I OSK 2841/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędzia del. WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu 12 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 415/23 w sprawie ze skargi M. P. i R. P. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z 9 lutego 2023 r., nr GN-2.7536.2.2022.MKu w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza solidarnie od skarżących M. P. i R. P. na rzecz skarżącej kasacyjnie E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 415/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: WSA, Sąd i Instancji) uchylił decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z 9 lutego 2023 r., nr GN-2.7536.2.2022.MKu (dalej: zaskarżona decyzja) oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Goleniowskiego z 21 lipca 2022 r., nr WGN.6853.22.1.2021.MWR, którą ograniczono sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem działki [...] o pow. 1,0103 ha, położonej w obrębie O., gm. N., zapisanej w księdze wieczystej numer [...] (dalej: sporna nieruchomość, sporna działka), stanowiącej wspólność ustawową majątkową małżeńską R. P. i M. P. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją Starosty Goleniowskiego (dalej: Starosta, organ I instancji) z 21 lipca 2022 r. - na podstawie art. 124 ust. 1 i ust. 6 w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm.; dalej: u.g.n.) – w punkcie 1: ograniczono sposób korzystania ze spornej nieruchomości poprzez: (a) udzielenie zezwolenia E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na przebudowę istniejącej na nieruchomości, napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji M.-N., polegającej na podwieszeniu napowietrznych przewodów linii, na części nieruchomości, tj.: w pasie o szerokości 11,5 m, o całkowitej powierzchni ograniczenia 329 m2 (zgodnie z załącznikiem mapowym, który stanowi integralną część decyzji) i które to ograniczenie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "O." zatwierdzonym uchwałą nr XLV/381/10 Rady Miejskiej w Nowogardzie z dnia 3 listopada 2010 r. zmienionym uchwałą nr VII/50/15 Rady Miejskiej w Nowogardzie z dnia 27 lutego 2015 r. (dalej: mpzp, plan miejscowy); (b) zobowiązanie właściciela – celem zapewnienia funkcjonowania linii po jej przebudowaniu – w pasie wskazanym w pkt a – do udostępnienia nieruchomości dla czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii, utrzymania prawidłowej eksploatacji linii; w punkcie 2: wskazano, że ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej (dalej: decyzja organu I instancji, decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości). Decyzją z 9 lutego 2023 r. Wojewoda Zachodniopomorski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uwzględniając skargę współwłaścicieli spornej nieruchomości (dalej: skarżący) na decyzję Wojewody Sąd I instancji uznał, że stanowiska orzekających organów są niekompletne, a przytoczona przez te organy argumentacja nie wyjaśnia w pełni kwestii zgodności inwestycji z obowiązującym planem miejscowym. Organy odnoszą się bowiem w swoich wywodach jedynie do załączników graficznych do planu, bez wskazania na zapisy w części tekstowej obowiązującego mpzp, które dotyczyłyby linii energetycznej 110 kV. Zdaniem WSA przy stwierdzeniu "zgodności z planem" chodzi nie tylko o to, aby wykazać brak sprzeczności zamierzenia z planem, ale aby możliwe było niebudzące wątpliwości potwierdzenie, że zamierzona inwestycja została w planie przewidziana w określonym miejscu. W ocenie Sądu, w przypadku inwestycji liniowej, stanowiącej niewątpliwie inwestycję celu publicznego, wskazanie w miejscowym planie jedynie w części graficznej jej przebiegu w kontekście terenów elementarnych, na których leży działka skarżących, czyli bez określenia w części tekstowej granic terenu, który może być pod nią zajęty, dla wydania decyzji na podstawie art. 124 u.g.n. nie jest wystarczające. Sąd ten stwierdził, że ze wskazywanych przez organ zapisów obowiązującego planu miejscowego wynika jedynie, że uchwałodawca na terenie objętym planem przewidział napowietrzną linię elektroenergetyczną o mocy 220 kV (w uchwale o zmianie planu z dnia 27 lutego 2015 r., w § 2 ust. 4 pkt 31: "OL/253.E - teren infrastruktury technicznej elektroenergetyki (trasa przebiegu istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV przez tereny lasów) - § 37" oraz w § 24 punkt 3 podpunkt 1): "Ustala się nieprzekraczalne linie zabudowy w odległości 6 m od linii rozgraniczających drogi lub