I OSK 2870/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 243/20 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 6 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 243/20 oddalił skargę J. M. na decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Starosta O. decyzją z [...] listopada 2019 r. znak: [...] odmówił przyznania J. M. zasiłku dla bezrobotnych od [...] grudnia 2017 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania J. M., decyzją z [...] stycznia 2020 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 10 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 323/19 uchylił wydane w sprawie wcześniejsze decyzje Starosty O. z [...] grudnia 2017 r. znak [...] uznającą J. M. za osobę bezrobotną od [...] grudnia 2017 r. i odmawiającą przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych od [...] grudnia 2017 r. oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2018 r. znak: [...]. Wyrok ten został wydany na skutek ponownego rozpoznania sprawy przekazanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 30 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 3334/18 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 212/18 i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ww. wyrokiem z 10 maja 2019 r. nakazał przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie w sposób szczegółowy podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy za cały okres 18 miesięcy poprzedzających [...] grudnia 2017 r., dokonując przeliczenia, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065) oraz ponownego ustalenia, czy skarżący spełnia warunki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W toku postępowania wyjaśniającego Starosta O. zwrócił się w piśmie z [...] marca 2019 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych wskazujących jakie były miesięczne podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w okresie świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia przez J. M. w okresie od maja 2008 r. do listopada 2017 r. Jednocześnie zwrócono się o podanie okresów pobierania zasiłków chorobowych i wysokości podstaw wymiaru zasiłków chorobowych w powyższym okresie. W dniu [...] listopada 2019 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w O. wpłynęło pismo ZUS Oddział w S. z [...] listopada 2019 r., w którym podano podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu umowy zlecenia oraz podstawę wymiaru zasiłku chorobowego. Organ podał, że z przepisów będących podstawą prawną uzyskania w sprawie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, tj. art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482 ze zm.), wynika, że zdarzeniem mającym istotne znaczenie w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest rejestracja w powiatowym urzędzie pracy. To od dnia dokonania rejestracji liczony jest 18-miesięczny okres badany następnie pod kątem spełnienia przesłanek do zasiłku dla bezrobotnych. Organ ustalił, że J. M. uzyskał status osoby bezrobotnej [...] grudnia 2017 r. Badany okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania biegł od [...] czerwca 2016 r. do [...] grudnia 2017 r. W tym okresie J. M. wykonywał pracę na podstawie umowy zlecenia od [...] czerwca 2016 r. do [...] listopada 2017 r. ([...] sp. z o.o., umowa zawarta od [...] grudnia 2008 r). W okresie zatrudnienia J. M. przebywał na zasiłku chorobowym: od [...] czerwca 2016 r. do [...] czerwca 2016 r. - 2 dni, od [...] lipca 2016 r. do [...] lipca 2016 r. oraz od [...] lipca 2016 r. do [...] lipca 2016 r. - 4 dni, od [...] września 2016 r. do [...] września 2016 r. oraz od [...] września 2016 r. do [...] września 2016 r. - 24 dni, od [...] października 2016 r. do [...] października 2016 r. oraz od [...] października 2016 r. do [...] października 2016 r. -14 dni, od [...] listopada 2016 r. do [...] listopada 2016 r. - 7 dni, od [...] grudnia 2016 r. do [...] grudnia 2016 r. - 12 dni, od [...] lutego 2017 r. do [...] lutego 2017 r. - 22 dni, od [...] marca 2017 r. do [...] marca 2017 r. -10 dni, od [...] kwietnia 2017 r. do [...] kwietnia 2017 r. - 10 dni, od [...] maja 2017 r. do [...] maja 2017 r. - 5 dni, od [...] czerwca 2017 r. do [...] czerwca 2017 r. - 3 dni, od [...] sierpnia 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r. -15 dni, od [...] listopada 2017 r. do [...] listopada 2017 r. - 20 dni. Z zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] listopada 