I OSK 2425/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek /spr./ po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku J.M. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2425/15 w zakresie kosztów postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1613/14 w sprawie ze skargi J.M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 23 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody jubileuszowej postanawia: uzupełnić wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2425/15 w ten sposób, że rozstrzygnięcie "oddala skargę kasacyjną" oznaczyć jako punkt 1 sentencji i dodać punkt 2 o treści: "zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz J.M. kwotę 141,10 (sto czterdzieści jeden 10/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego".

Wyrokiem z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2425/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1613/14 w sprawie ze skargi J.M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 23 lipca 2014 r. nr 378 w przedmiocie odmowy przyznania nagrody jubileuszowej. Na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. J.M. wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Oświadczył, że odbył podróż własnym samochodem w celu uczestnictwa w rozprawie. Uczestnik postępowania zobowiązał się w terminie 7 dni złożyć wniosek z obliczeniem kosztów dojazdu. W piśmie z 21 czerwca 2017 r. J.M. wniósł o zwrot kosztów przejazdu w związku ze stawiennictwem na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. w wysokości 141,10 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Jednym z takich dodatkowych orzeczeń jest orzeczenie o kosztach postępowania, gdyż przepis art. 209 P.p.s.a. nakłada na sąd obowiązek rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i 204 P.p.s.a. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje w tych przypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona żądała we właściwym czasie ich przyznania. Stosownie do art. 204 pkt 2 P.p.s.a., w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Zgodnie zaś z art. 205 § 1 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Według art. 205 § 3 P.p.s.a. przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 623) - dalej: "ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych". Zgodnie z art. 85 ust. 1 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Według art. 85 ust. 2 powołanej ustawy górną granicę należności, o których mowa w ust. 1, stanowi wysokość kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. W tym zakresie zastosowanie znajduje rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 167), które w § 3 ust. 4 odsyła do art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.). Wydane na podstawie tego ostatniego przepisu rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 271 ze zm.) w § 2 ust. 1 pkt b określa stawkę za 1 kilometr przejazdu samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika wyższej niż 900m3 na kwotę 0,8358 zł. J.M. złożył wniosek o zwrot kosztów przejazdu do Sądu w wysokości 141,10 zł w związku z uczestnictwem na rozprawie. Oświadczył, że odbył podróż własnym samochodem o pojemności skokowej silnika 2000 cm3 na trasie [...] - Warszawa, Warszawa - [...], łącznie przejechanych kilometrów - 170. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 czerwca 2017 r. oddalił skargę kasacyjną, nie orzekając jednak o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego - obejmujących koszty dojazdu strony, na rzecz J.M. W związku z czym zasadnym było uzupełnienie wyroku w tym zakresie. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 157 § 2 i § 3 w związku z art. 193 w związku z art. 204 pkt 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.