I OSK 2659/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Aleksandra Czapla po rozpoznaniu w dniu 13 października 2023r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 226/20 w sprawie ze skargi S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 25 czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę S. T. (Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (Kolegium) z 11 września 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości zarzucając mu: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 a) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi oraz bezpodstawne jej pominięcie w części, w jakiej zachodziły przesłanki do wznowienia postępowania, gdyż w sprawie rozgraniczenia nieruchomości w przedmiotowej sprawie postępowanie prowadził i wydawał decyzję organ, któy był zarazem stroną tego postępowania, a zatem podlegał wyłączeniu z mocy prawa; 2. § 3 pkt 1 i 2 w zw. z-§ 4 pkt 3 i 4 w zw. z § 5.1 pkt. 1a i 1 d w zw. z pkt 2e w zw. z § 9 w zw. z § 19, § 20 i § 23 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999r., w sprawie rozgraniczenia nieruchomości w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art 80 k.p.a., poprzez ponowne ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące wydaniem decyzji w oparciu o fragmenty zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który został sporządzony wadliwie i był obarczony błędami z całkowitym pominięciem dokumentów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji rozgraniczeniowej w oparciu o dwa różne dokumenty, odmiennie określające położenie punktów granicznych i przebieg granic nieruchomości. Skarżąca wskazała, że organy obu instancji oraz WSA w Rzeszowie w żaden sposób nie wyjaśniły, który wykaz współrzędnych punktów granicznych wziął pod uwagę (k.18 akt - współrzędne z PODGIK sprzed rozgraniczenia, k.20 nowe współrzędne po rozgraniczeniu), wydając zaskarżoną decyzję, zważywszy na fakt, iż te dokumenty, które zostały dołączone do akt sprawy zupełnie różnią się swoją treścią. Z załączonego wykazu zmian danych ewidencyjnych wraz z mapą nr [...] (k.17) wynika, że prawna granica pomiędzy działkami [...] i [...] jest przekreślona i wskazano nową. Zaś z załączonego szkicu granicznego wynika nie wynikają żądne zmiany (k. 14), natomiast już szkic połowy (k. 16) znów wskazuje zmiany i neguje granicę, jest przekreślona. 3. art. 33 i 34 ustawy z dnia 17 maja 1989 prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji, która została wydana bez dokonania oceny prawidłowości wykonania czynności przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z obowiązującymi przepisami. Skarżąca była przekonana, ze geodeta ustalając nową granicę w oparciu o odszukane w terenie kamienie betonowe wskazał ewidencyjną granicę, nie miała ona natomiast świadomości, że geodeta wskazał ją w sposób błędny i całkowicie niezgodny z załączonym szkicem granicznym (k.14), na którym to granica przebiega w zupełnie inny sposób. Powyższe spowodowało, iż nastąpiła zmiana powierzchni działki stanowiącej własność skarżącej, oznaczonej pod nr [...] z 0,9312 ha na 0,9035 ha, o czym skarżąca dowiedziała się dopiero w momencie otrzymania w dniu 28 lutego 2017 r., zawiadomienia Starosty L. oraz Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w L. (k. 21), w których została poinformowana o zmianie powierzchni jej nieruchomości, w wyniku przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego; 4. art. 29 pkt 1 w z w. z art. 30 pkt 1 w zw. z art. 31 pkt 1 w zw. z art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989r., Prawo geodezyjne i kartograficznego poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż wydana w przedmiotowej sprawie decyzja rozgraniczeniowa jest słuszna, podczas gdy nie dokonano należytej oceny prawidłowości czynności przeprowadzonych przez geodetę i pominięto zasadniczą kwestię jaką jest cel postępowania rozgraniczeniowego. Skarżąca wskazała, że istotą rozgraniczenia jest określenie, do jakich granic sięga prawo właściciela (wyrok NSA z 28.09.2015 r., sygn. IOSK 2404/14, LEX nr.1985825), a zatem ma ono doprowadzić do zatwierdzenia i wyznaczenia przebiegu granicy ewidencyjnej w sytuacji gdy brak jest granicy prawnej, wynikającej z dokumentów podczas gdy w niniejszej sprawie pomimo istnienia granicy zgodnie z mapą ewidencyjną wsi B. dla działki nr [...] przebiegała ona zgodnie z punktami granicznymi [...] i [...], ustalono granicę błędnie i zabrano skarżącej część powierzchni nieruchomości. Uprawniony geodeta w trakcie rozgraniczenia nie umieścił w punktach granicznych [...] i [...] znaków granicznych, co niewątpliwie skutkować powinno stwierdzeniem nieważności decyzji opartej na wadliwie przeprowadzonych czynnościach; 5. § 3 w zw. z § 4 w zw. z § 5 w zw. z § 11 Rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie rozgraniczania nieruchomości z dnia 4 kwietnia 1999 r., poprzez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie ustalono przebieg granic w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie rozgraniczeniowe, podczas gdy w dniu przeprowadzanych czynności geodeta nie umieścił znaków granicznych we wskazanych punktach granicznych, a jedynie na podstawie betonowych słupków, które rzekomo miały się znajdować w punktach granicznych 814 i 849 dowolnie wkopanych na działce Skarżącej przez stronę przeciwną postępowania; 6. art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. poprzez błędne zastosowanie i nie dokonanie prawidłowej i rzetelnej kontroli instancyjnej orzeczenia w demokratycznym państwie prawa, a ponadto poprzez oparcie rozstrzygnięcia o dokumenty stanowiące dowody w sprawie obarczone licznymi błędami - m.in sporządzony protokół graniczny, obarczony licznymi błędami, który zawiera stwierdzenia, że dokonano rozgraniczenia w oparciu o współrzędne punktów granicznych, podczas gdy w rzeczywistości rozgraniczono w oparciu o betonowe słupki, które miały rzekomo znajdować się w punktach granicznych 814 i 849, a w rzeczywistości zostały dowolnie wkopane na działce skarżącej przez drugą stronę postępowania; 7. art. 24 § 1 k.p.a. w z w. