I OSK 2543/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. i R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 1141/14 w sprawie ze skargi M. B. i R. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości 1. odrzuca skargę kasacyjną M. B., 2. oddala skargę kasacyjną R. P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2015 roku sygn. akt II SA/Bk 1141/14 oddalił skargę M. B. i R. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości w celu wykonania prac budowlanych związanych z założeniem i przeprowadzeniem napowietrznej linii elektroenergetycznej. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 roku nr [...] Starosta [...] udzielił [...] Spółce Akcyjnej z siedzibą w K.-J. (dalej: spółka) zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym działki [...] o powierzchni 1,1707 ha położonej w obrębie N. T., w gminie R., stanowiącej współwłasność w udziałach po 1/2 części M. B. i R. P. w celu realizacji inwestycji polegającej na założeniu i przeprowadzeniu przez tę nieruchomość napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji N. – O., w tym na usytuowanie jednego słupa elektroenergetycznego oraz podwieszenie przewodów linii fazowych i odgromowych, a także na przebudowie linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV do stacji [...], stanowiącej własność [...] S.A. Oddział B., polegającej na jej skablowaniu na odcinku kolizji z projektowaną linią 400 kV poprzez wybudowanie stanowiska słupowego i podziemne ułożenie kabla SN 15 kV w osi tej linii na głębokości 90 cm. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez R. P., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2014 roku utrzymał tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano, że w przedmiotowej sprawie został spełniony warunek formalny, albowiem przed wydaniem decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości została wydana decyzja ograniczająca sposób korzystania z tej nieruchomości. W ocenie organu II instancji w sprawie istniały również inne przesłanki do wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm., dalej: u.g.n.). Przedmiotowa inwestycja jest bowiem pierwszą z zaplanowanych na najbliższe lata inwestycji w północno-wschodniej Polsce w związku z potrzebą gruntownej przebudowy Krajowego Systemu Elektroenergetycznego w tej części kraju i jest niezbędna do funkcjonowania przygotowywanego połączenia systemów elektroenergetycznych Polski i Litwy oraz zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii w ramach Narodowej Strategii Spójności jako projekt indywidualny dla Programu Operacyjnego Infrastruktury I Środowiska na lata 2007-2013. Skargę na tą decyzję do wywiedli M. B. i R. P., zarzucając jej naruszenie art. 6, 8, 9 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w przedmiocie wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości w sytuacji, gdy decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 roku ograniczająca sposób korzystania z tej części nieruchomości poprzez zezwolenie spółce na realizację wymienionej wyżej inwestycji nie uprawomocniła się (pełnomocnik właściciela nieruchomości wniósł od niej odwołanie w terminie prawem zakreślonym) - co doprowadziło do rażącego naruszenia zaufania obywatela do organów administracji publicznej poprzez uniemożliwienie mu w istocie dowodzenie swoich twierdzeń i racji oraz próby naruszenia prawa własności, które to prawo gwarantuje obywatelowi Konstytucja RP, naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nieudowodnienie, iż znaczenie interesu społecznego jest tak ważne i znaczące, że bezwzględnie uzasadnia ograniczenie uprawnień obywatela, art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie polegające na naruszeniu ochrony prawnej konstytucyjnego prawa własności, art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy organ nie wyjaśnił dostatecznie jaki to ważny interes społeczny uzasadnia wydanie decyzji w danym trybie, zaś inwestor poprzedził realizację inwestycji czasochłonnymi przygotowaniami i w postępowaniu zmierzającym do uzyskania tytułu prawnego do nieruchomości winien uwzględnić czas niezbędny stronie na ochronę swoich praw, art. 124 ust 1a u.g.n. poprzez błędne jego zastosowanie polegające na przyjęciu, iż możliwe jest wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w sytuacji gdy wspomniana decyzja z dnia [...] lipca 2014 r. jest nieprawomocna, naruszenie art. 97 ust. 4 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowym postępowaniu, w sytuacji, gdy wydanie decyzji w przedmiocie wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest ściśle związane z decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości, a decyzja ta jest nieprawomocna i pełnomocnik właściciela nieruchomości wniósł odwołanie od tejże decyzji w terminie prawem przewidzianym, art. 123 ust. 1 u.g.n. poprzez jego niezastosowanie polegające na uzasadnieniu decyzji faktem prowadzenia i zaawansowania realizacji inwestycji, a także faktem utraty źródeł finansowania inwestycji, podczas gdy wydanie decyzji może być uzasadnione jedynie treścią art. 124 powołanej ustawy. