I OSK 25/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Niczyporuk (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy asystent sędziego Artur Dral po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2025 r., sygn. akt IV SAB/Wa 228/25 w sprawie ze skargi Z. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Mazowieckiego postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], położoną w W. oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2025 r., sygn. akt IV SAB/Wa 228/25 oddalił skargę Z. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Skarżąca kasacyjnie") na bezczynność oraz przewlekle prowadzone postępowanie przez Wojewodę Mazowieckiego (dalej: "Wojewoda") w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], położoną w W. Wydanie powyższego wyroku poprzedziły następujące ustalenia. W dniu 30 grudnia 2005 r. (data wpływu) wpłynął do Wojewody sporządzony przez pełnomocnika adwokata F. D. wniosek Skarżącej z dnia 29 grudnia 2005 r. o następującej treści: "Powołując się na art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.), na podstawie art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a. wnoszę o: - wszczęcie postępowania na podstawie art. 73 ustawy z dnia 3 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną, mającego na celu wydanie decyzji określającej, iż teren położony w [...] w granicach działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] lub poza jej obrysem ewidencyjnym został zajęty przed dniem 01.01.1999 r. pod drogi publiczne bądź obszar ww. działki zawarty jest i leżący w pasie drogowym; - w przypadku ustalenia w trakcie niniejszego postępowania, że działki będące przedmiotem wniosku z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. były objęte wywłaszczeniem na podstawie art. 10 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości lub art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wnoszę o przekazanie postępowania do właściwego organu celem wydania orzeczenia w zakresie art. 98 o gospodarce nieruchomościami, oraz zawieszenie na ten czas niniejszego postępowania w zakresie wydania orzeczenia z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. do czasu wydania orzeczenia w przedmiocie roszczenia z art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami; - po ustaniu przyczyn zawieszenia postępowania, wnoszę o przeprowadzenie postępowania administracyjnego i stwierdzenie istnienia przesłanek nabycia na własność przez Miasto [...], będącego władającym części nieruchomości w zakresie działki ewidencyjnej nr [...] obrębu [...], bądź w innych granicach zajętości pasa drogowego na dzień 01.01.1999 r. przez Miasto [...], woj. [...], jako zajętych przed dniem 01.01.1999 r. pod drogi publiczne". Następnie 23 stycznia 2025 r. Skarżąca za pośrednictwem Wojewody skierowała do Ministra Rozwoju i Technologii ponaglenie sporządzone przez radcę prawnego M. G., które ma następującą treść: "Niniejszym na podstawie art. 37 k.p.a. wnoszę ponaglenie na bezczynność Wojewody Mazowieckiego, a także na przewlekłe prowadzenie postepowania administracyjnego przez Wojewodę Mazowieckiego w sprawie wniosku Wnioskodawcy, działającego na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872) – dalej zwaną Ustawą z dnia 13 października 1998 r. - z dnia 29 grudnia 2005 r., w którym wniósł o wydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], która przeszła na własność jednostki samorządu terytorialnego (obecnie będącej własnością Miasta [...]) wskutek wydania decyzji o podziale nieruchomości". W dniu 16 kwietnia 2025 r. do Sądu I instancji została wniesiona skarga na przewlekłość i bezczynność Wojewody. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego M. G. wniosła skargę na przewlekłość i bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku Skarżącej, działającego na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną, tj. wniosku z 29 grudnia 2005 r. o wydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] obr. [...], która przeszła na własność jednostki samorządu terytorialnego (obecnie będącej własnością Miasta [...]) wskutek wydania decyzji o podziale nieruchomości. W skardze wniesiono o: 1. zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji w terminie 14 od doręczenia akt; 2. stwierdzenie, że postępowanie administracyjne dotyczące rozpoznania wniosku z 29 grudnia 2005 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przejętą nieruchomość prowadzone jest przez Wojewodę dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy, tj. że Wojewoda dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania oraz, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. stwierdzenie, że