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 a) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi oraz bezpodstawne jej pominięcie w części w jakiej zachodziły przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w przedmiotowej sprawie, gdyż na podstawie analizy akt sprawy, a działka oznaczona pod nr: [...], [...] stanowi własność Gminy W., wobec czego oczywistym jest, że gmina jako właściciel nieruchomości jest stroną postępowania rozgraniczeniowego i niedopuszczalnym jest prowadzenie przez organy gminy postępowania administracyjnego i wydawanie decyzji administracyjnej w przypadku, gdy sama jest stroną postępowania. Skarżąca wyjaśniła, że ponowiła przedmiotowy zarzut, gdyż uważa, ze argumentacja NSA w tym zakresie w orzeczeniu z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK1539/18 jest nieuzasadniona, tym bardziej, że wcześniejsza linia orzecznicza NSA w tym zakresie była zupełnie odmienna, a aktualnie NSA powołuje się na orzecznictwo sądu niższej instancji – WSA. II. naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w dalszym ciągu polegające na niedostatecznym uzasadnieniu zapadłego rozstrzygnięcia, a w szczególności poprzez brak przedstawienia dokładnego stanu sprawy, ogólnikowe odniesienie się do zarzutów skarżącej, lakoniczne ich uzasadnienie, które nie daje ogólnego obrazu ustalonego stanu faktycznego w sprawie i przeświadczenia u skarżącego, że doszło do prawidłowej kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia, uzasadnienie WSA w Rzeszowie w dalszym ciągu nie zawiera szczegółowego odniesienia się do podnoszonych przez Skarżącego kwestii; 2. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw, z art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. i 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że istnienie dwóch różniących się od siebie dokumentów nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej, podczas gdy wydanie decyzji w oparciu o dwie odmienne mapy wprost stanowi, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, wobec czego jest dotknięta wadą nieważności i jako taka winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Dodatkowo uznanie za słuszne, że przebieg granicy określają w przedmiotowej sprawie m.in betonowe słupki - wkopane przez stronę przeciwną - niewątpliwie jest naruszeniem przepisów prawa, gdyż to punkty graniczne mogą określać przebieg granicy a nie betonowe słupki; 3. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 b, c pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art 151 p.p.s.a. w zw. z art 7 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi oraz bezpodstawne jej pominięcie w części w jakiej zachodziły przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w przedmiotowej sprawie, a wskazane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia, gdyż: - czynności postępowania rozgraniczeniowego zostały błędnie przeprowadzone, ponieważ decyzję wydano w oparciu o dwa różniące się od siebie dokumenty, odmiennie określające położenie punktów granicznych i przebieg granicy nieruchomości; - wadliwie sporządzono dokumentację rozgraniczeniową, gdyż oparto ją o odszukane kamienie betonowe, które miały rzekomo stanowić granicę nieruchomości działek nr [...] i nr [...], a okazały się błędne, ponieważ ich wkopanie w 2015 r. było nieprawidłowe; - wkopane punkty graniczne 814, 849, a w szczególności wskazany pkt 814 A, który rzekomo miał znajdować się na linii granicznej pomiędzy w/w punktami, podczas gdy są one sprzeczne ze znajdującym się w aktach sprawy materiałem dowodowym, gdyż rozgraniczenie nie zostało dokonane w oparciu o pkt 814 i 849 (k.19), a geodeta dokonał własnego pomiaru w oparciu o odnalezione kamienie betonowe w terenie, sporządzając nowy wykaz współrzędnych punktów granicznych (k. 20 akt i k. 71 operatu technicznego); 4. art. 151 p.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi na decyzję Kolegium, podczas gdy została ona wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 kpa, a wskazane w skardze uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż uwzględnienie wskazanych błędów w decyzji skutkowałoby zasadnością skargi; 5. art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa-oraz 8 kpa poprzez nierozważenie całości materiału zebranego w sprawie i dokonanie nieprawidłowych ustaleń polegających na uznaniu, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej, podczas gdy decyzja została wydana bez należytego dokonania oceny prawidłowości czynności pracy geodety i ustaleniu przebiegu granic w postępowaniu rozgraniczeniowym, a nie natomiast zgodnie z przebiegiem granic ewidencyjnych wynikających z dokumentacji znajdującej się w zasobie Państwowego Ośrodka dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej; Skarżąca na zasadzie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 203 p.p.s.a., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. W piśmie z 26 czerwca 2023 r. Skarżąca poparła skargę kasacyjną i wniosła o stwierdzenie nieważności postępowania podstawie art. 183 § 1 i § 2 pkt 3 i 5 w związku z art. 170 i 171 