I OSK 2570/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. NSA Jacek Hyla (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki jawnej z siedzibą w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2017r., sygn. akt II SA/Wa 148/17 w sprawie ze skargi [...] Spółki jawnej z siedzibą w N. na decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 148/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Spółka Jawna z siedzibą w N. na decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] grudnia 2016r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że Inspektor Pracy działający w ramach terytorialnej właściwości Okręgowego Inspektoratu Pracy w K. przeprowadził w dniu [...] i [...] października 2013 r. kontrolę u pracodawcy – [...] sp. jawna z siedzibą w N. i jej ustalenia zostały udokumentowane w protokole kontroli nr rej. [...], podpisanym w dniu [...] października 2013 r. bez zastrzeżeń. W wyniku tej kontroli Inspektor Pracy Okręgowego Inspektora Pracy w K., nakazem z dnia [...] października 2013 r. nr rej. [...], nakazał pracodawcy wypłacić pracownikowi V. Z. potrąconą bez jego zgody w dniu [...] czerwca 2013 r. z wynagrodzenia i diet, kwotę 575 EUR. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższego nakazu, Okręgowy Inspektor Pracy w K. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], utrzymał w nakaz z dnia [...] października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 listopada 2014r. sygn. akt III SA/Kr 504/14, oddalił skargę na powyższy nakaz. Po wniesieniu skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 591/15, oddalił skargę kasacyjną. Następnie skarżąca pismem z dnia [...] września 2016 r., powołując się na przepis art. 155 k.p.a., wniosła o uchylenie wymienionej wyżej ostatecznej i prawomocnej decyzji Okręgowego Inspektora Pracy w K.. W uzasadnieniu wniosku podano, że kwota 575 euro, będąca przedmiotem nakazu, ma charakter sporny pomiędzy stronami stosunku pracy, co eliminuje dopuszczalność wydania nakazu na podstawie art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 404, ze zm.). Na potwierdzenie sporności przedmiotowej kwoty powołano fakt złożenia przez V. Z. pozwu do Sądu Pracy w N. o zasądzenie na jego rzecz tej kwoty. Okręgowy Inspektor Pracy w K. decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] odmówił uchylenia na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr rej. [...]. W uzasadnieniu, powołując się na opisany powyżej stan faktyczny podał, że nakaz z dnia [...] października 2013 r. został wydany z tego powodu, iż pracodawca, bez zgody pracownika, czyli wbrew art. 91 § 1 Kodeksu pracy, dokonał potrącenia kwoty 575 EUR z należnych pracownikowi świadczeń z tytułu podróży służbowej. W decyzji II instancji podtrzymano zasadność wydanego nakazu, ponieważ sprawa, wbrew twierdzeniom pracodawcy, nie ma charakteru spornego, w zakresie kwestii bezprawnego potrącenia części świadczeń należnych ze stosunku pracy. Wskazany przez skarżącą spór o należność kwoty 575 EUR łączy się z ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. tylko pośrednio, bowiem organy PIP nie rozstrzygały kwestii zasadności dochodzenia roszczeń o tę kwotę od pracodawcy, czy też roszczeń pracodawcy pod adresem pracownika, lecz stwierdziły bezprawne potrącenie kwoty 575 EUR z należności pracowniczej, bez pisemnej, uprzedniej zgody pracownika, co jest bezsporną podstawą faktyczną uzasadniającą wydane decyzje. W odwołaniu wniesionym do Głównego Inspektora Pracy skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i uchylenie ostatecznej decyzji Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] stycznia 2014 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że organ nie odniósł się w zasadzie do merytorycznych podstaw złożonego stosownie do art. 155 k.p.a. wniosku o uchylenie ostatecznej decyzji administracyjnej, a nadto stwierdzono, iż wbrew stanowisku organu I instancji, sprawa ma charakter sporny. Główny Inspektor Pracy decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z art. 155 k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony, zaś przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Z wykładni gramatycznej przepisu art. 155 k.p.a. wynika zatem, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: 1) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, 2) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, 3) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Uwzględniając regułę interpretacyjną zawartą w art. 16 § 1 zdanie drugie k.p.a., należy przyjąć, że przedmiotem postępowania określonego w art. 155 k.p.a. jest stwierdzenie istnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie, co oznacza, że w przypadku, gdy organ administracji publicznej ustali istnienie tych przesłanek, może uchylić lub zmienić dotychczasową decyzję ostateczną. Przepisu art.155 k.p.a. nie można stosować dla uchylenia lub zmiany decyzji, przy wydaniu której organ nie posiadał żadnego luzu decyzyjnego, gdyż bezwzględnie obowiązujący przepis prawa materialnego zobowiązywał go, przy ustaleniu istnienia określonych w nim przesłanek, do wydania takiej decyzji. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory. Odnosząc powyższe do postępowania zakończonego ostateczną decyzją Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] stycznia 2014 r., poprzedzoną decyzją inspektora pracy z dnia [...] października 2013 r. stwierdzono, że ich przedmiotem było usunięcie naruszenia przepisów prawa pracy, polegającego na potrąceniu z wynagrodzenia pracownika kwoty 575 EUR bez jego zgody. Decyzja Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz poprzedzająca ją decyzja inspektora pracy z dnia [...] października 2013 r., usuwają stan naruszający przepisy prawa. Zatem w przedmiotowej sprawie Okręgowy Inspektor Pracy w K. nie miał podstaw do zmiany na podstawie art. 155 k.p.a. swojej ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. Dodatkowo podkreślono, że decyzje organów Państwowej Inspekcji Pracy rozstrzygają kwestię dostosowania warunków pracy do wymogów określonych w przepisach prawa pracy, celem urzeczywistnienia obowiązku pracodawcy wynikającego z przepisów prawa. Organy Państwowej Inspekcji Pracy są bowiem uprawnione i zobowiązane do wydawania rozstrzygnięć urzeczywistniających obowiązek pracodawcy usunięcia stwierdzonych uchybień dotyczących przepisów prawa pracy oraz zasad bhp. Na koniec dodano, że wydając rozstrzygnięcia w tej sprawie organy Państwowej Inspekcji Pracy kierowały się słusznym interesem pracownika, zaś interesu pracodawcy nie można uznać za słuszny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca [...] Sp. jawna z siedzibą w N., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a to: - art. 155 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, iż uchylenie ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie tego przepisu dotyczy wyłącznie decyzji o charakterze uznaniowym, - art. 155 k.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, iż za uchyleniem decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. nie przemawia słuszny interes strony, - art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia stanowiska przez organ II instancji przejawiające się w niewykazaniu przez ten organ, iż uchylenie ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia [...] stycznia 2014 r. stałoby w sprzeczności z treścią art. 155 k.p.a. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Pracy wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Sąd I instancji podniósł, że zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", przy uwzględnieniu normy prawa materialnego w oparciu, o którą tę decyzję "pierwotną" wydano. Prawna bowiem możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Choć samo określenie słuszny interes strony, o którym mowa w art. 155 k.p.a. jest niezdefiniowane, to niewątpliwie nie chodzi w nim o każdy interes strony (rozstrzygnięcie zgodne z wolą strony), ale o interes zgodny przede wszystkim z prawem i z zasadami społecznymi. Modyfikacja ukształtowanego ostateczną decyzją stosunku administracyjnoprawnego (poprzez jego zmianę bądź zniesienie) musi więc być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa, ze względu na cel, jaki ma zostać przez tę modyfikację osiągnięty. Interes ten ma być bowiem obiektywnie słuszny, a nie jedynie zgodny z oczekiwaniem strony. Zatem możliwość zastosowania art. 155 k.p.a. w konkretnej sprawie należy rozważać w świetle przepisów prawa materialnego tylko wtedy, gdy dają one organowi administracji publicznej możliwość innego rozstrzygnięcia, bowiem przepis ten jest przepisem procesowym, a nie materialno – prawnym i nie może upoważniać do lekceważenia normy materialnoprawnej i zastępowania jej elementami oceny o charakterze uznaniowym lub słusznościowym, jakie zawiera ogólna klauzula "interesu społecznego lub słusznego interesu strony". W tej sytuacji podkreślić należy, że o interesie