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji wskazał, że w sprawie niniejszej niewątpliwym jest, że wydanie zaskarżonej decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości poprzedziła decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. ograniczająca sposób korzystania z tej nieruchomości wydana w oparciu o treść art. 124 ust. 1 u.g.n. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r., a skarga na tę decyzję została oddalona nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 1140/14. W ocenie Sądu I instancji, wobec rozstrzygnięcia o legalności powyższych decyzji w odrębnych postępowaniach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, w niniejszym postępowaniu ocenić należy jedynie przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości (art. 124 ust. 1a u.g.n.). Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, zgodnie z którym udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości skarżących podyktowane jest interesem społecznym, wyjątkowo ważnym interesem wnioskodawcy oraz ważnym interesem gospodarczym. Realizowane przez spółkę przedsięwzięcie jest bowiem celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył R. P., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 123 ust. 1 u.g.n. poprzez jego niezastosowanie polegające na uznaniu uzasadnienia decyzji faktem prowadzenia i zaawansowania realizacji inwestycji, a także uznaniu, iż ważnym interesem społecznym jest fakt, że inwestycja ta jest realizowana w ramach Narodowej Strategii Spójności jako projekt indywidualny dla Programu Operacyjnego Infrastruktury i Środowiska na lata 2007 - 2013, podczas gdy wydanie decyzji może być uzasadnione jedynie treścią art. 124 u.g.n.. Ponadto podniósł też zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia przejawiający się w braku ustosunkowania się w uzasadnieniu do przytoczonych wyżej zarzutów skargi wniesionej do sadu pierwszej instancji, dotyczących naruszenia art. 6, 8, 9 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP, art. 124 ust. 1a u.g.n. oraz art. 97 ust. 4 k.p.a. Skarżący kasacyjnie podniósł, że takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wskazuje, że WSA w Białymstoku pominął podczas rozpoznawania sprawy niektóre z podniesionych w skardze okoliczności uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji, a gdyby okoliczności te nie zostały pominięte, rozstrzygnięcie wydane w sprawie mogłoby być odmienne. W oparciu o powyższe zarzuty wnoszący skargę kasacyjną wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie godzi się przypomnieć, że rozpoznając skargę kasacyjną – po myśli art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm.) – Naczelny Sąd Administracyjny czyni to w granicach zakreślonych przez ramy tego środka odwoławczego, gdyż jest nimi związany, biorąc pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Przy braku przesłanek nieważnościowych w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Przede wszystkim należy wskazać, że skarga kasacyjna M. B. jest niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu wyroku z uzasadnieniem. Pomimo przysługującego jej uprawnienia, skarżąca M. B., we wskazanym art. 141 § 2 p.p.s.a terminie 7 dni od ogłoszenia wyroku, nie złożyła wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku. Wniosek ten był warunkiem koniecznym do wniesienia skargi kasacyjnej. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 p.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną M. B. Natomiast skarga kasacyjna R. P. nie jest zasadna. Zarzuty postawione w skardze kasacyjnej są powieleniem zarzutów podniesionych w skardze, włącznie z zarzutem naruszenia art. 123 ust. 1 u.g.n., który to przepis nie dotyczy materii będącej przedmiotem niniejszej sprawy, bowiem reguluje podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej - w postaci ostatecznej decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości. Istotą podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów jest nieodniesienie się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów zawartych w skardze. Sąd pierwszej instancji rzeczywiście nie odniósł się do wszystkich zarzutów. Niemniej jednak uwzględnienie skargi kasacyjnej opartej na naruszeniu przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. uwarunkowana wykazaniem, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej nawet nie podjął próby wykazania tej przesłanki. Tymczasem Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wypowiedział się co do istnienia przesłanek z art. 124 ust. 1a u.g.n. Po pierwsze powołał się na wydanie przez Starostę [...] na podstawie art. 124 ust. 1 decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości skarżącego. Po wtóre Sąd pierwszej instancji dokonał analizy inwestycji pod kątem zakwalifikowania jej jako ważnej z punktu widzenia interesu gospodarczego nie tylko inwestora ale także Państwa. W skardze kasacyjnej podważa się stanowisko Sądu, twierdząc że decyzja Starosty z dnia [...] lipca 2014 r. nie była ostateczna, a inwestycja nie spełniała przesłanek zakwalifikowania jej jako ważnego interesu gospodarczego z art. 124 ust. 1a u.g.n. Z twierdzeniami skarżącego kasacyjnie