p.p.s.a. bowiem sprawa została już prawomocnie osądzona w przedmiocie powierzchni nieruchomości Skarżącej prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w J. Wskazała również, że została pozbawiona możliwości obrony swoich praw w postępowaniu rozgraniczeniowym w związku z rażącym naruszeniem art. 107 § 1 pkt 4, 5, i 6 k.p.a. w związku z art. 6 i art. 8 k.p.a. Podtrzymała również wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na brzmienie art. 156 § 1 pkt 1, 2 i 7 k.p.a. wyjaśniając, że : a. decyzja wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, bowiem organ gminy był wyłączony z mocy prawa o czym świadczy bogate orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, b. decyzja wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa wskazując, że art. 29 u.p.g. na podstawie którego wydano decyzję nie przewiduje procedurze wznawiania znaków granicznych na podstawie słupków betonowych odnalezionych w terenie, c. decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa ponieważ stoi w sprzeczności z treścią księgi wieczystej nieruchomości Skarżącej do której wpisane zostało prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w J. z 31 grudnia 2013 r. [...] w sprawie działu spadku. Skarżąca wniosła również o przywrócenie pełnomocnictwa adw. S.K. do jej reprezentowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie, wbrew stanowisku wyrażonemu przez Skarżącą w piśmie z 26 czerwca 2023 r. nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Nie zachodzi też żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Sąd kasacyjny wyjaśnia, że wbrew stanowisku wyrażonemu przez Skarżącą w piśmie z 26 czerwca 2023 r. sprawa nie została już prawomocnie osądzona przez Sąd Rejonowy w J. Przedmiotem postępowania w sprawie zakończonej przywołanym przez Skarżącą postanowieniem był dział spadku po zmarłym A.S. Rzeczywiście, w postanowieniu z 31 grudnia 2013 r. Sąd Rejonowy wskazał, że w skład spadku wchodzi gospodarstwo rolne obejmujące wymienione w punkcie 1 postanowienia nieruchomości w rozumieniu wieczystoksięgowym. Wskazana w nim została również łączna powierzchnia działek wchodzących w skład poszczególnych nieruchomości. Sprawa zakończona postanowieniem Sądu Rejonowego była jednak sprawą cywilną a nie administracyjną. Przywołany przez Skarżącą art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. dotyczy natomiast wcześniejszego, prawomocnego osądzenia sprawy przez sąd administracyjny. Również przywołany przez Skarżącą art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. nie mógł znaleźć w sprawie zastosowania. Dotyczy on bowiem pozbawienia strony możliwości obrony swoich praw ale w postępowaniu sądowoadministracyjnym Skarżąca zaś powołuje się na pozbawienie jej możliwości obrony praw w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji rozgraniczeniowej. Sąd kasacyjny wyjaśnia w tym miejscu, że jak wynika z akt sprawy sądowoadministracyjnej, Skarżąca wnosząc skargę do Sądu pierwszej instancji udzieliła pełnomocnictwa synowi P. T. Reprezentował on Skarżącą składając kolejne pisma procesowe (pisma z 22 listopada 2017 r., 8 stycznia 2018 r., 22 stycznia 2018 r.). Powiadomiony został również o rozprawie wyznaczonej na 25 stycznia 2018 r. i złożył w imieniu Skarżącej wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 25 stycznia 2018 r. , które zostało mu doręczone przez Sąd Wojewódzki. Skarga kasacyjna od wyroku z 25 stycznia 2018 r. wniesiona została przez adw. S. K., która przedłożyła do akt sprawy pełnomocnictwo udzielone jej 7 marca 2018 r. przez Skarżącą do sporządzenia, wniesienia i popierania w jej imieniu skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku z 25 stycznia 2018 r. II SA/Rz 1245/17 (k. 103 akt sprawy). W toku postępowania prowadzonego ponownie przed sądem pierwszej instancji uznał on wadliwie, że pełnomocnikiem Skarżącej jest adw. S.K. Pełnomocnictwo udzielone fachowemu pełnomocnikowi przez Skarżącą obejmowało tymczasem wyłącznie reprezentowanie jej w toku postępowania kasacyjnego (k. 205 akt sprawy). Jak jednak wynika z akt sprawy, P. T. wiedział o terminie posiedzenia wyznaczonego do rozpoznania sprawy Skarżącej oraz przedłożył do Sądu pismo z 15 czerwca 2020 r. prezentujące jej stanowisko. Następnie złożył wraz ze Skarżącą wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z 25 czerwca 2020 r. Wyrok z uzasadnieniem doręczony został adw. S.K., która zaskarżyła go skargą kasacyjną dołączając do niej pełnomocnictwo z 25 sierpnia 2020 r. udzielone jej przez Skarżącą do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku z 25 czerwca 2020 r. II SA/Rz 226/20 (k. 205 akt sprawy). Zatem pomimo błędnego uznania przez Sąd Wojewódzki ponownie rozpoznający sprawę, że adw. S. K. jest pełnomocnikiem Skarżącej również w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji nie zaistniała sytuacja pozbawienia Skarżącej możliwości obrony jej praw. Ustanowiony przez nią pełnomocnik P.T. miał wiedzę o dacie posiedzenia sądu wyznaczonego celem rozpoznania sprawy jak również przedłożył pismo prezentujące stanowisko Skarżącej. Zwrócić należy natomiast uwagę, że adw. S. K. została przez Skarżącą ustanowiona pełnomocnikiem wyłącznie do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z 25 czerwca 2020 r. II SA/Rz 226/20. Pełnomocnictwo to, inaczej niż poprzednio udzielone jej pełnomocnictwo z 7 marca 2018 r. nie obejmowało popierania skargi kasacyjnej przed NSA. Wezwana przez Sąd kasacyjny do złożenia pełnomocnictwa uprawniającego ją do reprezentowania Skarżącej przed NSA adw. S. K. wyjaśniła, że nie posiada umocowania do reprezentowani S. T., jest jedynie pełnomocnikiem z urzędu P.T. w innej sprawie sądowoadministracyjnej. W tej sytuacji uznać należało, że pełnomocnikiem Skarżącej w sprawie jest jedynie jej syn, P. T., który powiadomiony został o kolejnym terminie rozprawy oraz złożył w jej imieniu pismo procesowe z 26 czerwca 2023 r. Sąd kasacyjny wyjaśnia, że wobec treści pełnomocnictwa z 25 sierpnia 2020 r. (k. 205 akt sprawy) jak również w świetle oświadczenia adw. S. K. brak było podstaw do uwzględnienia zawartego w piśmie z 26 czerwca 2023 r. wniosku o "przywrócenie pełnomocnictwa adw. S.K. do reprezentowania S. T. na rozprawie". Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi kasacyjnej przypomnieć należy podstawowe elementy jej stanu faktycznego i prawnego. Decyzją z 9 stycznia 2017 r. Wójt Gminy W. (Wójt) orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] położonej we wsi B., gm. W. stanowiącej własność Skarbu Państwa pozostającej w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo J., z działkami ew. nr [...], [...] stanowiącymi własność Gminy W., działką ew. nr [...] stanowiącą własność Skarżącej, oraz działką ew. nr [...] stanowiącą własność Skarbu Państwa. Skarżąca wnioskiem z 24 kwietnia 2017 r. (data wpływu do organu) wystąpiła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Podniosła, że do przedmiotowej decyzji nie została dołączona mapa rozgraniczenia nieruchomości stanowiąca jej integralny element, ponadto z decyzji nie wynika, że w wyniku rozgraniczenia doszło do zmiany powierzchni nieruchomości skarżącej, która została pomniejszona o obszar 0,0277 ha wraz z istniejącym wieloletnim drzewostanem, decyzja nie zawiera jakiegokolwiek rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, wreszcie uzasadnienie decyzji ogranicza się jedynie do wskazania postanowienia na podstawie którego dokonano wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego, a także do wskazania uprawnień geodety wykonującego przedmiotowe rozgraniczenie, brak jest natomiast odesłania do prawidłowości ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę, a której oceny powinien dokonać Wójt, jak również brak jest oceny zgodności sporządzonych dokumentów przez biegłego geodetę z przepisami prawa. Decyzją z 30 czerwca 2017 r., utrzymaną w mocy decyzją z 11 września 2017 r. Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta z 9 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 25 stycznia 2018 r. II SA/Rz 1245/17 oddalił skargę Skarżącej. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Skarżącej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 stycznia 2020 r. I OSK 1539/18 uchylił wyrok WSA w Rzeszowie i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Skarżącej. W pierwszej kolejności odnieść się należało do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako najdalej idącego. Zgodnie z przywołanym przez Skarżącą przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie powyższe elementy zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Sąd przedstawił stan faktyczny sprawy, stanowiska stron postępowania to jest organów i Skarżącej jak również stanowisko przyjęte przez NSA, które przy ponownym rozpoznaniu sprawy wiązało Sąd pierwszej instancji. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił następnie, że w związku z oceną prawną wyrażoną przez NSA brak jest podstaw do przyjęcia, by Wójt, będący jednocześnie organem wykonawczym Gminy - uczestnika postępowania rozgraniczeniowego, podlegał wyłączeniu w postępowaniu rozgraniczeniowym. Sąd pierwszej instancji przedstawił w jaki sposób rozumieć należy przesłankę rażącego naruszenia prawa o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podkreślając, że żadna z podnoszonych przez Skarżącą okoliczności, które mają dowodzić ewentualnej wadliwości postępowania (w szczególności działania geodety), czy wadliwości samej decyzji o rozgraniczeniu nie wyczerpuje przesłanki rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji. Uzasadniając powyższe stanowisko Sąd wojewódzki wyjaśnił na jakiej podstawie prawnej wydana została decyzja rozgraniczeniowa i wskazał jakie dokumenty zgodnie z rozporządzeniu Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453. dalej "rozporządzenie") stanowią podstawę ustalania przebiegu granic nieruchomości. Tak ustalony stan prawny Sąd odniósł do czynności przeprowadzonych w toku postępowania zakończonego wydaniem przez Wójta decyzji rozgraniczeniowej, odnosząc się zarówno do protokołu granicznego jak i do sprawozdania technicznego zaznaczając, że w czynnościach ustalenia przebiegu granic uczestniczyła Skarżąca która podpisała protokół graniczny bez uwag i zastrzeżeń. Sąd zwrócił uwagę, że tryb stwierdzenia nieważności decyzji nie stanowi "dodatkowego" trybu badania prawidłowości wydanej decyzji administracyjnej po wyczerpaniu toku instancji, lecz ma charakter nadzwyczajny i jest obwarowany zaistnieniem ściśle określonych przesłanek. Sąd odniósł się również do argumentów Skarżącej dotyczących niedołączenia do decyzji rozgraniczeniowej mapy, uznając że nie istnieje wymóg ustawowy dołączania jej do decyzji rozgraniczeniowej. Odniósł się do kwestii uzasadnienia decyzji Wójta wyjaśniając, że w jego ocenie wynikają z niego wszystkie zasadnicze okoliczności sprawy, w tym sposób ustalenia punktów granicznych. Przypomniał, że uzasadnienie decyzji nie stanowi streszczenia wszystkich podejmowanych w toku postępowania czynności, a ma na celu przedstawienie przebiegu procesu decyzyjnego stosowania przepisów prawa administracyjnego materialnego jak i procesowego, prezentując rozumowanie, które