I OSK 2443/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Poznaniu z dnia 23 września 2022 r. sygn. akt I SA/Po 181/22 w sprawie ze skargi M. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 14 stycznia 2022 r. nr SKO-GG-4100/54/2021 w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 23 września 2022 r. I SA/Po 181/22, oddalił skargę M. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z 14 stycznia 2022 r. nr SKO-GG-4100/54/2021, w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. Ś. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie: 1. prawa materialnego: a) art. 145 §1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.) poprzez ich niewłaściwie zastosowanie i uznanie, że podział jest zgodny z planem zagospodarowania, mimo niewyjaśnienia wątpliwości, czy projekt podziału nieruchomości jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 93 ust. 2 u.g.n. poprzez jego niezastosowanie; 2. przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. art. 7, 70 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności, w szczególności jaki jest dokładny zakres inwestycji, co wchodzi w plan inwestycji, jakie urządzenia infrastruktury, kiedy inwestycja nastąpi, ustalenie obszaru niezbędnego do realizacji inwestycji, przebiegu tras przejścia lub przejazdu przez nieruchomość w okresie realizacji inwestycji, ustalenia przebiegu i dostępu do drogi publicznej działce [...]. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżanego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, a także zrzekł się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły. Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji. Jeśli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych, co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości. W ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) został postawiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. art. 7, 70 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności, w szczególności jaki jest dokładny zakres inwestycji, co wchodzi w plan inwestycji, jakie urządzenia infrastruktury, kiedy inwestycja nastąpi, ustalenie obszaru niezbędnego do realizacji inwestycji, przebiegu tras przejścia lub przejazdu przez nieruchomość w okresie realizacji inwestycji, ustalenia przebiegu i dostępu do drogi publicznej działce 238/2. Skarżący kasacyjnie nie wskazuje natomiast żadnej podstawy prawnej, z której wynikłby obowiązek organu określania tych wszystkich okoliczności, których podania się domaga. Uzasadnienie skargi kasacyjnej składa się głównie z abstrakcyjnie dobranych cytatów z orzecznictwa, które w żaden sposób nie odnoszą się do okoliczności tej sprawy. Jedyny konkret dotyczy dostępu do drogi publicznej dla działki nr [...]. Działka ta po dokonanym podziale z dwóch stron przylega do działek przeznaczonych pod drogi publiczne (działki nr [...]). Nie jest więc jasne, gdzie skarżący kasacyjnie widzi tu problem. Natomiast do czasu przejęcia przez podmiot publiczny własności działek przeznaczonych pod drogi, nic w zakresie dostępu do drogi publicznej dla działki nr [...] się nie zmienia – zachowany jest stan dotychczasowy. Ewentualny dalszy podział działki nr [...] w przyszłości i jego warunki nie stanowią przedmiotu tej sprawy. Dostęp do drogi publicznej dla działki nr [...] po przejęciu przez podmiot publiczny własności działek przeznaczonych pod drogi (po prawnym podziale), do czasu jej wybudowania, uregulowany jest natomiast warunkiem zawartym w decyzji zatwierdzającej podział. Jeśli zaś chodzi o zarzuty "materialne" zauważyć należy, że pierwszy z nich, który odwołuje się do art. 93 u.g.n. nie wskazuje, o którą jednostkę redakcyjną tego przepisu chodzi, a składa się on z ośmiu ustępów. "Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku, ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Niezbędne jest zatem wskazanie w niej konkretnych przepisów, które zdaniem skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji. Powyższe wskazanie powinno obejmować numer artykułu, paragrafu, ustępu, punktu i innych jednostek redakcyjnych ustawy. Powołanie się na całość przepisu, który został podzielony na mniejsze jednostki redakcyjne, nie pozwala bowiem na prawidłowe ustalenie granic zaskarżenia, gdyż nie wyznacza kierunku, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny powinien dokonać kontroli zaskarżonego orzeczenia" (wyrok NSA z 11.01.2024 r. III FSK 3460/21, LEX nr 3672711). Ponadto, jako postać naruszenia art. 93 u.g.n., wskazano jego niewłaściwe zastosowanie. Zauważyć w związku z tym należy, że "Niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można bowiem skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego w odniesieniu do stanu faktycznego kwestionowanego w ramach tych zarzutów, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane, tj. w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie" (j.w.). Ponieważ zarzuty oparte na drugiej podstawie kasacyjnej okazały się nieskuteczne, to zarówno zarzut naruszenia art. 93 u.g.n. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (abstrahując od braku precyzji zarzutu, o czym była mowa wyżej), jak i zarzut naruszenia art. 93 ust. 2 u.g.n. poprzez jego niezastosowanie, nie mają usprawiedliwionych podstaw. Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.