I OSK 2509/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2412/13 oddalającego skargę [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 maja 2014r., sygn. akt VII SA/Wa 2412/13, oddalił skargę [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak [...], w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia nr 261/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów (Dz. Urz. WE L 46 z 17 lutego 2004 r.). [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nakładającej na nią obowiązek zapłaty na rzecz pasażerów odszkodowania. W uzasadnieniu tego wniosku spółka wskazała, że zapłata w/w odszkodowania (ok. 70.000 zł) grozi wyrządzeniem jej znacznej szkody, a także trudnych do odwrócenia skutków, gdyż wyegzekwowanie zwrotu tego odszkodowania od ponad 20 pasażerów wiąże się z istotnymi kosztami, a także upływem długiego czasu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, iż chodzi tu o taką szkodę, która będzie miała obiektywnie wielkie rozmiary w majątku strony i nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Nadto o takie skutki, które spowodują, że nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który z powodu właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wnioskodawcy ciąży bowiem obowiązek wykazania słuszności żądania. Tymczasem skarżąca spółka nie wykazała, aby w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji mogła powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, iż świadczenia pieniężne, o które chodzi w niniejszej sprawie są z natury rzeczy odwracalne. Odwracalność ta wynika z możliwości domagania się zwrotu wypłaconej kwoty po ewentualnym uchyleniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stąd też podnoszone we wniosku argumenty, że wyegzekwowanie zwrotu odszkodowania zapłaconego na rzecz osób fizycznych może okazać się bezskuteczne nie zasługują na uwzględnienie. Tym samym zaskarżona decyzja nie podlega ochronie tymczasowej w postaci wstrzymania jej wykonania. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.