było udziałem organu administracji na etapie ustalania podstaw prawnych właściwych dla sprawy, czynności i rozumowanie organu administracji na etapie ustalania okoliczności faktycznych sprawy oraz przesłanki, które według organu zadecydowały o rozstrzygnięciu zawartym w decyzji. Wszystkie te elementy w jego ocenie zawierało uzasadnienie decyzji Wójta z 9 stycznia 2017 r. o rozgraniczeniu. Odnosząc się do uwag Skarżącej dotyczących prawidłowości dokumentacji geodezyjnej Sąd wyjaśnił, że jej wykonanie nastąpiło na podstawie zgłoszenia geodety w PODGiK w L. pod nr [...], a została ona przyjęta do zasobu 1 grudnia 2016 r., po uprzedniej opinii Wójta z 21 listopada 2016 r., stwierdzającej prawidłowość przeprowadzenia czynności geodezyjnych ustalenia granic m.in. dla działki nr [...], podzielając tym samym stanowisko Kolegium, że dokumentacja ta odpowiada wymogom określonym w § 24 rozporządzenia. Sąd odniósł się również do argumentacji dotyczącej wznowienia znaków granicznych wyjaśniając, że dla tego rodzaju działań przepisy p.g.k. nie przewidują trybu postępowania administracyjnego, zakończonego jakimkolwiek władczym rozstrzygnięciem, które mogłoby podlegać kontroli sądowoadministracyjnej. Podkreślił, że jak wynika z protokołu granicznego znajdującego się w aktach sprawy, "w czasie wizji terenowej odszukano graniczniki 814, 815, 816, 847, 849", a przebieg granicy w tych punktach "ustalono na podstawie wznowionych znaków granicznych- kamienie betonowe odszukane w terenie" a w trakcie tych czynności, a następnie okazania tych punktów, ich położenie nie było sporne, co wynika jednoznacznie z treści protokołu granicznego. Sąd odniósł się także do zarzutów Skarżącej dotyczących jej działania pod wpływem błędu. Co istotne, w kontekście argumentacji Skarżącej dotyczącej istnienia dwóch sprzecznych dokumentów wskazał, że ewentualne wady postępowania, które doprowadziło do wydania decyzji o rozgraniczeniu, takie jak np. przeprowadzenie tego postępowania w oparciu o dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, a które okazały się fałszywe, stanowią przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.), wyjaśniając również, że tryb wznowienia postępowania i tryb stwierdzenia nieważności decyzji są trybami niekonkurencyjnymi i nie mogą być stosowane zamiennie, ponieważ uruchomienie każdego z nich oparte jest na innych przesłankach, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 i art. 156 § 1 k.p.a. i dotyczy innego rodzaju uchybień i wad Sąd kasacyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną w pełni podziela wyrażane wielokrotnie w orzecznictwie stanowisko, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jeżeli nie wiadomo jaki stan faktyczny Sąd I instancji przyjął jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia, lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Natomiast brak przekonania strony skarżącej o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa - którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych - czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony skarżącej, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Zwłaszcza w sytuacji, gdy tak jak w rozpatrywanej sprawie, stanowisko to zostało umotywowane w stopniu wystarczającym, aby poddać je merytorycznej kontroli w postępowaniu wywołanym wniesioną skargą kasacyjną. Podkreślić również należy, że poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyrok NSA z 27 sierpnia 2021 r. I OSK 474/21 i przywołane w nim orzecznictwo). W konsekwencji zarzuty objęte punktem II.1 petitum skargi kasacyjnej uznać należy za niezasadny. Zarzut objęty punktem II.2 petitum skargi kasacyjnej jest oczywiście niezasadny. Skarżąca uzasadniając go powołuje się na istnienie dwóch różniących się dokumentów – map uznając, że okoliczność ta stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej. Sąd kasacyjny przypomina w pierwszej kolejności, że jak słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, okoliczności takie jak sfałszowanie dowodu na podstawie którego wydana została decyzja administracyjna mogą stanowić podstawę do żądania wznowienia postępowania nie zaś do stwierdzenia nieważności decyzji. Następnie wskazać należy, że decyzja rozgraniczeniowa wydana została – co wynika wprost zarówno z jej treści jak i z treści decyzji Kolegium, po przyjęciu operatu technicznego sporządzonego w trakcie postępowania do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w L. 1 grudnia 2016 r. pod nr [...] Zgodnie z art. 12b ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 z późn. zm., dalej "u.p.g." – w brzmieniu obowiązującym na datę wydania decyzji Wójta) organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, do którego przekazane zostały zbiory danych lub inne materiały stanowiące wyniki prac geodezyjnych lub prac kartograficznych, niezwłocznie weryfikuje je pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii. Stosownie do ust. 4 cytowanego artykułu podstawę do przyjęcia zbiorów danych lub innych materiałów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowi pozytywny wynik weryfikacji. Negatywny wynik weryfikacji skutkuje zgodnie z art. 12b ust. 6 u.p.g. zwrotem wykonawcy prac geodezyjnych lub prac kartograficznych przekazanych przez niego zbiorów danych lub innych materiałów wraz z protokołem zawierającym opis stwierdzonych uchybień i nieprawidłowości. Przepis art. 12b wprowadzony został do ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne ustawą z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. poz. 897 z późn. zm.). Jak wskazuje się w