I OSK 2764/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lipca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wr 51/16 w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz D. D. kwotę [...] (słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I OSK 2764/16 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 51/16 oddalił skargę D. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...] D. D. został uznany z dniem [...] września 2015 r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...], Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i ust. 7, art. 10 ust. 7 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 36, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 4 i ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm., zwanej dalej u.p.z.i.r.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] października 2015 r. Jednocześnie organ pierwszej instancji nadał wydanej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Organ wskazał, że w dniu [...] października 2015 r. strona miała wyznaczony termin wizyty w celu potwierdzenia gotowości do pracy, na który się nie stawiła. Zgłosiła się dopiero w dniu [...] października 2015 r. oświadczając, że niestawiennictwo w zaplanowanym terminie wynikało z problemów komunikacyjnych. Podał, iż skarżący wyjaśnił, iż z uwagi na utknięcie w korku, a także problemy z chodzeniem, nie był w stanie przesiąść się na czas do drugiego tramwaju. Nadmienił również, że nie dysponuje zwolnieniem lekarskim, a podobna sytuacja już mu się wcześniej przydarzyła, ale nie miał na nią wpływu. Ponadto wskazał, że dopiero w dniu sporządzenia swojego oświadczenia dowiedział się o skutkach niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że niestawiennictwo bezrobotnego w wyznaczonym terminie nie skutkuje utratą statusu tylko wówczas, gdy powiadomi on urząd o przyczynie niestawiennictwa w terminie 7 dni, a podana przyczyna będzie usprawiedliwiona. Chociaż skarżący spełnił przesłankę zawiadomienia organu w odpowiednim terminie, to w ocenie organu drugiej instancji powołane okoliczności niestawiennictwa nie mogły zostać uznane za usprawiedliwione. Sygnalizowane problemy zdrowotne winny bowiem zostać udokumentowane zaświadczeniem lekarskim. Planując zaś dojazd do urzędu pracy skarżący zobowiązany był tak zaplanować podróż, aby zdążyć na obowiązkową wizytę. Zgłoszenie się dopiero po upływie pięciu dni od dnia wyznaczonego terminu nie pozwala na przyjęcie, że strona dochowała należytej staranności i niezwłocznie po ustaniu przeszkody zgłosiła się do urzędu i usprawiedliwiła niestawiennictwo. Zwłaszcza, że nie przedłożyła zaświadczenia lekarskiego lub innego dokumentu, który mógłby stanowić usprawiedliwienie nieobecności w dniu [...] października 2015 r. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący był prawidłowo pouczony o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej oraz o terminie zgłoszenia się do urzędu. Zdaniem Wojewody, podobna sytuacja, która zaistniała przy poprzedniej rejestracji, nie miała wpływu na zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Każda bowiem sprawa jest analizowana indywidualnie, a czynności opisane przez stronę nie stanowiły przedmiotu zainteresowania w ramach prowadzonego postępowania. Organ stwierdził ponadto, że brak statusu osoby bezrobotnej nie stanowi przeszkody do skorzystania z ofert pracy i podjęcia zatrudnienia. Potwierdzenie prawa do opieki zdrowotnej można zaś uzyskać w drodze decyzji wydawanej przez właściwy organ pomocy społecznej. Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, po dokonaniu analizy podniesionych zarzutów, podtrzymał swoje stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji podniósł, że podstawą materialną zaskarżonego rozstrzygnięcia były przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 przywołanej ustawy, Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę bezrobotną, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw, tj. na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, b) 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa, c) 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawiennictwa. Sąd wskazał, że cytowany przepis nakłada na organ zatrudnienia obowiązek pozbawienia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w wyznaczonym terminie oraz w okresie 