ciągi pieszo jezdne oraz w odległości 12 m od przyległych lasów lub terenów planowanych do zalesienia - z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w § 5 ust. 7, a także w odległości 20 m lub 30 m zgodnie z rysunkiem planu, dla obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt tych samych osób w ciągu doby dłuższy niż 8 godzin od osi napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV;"). Organ nie przywołał jednak stosownych zapisów dotyczących linii o mocy 110 kV. W ocenie Sądu I instancji wątpliwości w sprawie budzi też sposób ustalenia szerokości pasa ograniczenia, gdyż organ I instancji nie przestawił konkretnego wyliczenia, z którego wynikałaby przyjęta w decyzji szerokość pasa ograniczenia, jak również nie podał wszystkich parametrów zastosowanych do tego wyliczenia co uniemożliwia zweryfikowanie jego prawidłowości. Z kolei organ odwoławczy – zdaniem WSA - w zasadzie uchylił się od przedstawienia swojej oceny względem wspomnianych parametrów, wskazując, że jest ograniczony wnioskiem inwestora, którego oświadczenia z racji zadań ustawowych mają wyższą wiarygodność. Poza tym, zdaniem tego organu, wystarczy aby szerokość pasa ograniczającego określona w decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. mieściła się w granicach obszaru wskazanego w planie miejscowym, jednakże granice te nie muszą się pokrywać, w tym znaczeniu, że obszar zajęcia może być mniejszy niż ten wyznaczony planem. Wojewoda nie dokonał jednak jednoznacznego wskazania jaką szerokość uznaje za właściwą w rozpoznawanej sprawie. Według WSA nie dokonano w tym względzie niebudzących wątpliwości ustaleń, ponieważ zakres niezbędny czy minimalny bez odniesienia się do konkretnego parametru wynikającego ze stanu faktycznego sprawy i prawa miejscowego bądź decyzji lokalizacyjnej ma w zasadzie charakter oceny dowolnej, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Co prawda należy przyznać organowi rację, że nie zachodzi konieczność dopuszczenia dowodu z opinii biegłych w sytuacji gdy uzyskane dane i wyliczenia nie budzą wątpliwości, jednak wymaga to niewątpliwie prawidłowego przedstawienia tych danych i wyliczeń, co w niniejszej sprawie nie zostało należycie wykonane. Tym samym w przedstawionych okolicznościach, zdaniem Sądu I instancji, organy przedwcześnie uznały, że spełniony został wymóg zbadania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym, określony w art. 124 ust. 1 u.g.n. Nie poczyniły też pełnych ustaleń co do zakresu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości należącej do skarżących. W ramach wskazań co do dalszego postępowania WSA polecił, aby rozpoznając sprawę, organ ponownie ocenił zgodność projektowanej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z uwzględnieniem jego części tekstowej, a nie tylko z częścią graficzną, gdyż z każdej z nich powinno wynikać, że planowana inwestycja jest zgodna z aktem prawa miejscowego. Dodatkowo niezbędne jest też wyjaśnienie z jakich względów organ powołał się na decyzję z dnia 14 lipca 2020 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, ewentualnie ustalenie czy została wydana taka decyzja uwzględniająca działkę należącą do skarżących. W przypadku pozytywnej weryfikacji zamierzenia inwestycyjnego z zapisami obowiązującego planu miejscowego lub rzeczoną decyzją dodatkowo organ przedstawi w sposób przejrzysty, w zgodzie z obowiązującymi w sprawie regulacjami, przyjęte rozmiary zajęcia pasa ograniczającego nieruchomość skarżących i całkowitą powierzchnię zajęcia. Skargą kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku pełnomocnik E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: skarżący kasacyjnie; Spółka E., inwestor) zaskarżył to orzeczenie w całości, zarzucając naruszenie: (1) art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w związku z zapisami § 19 ust. 3 pkt. 1 w zw. z § 5 pkt 7 oraz § 60 i § 61 uchwały nr. XLV/381/10 Rady Miejskiej w Nowogardzie z dnia 3 listopada 2010 r. zmienioną uchwałą nr. VII/50/15 Rady Miejskiej w Nowogardzie z dnia 27 lutego 2015r. odnośnie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Nowogard, poprzez dokonanie błędnej wykładni przesłanki co do zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to jest błędnego przyjęcia, iż zakres realizowanej na działce nr [...], położonej w gminie N., obręb O. inwestycji oraz zapisy mpzp nie dają wystarczających podstaw do wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w celu realizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą: "Przebudowa linii elektroenergetycznej 110 kV relacji M. - N."; (2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Goleniowskiego z dnia 21 lipca 2022r. nr WGN.6853.22.1.2021.MWR w sytuacji gdy zaskarżone decyzje odpowiadały prawu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację, mającą przemawiać za uchyleniem wyroku Sądu I instancji. W piśmie procesowym stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżących przedstawił stanowisko mające uzasadniać oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 t.j. ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie tego Sądu przytoczonymi w skardze podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia ziszczenia się przesłanek nieważności postępowania, poddano ocenie wyrok Sądu I instancji pod kątem zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Stosownie do art. 124 ust. 1 u.g.n. – w brzmieniu tego przepisu obowiązującym w dacie wystąpienia przez Spółkę E. z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania ze spornej nieruchomości - starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przewidziany w przywołanym przepisie wymóg zachowania zgodności ograniczenia wynikającego z decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości z planem miejscowym lub decyzją lokalizacyjną odnosi się między innymi do obszaru nieruchomości, który objęty został przeznaczeniem pod budowę publicznych urządzeń infrastruktury technicznej lub na którym ustalona została lokalizacja tego rodzaju inwestycji. Tylko wobec takiej części obszaru nieruchomości może zostać wydana decyzja o zezwoleniu na czasowej jej zajęcie, która to część jest niezbędna według wskazanych wyżej dokumentów planistycznych dla posadowienia na niej tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowalnych. Dokumenty planistyczne określają bowiem terytorialny zasięg dopuszczalności lokalizacji inwestycji infrastrukturalnej, jako celu publicznego. Zgodność ograniczenia orzekanego na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. z ww. dokumentami planistycznymi należy oceniać przez pryzmat ustaleń zawartych w tych dokumentach, których treść i zakres normują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 t.j.; dalej: u.p.z.p.). Z art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 oraz ust. 3 pkt 4a i 4b tej ustawy wynika, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego, w którym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w zależności od potrzeb, określa się granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym oraz ponadlokalnym. Dopuszczalność ograniczenia korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. uwarunkowana zgodnością z planem miejscowym oznacza zatem konieczność dokonania oceny tej zgodności pod kątem istniejących ustaleń tego planu w zakresie przeznaczenia nieruchomości lub ustalenia na niej dopuszczalności lokalizacji inwestycji infrastrukturalnej o charakterze publicznym, zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Plan miejscowy, aby stanowić podstawę do zastosowania instytucji przewidzianej w art. 124 ust. 1 u.g.n., musi nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale także precyzyjnie określać lokalizację tego typu inwestycji, poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. Zgoda na zajęcie nieruchomości może być odnoszona do inwestycji, której realizacja jest przewidziana w planie miejscowym, a więc w planie tym został ustalony jej przebieg. Z zestawienia art. 124 ust. 1 zd. 2 oraz art. 112 ust. 1 i 2 u.g.n. z powołanymi wyżej przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że zgodność ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym oznacza konieczność rozstrzygnięcia w decyzji o przedmiocie tego ograniczenia obejmującego jego terytorialny zasięg mieszczący się w granicach planistycznego przeznaczenia pod publiczną infrastrukturę techniczną ustalonego w planie miejscowym lub w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ograniczenie to stanowi ingerencję w wykonywanie prawa własności w rozumieniu art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, zatem z tego względu jego rozmiar i zakres musi być jednoznacznie i precyzyjnie określonym przedmiotem rozstrzygnięcia wydawanego na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Jak stanowi art. 15 ust. 1 u.p.z.p. projekt planu miejscowego zawiera dwa podstawowe elementy - część tekstową i część graficzną, które należy odczytywać