Wojewoda nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., tj., że Wojewoda dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 29 grudnia 2005 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przejętą nieruchomość oraz, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. przyznanie od Wojewody na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów; 5. zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że u Wojewody nie jest prowadzone postępowanie o odszkodowanie z tytułu zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Zgodnie z art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w przypadkach o których mowa w art. 73, tj. nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie, decyzje o odszkodowaniu wydaje starosta, Wojewoda jest zaś organem wyższego stopnia. W konkluzji stwierdzono, że u Wojewody nie toczy się postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. za nieruchomość stanowiącą działkę nr [...] obr. [...] i wniesioną skargę należy uznać za bezzasadną. Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2025 r., sygn. akt IV SAB/Wa 228/25 oddalił skargę. Sąd I instancji uznał, że treść wniosku z 29 grudnia 2005 r. wskazuje, że dotyczył on potwierdzenia w trybie art. 73 ustawy, nabycia przez gminę prawa własności terenu zajętego pod drogę publiczną, nie stanowił natomiast wniosku o odszkodowanie w trybie art. 73 ustawy. Decyzja wydana w trybie art. 73 ust. 1 ustawy, której mając na uwadze treść wniosku domagała się Skarżąca, stanowi odrębny tryb niż postępowanie prowadzone w przedmiocie odszkodowania, do którego odnosi się wprost art. 73 ust. 2, 3 ustawy. Wniosek, na jaki powołuje się Skarżąca, dotyczy zatem innego postępowania i nie może zastąpić wniosku o odszkodowanie. Wojewodzie nie można wobec tego zarzucić bezczynności bądź przewlekłości w zakresie wniosku, który nie został złożony. Ponadto Sąd I instancji zwrócił także uwagę, że jak wskazano w odpowiedzi na skargę, u Wojewody nie jest prowadzone postępowanie odszkodowawcze z tytułu zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną w trybie art. 73 ww. ustawy. Zgodnie z art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n., w przypadkach o których mowa w ww. art. 73, tj. gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie, decyzję o odszkodowaniu wydaje starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej. Zaś Wojewoda, stosownie do art. 9a u.g.n., jest organem wyższego stopnia w sprawach określonych w ustawie, rozstrzyganych w drodze decyzji przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. Sąd I instancji wskazał także, że warunkiem koniecznym do ustalenia i wypłaty odszkodowania jest wcześniejsze wydanie przez wojewodę decyzji - w trybie art. 73 ust. 1 przepisów wprowadzających - stwierdzającej nabycie przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności określonej nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że decyzja, o wydanie której wnosił pełnomocnik w piśmie z 29 grudnia 2005 r. nie została wydana, postępowanie w tym przedmiocie zostało umorzone decyzją Wojewody z 27 maja 2025 r. nr 2252/2025. Postępowanie to prowadzone było z wniosku spółki z 29 grudnia 2005 r., a jego zakresu strona nie kwestionowała. Zatem, mając na uwadze treść wniosku, jak i brak wydania decyzji w trybie art. 73 ust. 1 ustawy, nie można było uznać, że wniosek z 29 grudnia 2005 r. dotyczył kwestii odszkodowania w trybie art. 73 ustawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Skarżąca, zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 151 w zw. art. 149 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") poprzez bezpodstawne oddalenie skargi na bezczynność i przewlekle prowadzone postępowanie pomimo bezspornej okoliczności faktycznej, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez gminę - Miasto [...] prawa własności nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...] z obr. [...], jest obiektywnie przewlekle prowadzone przez Wojewodę, co nakazywało uwzględnić skargę i orzec, iż przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) art. 134 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy na skutek błędnego uznania, iż wniesiona do sądu skarga na bezczynność oraz przewlekle prowadzone postępowania przez Wojewodę nie dotyczyła postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wojewodę w przedmiocie stwierdzenia nabycia na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, a w konsekwencji również wadliwego sporządzenia uzasadnienia faktycznego wyroku; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy oddalającym skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania, a