nie można się zgodzić. Do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ocenić należało jedynie przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości (art. 124 ust. 1a u.g.n.). Zwrócić przy tym należy uwagę, iż to sam ustawodawca konstruując przepis art. 124 ust. 1a u.g.n. przesądził o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W sytuacji spełnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, starosta udziela w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości a decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Organ zobowiązany jest do wydania takiej decyzji na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny "w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym". Spośród przypadków określonych w art. 108 k.p.a. do rozważenia w niniejszej sprawie wchodzą w rachubę dwie przesłanki: "inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony". Nadto uzasadnieniem dla zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest również "ważny interes gospodarczy", o którym mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n. Na tym tle przyjmuje się, że budowa czy przebudowa odcinka sieci elektroenergetycznej o dużej mocy, realizuje wyjątkowo ważny interes inwestora, ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny (zob. wyroki NSA z dnia 6 lipca 2016 r.: I OSK 1648/15, I OSK 1650/15, I OSK 1719/15, I OSK 1988/14, I OSK 2251/15, I OSK 2480/15, I OSK 2432/15, I OSK 2875/15, I OSK 3013/14; wyrok NSA z dnia 25 października 2013 r., I OSK 2967/12). Realizowanie sieci energetycznej jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego. Stosownie bowiem do art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami celem publicznym w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przy tak sformułowanym zapisie ustawowym, dla oceny spełnienia przesłanki "celu publicznego" nie ma znaczenia, kto ten cel ustawowy realizuje i kto jest jego inwestorem – Skarb Państwa, samorząd terytorialny czy inna osoba prawna. Również nie ma znaczenia czy na danym obszarze ma ona charakter tranzytowy czy też docelowy (zob. wyroki NSA z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt I OSK 697/15 i sygn. akt I OSK 796/16). Realizacja inwestycji liniowej wiąże się z wykonaniem takiego zamierzenia na znacznym obszarze dla określonej wspólnoty państwowej lub samorządowej. Ma na celu poprawić bezpieczeństwo energetyczne, a także pozostaje niezbędna dla rozwoju ekonomicznego regionu, jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Ma się tu zatem do czynienia zarówno z interesem społecznym, jak i gospodarczym, bowiem budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2015 r., I OSK 1244/15). Inwestycja omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości. Z tego względu zachowany jest wymóg proporcjonalności z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (zob. wyrok NSA z dnia 12 października 2016 r., I OSK 3417/15). Przedstawione stanowisko prezentowane jest jednolicie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie budzi przy tym wątpliwości składu orzekającego w niniejszej sprawie. Kolejno należy stwierdzić, że dla zastosowania art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami ma znaczenie tylko fakt samego wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 tego przepisu, nie zaś jej ostateczność czy wykonalność, skuteczność czy prawidłowość (zob. wyrok NSA z dnia 8 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 2418/16 i z dnia 16 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 1990/15). Decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu prowadzi do ograniczenia prawa własności nieruchomości i z tego względu ma charakter wyjątkowy. To uprawnienie organów administracji może być realizowane wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego gruncie niezbędnych prac związanych z przeprowadzeniem określonej inwestycji, a negocjacje między inwestorem a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość. W orzecznictwie podniesiono nawet, że nie jest konieczne skuteczne doręczenie takiej decyzji, o ile została wydana (zob. wyrok NSA z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 464/16). A zatem istotny jest sam fakt wydania decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., w rozumieniu art. 110 k.p.a. Decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, wydawana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n., ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa własności nieruchomości. Rozstrzygnięcie o niezwłocznym zajęciu daje możliwość rozpoczęcia procedury mającej na celu przeprowadzenie prac inwestycyjnych (np. wystąpienie o pozwolenie na budowę, prace geodezyjne), ale tylko w zakresie rozstrzygniętym w decyzji o ograniczeniu, mimo że decyzja ograniczająca własność (prawo rzeczowe) nie jest jeszcze ostateczna lub wykonalna. Zgodnie z art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzja o niezwłocznym zajęciu może zostać wydana tylko po wydaniu decyzji o ograniczeniu. Jej subsydiarny charakter oznacza, że decyzja taka może istnieć w obrocie prawnym tylko wtedy, kiedy występuje