społecznym i słusznym interesie strony można mówić tylko w takich przypadkach, jeżeli uwzględnienie tych interesów nie narusza prawa (nie sankcjonuje stanu niezgodnego z prawem). Nie jest zadaniem artykuł 155 k.p.a. korekta ostatecznej decyzji która była wynikiem braku dobrej woli oraz braku profesjonalizmu urzędników . Konstrukcja art. 155 k.p.a. powoduje, że nie można w nim upatrywać środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, niejako "w kolejnej instancji". W omawianym trybie nie można zmieniać ustaleń faktycznych organów, ani podważać dowodów, które stanowiły podstawę podjętych rozstrzygnięć. Dla podważenia bowiem ustaleń faktycznych a także prawnych, kodeks postępowania administracyjnego przewiduje odrębne tryby, a mianowicie odpowiednio wznowienie postępowania oraz stwierdzenie nieważności decyzji. Stąd też skoro nakaz został wydany zgodnie z treścią art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, to postępowanie w trybie art. 155 k.p.a., nie może całkowicie ignorować i niejako "obchodzić" jego treści. Przepis ten może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych, w których organ ma możliwość swobody decyzyjnej w orzekaniu, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony. Dlatego przepisu tego nie można stosować dla uchylenia lub zmiany decyzji, przy wydaniu której organ nie posiadał żadnego luzu decyzyjnego, gdyż bezwzględnie obowiązujący przepis prawa materialnego zobowiązywał go, przy ustaleniu istnienia określonych w nim przesłanek, do wydania takiej decyzji. Stanowcza regulacja prawna w tym przepisie nie pozwala na jej korygowanie elementami natury słusznościowej, czy celowościowej, z powoływaniem się na interes społeczny lub uzasadniony interes strony. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł [...] Spółka Jawna z siedzibą w N. domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 155 k.p.a., polegające na przyjęciu, iż na postawie przepisu art. 155 k.p.a. dopuszczalne jest wzruszenie wyłącznie decyzji uznaniowych, podczas gdy powołany przepis nie zawiera ograniczenia jego stosowania w odniesieniu do decyzji o charakterze związanym, naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 155 k.p.a. w zw. z art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a., polegające na braku wszechstronnego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia, iż stan faktyczny i prawny sprawy nie pozwala na przyjęcie słusznego interesu strony skarżącej w uchyleniu ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie art. 155 k.p.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny niesłusznie przyjmuje, iż przewidziana w art. 155 k.p.a. możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej dotyczy jedynie takich rozstrzygnięć, przy wydaniu których organ administracji dysponował luzem decyzyjnym. Wskazano na rozbieżność linii orzeczniczej na tle stosowania tego przepisu odnoście decyzji o charakterze związanym. Wojewódzki Sąd Administracyjny niezasadnie przyjął, iż za uchyleniem decyzji Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] stycznia 2014 r. nie przemawia słuszny interes strony. Dokonanie ustaleń w zakresie zaistnienia tej przesłanki winno nastąpić w oparciu o wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy. Strona skarżąca wnosząc o uchylenie tej decyzji podniosła fakt wystąpienia przez V. Z. z powództwem do Sądu Rejonowego Wydział [...] w N. przeciw niej o zapłatę kwoty 575 EUR. Zdaniem strony skarżącej potwierdza to, iż kwestia potrącenia powyższej kwoty miała charakter sporny. Tym samym żądanie zapłaty tej należności ze stosunku pracy, objętej nakazem Inspektora Pracy, powinno podlegać rozstrzygnięciu przez sąd powszechny, nie zaś przez organ Inspekcji Pracy. Dokonując ustaleń Sąd I instancji winien wyczerpująco rozważyć materiał dowodowy w sprawie. Tymczasem okoliczność wystąpienia przeciwko stronie skarżącej z pozwem o zapłatę kwoty objętej nakazem zapłaty została przez Sąd I instancji pominięta. W ten sposób nie dokonano wystarczająco wnikliwej oceny wystąpienia przesłanki słusznego interesu strony, co doprowadziło do nietrafnego przyjęcia, iż uwzględnienie w niniejszej sprawie wniosku strony skarżącej byłoby sprzeczne z prawem. Skoro bowiem ustawodawca nie przyznał na gruncie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy organom Inspekcji uprawnień do rozstrzygania sporów to należy uznać iż za uchyleniem ostatecznej decyzji Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] stycznia 2014 r. przemawia właśnie obiektywnie słuszny interes strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Istotą sporu, który zaistniał w niniejszej sprawie, co znalazło swoje odbicie w zarzutach skargi kasacyjnej, było to, czy przepis art. 155 k.p.a. może w ogóle być zastosowany wobec prawomocnego nakazu Inspektora Pracy. Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. jest wprawdzie postępowaniem odrębnym w stosunku do tego, w którym zapadła weryfikowana decyzja ostateczna, to jednak toczy się w tej samej z materialnoprawnego punktu widzenia, sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie pierwotne i nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Istotą postępowania prowadzonego w trybie tego przepisu jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie takie nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być więc dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory, a przedmiotem takiego postępowania nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa". Przyjęcie stanowiska, według którego, w postępowaniu opartym na art. 155 k.p.a. możliwe byłoby ustalenie na nowo stanu faktycznego oraz ocena tego na nowo ustalonego stanu faktycznego w odniesieniu do norm prawa materialnego skutkowałaby utożsamieniem właściwości tego nadzwyczajnego trybu postępowania w stosunku do ostatecznej decyzji administracyjnej z postępowaniem zwykłym. W niniejszej sprawie strona skarżąca, powołując się na fakt pozwania jej przez byłego pracownika V. Z. o zapłatę potrąconej z jego wynagrodzenia kwoty, objętej nakazem, podjęła próbę wykazania, że w tej sytuacji mamy do czynienia z należnością sporną. W konsekwencji, zdaniem strony skarżącej, "żądanie zapłaty tej należności ze stosunku pracy, objętej nakazem Inspektora Pracy, powinno podlegać rozstrzygnięciu przez sąd powszechny, nie zaś przez organ Inspekcji Pracy". Zatem niewątpliwie skarżąca spółka kwestionuje ocenę prawna dokonaną w prawomocnym nakazie, kwestionując okoliczności faktyczne, które legły u podstaw tego nakazu – a mianowicie bezsporność obowiązku zapłaty przez pracodawcę pracownikowi potrąconej części wynagrodzenia. Jest to jednak niedopuszczalne w postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepis art. 155 k.p.a. Dlatego też pozbawiony usprawiedliwionej podstawy jest zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący niewyjaśnienia okoliczności faktycznych związanych z wniesieniem przez pracownika pozwu do sądu powszechnego (naruszenia art. 7 i 77 §1 k.p.a.). Nie jest to bowiem czynność istotna dla rozstrzygnięcia sprawy. Na marginesie jedynie można wskazać, że fakt zwrócenia się przez pracownika do sądu pracy o ochronę jego prawa do wynagrodzenia w drodze powództwa o zapłatę nie czyni w żadnej mierze wadliwym nakazu wydanego przez organ inspekcji pracy, dotyczącego tej samej należności. Nakaz wydany przez inspektora pracy, zobowiązujący do wypłaty na rzecz pracownika należności pieniężnej nie podlega egzekucji sądowej. Postępowanie egzekucyjne w administracji wszczęte w celu wykonania tego nakazu pozwala jedynie na wymierzenie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku i nie gwarantuje w pełni wykonania obowiązku zapłaty na rzecz pracownika. Jedynie tytuł wykonawczy pochodzący od sądu pracy może być wyegzekwowany w drodze egzekucji sądowej, która skierowana jest do majątku dłużnika, z którego zobowiązanie pracownika może zostać zaspokojone, a zatem z jego punktu widzenia postępowanie to może być uznane za skuteczniejsze. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę podziela wreszcie tę część poglądów orzecznictwa sądów administracyjnych, która jednoznacznie nie pozwala na zmianę w trybie art. 155 k.p.a. decyzji mającej charakter związany, a zatem takiej w której przepisy prawa nie pozwalają organowi administracji na zachowanie luzu decyzyjnego (por. wyroki NSA z dnia 16 maja 2017r. sygn. akt IOSK 2056/15 oraz z dnia 6 października 2016r. sygn.. akt I OSK 2969/14). Nie sposób bowiem rozważać tego, czy za zmianą decyzji przemawia słuszny interes strony, skoro organ administracji publicznej działający zgodnie z przepisami prawa (art. 6 k.p.a.) w konkretnych okolicznościach faktycznych był zobowiązany wydać decyzję określonej treści. Zatem zbieżny z powyższym pogląd sądu I instancji należy uznać za trafny, zaś zarzut skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwiony. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.