treścią uzasadnienia wyroku wprost ustalającego, iż postępowanie w sprawie nabycia z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez gminę - Miasto [...] prawa własności nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...] z obr. [...] zostało wszczęte wnioskiem z 29 grudnia 2005 r. i zakończone decyzją Wojewody z 7 maja 2025 r., wydaną po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego; 4) art. 135 w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez bezpodstawną odmowę kontroli działalności administracji publicznej i podjęcia z urzędu czynności środki niezbędnych w celu usunięcia naruszenia prawa; II. prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (EKPC). która gwarantuje każdemu prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie przez bezstronny sąd. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy wyjaśnić, że 9 kwietnia 2026 r. na rozprawach Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał już szesnaście skarg kasacyjnych Skarżącej na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę, oddalając każdą z nich. We wszystkich tych sprawach zostały złożone tożsame wnioski z 29 grudnia 2005 r. adresowane do Wojewody o wszczęcie postępowania na podstawie art. 73 ustawy z dnia 3 października 1998 r., a dotyczące różnych działek ewidencyjnych. Również obecnie rozpatrywane skargi wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłość i bezczynność Wojewody mają tożsamą treść, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie szeregiem wyroków oddalił skargi. Skargi kasacyjne zostały wniesione Skarżącą, a treść tych skarg kasacyjnych jest tożsama. Powyższe tożsame okoliczności spowodowały tożsame rozstrzygnięcia w przedmiotowych sprawach. Nie mogą odnieść skutku zarzuty naruszenia przepisów postępowania, bazujące na tezie, że przedmiotem zarzutu bezczynności i przewlekłości było rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nabycia z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy prawa własności przedmiotowej nieruchomości przez jednostkę samorządu terytorialnego. Teza ta nie znajduje bowiem potwierdzenia w materiale sprawy. Zgodnie z art. 53 § 2a p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W sprawie warunek ten został spełniony. W dniu 23 stycznia 2025 r. Skarżąca za pośrednictwem Wojewody skierowała do Ministra Rozwoju i Technologii ponaglenie sporządzone przez radcę prawnego, które ma następującą treść: "Niniejszym na podstawie art. 37 k.p.a. wnoszę ponaglenie na bezczynność Wojewody Mazowieckiego, a także na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wojewodę Mazowieckiego w sprawie wniosku Wnioskodawcy, działającego na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872) – dalej zwaną Ustawą z dnia 13 października 1998 r. - z dnia 29 grudnia 2005 r., w którym wniósł o wydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], która przeszła na własność jednostki samorządu terytorialnego (obecnie będącej własnością Miasta [...]) wskutek wydania decyzji o podziale nieruchomości". Następnie do Sądu I instancji została wniesiona skarga na przewlekłość i bezczynność Wojewody. Skarżąca reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła skargę na przewlekłość i bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku Skarżącej, działającej na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, tj. wniosku z dnia 29 grudnia 2005 r. o wydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, która przeszła na własność jednostki samorządu terytorialnego (obecnie będącej własnością Miasta [...]) wskutek wydania decyzji o podziale nieruchomości. W skardze wniesiono o: 1. zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji w terminie 14 od doręczenia akt; 2. stwierdzenie, że postępowanie administracyjne dotyczące rozpoznania wniosku z 29 grudnia 2005 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przejętą nieruchomość prowadzone jest przez Wojewodę dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy, tj. że Wojewoda dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania oraz, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. stwierdzenie, że Wojewoda nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., tj. że Wojewoda dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Skarżącej o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przejętą nieruchomość oraz, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. przyznanie od Wojewody na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów; 5. zasądzenie od Wojewody na rzecz Skarżącej kosztów postępowania. Zarówno treść ponaglenia, jak i treść skargi do Sądu I instancji potwierdzają