w obrocie prawnym poprzedzająca ją decyzja o ograniczeniu prawa do nieruchomości. (zob. wyrok NSA z dnia 16 marca 2016 r., I OSK 1990/15). Podzielenie stanowiska skarżącego kasacyjnie czyniłoby zatem przepis art. 124 ust. 1a u.g.n zbędnym, bowiem konieczność oczekiwania na ostateczną decyzję wydaną na podstawie art. 124 u.g.n., doprowadziłaby do możliwości niezwłocznego rozpoczęcia realizacji inwestycji bez potrzeby wydawania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. W konsekwencji brak było też podstaw do zawieszenia kontrolowanego postępowania administracyjnego do zakończenia postępowania prowadzonego na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Tym samym nie doszło do naruszenia art. 97 ust. 4 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy i Sąd trafnie przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione interesem społecznym, gospodarczym oraz wyjątkowo ważnym interesem wnioskodawcy. Przedmiotowa inwestycja ma zwiększyć bowiem pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno-wschodniego obszaru kraju. Gruntowna przebudowa infrastruktury w tej części kraju jest zaś niezbędna do funkcjonowania przygotowywanego połączenia systemów elektroenergetycznych Polski i Litwy oraz zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii. Unia Europejska nadała projektowi status priorytetowy i partycypuje w jego kosztach. Rozbudowa sieci przesyłowej w północno - wschodniej części Polski i zwiększenie gwarancji przesyłu energii elektrycznej stworzy nowe możliwości dla rozwoju gospodarczego tych regionów oraz zwiększy ich atrakcyjność inwestycyjną. Ponadto z akt sprawy, w tym z decyzji organu I instancji, wynika, że całość realizacji projektu poprzedzona była czasochłonnymi przygotowaniami, a tym samym poniesione zostały duże nakłady finansowe. Wszelkie odstępstwa od terminów wyznaczonych w kontraktach spowodowałyby ich zerwanie, a co za tym idzie niezrealizowanie celu publicznego. Nadto wydanie przedmiotowej decyzji pozwala inwestorowi na uzyskanie pozwolenia na budowę dla tego odcinka. W ocenie NSA, organy zasadnie przyjęły, że w sprawie zostały spełnione przesłanki "ważnego interesu gospodarczego", "społecznego", jak i "wyjątkowo ważnego interesu strony". Kolejnego uchybienia organów skarżący kasacyjnie upatruje w braku rozważenia interesu skarżącego, którego prawo własności zostało ograniczone, i skupienie się wyłącznie na interesie inwestora i wywodzącym się z niego interesie społecznym. Zgodnie z wykształconym orzecznictwem organ przed wydaniem decyzji na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami obowiązany jest dokonać analizy jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości, wyniki takiej analizy muszą znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. (por. wyrok WSA z dnia 22 marca 2005 ., sygn. akt I SA/Wa 223/04, publ. System Informacji Prawnej LEX Nr 189031). Ponieważ niewątpliwie planowana inwestycja będzie służyła szerszemu gronu podmiotów, odbiorców energii elektrycznej i jak już wskazano wyżej inwestycja ta jest bardzo ważna nie tylko dla społeczności regionalnej ale także dla całego kraju, organy skupiły się na analizie interesu inwestora i umotywowały swoje stanowisko w tym zakresie, przedkładając go nad słuszny interes strony skarżącej, który jest związany tylko z planowanym wykorzystaniem kopalin znajdujących się na przedmiotowym terenie. Zezwolenie na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości może naruszać interes skarżącego jedynie w zakresie przyspieszenia realizacji inwestycji na tym terenie, nie jest jednak związane z kwestią samego ograniczenia korzystania z nieruchomości, wynikającego z decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Tego zdaje się nie dostrzegać autor skargi kasacyjnej, podnosząc argumentację dotyczącą ograniczenia korzystania z nieruchomości tj. kwestii rozstrzyganej w innej sprawie. W niniejszej sprawie organy administracji zastosowały kryterium "niezbędności" w uszczupleniu władztwa rozumianego jako najmniej uciążliwej formy ingerencji inwestora w prawa właściciela nieruchomości. W okolicznościach niniejszej sprawy kryterium niezbędności służące ochronie przed zbyt daleko idącym ograniczeniem prawa własności nie zostało przekroczone. W rezultacie wskazanych wyżej okoliczności nie sposób w rozpatrywanej sprawie dostrzec naruszenia art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie "ochrony prawnej konstytucyjnego prawa własności" wynikającego z tych przepisów. Wobec braku przedstawienia w skardze kasacyjnej argumentacji na poparcie tego zrzutu, należy tylko przypomnieć, że prawo własności nie jest prawem absolutnym i może być ograniczone w drodze ustawy. Zaskarżoną decyzję wydano na podstawie przepisu ustawy. W ocenie NSA ograniczenie prawa własności skarżącego nastąpiło w zakresie w jakim nie narusza istoty prawa własności. W tych okolicznościach nieodniesienie się Sądu pierwszej instancji szczegółowo do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, nie miało wpływu na wynik sprawy (art.174 pkt 2 p.p.s.a.). Zatem nie mogło skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.