w całości. Rysunek planu - nazywany przez ustawodawcę częścią graficzną - w tradycji projektowania urbanistycznego stanowił jedyny element projektowy, obecnie zaś jest traktowany jako mający charakter wyjściowy, podstawowy. Pojawiające się następczo opisy do rysunku, początkowo bardzo krótkie, stanowiły i stanowią uzupełnienie danych niemożliwych do narysowania (np. wyliczonych współczynników). "Podkładem" dla rysunku planu jest mapa zasadnicza (art. 16 ust. 1 u.p.z.p.), zatem także rysunek, w który wrysowuje się koncepcję planistyczną - projekt założenia urbanistycznego i lokalizację linii ograniczających to założenie projektowe. Rysunek przedstawiający plan miejscowy musi być wykonany ze starannością umożliwiającą odczytanie rozwiązań kształtowanego nim ładu przestrzennego, bowiem np. wszystkie punkty odniesienia, istniejące elementy zabudowy, szerokości dróg, przebieg linii zabudowy, granice własności zawierają się tylko w części graficznej planu. Z kolei, w szczególności określenie podstawy prawnej uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zasady ochrony: ładu przestrzennego, środowiska, przyrody i krajobrazu oraz zabytków i dziedzictwa kultury (art. 15 ust. 2 pkt 2-4 u.p.z.p.) opisane są w części tekstowej planu. Z natury, istoty tych dwóch części planu miejscowego wynika, że żadna z nich nie znajdzie nigdy pełnego odzwierciedlenia w drugiej. Nie oznacza to jednak, że część graficzna planu miejscowego może być sporządzona w sposób uniemożliwiający jednoznaczne jej powiązanie z częścią tekstową. Przeciwnie, spójność ww. elementów stanowi o prawidłowości sporządzonego dokumentu planistycznego mającego charakter normatywny (§ 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Dz. U. z 2021 r. poz. 2404). W doktrynie i judykaturze niejednokrotnie formułowano nietrafny pogląd, że rysunek planu miejscowego nie może wiązać bezpośrednio, bowiem nie spełnia wymogów normy prawnej z jej klasyczną budową: hipoteza, dyspozycja i sankcja. Nie wdając się w szerszą polemikę w tym zakresie, podkreślić tylko należy, że nie każda norma prawna obejmuje swoją treścią wszystkie wskazane wyżej elementy. Odnosząc się natomiast do art. 15 ust. 1 u.p.z.p., to bezspornie przepis ten w żadnym miejscu ani nie podważa równoważności obu analizowanych elementów planu miejscowego, ani nie obniża rangi żadnego z nich ze względu na formę wyrazu, jaką przybierają. Powyższe znajduje potwierdzenie w treści art. 20 ust. 1 zdanie ostatnie u.p.z.p. Rysunek planu, jako załącznik do części tekstowej uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego stanowi jej uzupełnienie - doprecyzowanie, czyniąc całość kompletną, a to oznacza, że żaden z elementów planu nie jest nadrzędny względem drugiego z nich. Część tekstowa i część graficzna planu miejscowego są dokumentami równorzędnymi pod względem normatywnym. Część graficzna stanowi integralną część planu miejscowego. Zatem - wbrew stanowisku prezentowanemu przez Sąd I instancji - odwołanie się w decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości jedynie do części graficznej planu miejscowego bez jednoczesnego odniesienia do części tekstowej samo przez się nie może być uznane za wadliwe, niezgodne z prawem. Odwołanie to należy uznać za wystarczające przy założeniu, że to co zostało przedstawione na rysunku (w części graficznej) nie jest sprzeczne z częścią tekstową, natomiast nie zawsze musi być odzwierciedlone w części tekstowej planu, skoro obie części planu miejscowego mają taki sam walor normatywny. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że ani na etapie postępowania administracyjnego, ani sądowego nie było kwestionowane - czy to przez organy administracji publicznej, czy też przez skarżących - że napowietrzna linia elektroenergetyczna 110 kV relacji M.-N. jest istniejącą od dawna, poniemiecką linią, która przebiega przez sporną nieruchomość. Nie było też przedmiotem sporu, że rzeczywisty przebieg tej infrastruktury elektroenergetycznej odpowiada przebiegowi linii energetycznej odzwierciedlonej w części graficznej mpzp obowiązującego dla danego obszaru, w szczególności w zakresie, w jakim dotyczy to usytuowania linii na spornej działce. W § 60 mpzp przewidziano natomiast, że do czasu zapotrzebowania terenów na cele zgodne z ustaleniami planu, dopuszcza się dotychczasowy sposób ich wykorzystania. Zamierzenie inwestycyjne, dla realizacji którego Spółka E. wystąpiła w sprawie o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, dotyczy