zasadność stanowiska Sądu I instancji, że przedmiotem zarzutu bezczynności i przewlekłości było zaniechanie rozstrzygnięcia kwestii odszkodowania za nieruchomość, a Skarżąca domagała się w skardze stwierdzenia, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania. Również uzasadnienie skargi potwierdza, że Skarżąca wskazywała na bezczynność Wojewody w sprawie wydania decyzji o odszkodowaniu, a postępowanie w sprawie odszkodowania, zdaniem Skarżącej, zostało wszczęte wnioskiem z 29 grudnia 2005 r. Jednocześnie treść wniosku z 29 grudnia 2005 r. nie potwierdza, aby zostało w nim zawarte żądanie ustalenia odszkodowania. Treść skargi do Sądu I instancji i żądanie w niej zawarte o zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji w sprawie odszkodowania pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią wniosku z 29 grudnia 2005 r. jaki złożyła Skarżąca. Sprzeczności tej nie usuwa fakt powołania zarówno w skardze jak i we wniosku art. 73 ustawy z 13 października 1998 r., wobec jednoznacznych sformułowań i żądań zawartych w każdym z tych pism. Jak ustalono, przed Wojewodą jako organem odwoławczym nie toczyło się również postępowanie odwoławcze w sprawie odszkodowania. Zgodnie z art. 73 ust. 4 ustawy, odszkodowanie za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne było ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania prowadził zatem starosta, a wojewoda był organem odwoławczym. Takiego postępowania jednak nie stwierdzono. Nie znajduje wobec powyższego potwierdzenia zarzut naruszenia art. 134 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nierozpoznanie sprawy co do istoty. Przedmiot zarzutu skargi został prawidłowo ustalony, zgodnie z identyfikacją przedmiotu bezczynności dokonaną przez samą stronę. Nie ma również sprzeczności między rozstrzygnięciem Sądu I instancji a uzasadnieniem wyroku. Dopiero w skardze kasacyjnej Skarżąca, pomijając treść i żądanie ponaglenia oraz skargi, powołała się na treść wniosku z 29 grudnia 2005 r. i podniosła, że wniesiona do sądu skarga dotyczyła bezczynności i przewlekłości Wojewody w sprawie wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości przez gminę. Treść skargi kasacyjnej jednoznacznie zmierza zatem do modyfikacji treści skargi wniesionej do Sądu I instancji na bezczynność Wojewody przez zmianę zarzutu bezczynności w sprawie wydania decyzji o odszkodowaniu na rzecz zarzutu bezczynności w sprawie wydania decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa własności nieruchomości przez gminę. Należy wobec tego stwierdzić, że zmiana treści skargi wniesionej na bezczynność organu po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji nie jest możliwa, nie można również takiej zmiany dokonać poprzez zarzuty skargi kasacyjnej. Sąd I instancji rozpoznawał skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody mając na uwadze taką treść skargi i taki zakres skargi jaki nadała jej sama Skarżąca. Dodać przy tym należy, że treść skargi została sformułowana w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, tym bardziej, że sporządzona została przez zawodowego pełnomocnika. Natomiast Sąd I instancji nie wypowiadał się co do bezczynności Wojewody w sprawie wynikającej z wniosku z 29 grudnia 2005 r., tj. wydania decyzji stwierdzającej, że przedmiotowa nieruchomość stała się własnością [...]. Jak wskazano wyżej, zaistniałej rozbieżności pomiędzy treścią skargi, a treścią wniosku z 29 grudnia 2005 r. nie mogły zmienić i wyeliminować zarzuty skargi kasacyjnej. Nie można bowiem poprzez zarzuty skargi kasacyjnej zmienić treści i zakresu skargi na bezczynność organu. Dokonując kontroli w zakresie wyznaczonym zarzutami i żądaniami skargi, Sąd I instancji nie naruszył art. 135 w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 8 p.p.s.a., nie odmówił dokonania kontroli działania administracji publicznej, ale dokonał tej kontroli w zakresie wyznaczonym przez stronę wnoszącą skargę. Wobec prawidłowego ustalenia, że przed Wojewodą nie toczyło się postępowanie dotyczące ustalenia odszkodowania, o jakim mowa w art. 73 ustawy, Sąd I instancji nie miał podstaw do przyjęcia, że organ ten pozostaje w bezczynności bądź dopuścił się przewlekłości w rozpoznaniu sprawy odszkodowania i do zastosowania art. 149 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., a zasadnie skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skoro nie doszło w sprawie do potwierdzenia, że przed Wojewodą zawisło postępowanie odszkodowawcze dotyczące przedmiotowej nieruchomości, nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 EKPC przez pozbawienie prawa do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.