I OSK 240/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Popowska Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia del. WSA Dorota Apostolidis (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anna Siwonia- Rybak po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 października 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 435/14 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 1 października 2014 r. sygn.akt II SA/Bd 435/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego, oddalił skargę. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych; W dniu 14 sierpnia 2013 r. A. C. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Wójt Gminy K. przyznał wnioskującemu dodatek mieszkaniowy w wysokości 197,31 zł na okres od [...] września 2013 r. do dnia [...] lutego 2014 r. Pismem z dnia 27 listopada 2013 r. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy P. (miejsce zamieszkania skarżącego), poinformował Wójta Gminy K. o zaleganiu przez skarżącego z opłatami za odpady komunalne za okres od dnia 1 lipca 2013 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Wójt Gminy K. wstrzymał wypłacanie dodatku mieszkaniowego z dniem 1 grudnia 2013 r. Od przedmiotowej decyzji odwołanie wniósł skarżący podnosząc, iż jest ona bezzasadna, jednocześnie podkreślił, iż nigdy nie był informowany o zaległościach z tytułu braku opłat za odpady komunalne. Odwołujący się wskazał, że uiszcza opłaty za odpady komunalne i załączył dowody przelewów za miesiące lipiec - grudzień 2013 r. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji, organ odwoławczy podał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych z dnia 21 czerwca 2001 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 966 ze zm.- dalej również jako ustawa o dodatkach mieszkaniowych). Organ podał również, że zgodnie z art. 8 ust. 4 przywołanej ustawy - pobierający należności za lokale mieszkalne, ma obowiązek niezwłocznego zawiadomienia organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11, obejmujących pełne 2 miesiące. W razie niedopełnienia tego obowiązku, pobierający zwraca organowi przyznającemu dodatek mieszkaniowy, kwoty dodatków wypłacone za miesiące, w których występowały zaległości w tych opłatach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że w skład należności za zajmowany lokal mieszkalny, zgodnie z art. 6 ust. 3 oraz ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wchodzi opłata za odbiór nieczystości stałych i płynnych, które to opłaty A. C. uiszczał bezpośrednio na konto Urzędu Miasta w K., a nie na konto Wspólnoty Mieszkaniowej. Okoliczności te wynikają z załączonych do odwołania dowodów wpłat. Organ odwoławczy podniósł, że stosownie do art. 8 ust. 1 cytowanej ustawy, dodatek mieszkaniowy wypłaca się zarządcy domu lub osobie uprawnionej do pobierania należności za lokal mieszkalny. Zgodnie zaś z ustępem 3 cytowanego przepisu, zarządca domu lub osoba, o której mowa powyżej, zalicza dodatek mieszkaniowy na poczet przysługujących lub rozliczanych za jej pośrednictwem należności za zajmowany lokal mieszkalny. SKO w T. podało, że z akt sprawy wynika, iż rolę zarządcy wobec zajmowanego przez A. C. lokalu mieszkalnego, pełni Wspólnota Mieszkaniowa przy ulicy P. w K. oraz podkreśliło, że to do Wspólnoty składał on wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Samorządowe Kolegium uznało zatem, że Wspólnota Mieszkaniowa obowiązana była w myśl art. 8 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jako pobierająca należności za lokale mieszkalne, zawiadomić organ przyznający dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11, obejmujących pełne 2 miesiące. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja wydana w takich okolicznościach sprawy nie ma charakteru uznaniowego oraz nie ma znaczenia przyczyna powstania zaległości w opłatach. Reasumując SKO w T. wskazało, że wobec braku wpływu części opłat za mieszkanie, odpowiadającej wysokości opłaty za odpady w kwocie 36 zł. miesięcznie na konto Wspólnoty Mieszkaniowej, zobligowana była ona wystąpić do Wójta Gminy K.. W konsekwencji organ ten zobowiązany był do wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego. Organ odwoławczy podniósł, że w decyzji przyznającej dodatek A. C. był pouczony o konsekwencjach braku uregulowania należności w terminie. Na powyższą decyzję A. C. (dalej również jako skarżący) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że treść pisma Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej nie dawała podstawy Wójtowi Gminy do podjęcia decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego, ponieważ informacja Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej nie dotyczy okresu obowiązywania w/w decyzji. W ocenie skarżącego zawiadomienie takie winno zawierać precyzyjne dane dotyczące zarówno wysokości jak i okresu wystąpienia zaległości. Skarżący podał również, że postępowanie w tej sprawie było pośpieszne i niestaranne oraz wskazał, że nie otrzymał od Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej żadnej informacji o "zaleganiu", a Wójt nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego, choć w świetle obowiązującego orzecznictwa jest to okoliczność mająca zasadnicze znaczenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zaważył, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie wskazał przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, regulujące zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach, oraz przepisy wykonawcze, wydane na jej podstawie, tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.) (dalej jako rozporządzenie). Sąd I instancji wskazał, że w myśl art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W wypadku uregulowania należności w terminie określonym w zdaniu drugim, wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, w którym wypłata była wstrzymana. Z kolei w myśl art. 8 ust. 4 powoływanej ustawy, Sąd meriti podkreślił, że pobierający należności za lokale mieszkalne ma obowiązek niezwłocznego zawiadomienia organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11, obejmujących pełne 2 miesiące. W razie niedopełnienia tego obowiązku pobierający zwraca organowi przyznającemu dodatek mieszkaniowy kwoty dodatków wypłacone za miesiące, w których występowały zaległości w tych opłatach. Pobierający jest obowiązany zwrócić organowi te kwoty w terminie kolejnych 2 miesięcy, jeżeli gospodarstwo domowe, któremu przyznano dodatek mieszkaniowy, nie uiści zaległych opłat w terminie miesiąca od powstania obowiązku zawiadomienia organu o powstaniu zaległości. Zatem przewidziana w art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych sankcja,w ocenie Sądu meriti stanowi środek dyscyplinujący osoby pobierające dodatek mieszkaniowy, a stwierdzenie, że osoba pobierająca to świadczenie nie uiściła kwoty stanowiącej jej udział własny w opłatach mieszkaniowych za okres dwóch pełnych miesięcy nakazuje organowi wstrzymać wypłatę dodatku mieszkaniowego bez względu na przyczynę zaistniałych zaległości. Obowiązek zastosowania wspomnianego przepisu wynika wyłącznie ze stwierdzenia zalegania w opłatach, przy czym nie jest wymagane ustalenie przyczyn takiego stanu rzeczy, a decyzja w tym zakresie nie ma charakteru uznaniowego.Dla prawidłowego zastosowania cytowanego przepisu art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych organy orzekające zobowiązane są do zweryfikowania informacji zarządcy budynku, w tym ustalenie w szczególności, czy zgłoszona zaległość ma charakter bieżący, tzn. czy dotyczy zaległości powstałych w okresie obowiązywania decyzji uprawniającej do dodatku mieszkaniowego, którego wstrzymanie wypłaty ma nastąpić. Tylko takie bowiem zaległości uzasadniają wydanie rozstrzygnięcia w trybie cytowanego przepisu, których późniejsze uiszczenie będzie podstawą do wypłaty wstrzymanego dodatku mieszkaniowego (o czym stanowi omawiany przepis w zdaniu trzecim). Zdaniem Sądu I instancji organy administracji wyjaśniły w sposób dostateczny, że dyspozycja tego przepisu została spełniona. Sąd meriti wyjaśnił nadto, że pod pojęciem ,,należności za zajmowany lokal" - zgodnie z art. 6 ust. 3 oraz ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, należy rozumieć świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Wydatkami tymi są: czynsz, opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, inne niż wymienione wyżej opłaty za używanie lokalu mieszkalnego oraz opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych i wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. W przypadku lokalu mieszkalnego zajmowanego przez skarżącego, w sierpniu 2013 r. łączna kwota wydatków za lokal wyniosła 327,51 zł. Sąd meriti nie zakwestionował prawidłowych jego zdaniem ustaleń poczynionych przez organy, że skarżący od 1 lipca 2013 r. zalegał z opłatami za odpady komunalne. Nie regulował w związku z tym całej należności. Ustalenia w tym względzie, poczynione przez organy obu instancji, znalazły pełne potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w postępowaniu administracyjnym, a Sąd I instancji jednocześnie wskazał, że z załączników odwołania samego skarżącego, wynika jednoznacznie, że opłaty za odpady komunalne były przez niego uiszczane bezpośrednio na konto Gminy. Tymczasem zdaniem Sądu Wojewódzkiego, powyższą opłatę skarżący winien uiszczać do Wspólnoty Mieszkaniowej, ponieważ wchodzi ona w skład należności za zajmowany lokal wymienionych w art. 6 ust. 3 oraz ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Z powyższego w ocenie Sądu meriti jednoznacznie wynika, że skarżący w okresie kiedy miał przyznany dodatek mieszkaniowy nie wywiązywał się z obowiązku opłacania na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny. Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko organu, że jakiekolwiek przyczyny zaległości (zawinione czy nie zawinione) w opłatach mieszkaniowych, nie mogą stanowić przesłanki odstąpienia od wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkanioweg. Sąd I instancji wskazał, że subiektywne odczucie skarżącego co do prawidłowości uiszczania opłaty za odpady, nie może być argumentem przemawiającym za uwzględnieniem skargi. Natomiast odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania administracyjnego w zakresie nieprawidłowości przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, Sąd meriti uznał je za nieuzasadnione w świetle bezspornych ustaleń dokonanych w sprawie. W takim stanie rzeczy Sąd Wojewódzki na podstawie art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 –dalej jako p.p.s.a.), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł A. C. i wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania. Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych, wskazanych w przepisie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a i zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi : - naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a i art. 151 p.p.s.a., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu błędnego założenia, iż w niniejszej sprawie organ administracyjny nie dopuścił się naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa, pomimo faktycznego wystąpienia w przedmiotowej sprawie przesłanek umożliwiających uwzględnienie skargi, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji; - naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 141 ust. 4 p.p.s.a poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, na którym oparto rozstrzygnięcie i uznanie, iż organy administracji w sposób dostateczny wyjaśniły, iż dyspozycja art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych została spełniona, tj. zweryfikowały informację zarządcy, że A. C. zalega z opłatami za śmieci za okres dwóch pełnych miesięcy oraz, iż zgłoszona zaległość w opłacie za śmieci powstała w okresie obowiązywania decyzji uprawniającej do dodatku mieszkaniowego, w wypadku gdy ich jedyna weryfikacja oparta była na niepełnej pisemnej informacji od Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej, która nie określa jednoznacznie za jaki okres A. C. zalegał z opłatami; - naruszenie przepisu prawa materialnego w postaci art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż wstrzymanie wypłaty dodatku mieszkaniowego w przedmiotowej sprawie jest uzależnione od braku bieżącego uiszczania należności za zajmowany lokal mieszkalny na konto Zarządcy Wspólnoty Mieszkaniowej, w wypadku gdy przedmiotowy przepis uzależnia wstrzymanie wypłaty dodatku jedynie od braku bieżących wpłat (bez określenia adresata wpłat), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca ( A. C. wpłacał opłaty za śmieci na bieżąco bezpośrednio na konto Gminy K.); - naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 151 p.p.s.a w związku z w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w związku z art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a, art. 80 k.p.a poprzez oddalenie skargi A. C. w wypadku, gdy decyzja SKO w T. została wydana z naruszeniem art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a, art. 80 k.p.a, z których wynika obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego na wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym sprawdzenia czy zgłoszona przez Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej zaległość dotyczy okresu uprawniającego do otrzymywania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej szczegółowo zostały uzasadnione zarzuty skargi, które sprowadziły się do zakwestionowania błędnego - zdaniem skarżącego kasacyjnie, ustalenia dokonanego przez Sąd I instancji, że skarżący nie wywiązywał się z obowiązku opłacania na bieżąco opłat za śmieci. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem. Dokonując takiej oceny Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z unormowaniem przepisu art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach; 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego kasacyjnie uchybił Sąd I instancji, określenia jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia Sądowi ocenę jej zasadności. Zasadniczo, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jednak w niniejszej sprawie zarzuty te w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty problemu, a mianowicie poprawności dokonanej przez Sąd I instancji wykładni art.7 ust 11 w związku z art.8 ust 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i opartego na jej podstawie wniosku, że wobec informacji podmiotu wskazanego w art.8 ust.4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych o zaleganiu przez skarżącego z opłatami za zajmowany lokal w wysokości obejmującej dwa pełne miesiące, organ administracji jest zobligowany do wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego. Rozumienie art. 7 ust. 11 w związku z art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych sprowadza się do związanej kompetencji organu do wstrzymania w drodze decyzji administracyjnej wypłaty dodatku mieszkaniowego "w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny". Przepisy powyższe nie wyłączają rzecz jasna stosowania ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a. Czyli w konsekwencji należy przyjąć, że stwierdzenie powyższej okoliczności następuje na podstawie przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego, które nie może ograniczać się wyłącznie do odnotowania informacji pochodzącej od podmiotu pobierającego należności za lokale mieszkalne "o wystąpieniu zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11, obejmujących pełne 2 miesiące". Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w realiach niniejszej sprawy. Z akt sprawy i uzasadnień decyzji organów, jak i uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że okolicznością determinującą treść decyzji zaskarżonej do Sądu I instancji była informacja Zarządcy - Wspólnoty Mieszkaniowej o zaleganiu przez skarżącego "z opłatami za zajmowany lokal w wysokości obejmującej dwa pełne miesiące (brak wpłat bieżących)". Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę podziela pogląd, zgodnie z którym zadaniem organu przyznającego dodatek mieszkaniowy jest zweryfikowanie informacji zarządcy budynku, w tym w szczególności ustalenie, czy zgłoszona zaległość ma charakter bieżący, to znaczy, czy dotyczy zaległości powstałych w okresie obowiązywania decyzji uprawniającej do dodatku mieszkaniowego, którego wstrzymanie wypłaty ma nastąpić (por.wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2011 r., I OSK 75/11). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił dochowanie przez przez organy administracji wymagań proceduralnych podczas dokonywania ustaleń faktycznych, w tym zweryfikowania zarówno istnienia zaległości, ich charakteru i okresu. Co więcej, okoliczność braku wpłat należności za śmieci przez skarżącego na konto Wspólnoty Mieszkaniowej, została potwierdzona przez A. C., w drodze załączonych do akt sprawy dowodów opłat przekazywanych na konto Gminy K. Na marginesie tej części rozważań Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że wpłacone w ten sposób kwoty zostały zwrócone skarżącemu, który w rezultacie uiścił zaległości w sposób wskazany w przepisach prawa (art. 6 ust.3 i ust.4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych) Chybiony jest zatem zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego – art.7 ust 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, Sąd I instancji dokonał prawidłowej jego wykładni i prawidłowo go zastosował, po przeprowadzeniu dowodów na wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności. Za nietrafne uznać należy również zarzuty naruszenia przepisów postępowania w postaci art.145 §1pkt 1 lit.c w zw z art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Podkreślić należy przy tym, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy został zebrany na wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia i nie budził sporów, chociaż skarżący nie podzielił dokonanej przez ogany administracji oceny zebranego materiału dowodowego, która została zaaprobowana przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił ocenę przedstawioną w tym zakresie przez Sąd meriti, który swoje stanowisko szczegółowo i przekonująco wyjaśnił. W kontekście pozostałych zarzutów skargi należy podkreślić, że przepisy art.1, art 2 i art. 3 § 1 p.p.s.a. są przepisami ogólnymi o charakterze tylko kompetencyjnym, stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Przepis art. 3 p.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych art. 3 cyt. ustawy nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., I OSK 266/08, LEX nr 490087). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie już się wypowiadał, że naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu (zob. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 5 kwietnia 2012 r., I OSK 1636/11, LEX nr 1145065; z dnia 7 lipca 2011 r., II OSK 745/11, LEX nr 1083687). Jednakże, mimo że art. 3 § 1 p.p.s.a. ma charakter ustrojowy i bezpośrednio nie podpada pod żadną z dwóch podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., to jednak z uwagi na fakt, że w wyniku działania danego organu w oparciu o przepisy prawa ustrojowego mogą powstać, ustać lub przekształcić się stosunki prawne, uprawnione jest przyjęcie, że zarzuty naruszenia przepisów ustrojowych mogą być powołane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., I GSK 748/11, LEX nr 12439680), o ile zarzut naruszenia art. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powiązany jest z innymi przepisami procesowymi (por. postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., II OSK 1375/09, LEX nr 582850, wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., I FSK 277/07, LEX nr 481336; wyrok NSA z dnia 11 maja 2012 r., I OSK 70/12, LEX nr 1166069).Strona skarżąca kasacyjnie powiązała zarzuty naruszenia powyżej wskazanych przepisów ogólnych z zarzutem naruszenia art. 151p.p.s.a., który z kolei jest przepisem regulującym jedynie sposób rozstrzygnięcia sprawy – podobnie jak wskazany w zarzutach skargi art.145§1 pkt 1 lit.c.. Podstawą skargi kasacynej wymienioną w art.174 pkt 2 p.p.s.a mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie samo rozstrzygnięcie. Tym samym zarzuty te należało uznać za bezzasadne, gdyż skarżący wskazał na naruszenia prawa, które nie są podstawami skargi kasacynej w rozumieniu art.174 p.p.s.a. Podniesiony w skardze kasacyjnej kolejny zarzut - naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. jest również całkowicie chybiony. Uzasadnienie sporządzone z uchybieniem zasad określonych w w/w przepisie może stanowić naruszenie przepisów postępowania,które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tylko w przypadku, jeżeli zawarta w nim ocena prawna miałaby pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy. Skuteczną podstawę skargi kasacyjnej mogłyby stanowić choćby takie wady uzasadnienia naruszające przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jak brak uzasadnienia ktoregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, jak i przypadek, gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Reasumując przyjąć należy, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził tego rodzaju wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a jego sformułowania i wszystkie niezbędne elementy treści pozwoliły na ocenę w toku kontroli instancyjnej, jakie znaczenie norm prawnych wynikających z art.7, art.77 § 1 i art.80 k.p.a. przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy i co zatem stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. W tym stanie rzeczy stwierdzając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art.184 p.p.s.a.