7 dni nie zawiadomiła o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa. O ile pierwsza przesłanka nie budzi wątpliwości, o tyle już druga okoliczność wymaga wyjaśnienia. Nie można bowiem pozbawić statusu bezrobotnego osoby, której niestawiennictwo miało uzasadnione podstawy i zostało zgłoszone w okresie 7 dni od momentu ich powstania. Podkreślił również, że pojęcie "uzasadniona przyczyna" jest zwrotem niedookreślonym i jego normatywna treść zawsze powinna podlegać ustaleniu w oparciu o okoliczności faktyczne konkretnej sprawy. Stwierdził nadto, że uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych tylko na skutek lekkomyślności czy niedbalstwa zainteresowanego. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący nie stawił się w urzędzie pracy na wyznaczony termin wizyty przypadający w dniu [...] października 2015 r. W wyjaśnieniach złożonych w dniu [...] października 2015 r. wskazał, że przyczyną jego niestawiennictwa były problemy komunikacyjne, które – ze względu na stan zdrowia – uniemożliwiły mu dotarcie do urzędu pracy. Dodał także, że podczas poprzedniej rejestracji, zdarzyła mu się podobna sytuacja, lecz nie miał na nią wpływu. W świetle powyższych okoliczności należy stwierdzić, że skarżący zawiadomił organ zatrudnienia o przyczynach swojego niestawiennictwa w urzędzie pracy w dniu [...] października 2015 r. z zachowaniem siedmiodniowego terminu wynikającego z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. Sąd poddał ocenie zagadnienie, czy problemy komunikacyjne skarżącego stanowiły uzasadnioną przyczynę jego niestawiennictwa. W pierwszej kolejności zauważył, że skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym - ma problemy z poruszaniem się. Uznał, że wskazane okoliczności same w sobie nie uniemożliwiają mobilności skarżącego, aczkolwiek każdorazowo winny być brane przez niego pod uwagę przy planowaniu podróży. Strona zamieszkuje [...] i porusza się w obrębie miasta przy wykorzystaniu komunikacji miejskiej. W takiej sytuacji nawet czasowe problemy komunikacyjne nie mogły prowadzić do całkowitego pozbawienia strony możliwości dotarcia do miejsca przeznaczenia, biorąc nawet pod uwagę konieczność przesiadki do innego pojazdu określonej linii tramwajowej bądź autobusowej. Częstotliwość kursów w godzinach szczególnej aktywności pasażerów, pozwala na przyjęcie, że gdyby skarżący nie zdążył na określony tramwaj, miałby z pewnością szansę zdążyć na inny tramwaj danej linii. Natomiast, jeśli wybrał takie godziny podróży, które nie pozwalały na dotarcie do urzędu pracy przy najmniejszej nawet czasowej przeszkodzie związanej z ruchem ulicznym, to niestawiennictwo stanowi wyłącznie skutek nieprawidłowego zaplanowania podróży. Strona, będąc świadoma swoich ograniczeń, powinna staranniej organizować swój przejazd, tak aby móc dotrzeć na czas i należycie zadbać o swoje interesy, które – jak podkreśla to skarżący – były dla niego szczególnie istotne. Posiadanie statusu osoby bezrobotnej wiąże się bowiem z możliwością korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej, na których z oczywistych względów stronie szczególnie zależało. Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że utrudnienia komunikacyjne powiązane z niepełnosprawnością skarżącego nie mogły stanowić uzasadnionej przyczyny jego niestawiennictwa w urzędzie pracy w dniu [...] października 2015 r. W ocenie Sądu fakt, że podobna sytuacja mająca miejsce podczas poprzedniej rejestracji została przez organ zakwalifikowana jako uzasadniona przyczyna jego niestawiennictwa, nie mógł wpłynąć na ocenę działań organu, albowiem okoliczność ta wykraczała poza granice niniejszej sprawy. Przedmiotem oceny pozostawać mogło wyłącznie aktualne postępowanie organu oraz przesłanki prowadzące do wydania zakwestionowanej decyzji. Sąd nie mógł stwierdzić, czy dokonana uprzednio ocena przyczyny niestawiennictwa była prawidłowa, lecz zobowiązany był do zbadania prawidłowości oceny przyczyn niestawiennictwa skarżącego w dniu [...] października 2015 r. Zdaniem Sądu, organ analizując zasadność przyczyn niestawiennictwa działa w ramach pewnej swobody interpretacyjnej, której nie można oczywiście utożsamiać z dowolnością. Dokonując kwalifikacji danej sytuacji faktycznej jako uzasadnionej bądź nieuzasadnionej przyczyny niestawiennictwa, organ winien należycie i