przebudowy wskazanej linii poprzez podwieszenie napowietrznych przewodów linii na części nieruchomości tj.: w pasie o szerokości 11,5 m, o całkowitej powierzchni ograniczenia 329 m2 (zgodnie z załącznikiem mapowym, który stanowił integralną część decyzji Starosty). Sporna działka oznaczona została w planie miejscowym symbolem: w części OL/111.U,US jako tereny zabudowy usługowej, sportu i rekreacji; w części OL/112.KS jako teren obsługi komunikacji (zespół garaży); w części OL/55.MW jako teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej; w części OL/43.KD.D jako tereny dróg publicznych dojazdowych. W § 19 ust. 3 pkt 1 mpzp dla terenu zabudowy usługowej, sportu i rekreacji przewidziano: "Ustala się nieprzekraczalne linie zabudowy w odległości 6 m od linii rozgraniczających drogi lub ciągi pieszojezdne i piesze oraz w odległości 12 m od przyległych lasów lub terenów planowanych do zalesienia - z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w § 5 ust. 7, a także w odległości 20 m lub 30 m dla obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt tych samych osób w ciągu doby dłuższy niż 8 godzin od osi napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV." Na skutek zmiany dokonanej uchwałą nr VII/50/15 Rady Miejskiej w Nowogardzie z dnia 27 lutego 2015 r. w § 19 ust. 3 w pkt 1 po słowach: "w odległości 20 m lub 30 m" dodano: "zgodnie z rysunkiem planu", a więc w unormowaniu tym zawarto wprost odesłanie do załącznika graficznego stanowiącego integralną część mpzp. Z części graficznej planu miejscowego wynika przebieg napowietrznej linii elektroenergetycznej (przechodzącej także przez sporną działkę), a w legendzie zawarto w tym zakresie oznaczenie: "napowietrzne linie energetyczne 220 kV/110 kV". Na części graficznej planu dotyczącej spornej działki zostały także naniesione oznaczenia graficzne stanowiące - zgodnie z legendą - "nieprzekraczalną linię zabudowy dla obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt tych samych osób w ciągu doby dłuższy niż 8 godzin" oraz "nieprzekraczalną linię zabudowy". Z wyjaśnień udzielonych przez Spółkę E. - niezakwestionowanych ani przez skarżących, organy administracji publicznej, czy WSA – wynika, że aktualnie na spornej nieruchomości przebiega linia o napięciu 110 kV, zaś plan miejscowy dopuszcza realizację linii o zwiększonym napięciu 220 kV. Na chwilę obecną nie ma jednak zapotrzebowania na zwiększenie napięcia, a jedynie przebudowę przestarzałej linii. Zapisy planu, w których mowa jest o linii 220 kV, jako możliwej do realizacji, należy więc odnosić także do aktualnie istniejącej linii 110 kV, której utrzymanie przewiduje plan miejscowy. W rezultacie należy stwierdzić, że przebieg linii elektroenergetycznej wyznaczonej w części graficznej planu miejscowego pokrywa się z przebiegiem linii oznaczonej we wniosku inwestora oraz w załączniku mapowym, stanowiącym integralną część decyzji Starosty o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez Sąd I instancji, nie budzi wątpliwości sposób ustalenia szerokości pasa ograniczenia na spornej nieruchomości (tj. o szerokości 11,5 m, o całkowitej powierzchni ograniczenia 329 m2, zgodnie z załącznikiem mapowym, który stanowi integralną część decyzji). Należy zgodzić się z Wojewodą i skarżącym kasacyjnie, że wielkość pasa zajęcia określa inwestor, który jako podmiot profesjonalny uwzględnia w tym zakresie potrzeby związane z realizacją inwestycji oraz obowiązujące przepisy prawa a także normy i dyrektywy stosowane w reprezentowanej przez niego branży (np. w tej sprawie "Wytyczne określania powierzchni służebności przesyłu niezbędnej do właściwego korzystania z urządzeń" opracowane przez Polskie Towarzystwo Przesyłu i Rozdziału Energii Elektrycznej). W rozpatrywanym przypadku przyjęte parametry mieszczą się w granicach planistycznego przeznaczenia pod publiczną infrastrukturę techniczną (tj. w pasie zajętości korytarza przesyłowego linii 110 kV) ustalonego w planie miejscowym. Rozmiar i zakres ograniczenia został jednoznacznie i precyzyjnie określony w decyzji organu I instancji i realizuje on jednocześnie postulat, by ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości było jak najmniej uciążliwe dla jej właściciela. Podsumowując w niniejszej sprawie ograniczenie sposobu korzystania ze spornej działki spełnia przesłankę zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Brak było zatem podstaw do uchylenia przez WSA zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.