowaniu na stanowisku służbowym czynników szkodliwych, uciążliwych lub niebezpiecznych dla zdrowia (§ 2 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia z 27 października 2005 r.). Możliwe jest również zlecenie dodatkowych badań psychologicznych w celu określenia odporności na stres lub zdarzenia traumatyczne (§ 3 ust. 4 i 6 ww. rozporządzenia). Orzeczenia komisji lekarskich i zaświadczenia wydawane przez lekarza medycyny pracy podlegają odrębnym i kompleksowym uregulowaniom prawnym, które w zakresie zawartych w nich regulacji nie odsyłają do innych aktów prawnych. Są to dwa różne dokumenty o charakterze medycznym, wydawane na podstawie różnych zakresów badań, każdy w innym celu i przez różne jednostki medyczne, działające na podstawie odrębnych przepisów prawa i odrębnych procedur. Brak jest zatem podstaw prawnych do stosowania unormowań określających termin ważności zaświadczenia lekarza medycyny pracy do orzeczeń komisji lekarskich. W świetle powyższego zarzuty naruszenia przepisu § 3 ust. 2 pkt 2a rozporządzenia z dnia 27 października 2005 r. i § 1 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z dnia 9 lipca 1991 r. należy uznać za chybione. Ostatni z przywołanych przepisów nie mógł znaleźć w sprawie zastosowania, albowiem normuje on jedynie zakres działania komisji lekarskich, a to zagadnienie nie było objęte zakresem rozpoznania w przedmiotowej sprawie. W konsekwencji pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest również zarzut naruszenia art. 109 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 1a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Zgodnie z art.109 ust. 1 ww. ustawy strażakowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności. Jeżeli strażak pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąceniu podlega odpowiednia część uposażenia przy najbliższej wypłacie. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się strażakowi zawieszone uposażenie, a w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej strażak traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego (ust. 2). Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia przez strażaka obowiązków służbowych(ust. 3). W myśl art. 42 ust. 1. ww. ustawy strażak podlega okresowym profilaktycznym badaniom lekarskim. Zaś stosownie do ust. 1a. kierownik jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej nie dopuszcza do służby strażaka nieposiadającego aktualnego orzeczenia lekarskiego z badań, o których mowa w ust. 1. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, które nie zostały skutecznie zakwestionowane w rozpoznawanej skardze kasacyjnej oraz przy uznaniu, że nieprzedłożenie przez skarżącą aktualnego zaświadczenia z przeprowadzonych badań profilaktycznych miało charakter zawiniony, przywołane powyżej przepisy znajdowały zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji z treści art. 42 nie wynika, aby możliwe było zastąpienie badań profilaktycznych, badaniami wykonanymi w ramach postępowania prowadzonego przed komisją lekarską. Skoro zatem skarżąca na 11 grudnia 2014 r. nie dysponowała zaświadczeniem lekarza medycyny pracy, potwierdzającym zdolność do prawidłowego wykonywania obowiązków na zajmowanym przez nią stanowisku służbowym, to skarżąca nie mogła zostać dopuszczona do służby. Orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej, na które w toku przeprowadzanej procedury powoływała się skarżąca, nie dawało podstaw do odstąpienia od zastosowanie rozwiązań przewidzianych w art. 42 ust. 1a ww. ustawy, z uwagi na fakt, iż przepis ten wyraźnie wskazuje na orzeczenie lekarskie z profilaktycznych badań lekarskich, a za takie nie może zostać uznane orzeczenie komisji lekarskiej z powodów wywiedzionych powyżej. Konsekwencją zawinionej niemożności pełnienia przez skarżąca obowiązków służbowych było wdrożenie przez organ procedury przewidzianej przepisem art. 109 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. W związku z tym, iż niemożność pełnienia przez skarżącą obowiązków służbowych zaistniała 11 grudnia 2014 r. r., organ od 12 grudnia 2014 r. zawiesił skarżącej uposażenie. Mając wszystkie powyższe wzgledy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.