2019 r. wynika, że podstawą wymiaru zasiłku chorobowego we wszystkich wskazanych okresach była kwota 1 506,48 zł. Minimalna kwota podstawy wymiaru składek zasiłku chorobowego w 2016 r. wynosiła 1 596,36 zł, a w 2017 r. - 1 725,80 zł, co oznacza, że okres pobierania zasiłku chorobowego nie może zostać zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku. Organ wskazał, że bezsporne jest, że w badanym okresie J. M. wykonywał pracę zarobkową przez okres dłuższy niż 365 dni. Świadczenie pracy nie jest jednak równoznaczne z okresem uprawniającym do zasiłku, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy. Okres świadczonej pracy na podstawie umowy zlecenia jest zaliczany do okresu uprawniającego do zasiłku tylko wtedy, gdy podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Warunek ten jest konieczny i bezwzględny. Kolejno organ ustalił, że minimalne wynagrodzenie za pracę w 2016 r. wynosiło 1850 zł (Dz. U. z 2015 r., poz. 1385), a w 2017 r. 2000 zł (Dz. U. z 2016 r., poz. 1456). Na podstawie zaświadczenia ZUS z [...] listopada 2019 r. oraz raportu ZUS-U1 z [...] grudnia 2017 r. ustalono, że tylko w miesiącach: sierpień 2016 r., styczeń 2017 r., lipiec 2017 r., wrzesień 2017 r. i październik 2017 r. J. M. nie posiadał zasiłku chorobowego, jednak z okresu tego można zaliczyć tylko październik 2017 r., gdzie wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie przekroczyła minimalne wynagrodzenie w 2017 r. Natomiast z okresów, w których J. M. przebywał na zwolnieniu lekarskim i jednocześnie świadczył pracę, organ odwoławczy po przeliczeniu podstawy wymiaru składek na okres pełnego miesiąca zaliczył następujące okresy: od [...] lipca 2016 r. do [...] lipca 2016 r. oraz od [...] lipca 2016 r. do [...] lipca 2016 r., tj. 27 dni, od [...] października 2016 r. do [...] października 2016 r. oraz od [...] października 2016 r. do [...] października 2016 r., tj. 17 dni, od [...] listopada 2016 r. do [...] listopada 2016 r. oraz od [...] listopada 2016 r. do [...] listopada 2016 r., tj. 23 dni, od [...] grudnia 2016 r. do [...] grudnia 2016 r. oraz [...] grudnia 2016 r., tj. 19 dni, od [...] lutego 2017 r. do [...] lutego 2017 r., tj. 6 dni, od [...] kwietnia 2017 r. do [...] kwietnia 2017 r., tj. 20 dni, od [...] sierpnia 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r. oraz od [...] sierpnia 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r., tj. 16 dni, od [...] listopada 2017 r. do [...] listopada 2017 r. oraz [...] listopada 2017 r., tj. 10 dni. Razem 138 dni plus 31 dni miesiąca października 2017 r., co daje 169 dni okresu uprawniającego do zasiłku. Organ wskazał, że nawet gdyby przyjąć, zgodnie z zaświadczeniem pracodawcy z [...] grudnia 2017 r., miesiące, w których wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne przekroczyła minimalne wynagrodzenie (sierpień 2016 r. - 31 dni, styczeń 2017 - 31 dni, lipiec 2017 r. - 31 dni oraz wrzesień 2017 r. - 30 dni, co daje razem 123 dni), J. M. i tak nie posiadałby 365 dni, a tylko 292 dni świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia przy podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, stanowiącej kwotę co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Liczba dni i minimalna wysokość wynagrodzenia uprawniającego do ubiegania się o zasiłek zostały bezwzględnie określone przez ustawodawcę w zacytowanych powyżej przepisach ustawy. Ustawodawca, podając liczbę "365 dni" określił, w sposób wiążący dla organów administracyjnych, minimalną liczbę dni, w ciągu których bezrobotny musi świadczyć pracę i osiągać z tego tytułu co najmniej minimalne wynagrodzenie, aby uzyskać prawo do zasiłku. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Na powyższe rozstrzygnięcie J. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, podnosząc m.in. że organ pierwszej instancji, wydając zaskarżoną decyzję, nie podał podstawy prawnej na poparcie swojego stanowiska. Ponadto, dokonując szeregu wyliczeń, nie wskazał przepisów prawa, na których się opierał, dokonując obliczeń, co stanowi rażące naruszenie przepisów prawa. Organ drugiej instancji powinien sam, z urzędu, wychwycić naruszenie przepisów prawa o braku powołania podstawy prawnej w uzasadnieniu, ale zamiast tego organ powielił błędne wyliczenia organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny powołanym na wstępie wyrokiem skargę oddalił. Sąd uznał, że skoro art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest przepisem o charakterze bezwzględnie obowiązującym, nie dającym organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym, to brak jest podstaw do kierowania się jakimikolwiek względami przy ustaleniu przesłanek w nim ustanowionych w zaistniałym stanie faktycznym. Ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych, których skarżący nie spełnił. W ocenie Sądu zgodnie z zaleceniem zawartym w orzeczeniu z [...] maja 2019 r. organy obu instancji wskazały, których dni, gdy skarżący związany był umową zlecenia w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, nie wliczono do wymaganych 365 dni i podały tego przyczynę. Wskazano też, jakie były podstawy wymiaru zasiłków chorobowych w poszczególnych miesiącach, jak również podano podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Sąd przyjął, że bezsporne jest, że skarżący został zarejestrowany w Urzędzie Pracy [...] grudnia 2017 r., a zatem okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania biegł od [...] czerwca 2016 r. do [...] grudnia 2017 r. W okresie tym skarżący wykonywał pracę na podstawie umowy zlecenia od [...] czerwca 2016 r. do [...] listopada 2017 r. Na podstawie zaświadczenia ZUS z [...] listopada 2019 r. organy obu instancji ustaliły postawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w poszczególnych miesiącach, w konsekwencji ustalając, że zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku podlegają następujące dni: lipiec 2016 r. – 27 dni; października 2016 r. – 17 dni; listopad 2016 r. – 23 dni; grudzień 2016 r. – 19 dni; luty 2017 r.- 6 dni; kwiecień 2017 r. – 20 dni; sierpień 2017 r. - 16 dni; październik 2017 r. – 31 dni; listopad 2017 r. – 10 dni. W okresach tych skarżący przebywał bowiem na zwolnieniu lekarskim i świadczył pracę, a powyższe ustalono po przeliczeniu podstawy wymiaru składek na okres pełnego miesiąca. Ponadto organy ustaliły i wskazały, że w okresie tego zatrudnienia J. M. przebywał na zasiłku chorobowym w okresach: od [...] czerwca 2016 r. do [...] lipca 2016 r. – 2 dni, od [...] lipca 2016 r. do [...] lipca 2016 r. oraz od [...] lipca 2016 r. do [...] lipca 2016 r. – 4 dni; od [...] września 2016 r. do dnia [...] września 2016 r. oraz od [...] września 2016 r. do [...] września 2016 r. – 24 dni; od [...] października 2016 r. do[...] października 2016 r. oraz od [...] października 2016 r. do [...] października 2016 r. – 14 dni; od [...] listopada 2016 r. do [...] listopada 2016 r. - 7 dni; od [...] grudnia 2016 r. do [...] grudnia 2016 r. – 12 dni; od [...] lutego 2017 r. do [...] lutego 2017 r. – 22 dni; od [...] marca 2017 r. do [...] marca 2017 r. – 10 dni; od [...] kwietnia 2017 r. do [...] kwietnia 2017 r. – 10 dni; od [...] maja 2017 r. do [...] maja 2017 r. 5 dni; od [...] czerwca 2017 r. do [...] czerwca 2017 r. 3 dni; od [...] sierpnia 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r. - 15 dni; od [...] listopada 2017 r. do [...] listopada 2017 r. – 20 dni. Postawą wymiaru zasiłku chorobowego w ww. okresach była kwota 1 506,48 zł, podczas gdy minimalna kwota podstawy wymiaru składek zasiłku chorobowego w 2016 r. wynosiła 1 596,36 zł, a w 2017 r. – 1 725,80 zł. Sąd uznał, że powyższe uzasadnia, że okres pobierania zasiłku chorobowego nie może zostać zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku. W przypadku osoby świadczącej usługi na podstawie umowy zlecenia konieczną przesłanką, od której istnienia uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nie jest osiąganie minimalnego wynagrodzenia, ale wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy. Okres świadczonej pracy na podstawie umowy zlecenia jest zaliczany do okresu uprawniającego do zasiłku tylko wtedy, gdy podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Minimalne wynagrodzenie za pracę w 2016 r. wynosiło 1 850 zł, a w 2017 r. 2 000 zł. Z akt sprawy wynika natomiast, że tylko w sierpniu 2016 r. (podstawa wymiaru składek: 1 603,32), w styczniu 2017 r. (podstawa wymiaru składek: 1 109,96 zł), w lipcu 2017 r. (podstawa wymiaru składek: 1 799,99 zł), we wrześniu 2017 r. (podstawa wymiaru składek: 1 000 zł) i w październiku 2017 r. (podstawa wymiaru składek: 2 000 zł) skarżący nie pobierał zasiłku chorobowego. Jednak z okresu tego zaliczono tylko październik 2017 r., kiedy wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie przekroczyła minimalne wynagrodzenie w 2017 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. M., zaskarżając go w całości. Zarzucił Sądowi pierwszej instancji, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a", naruszenie: I. prawa materialnego, a mianowicie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez błędną jego wykładnię i dokonanie błędnych przeliczeń podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, co stanowiło podstawę odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych; II. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, a mianowicie a. art. 18 § 1 pkt 6 P.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż jeden z członków składu orzekającego, sędzia Janusz Bociąga, był wyłączony z orzekania z mocy ustawy, ponieważ był członkiem składu orzekającego w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 212/18, a wyrok ten został uchylony wyrokiem z 30 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 3334/18, b. art. 15zss4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz.1842 ze zm.) przez niedoręczenie skarżącemu zarządzenia Przewodniczącego o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne. Uchybienie to ma wpływ na wynik sprawy. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie oświadczył ponadto, że zrzeka się rozprawy. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu najdalej idącego, a mianowicie naruszenia przepisów postępowania art. 18 § 1 pkt 6 P.p.s.a. powiązanego z wymienionym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisem art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a., przez niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że jeden z członków składu orzekającego - sędzia Janusz Bociąga był wyłączony z orzekania z mocy ustawy, gdyż był członkiem składu orzekającego w sprawie III SA/Kr 212/18, a wyrok ten został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 3334/18. Nie jest sporne, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając sprawę zakończoną wyrokiem z 11 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 212/18 w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga, Sędzia NSA Krystyna Kutzner, Sędzia WSA sprawozdawca Maria Zawadzka, uchylił zaskarżoną decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 30 stycznia 2019 sygn. akt I OSK 3334/18 uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 10 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 323/19 orzekał w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka, Sędziowie: WSA Barbara Pasternak sprawozdawca, WSA Halina Jakubiec. W wyniku uchylenia decyzji organów administracyjnych l i II instancji w zakresie odmowy przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych od [...] grudnia 2017 r. sprawa była ponownie rozpatrywana przez organy administracyjne. Na skutek zaskarżenia decyzji organu II instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekał po raz trzeci w sprawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak sprawozdawca. Sędziowie: WSA Janusz Bociąga, WSA Hanna Knysiak-Sudyka. Zgodnie z art. 18 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach, w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator. W myśl zaś art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a. jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy; Okoliczności sprawy nie dają podstaw do przyjęcia, że w sprawie mógłby znaleźć zastosowanie art. 18 § 1 pkt 6 P.p.s.a. z tego względu, że członkiem pierwszego i trzeciego składu Sądu był ten sam Sędzia WSA w Krakowie Janusz Bociąga, który brał udział w wydaniu orzeczenia, tj. wyroku z 11 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 212/18, a który został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 3334/18. Członkowie składu orzekającego w sprawie zakończonej wyrokiem z 11 maja 2018 r. podlegali wyłączeniu od rozpoznania sprawy z powodu przekazania tej sprawy wyrokiem NSA z 30 stycznia 2019 r. do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie na mocy art. 185 § 2 P.p.s.a., stosownie do którego w razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, sąd rozpoznaje ją w innym składzie. Kontrolowana w niniejszym postępowaniu sprawa zakończyła się wydaniem decyzji Starosty O. z [...] listopada 2019 r. znak: [...] i Wojewody [...] z [...] stycznia 2020 r. znak: [...] i jest nową sprawą, w znaczeniu formalnoprawnym – nową sprawą