doktrynie, "wykładnia historyczna wskazuje, że obowiązujący przepis w pewnym stopniu zmienił zakres i kryteria sprawdzania wyników prac geodezyjnych i kartograficznych przez organ. Przede wszystkim kryterium zgodności z przepisami prawa, tzn. kryterium legalności, wymaga oparcia negatywnej weryfikacji na konkretnych przepisach prawa. (...) Kryterium legalności weryfikacji wyniku pracy geodezyjnej przez organ obejmuje zatem nie tylko Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzenia do tej ustawy, ale także inne akty prawne. (por. G. Lang [w:] Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz, wyd. II, red. J. Lang, J. Maćkowiak, T. Myśliński, E. Stefańska, Warszawa 2018, art. 12b). Skoro w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Wójta decyzji rozgraniczeniowej dokonana została pozytywna weryfikacja operatu zgłoszonego przez geodetę przeprowadzającego czynności rozgraniczeniowe, argumentacja Skarżącej dotycząca wadliwości dokumentacji sporządzonej przez geodetę (a do tego sprowadzają się w istocie zarzuty podnoszone zarówno w toku postępowania przed WSA jak i w skardze kasacyjnej) nie może prowadzić do uznania, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy wskazane w punkcie II.2 petitum skargi kasacyjnej oddalając skargę na decyzję Kolegium. Zarówno Kolegium jak i Sąd pierwszej instancji uwzględnili fakt przyjęcia operatu do zasobu, co wiąże się z uznaniem, że został on sporządzony prawidłowo. Sąd kasacyjny podkreśla, że w przyjęcie dokumentacji geodezyjnej do zasobu oznacza, że uzyskała ona przymiot dokumentu urzędowego. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów pozwalających na podważenie stanowiska organów służby geodezyjnej, co do prawidłowości tego dokumentu. Sąd kasacyjny przypomina, że postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 1987 r., III SA 1134/96, ONSA 1998/3/101, wyrok NSA z dnia 29 maja 2013r., II OSK 267/12, wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., II OSK 2352/14). Oceny legalności decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności, dokonuje się zatem, co do zasady, tylko i wyłącznie na podstawie zamkniętego materiału dowodowego, tj. materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji podlegającej kontroli - takich, którymi dysponował organ wydając kwestionowaną decyzję. W ramach postępowania nieważnościowego organ nie może zatem dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego spraw zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zebrany materiał dowodowy i obowiązujący na moment wydania kontrolowanej decyzji stan prawny (por. stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 kwietnia 2019 r. I OSK 1478/17 i przywołane w nim orzecznictwo). Zatem badając zgodność z prawem decyzji Wójta w kontekście podnoszonych przez Skarżącą zarzutów rażącego naruszenia prawa organ nadzoru, a następnie Sąd pierwszej instancji zobligowani byli do uwzględnia, że dokumentacja geodezyjna stanowiąca podstawę wydania decyzji rozgraniczeniowej przyjęta została do zasobu, co oznacza, że w wyniku weryfikacji prowadzonej przez odpowiednie organy uznana została za prawidłową, pomimo sporządzenia jak twierdzi Skarżąca dwóch różnych map oraz pomimo rozbieżności w zakresie współrzędnych poszczególnych punktów granicznych. Sąd kasacyjny zwraca uwagę, że jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy protokołów granicznych, przy każdym rozgraniczeniu geodeta sporządzał zarówno szkic graniczny (zgodnie z przepisami rozporządzenia) jak i szkic polowy. W zakresie dotyczącym nieruchomości Skarżącej szkic graniczny to dokument znajdujący się na karcie 14 verte akt sądowych, zaś szkic polowy to dokument znajdujący się na karcie 16 akt sądowych. Sąd kasacyjny wyjaśnia, że szkic polowy stanowi zgodnie z § 24 pkt 3 rozporządzenia element dokumentacji technicznej. Należy również zaznaczyć ,że jak wynika z § 71 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. nr 263, poz. 1572) szkic polowy to jeden z dokumentów wchodzących w skład operatu technicznego. Przedstawiona powyżej argumentacja skutkuje koniecznością uznania za niezasadne również zarzutów objętych punktem II.3 i 5 petitum skargi kasacyjnej. Dodatkowo, w zakresie zarzutu objętego punktem II.3 petitum skargi kasacyjnej wyjaśnić należy, że Skarżąca stawiając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c i pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a.w związku z art. 151 p.p.s.a. i art. 7 k.p.a. kieruje go w stosunku do decyzji Kolegium czyli decyzji wydanej w postępowaniu nadzorczym, kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji. Oznacza to, że w ocenie Skarżącej to decyzja Kolegium wydana została w warunkach uzasadniających zarazem wznowienie postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) jak i stwierdzenie jej nieważności (art. art. 145 § 1 pkt 2). Skarżąca nie przedstawia jednak żadnych argumentów z których wynikałoby, że decyzja Kolegium dotknięta jest tego typu wadą. Z treści skargi kasacyjnej oraz pisma z 26 czerwca 2023 r. wynika, że w ocenie Skarżącej zarzut objęty punktem II. 5 petitum skargi kasacyjnej uzasadniony jest pominięciem przez Sąd pierwszej instancji dokumentów znajdujących się w aktach sprawy to jest postanowienia Sądu Rejonowego w J. VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Ł. z dnia 31 grudnia 2013 r. [...], wypis z rejestru gruntów z dnia 18 grudnia 2013 r. oraz informacji Starosty L. Sąd kasacyjny wskazuje, że przywołany jako wzorzec kontroli w tym zakresie art. 134 p.p.s.a. składa się z dwóch jednostek redakcyjnych. Zgodnie z paragrafem 