przekonująco swoje stanowisko uzasadnić. W niniejszej sprawie – w ocenie Sądu – Wojewoda dokonał prawidłowej oceny przyczyny niestawiennictwa skarżącego i przedstawił przekonujące motywy swojej decyzji. Tym samym zastosował się do zasad wynikających z art. 7 k.p.a. Sąd wyjaśnił, że jak wynika z treści tego przepisu, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Dlatego Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że odmienna ocena przyczyn niestawiennictwa dokonana w toku poprzedniej rejestracji oraz w ramach niniejszego postępowania prowadziła do naruszenia jego słusznego interesu i stała w sprzeczności z interesem społecznym. Bowiem w interesie społecznym i w słusznym interesie obywateli jest, aby system wsparcia osób bezrobotnych działał prawidłowo za obopólnym staraniem zarówno organów zatrudnienia jak i osób bezrobotnych. Skoro skarżącemu znane były zasady funkcjonowania tego systemu, to winien on działać w ich ramach z należytą starannością, wyrażającą się m.in. w terminowym stawiennictwie w organach zatrudnienia w celu potwierdzenia swojej gotowości do pracy, chyba że istniały obiektywne okoliczności uniemożliwiającego realizację tego obowiązku. W niniejszej sprawie one nie zaistniały, gdyż niestawiennictwo w wyznaczonym terminie wynikało z wyłącznej winy skarżącego, a nie z niezależnej od niego sytuacji losowej. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia przez organy art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym wszyscy są wobec prawa równi oraz wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Wskazał, że dokonana w niniejszej sprawie ocena okoliczności niestawiennictwa mieściła się w granicach konkretnej sprawy, która nie obejmowała swoim zakres sytuacji z okresu poprzedniej rejestracji. Organ nie mógł - w ocenie Sądu - wyłącznie w oparciu o poprzednie doświadczenia, przyjąć korzystnego dla skarżącego rozwiązania. Zobowiązany był on bowiem do dokonania stosownej analizy podanych przyczyn i do ich oceny, która przemawiała za nieuwzględnieniem usprawiedliwienia skarżącego. W orzeczeniu wskazano, że sytuacja strony nie była jednolita w obu przypadkach także i z tej przyczyny, że o ile za pierwszym razem skarżący mógł nie mieć pełnej świadomości skutków niestawiennictwa, wynikających z problemów komunikacyjnych powstałych na skutek własnego działania, o tyle postępując podobnie po raz drugi winien liczyć się z bardziej restrykcyjnym podejściem organów zatrudnienia do kwestii niestawiennictwa na wyznaczony termin wizyty. Reasumując Sąd stwierdził, że zakwestionowana decyzja o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej była prawidłowa w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i znajdowała podstawę w przepisach prawa materialnego. Skarżący bowiem bez uzasadnionej przyczyny nie stawił się w urzędzie pracy, co obligowało organ do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. Organ zobowiązany był również nadać takiej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, co przewidywał art. 33 ust. 4ca u.p.z.i.r.p. W dniu [...] października 2016 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożył D. D., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu oraz zasądzenie kosztów postępowania w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej. Zarzucił on Sądowi I instancji naruszenie: 1. art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. przez błędną wykładnię, 2. art. 32 ust. 1 Konstytucji przez niewłaściwe zastosowanie wskutek niezastosowania wobec skarżącego ustanowionego tym przepisem zasady równego traktowania przez władze publiczne 3) art. 45 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji przez naruszenie zasady sprawiedliwego sądu wskutek niezastosowania przez Sąd wobec skarżącego słusznej zasady równości, 4) art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. przez niezastosowanie w niniejszej sprawie zasad ustanowionych tymi przepisami, 5) art. 134 § 1 P.p.s.a przez niewłaściwe zastosowanie, 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem skarżącego, Sąd I instancji powołując się na art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p., dokonał niepełnej, wręcz okrojonej interpretacji tego przepisu, z której to interpretacji można wnioskować, że organ zatrudnienia jest bezwzględnie zobowiązany do wydania decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej zawsze, gdy tylko bezrobotny nie zgłosi się w urzędzie w wyznaczonym dniu, bez względu na podane przez niego powody niestawiennictwa, przedłożone w terminie do 7 dni od dnia niestawiennictwa. Wobec tego Sąd naruszył art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. przez błędną wykładnię tego przepisu. Skarżący podniósł, że nieuwzględnienie przez Sąd w niniejszym postępowaniu okoliczności trudności komunikacyjnych, które spowodowały niestawiennictwo strony w urzędzie pracy w wyznaczonym dniu, za uzasadnioną przyczynę tego niestawiennictwa w świetle art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p.- wskazuje na słuszność zarzutów kasacyjnych. W ocenie skarżącego, Sąd nieprawidłowo stwierdził, że owa ważka merytorycznie okoliczność wykracza poza granice tej sprawy. Wobec tego należało postawić zarzut naruszenia przez Sąd przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zatem jest związany granicami sprawy. Tymczasem Sąd l instancji uniknął sprawiedliwego rozstrzygnięcia w granicach tej sprawy, skoro poza jej granice wyrzucił istotną dla sprawy przedmiotową okoliczność. Na domiar tego Sąd usprawiedliwia taką postawę tym, że nie może zbadać prawidłowości działania organu w pierwszym okresie zarejestrowania skarżącego w zakresie tego, że wówczas organ uznał kłopoty komunikacyjne strony w dotarciu na wyznaczoną wizytę za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. W ocenie skarżącego świadczy to o dowolności działania Sądu I instancji i naruszeniu art. 45 ust. 1 Konstytucji, przez uchybienie zasadzie sprawiedliwego sądu. Zarzucił nadto naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji, - zasady równości. wobec prawa,, bowiem został oczywiście różnie, a więc nierówno potraktowany przez organ w dwóch takich samych sytuacjach, skoro w pierwszym okresie zarejestrowania skarżącego organ uznał, że niemożność dotarcia strony na wyznaczoną wizytę z powodu trudność komunikacyjnych jest uzasadnioną przyczyną niestawiennictwa w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 upzirp i nie pozbawił skarżącego statusu osoby bezrobotnej, natomiast w drugim okresie zarejestrowania pozbawił go tego statusu z takiej samej przyczyny niestawiennictwa. Sąd I instancji powinien był wytknąć to naruszenie i uchylić zaskarżoną decyzję organu II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 it. a ppsa. Skoro jednak Sąd tego nie uczynił, to naruszył ten przepis przez niewłaściwe zastosowanie. W rezultacie Sąd również naruszył art. 45 ust. 1 w zw. z art.32 ust. 1 Konstytucji przez naruszenie zasady sprawiedliwego sądu i zasady równości. Skarżący podniósł, że jest osobą niepełnosprawną i proste czynności wykonywane szybko i bez problemów przez osobę pełnosprawną są trudne do wykonywania dla osoby niepełnosprawnej. Osoba taka narażona jest na niemożność przezwyciężenia trudności w komunikacji zbiorowej. Okoliczności tych nie wziął w swoim procedowaniu Sąd I instancji przez co naruszył przepisy art. 7-9 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 it. a ppsa, skoro zaniechał wytknięcia - w drodze uchylenia zaskarżonej decyzji - organom działającym w drugim okresie zarejestrowania naruszenia przez nie zasad ustanowionych przepisami artykuły 7-9 k.p.a. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna jest częściowo zasadna. W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania zostały błędnie sformułowane. Skarżący zarzucił bowiem Sądowi I instancji naruszenie art. 134 § 1 i art. 145 pkt 1 lit a P.p.s.a.. Jednak w treści skargi nie wskazano na czym w istocie miało polegać naruszenie wskazanych wyżej przepisów. Wynika z niej jedynie, że skarżący jest niezadowolony z treści orzeczenia. Sąd w tej sytuacji nie może wyręczać skarżącego (reprezentowanego przez profesjonalistę) i domyślać się jakie zarzuty ewentualnie można byłoby postawić zaskarżonemu wyrokowi. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszanie art. 33 ust. 4 pkt 4 upzirp, ponieważ wbrew zarzutom skargi Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że wskazany przepis posiada charakter bezwzględnie obowiązujący i organy mają obowiązek wydania decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej w sytuacji, gdy wystąpią przesłanki opisane w tym przepisie (por. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn.. akt I OSK 1479/11). W orzecznictwie nie budzi bowiem wątpliwości, że "zgodnie z brzmieniem art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 120 dni od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy w przypadku jednego niestawiennictwa. Przepis ten obliguje organ zatrudnienia do pozbawienia statusu bezrobotnego w związku z niespełnianiem warunków określonych w definicji bezrobotnego, zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a mianowicie – warunku gotowości i zdolności do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Organ zatrudnienia, wyznaczając bezrobotnemu termin wizyty w powiatowym urzędzie pracy, nie tylko działa w celu aktywizacji bezrobotnego, której głównym celem jest znalezienie mu zatrudnienia, ale także weryfikuje jego gotowość i zdolność do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej" (wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1607/13), a zatem samo pozostawanie bez pracy nie jest dostateczną przesłanką otrzymania i utrzymania statusu osoby bezrobotnej, ponieważ status ten determinuje również gotować do podjęcia pracy, weryfikowana poprzez stawianie się w wyznaczonych terminach w Powiatowym Urzędzie Pracy. Brak gotowości do podjęcia pracy oznacza, że dany podmiot nie spełnia warunków do uznania za osobnę bezrobotną, a więc organ jest obligatoryjnie zobowiązany do wydania decyzji, o której mowa w art 33 ust. 4 u.p.z.i.r.p. Skarżący nie wykazał również na czym polegało naruszenie przez WSA we Wrocławiu zasady równości, nie udowodnił on bowiem, że inne osoby znajdujące się w takiej samej sytuacji jak skarżący nie zostały pozbawione statusu osoby bezrobotnej. Natomiast za zasady należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji wyrażonej w art. 8 §1 K.p.a. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Zasada ta jest skierowana do organów administracji publicznej i stanowi nakaz prowadzenia postępowania w taki sposób, aby obywatel nie był zaskakiwany poprzez działania organów, które w tym samym stanie faktycznym stosują różne reguły postępowania w stosunku do niego. W rozpoznawanej sprawie D. D. konsekwentnie zarówno w postepowaniu administracyjnym jak i postępowaniu przed WSA we Wrocławiu wskazuje, że swoje postępowanie oparł na tym, że podczas poprzedniej rejestracji jako bezrobotnego przy podobnym zdarzeniu organy uznały, że trudności komunikacyjne związane z dotarciem do Urzędu Pracy połączone z niepełnosprawnością skarżącego zostały uznane za przesłankę usprawiedliwiającą jego niestawiennictwo. W tym wypadku był przekonany, że będzie on potraktowany tak samo. Tymczasem organ zmienił swoje stanowisko, co stało się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. WSA we Wrocławiu rozpoznając skargę nie zbadał tej okoliczności ograniczając się tylko do stwierdzenia, że dotyczyła ona innej sprawy. Takie rozumowanie jest błędne, ponieważ w sytuacji, w której w takim samym stanie faktycznym wobec skarżącego nie zastosowano sankcji z art. 34 ust. 4 u.p.z.i.r.p., miał on prawo spodziewać się, iż nadal wobec niego będzie zastosowany taki sam sposób postępowania. Inne zastosowanie tych samych przepisów w takim samym stanie faktycznym wobec tej samej osoby jest złamaniem zasady wyrażonej w art. 8 § 1 K.p.a., dlatego też Sąd I Instancji powinien zbadać, czy istotnie skarżący ma rację twierdząc, że w podobnej sytuacji nie został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej oraz jeżeli istotnie takie zdarzenie miało miejsce, czy pozbawiając D. D. statusu osoby bezrobotnej nie naruszył ww. zasady postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzeczono, jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 206, art. 207 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Sąd uznał, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu, reprezentowanemu przez radcę prawnego, zwrotu kosztów postępowania w zakresie wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej. Miarkowanie kosztów postępowania sądowego było uzasadnione tym, że skarga kasacyjna nie była zasadna w większości zarzutów, a nadto część zarzutów skargi w ogóle nie była uzasadniona. Brak jest zatem postaw do uznania, że nakład pracy profesjonalnego pełnomocnika pozwalał na przyznanie wynagrodzenia w wysokości wyższej niż stawka minimalna.