sądowoadministracyjną, w stosunku do sprawy zakończonej decyzjami Starosty O. z [...] grudnia 2017 r. znak [...] i Wojewody [...] z [...] lutego 2018 r. znak: [...], które były przedmiotem kontroli WSA w Krakowie orzekającego wyrokiem z 11 maja 2018 r. Tym samym, w rozumieniu art. 18 § 2 pkt 4 P.p.s.a., to decyzja Wojewody [...] z [...] stycznia 2020 r. znak: [...] będąca przedmiotem kontroli WSA w Krakowie orzekającego zaskarżonym w niniejszej sprawie wyrokiem z 6 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 243/20, stanowi zaskarżone orzeczenie, o którym mowa w tym przepisie. Przesłanki wyłączenia sędziego z mocy samej ustawy powinny być rozumiane w sposób odpowiadający sformułowanym w ustawie przypadkom, ich wykładnia nie może prowadzić do kreowania nowych przesłanek wyłączenia, przez ustawodawcę nie przewidzianych (wyrok NSA z 15 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 1403/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, także pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu). Akceptowane jest w orzecznictwie, że w sytuacji gdy na skutek kolejnej skargi strony Sąd I instancji kontroluje decyzję organu administracyjnego, wydaną po uprzednim uchyleniu wcześniejszej decyzji ostatecznej wyrokiem sądu administracyjnego, brak jest potrzeby wyłączenia sędziego od ponownego orzekania w tej sprawie na mocy art. 18 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (wyrok NSA z 26 kwietnia 2018 r., sygn. I FSK 2030/16). Zarzut ten jest zatem bezzasadny, a postępowanie przed Sądem I instancji nie jest dotknięte wadą nieważności z tego powodu. Skład Sądu I instancji był prawidłowy i nie zasiadał w nim sędzia wyłączony z mocy ustawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych przypomnieć należy, że wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone, oznacza konieczność określenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego. Jeśli dany przepis posiada kilka jednostek redakcyjnych, to powinna być wskazana też konkretna jednostka redakcyjna tego przepisu (wyrok NSA z 29 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 552/12). Skarga kasacyjna nie precyzuje, czy naruszenie dotyczy całego art. 15zzs4 ww. ustawy, czy któregoś z 3 ustępów. Ponadto zauważenia wymaga, że zarzut naruszenia art. 15zzs4 cyt. ustawy został powiązany z zasadnością poprzedniego zarzutu naruszenia przepisów postępowania, na co wskazuje argumentacja powołana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że gdyby skarżącemu doręczono zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III WSA w Krakowie o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne ze wskazaniem terminu i składu sądu orzekającego, to mógłby podnieść zarzut wyłączenia sędziego na etapie postępowania przed WSA. Skarżący wskazał dalej, że dostał zawiadomienie z Sądu, że w związku z sytuacją w kraju związaną z epidemią SARS planowane jest przekazanie sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przy czym zgodnie z powyższym przepisem powinno zostać mu doręczone także zarządzenie Przewodniczącego, które powinno zawierać informacje dotyczące terminu posiedzenia niejawnego, składu sądu orzekającego, czy podstawy prawnej wydania zarządzenia o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne. Takie postępowanie – w ocenie skarżącego kasacyjnie - spowodowało naruszenie prawa obywatela do bezstronnego sądu, a zarazem złamanie zasady jawności rozpatrzenia sprawy z art. 45 Konstytucji RP. Odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzutu dotyczącego złamania zasady jawności rozpatrzenia sprawy określonej w art. 45 Konstytucji RP, wyjaśnić należy, że możliwość rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym z uwagi na obowiązujący stan epidemii wprowadził art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 P.