1 przywołanego przez Skarżącą przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. zgodnie zaś z paragrafem 2 - sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skoro Skarżąca nie sprecyzowała jednostki redakcyjnej przepisu naruszonego przez Sąd pierwszej instancji, tak postawiony zarzut uchyla się kontroli kasacyjnej. Jednak w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przywołany został również art. 133 § 1 p.p.s.a. zgodnie z którym Sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy. Pozwala to na przyjęcie, że w ocenie Skarżącej, Sąd pominął dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, czym naruszył przywołany przepis. Sąd pierwszej instancji rzeczywiście nie odniósł się wprost do przywołanych w skardze kasacyjnej dokumentów. Jak już jednak wyjaśniano, w postępowaniu nieważnościowym nie prowadzi się kolejnych ustaleń faktycznych ale bada się czy decyzja rażąco narusza prawo. Postanowienie Sądu Rejonowego ustalające, co wchodzi w skład spadku po A. i A. S. oraz przyznające nieruchomości objęte punktem 1 postanowienia na własność Skarżącej nie przesądza o granicach działki [...]. Wskazuje wyłącznie, że działka ta staje się własnością Skarżącej. Okoliczność, że na podstawie tego postanowienia Skarżąca wpisana została do księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości nie oznacza, że zachodzi stan związania prawomocnym orzeczeniem Sądu co do powierzchni jaką ma owa działka. Postanowienie to i dokonany na jego podstawie wpis do księgi wieczystej potwierdzają stan własności ujawniony w dziale II. Natomiast dane zawarte w dziale I księgi wieczystej w tym m.in. dane co do powierzchni nieruchomości ujawniane są na podstawie danych z ewidencji gruntów. Również sporządzone przed datą wykonania operatu dokument takie jak wypis z ewidencji gruntów (karta 44 akt sądowych) czy informacja Starosty (karta 67 akt sądowych) pozostają bez wpływu na ocenę przeprowadzonej przez Sąd prawidłowości decyzji Kolegium. Dane wynikające z tych dokumentów zostały wzięte pod uwagę przy sporządzaniu operatu, o czym świadczą w szczególności wyliczenia zmian powierzchni działek, następnie operat został zweryfikowany w trybie art. 12b ust. 1 u.p.g. i przyjęty do zasobów, co stanowi potwierdzenie jego prawidłowości. Sąd kasacyjny wyjaśnia również, że przywołany przez Skarżącą wyrok NSA z 23 kwietnia 2001 r. II SA 574/00 dotyczył innego stanu faktycznego, to jest sytuacji, w której podczas postępowania rozgraniczeniowego strona wniosła w trybie art. 32 ust. 4 u.p.g. o skierowanie sprawy do sądu. W niniejszej sprawie Skarżąca nie skierowała takiego żądania, zaś przywołane przez nią postanowienie Sądu Rejonowego nie dotyczyło rozgraniczenia a działu spadku. Niezasadny jest również zarzut objęty punktem II.4 petitum skargi kasacyjnej. Artykuł 138 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi podstawę dla utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W niniejszej sprawie Kolegium utrzymało w mocy swoją wcześniejszą decyzję, nie mogło zatem naruszyć powołanego przepisu wyznaczającego zakres możliwego do sformułowania przez organ odwoławczy zwrotu stosunkowego. W konsekwencji nie można zarzucić Sądowi, że oddalając skargę nie dostrzegł naruszenia tego przepisu. Oczywiście niezasadny jest zarzut objęty punktem I.1 i I.7 petitum skargi kasacyjnej. Kwestia braku podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 24 §1 k.p.a. została już przesądzona wydanym w tej sprawie wyrokiem NSA z 23 stycznia 2020 r. I OSK 1539/18. Sama okoliczność, że Skarżąca nie jest usatysfakcjonowana stanowiskiem Sądu kasacyjnego i przedstawionym przez niego uzasadnieniem w świetle art. 190 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. nie pozwala Sądowi obecnie rozpoznającemu skargę kasacyjną na odstąpienie od oceny prawnej przedstawionej w prawomocnym wyroku wydanym w sprawie. Jak bowiem wskazuje wprost art. 190 zdanie 2 p.p.s.a. nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przystępując do oceny pozostałych podniesionych w sprawie zarzutów objętych punkami I.2-6 petitum skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem w podstawach skargi kasacyjnej należy powołać wyraźnie normę prawa materialnego lub procesowego, tj. wskazać właściwy artykuł lub paragraf, a także konkretny ustęp czy punkt, jeżeli w danym przepisie one występują. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Sąd kasacyjny nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa skargi kasacyjnej, co wynika z zacytowanego powyżej art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie bada ponownie legalności zaskarżonej decyzji w takim zakresie, w jakim może i powinien to czynić sąd pierwszej instancji. Nawet wówczas, gdy wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wadliwy, Naczelny Sąd Administracyjny nie może tej wadliwości usunąć, jeżeli w skardze kasacyjnej nie zostały postawione i uzasadnione zarzuty konkretnych norm prawa materialnego i procesowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 maja 2023 r. I OSK 896/22). Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że zarzuty naruszenia § 3, § 4, § 5, § 9, § 11, § 19, § 20 i § 23 rozporządzenia, art. 77 k.p.a. oraz art. 33 i art. 34 u.p.g. w zakresie w jakim nie precyzują konkretnej jednostki redakcyjnej danego przepisu, która miała zostać naruszona przez Sąd pierwszej instancji uchylają się spod kontroli kasacyjnej. Oznacza to, że zarzuty objęte punktem I.5 petitum skargi kasacyjnej w całości uchylają się spod kontroli sądu kasacyjnego. Znaczna część uzasadnienia zarzutów objętych punktami I.2-6 petitum skargi kasacyjnej sprowadza się do kwestionowania dokumentacji geodezyjnej sporządzonej przez geodetę w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji rozgraniczeniowej. Skarżąca powołuje się na rażącą sprzeczność wykazu współrzędnych, protokołu w tym szkicu granicznego, ostatecznej decyzji z dokumentacją techniczną w tym szkicem polowym, nowym wykazem współrzędnych, wykazem zmian ewidencyjnych z mapą z rozgraniczenia. W tym zakresie zarzuty te uznać należy za oczywiście niezasadne. Jak już bowiem wyżej wskazano, przywołane przez Skarżącą dokumenty (za wyjątkiem decyzji rozgraniczeniowej) składały się na operat, który przyjęty został do zasobu, zgodnie z wymogami określonym w art. 12b ust. 1 u.p.g. Wydanie decyzji rozgraniczeniowej poprzedzone zostało zatem czynnościami o których mowa w art. 33 ust. 2 u.p.g. Istota zarzutów objętych punktami I.2-6 petitum skargi kasacyjnej sprowadza się do stwierdzenia, że w sprawie doszło do naruszenia, jak określa to Skarżąca hierarchii dowodów ustalonej w przepisach rozporządzenia, ustalenia nowego przebiegu granicy na podstawie własnych pomiarów geodety jak również naruszenia zasad ustalania granic wynikających z art. 31 ust. 2 u.p.g. Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że zgodnie z art. 31 ust. 2 u.p.g. przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej. Jak wynika z protokołu granicznego, punkty 815, 816, 847, 814 i 849 (przy czym granicy pomiędzy działką Skarżącej a Skarbu Państwa- Lasów Państwowych dotyczą punkty 815 i 849) ustalone zostały na podstawie wznowionych znaków granicznych – kamieni betonowych odszukanych w terenie. Sąd kasacyjny przypomina w tym miejscu, że zgodnie z art. 2 pkt 4 u.p.g. pod pojęciem osnowy geodezyjnej rozumie się usystematyzowane zbiory jednoznacznie identyfikowalnych punktów, które zostały oznaczone w terenie znakami geodezyjnymi oraz których położenie wyznaczone zostało w państwowym systemie odniesień przestrzennych w sposób właściwy dla danego rodzaju osnowy i umożliwiający określenie dokładności tego wyznaczenia. Pojęcie znaków geodezyjnych oznacza zaś znaki z trwałego materiału, określające położenie punktów osnowy geodezyjnej. Zatem opisane w punkcie 11.1 protokołu czynności geodety odpowiadały czynnościom, o których mowa w art. 31 ust. 2 u.p.g. Następnie położenie punktu 814A z powodu braku dowodów ustalono na podstawie zgodnego oświadczenia stron, to jest Skarżącej i przedstawiciela Lasów Państwowych. Sąd kasacyjny podkreśla, że jak wynika z protokołu granicznego, doszło do okazania granic, które nie były kwestionowane przez strony, zaistniało zatem zgodne oświadczenie stron. Sąd kasacyjny wyjaśnia również, że oczywiste w niniejszej sprawie jest to, że strony nie zawarły ugody, w konsekwencji organ uprawniony był do orzeczenia o rozgraniczeniu nieruchomości na podstawie art. 31 ust. 1 u.p.g. Brak jest również podstaw do przyjęcia, by w sprawie złożone zostało jednostronne oświadczenie woli, które przesądziło o wyniku postępowania rozgraniczeniowego (argument podniesiony na stronie 8 skargi kasacyjnej). Taki tok postępowania odpowiadał wymogom z art. 31 ust. 3 u.p.g. Sąd kasacyjny zwraca w tym miejscu uwagę, że taki tok procedowania, przewidziany przez ustawę prawo geodezyjne i kartograficzne stanowił podstawę dla wydania rozporządzenia, do którego załączony został wzór protokołu granicznego. Protokół sporządzony w niniejszej sprawie odpowiada właśnie temu wzorowi. Nie można postawić sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. art. 29 ust. 1 u.p.g. Zgodnie z tym przepisem rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Wszystkie te czynności zostały przeprowadzone w toku postępowania rozgraniczeniowego. Nie doszło również do naruszenia art. 30 ust. 1 u.p.g. – Wójt wszczął postępowanie na wniosek Skarbu Państwa Lasów Państwowych. Czynności ustalania przebiegu granic dokonał geodeta upoważniony przez Wójta a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron, stosownie do przepisów art. 31 ust. 1 u.p.g. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów Skarżącej dotyczących rzekomej zmiany położenia punktów granicznych Sąd kasacyjny podkreśla, że Skarżąca była obecna w trakcie wszystkich czynności udokumentowanych protokołem. Skoro, jak twierdzi Skarżąca, przebieg granicy jej działki był oznaczony białą farbą na drzewach, Skarżąca musiała wiedzieć gdzie przebiega granica jej działki i potrafiła ocenić prawidłowość jej przebiegu. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 184 Konstytucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie dokonał kontroli działalności administracji publicznej to jest Kolegium oceniając jej zgodność z prawem, a więc stosując kryterium wskazane w przywołanym jako wzorzec kontroli przepisie Konstytucji. Sąd kasacyjny wyjaśnia również, że podniesione w piśmie z 26 czerwca 2023 r. zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 i 7 k.p.a. nie mogły być rozpatrywane z uwagi na fakt, że nie zostały one zgłoszone w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej. Zaznaczyć jedynie należy, że w świetle wyjaśnień dotyczących niezasadności zarzutu objętego punktem I.1 i I. 7 petitum skargi kasacyjnej za niezasadne uznać należało również stanowisko przedstawione przez Skarżącą w piśmie z 26 czerwca 2023 r. zgodnie z którym decyzja rozgraniczeniowa wydana została przez organ niewłaściwy. Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie zostało sporządzone stosownie do wymogów określonych w art. 193 zdanie 2 p.p.s.a zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.