I OSK 2552/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 17 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K. J. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2552/19 w sprawie ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1644/18 w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia akt postępowania postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 września 2020 r., sygn. akt I OSK 2552/19 oddalił skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 644/18 w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia akt postępowania. K. J. w piśmie z 22 lipca 2020 r., na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: “p.p.s.a."), zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o dokonanie rektyfikacji powyższego wyroku i przyznanie mu kosztów postępowania kasacyjnego, o które wnosił w odpowiedzi na skargę kasacyjną organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie, niejednokrotnie wskazywał, że uzupełnienie orzeczenia ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (por. postanowienia NSA z: 5 czerwca 2008 r., I OSK 511/08, 9 listopada 2018 r., I OZ 1061/18 ). W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 lipca 2020 r., oddalił skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1644/18. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że zgodnie z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie (art. 205 § 1 p.p.s.a.). W okolicznościach niniejszej sprawy, skarżący nie poniósł kosztów sądowych w postępowaniu kasacyjnym, a innych kosztów postępowania nie wykazał, brak było zatem podstaw do uwzględnienia jego wniosku o zasądzenie tych kosztów, zwłaszcza w sytuacji, gdy odpowiedź na skargę kasacyjną sporządził osobiście. Tym samym uznać należy, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lipca 2020 r. nie jest obarczony brakiem podlegającym uzupełnieniu. Żaden przepis prawa nie uprawniania bowiem do zasądzenia od organu kosztów postępowania kasacyjnego w przypadku, gdy odpowiedź na skargę kasacyjna została sporządzona osobiście przez skarżącego. Z powyższych względów postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a.