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 45 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy z 2 marca 2020 r. jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie uprawnienia przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej powinno następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Ten standard ochrony praw strony został zachowany, skoro strona została powiadomiona o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miała możliwość, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, pisemnego zajęcia stanowiska w sprawie przed terminem posiedzenia (wyrok NSA z 8 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1918/18). Dla spełnienia się przesłanki pozbawienia możności obrony swych praw przez stronę konieczne jest ustalenie, że uchybienie to musi w sposób realny, a nie tylko hipotetyczny, pozbawiać stronę możności obrony swych praw. Pozbawienie strony możności obrony należy zatem oceniać przez pryzmat konkretnych okoliczności sprawy. Nie każde bowiem niedoręczenie pisma z informacjami, których domagał się skarżący kasacyjnie, stanowi uchybienie skutkujące nieważnością postępowania. Analizując treść skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie pozwala ona przyjąć, by brak informacji o terminie i składzie posiedzenia niejawnego, na którym miała być rozpatrzona możliwości ustosunkowania się do sformułowanych w niej twierdzeń świadczyć miała o pozbawieniu skarżącego kasacyjnie możności obrony swych praw przed Sądem I instancji. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi tym samym do konkluzji, że wobec niezasadności zarzutu naruszenia art. 18 § 1 pkt 6 w związku z art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a., nie mógł być też zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. w sposób wskazany przez autora skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie żadna więc z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się do zbadania wskazanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez błędną wykładnię. Przed rozpatrzeniem zasadności tego zarzutu podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Starosty O. zostały wydane w sytuacji związania organów oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w prawomocnym wyroku WSA w Krakowie z 10 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 323/19. W wyroku tym Sąd wskazał, że w przypadku skarżącego, który świadczył usługi na podstawie umowy zlecenia (art. 71 ust. 1 pkt. 2 lit. c ustawy) konieczną przesłanką, od której istnienia uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie jest osiąganie minimalnego wynagrodzenia, ale wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy. Sąd podkreślił, że przesłanki przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych są odmienne w przypadkach wymienionych w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a i lit. b, inne w przypadku o którym mowa w pkt 2 lit. c, zaś jeszcze inne w przypadkach, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d, lit. e i lit. f. W dwóch pierwszych sytuacjach konieczną przesłanką jest osiągnięcie w okresie 365 dni wynagrodzenia lub uzyskanie dochodu w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. W sytuacjach opisanych pod lit. d, lit. e i lit. f przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych następuje, gdy przez okres co najmniej 365 dni podstawę wymiaru składek stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Natomiast w sytuacji, o której mowa pod lit. c - gdy co najmniej przez ten okres podstawę wymiaru składek stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Sąd uznał, że przepis ten nie zawiera żadnego ograniczenia, jeżeli chodzi o obowiązek przeliczenia, w szczególności nie wyłącza tego obowiązku w przypadku korzystania ze zwolnienia chorobowego, co miało miejsce w przypadku skarżącego. W sytuacji skarżącego kwota podstawy wymiaru składek w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę ulega z woli ustawodawcy przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Nie ma też mowy w ustawie o jakimkolwiek sumowaniu wynagrodzenia z tytułu umowy zlecenia z przyznanym zasiłkiem chorobowym (co wskazał organ w wówczas kontrolowanych decyzjach dla wzmocnienia swej argumentacji), ponieważ przepis odnosi się do podstawy wymiaru składek w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, a nie do wysokości wynagrodzenia. WSA w Krakowie w wyroku z 10 maja 2019 r. zarzucił więc organom, że nie odczytały w sposób prawidłowy treści art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i nie przeprowadziły analizy przedstawionych przez skarżącego dokumentów pod kątem treści tego przepisu. Poprzestały jedynie na wskazaniu liczby dni przepracowanych w miesiącach, w których skarżący nie przebywał na zwolnieniu lekarskim. Sąd podkreślił, że przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy wyraźnie wskazuje na liczbę przepracowanych dni, zatem organy powinny były uwzględnić również dni, w których skarżący pracował w ciągu tych miesięcy, w których przebywał także na zwolnieniu lekarskim. Nie można bowiem odnosić poglądu dotyczącego braku możliwości "przeliczania" minimalnego wynagrodzenia za pracę do sytuacji uregulowanej w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy, gdyż jest to regulacja całkowicie odrębna od uregulowań zawartych w pozostałych przepisach art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy. W judykaturze przyjmuje się, że wskazania co do dalszego postępowania zawarte w orzeczeniu sądu administracyjnego podobnie jak ocena prawna zawarta w tym orzeczeniu stanowią postanowienia o wiążącym charakterze. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 września 2007 r. sygn. akt II FSK 209/07). Przy czym zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w niezaskarżonym wyroku sądu pierwszej instancji, uchylającym zaskarżoną decyzję, wiążą nie tylko ten sąd oraz organ, lecz także Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od kolejnego wyroku wydanego w tej sprawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2007 r. sygn. akt I FSK 857/06). Zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten nie wyłącza ze swojego zakresu sądu drugiej instancji. Wprawdzie sąd ten sprawuje nadzór nad działalnością wojewódzkich sądów administracyjnych w zakresie orzekania, ale tryb tego nadzoru wynika z ustaw, w szczególności z P.p.s.a. Przepisy tej ustawy przewidują środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych i od woli stron postępowania zależy, czy środki te zostaną uruchomione. Jeśli strona z takiego środka nie skorzysta i tym samym doprowadzi do uprawomocnienia się wyroku sądu pierwszej instancji, wówczas kwestie prawne przesądzone w takim orzeczeniu nie mogą być badane przez Naczelny Sąd Administracyjny przy okazji rozpoznawania skargi kasacyjnej na kolejny wyrok sądu dotyczący tej samej sprawy. Za takim rozumieniem skutków prawomocności orzeczenia przemawia nie tylko brzmienie art. 170 P.p.s.a., ale także względy wykładni systemowej związane z unormowaniem wynikającym z art. 153 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe działanie były przedmiotem zaskarżenia. Po uprawomocnieniu tego orzeczenia zawarte w nim stanowisko będzie wiążące nie tylko wobec organów wymienionych w art. 153 P.p.s.a., lecz również i wskazanych w art. 170 P.p.s.a. Niezgodne z zasadami porządku prawnego, obowiązującymi w demokratycznym państwie prawnym, do których zalicza się także pewność i stabilność stosunków prawnych, byłoby podważanie stanowiska zawartego w prawomocnym wyroku przy okazji rozpatrywania skargi kasacyjnej od innego wyroku, oczywiście przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym (zob. wyrok NSA z 10 stycznia 2006 r. sygn. akt I FSK 505/05, wyrok NSA z 16 marca 2017 sygn. akt I FSK 1772/15). Związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozumieniu art. 153 P.p.s.a oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (zob. wyrok NSA z 22 marca 1999 r. sygn. akt IV SA 527/97). W petitum skargi kasacyjnej jej autor nie podniósł zarzutu naruszenia art. 153 P.p.s.a., pomimo tego, że Sąd I instancji na wstępie swych rozważań prawnych podkreślił, że zachodzi związanie oceną prawną zawartą w wyroku NSA sygn. akt I OSK 3334/18 i w dalszej treści uzasadnienia odwołał się do wyroku WSA III SA/Kr 323/19 (s. 9 uzasadnienia wyroku). Wobec tego, że WSA w Krakowie w wyroku z 10 maja 2019 r. zawarł rozumienie art. 71 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazując, że konieczną przesłanką, od której istnienia uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie jest osiąganie minimalnego wynagrodzenia, ale wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, to w niniejszej sprawie wyłączona była dopuszczalność innego ustalania treści tego pojęcia, w szczególności wyprowadzenia go w wyniku dokonania wykładni, która podważyłaby rozumienie przyjęte przez Sąd. Tymczasem do tego właśnie zmierza skarga kasacyjna, choć zauważenie wymaga, że argumentacja podniesiona w jej uzasadnieniu dotycząca rozumienia art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c w powiązaniu z art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. ustawy nie podważa w istocie stanowiska Sądu I instancji. Skarżący kasacyjnie wskazuje bowiem, że należy przyjąć, że dni, w których skarżący wykonywał zlecenie, a dotyczące miesięcy, w których przebywał także na zasiłku chorobowym, powinny być zaliczone do okresu uprawniającego do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych. Taki sposób ustalenia "okresu 365 dni" został uwzględniony w zaskarżonej decyzji i prawidłowo zaaprobowany przez Sąd I instancji, który wskazał, że w okresach wskazanych w zaświadczeniu ZUS z 5 listopada 2019 r. skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim i świadczył pracę, a organy obu instancji ustaliły postawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w poszczególnych miesiącach po przeliczeniu podstawy wymiaru składek na okres pełnego miesiąca. Skarga kasacyjna upatruje naruszenia prawa materialnego art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy także w dokonaniu błędnych przeliczeń podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, co stanowiło podstawę odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Istota sformułowanego zarzutu i jego uzasadnienie wskazują, że kwestią wątpliwą w uznaniu skarżącego kasacyjnie pozostaje fakt zaakceptowania przez Sąd I instancji danych służących do przeliczeń podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy zawartych w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy. Zarzut skargi kasacyjnej nie dotyczy tym samym błędnej wykładni powołanego przepisu, ani nawet nie dotyczy błędnego zastosowania przepisów wskazanych w uzasadnieniu, lecz zmierza do zakwestionowania przyjętego przez Sąd stanowiska o prawidłowych danych dotyczących podstaw wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w poszczególnych miesiącach. W szczególności oceny pisma ZUS Oddział w S. z [...] listopada 2019 r., w którym podano podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu umowy zlecenia oraz podstawę wymiaru zasiłku chorobowego. Ocena ta stanowi zaś element stanu faktycznego sprawy. W związku z tym należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyroki NSA z 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II GSK 717/12, z 4 lipca 2013 r. sygn. akt I GSK 934/12). Niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Kwestionując ocenę stanu faktycznego nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, również w wyniku jego błędnej wykładni, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie, tj. w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1171/12). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 29 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 2747/12, z 6 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2327/11). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z 13 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2391/11). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy czyniąc to w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego, to zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyroki NSA z 4 lipca 2013 r. sygn. akt I FSK 1092/12, z 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II FSK 1506/09, z 11 października 2012 r. sygn. akt I FSK 1972/11, z 3 listopada 2011 r. sygn. akt I FSK 2071/09). Ustalenia w zakresie stanu faktycznego można kwestionować podnosząc zarzuty w zakresie drugiej podstawy kasacyjnej, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono, w konsekwencji podniesione w tym zakresie zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogły osiągnąć skutku. Z tego powodu nie mogły być skuteczne również argumenty skargi kasacyjnej wskazujące, że na s. 11 uzasadnienia wyroku Sąd błędnie powielił pogląd organów obydwu instancji, że podstawa wymiaru składek za sierpień 2016 r. wynosiła 1603,32 zł. Odnosząc się do zarzutów co do niedokonania przez Sąd I instancji analizy danych przedstawionych w skardze i oparcia się tylko na wyliczeniach organów administracyjnych, a także wskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na s. 2 (przedstawieniu stanu faktycznego sprawy), że organy zastosowały się do wytycznych wyroku z 11 maja 2018 r., co wskazuje na brak ustalenia jaki stan faktyczny Sąd przyjął za miarodajny, wskazać należy, że dotyczą one okoliczności, które można podnosić w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania art. 141 § 4 P.p.s.a. Takiego zarzutu skarga kasacyjna zaś nie zawiera. Rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., gdyż w skardze kasacyjnej, na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a., zawarto oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku