Sygnatura
I OSK 2391/23
Wyrok NSA z 13 października 2026 r., I OSK 2391/23 – wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie
Wynik
Oddalono skargę kasacyjną
- Sąd
- Naczelny Sąd Administracyjny
- Data orzeczenia
- 13 października 2026
- Prawomocne
- tak
Treść rozstrzygnięcia
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Karol Kiczka Sędziowie sędzia NSA Piotr Niczyporuk (sprawozdawca) sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant starszy asystent sędziego Marzena Piotrowska po rozpoznaniu w dniu 13 października 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 318/23 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 16 lutego 2023 r. nr K-GN-4.7581.2.2023.AG w przedmiocie odszkodowania z tytułu przejścia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę kasacyjną.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 318/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: "Sąd I instancji"), oddalił skargę W. K. (dalej: "Skarżąca", "Skarżąca kasacyjnie") na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego (dalej: "Wojewoda") z 16 lutego 2023 r. nr K-GN-4.7581.2.2023.AG w przedmiocie odszkodowania z tytułu przejścia z mocy prawa własności nieruchomości. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Skarżąca, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie dyrektyw wynikających z art. 6 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: "k.p.a.") i pominięcie w wyrokowaniu przepisu art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, który stanowi, iż z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny) i zakwalifikowanie majątku współmałżonka Skarżącej nabytego w czasie trwania małżeństwa, jako jego majątku osobistego; 2. przepisów prawa procesowego przez nieuwzględnienie art. 89 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niewyznaczenie rozprawy administracyjnej mimo stosownego wniosku Skarżącej oraz naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania mimo stosownego wniosku, w ten sposób z powodów czysto formalnym uniemożliwiając dojście do prawdy. Wobec powyższego Skarżąca wniosła o: 1. zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uwzględnienie powództwa w całości w wysokości 1.048,33 złotych oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego za wszystkie instancje; 2. uchylenie orzeczenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji z orzeczeniem o kosztach postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzupełnieniu skargi kasacyjnej wniosła o przeprowadzenie rozprawy. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie tego Sądu przytoczonymi w skardze podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do zastępowania Skarżącej kasacyjnie w formułowaniu podstaw kasacyjnych w sposób spełniający wymagania określone w art. 174 p.p.s.a., ponieważ to Skarżąca jest zobowiązana określić te podstawy, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Obowiązek ten jest bowiem jedną z normatywnych przyczyn ustanowienia przez ustawodawcę w art. 175 p.p.s.a. wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, tj. adwokata lub radcę prawnego, bądź przez inne osoby wymienione w tym przepisie, aby właśnie w ten sposób zapewnić przede wszystkim prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem spełniających wymagania określone przepisami p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, poddano ocenie wyrok Sądu I instancji, pod kątem zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, które okazały się nieskuteczne. Skarga kasacyjna stanowi sformalizowany środek zaskarżenia, dlatego rozpoznanie zawartych w niej zarzutów jest możliwe tylko wtedy, gdy zostały sformułowane w sposób odpowiadający ustawowym wymogom określonym w art. 174 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną należy oprzeć na zarzutach naruszenia prawa przez Sąd I instancji. W niniejszej sprawie skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach kasacyjnych. Odnosząc powyższe uwagi ogólne do treści zarzutu zawartego w pkt 1 skargi kasacyjnej należy zauważyć, że powołane w podstawie tego zarzutu przepisy art. 6 i 7 k.p.a. nie są normami prawa materialnego, jak przyjęto w skardze kasacyjnej, lecz przepisami procesowymi normującymi zasady ogólne postępowania przed organami administracji publicznej. Samo odwołanie się do tych przepisów bez jednoczesnego wskazania jakie przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały naruszone przez Sąd I instancji nie jest wykonaniem obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych, co wyklucza uznanie tej podstawy za usprawiedliwioną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. akt GSK 73/04, LEX nr 108540; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 166/05, LEX nr 194422; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 104/05 z aprobującą glosą A. Kubiak-Kozłowskiej, opubl. w: OPS 2007/1/7). Sąd I instancji nie mógł również naruszyć art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, art. 89 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. gdyż sądy administracyjne nie stosują bezpośrednio przepisów Kodeksu opiekuńczego i rodzinnego i k.p.a. Pełnomocnik Skarżącej kasacyjnie nie powołał żadnego przepisu ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, któremu mógł uchybić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Ewentualne ich naruszenie przez organy orzekające w sprawie, jak już wyższej wskazano należało powiązać z naruszeniem odpowiednich przepisów p.p.s.a., które stosuje sąd administracyjny w postępowaniu sądowoadministracyjnym, czego w skardze kasacyjnej nie uczyniono. I tylko już z tych powodów skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Dodać przy tym należy, że w skardze kasacyjnej nie wskazano i nie wykazano, aby doszło do naruszenia, zastosowanego przez Sąd I instancji, art. 151 p.p.s.a. w jakimkolwiek powiązaniu z innymi przepisami prawa. W skardze kasacyjnej nie podważono zatem prawidłowości zastosowania przez Sąd I instancji powołanego art. 151 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie wyroku zostało sporządzone zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 6 października 2023
- Symbol z opisem
- 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
- Hasła tematyczne
- Nieruchomości
- Skarżony organ
- Wojewoda
- Sędziowie
- Karol Kiczka /przewodniczący/ Maria Grzymisławska-Cybulska Piotr Niczyporuk /sprawozdawca/
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
art. 184 · Dz.U. 2026 poz. 143
Inne orzeczenia w tej sprawie
Powiązane dokumenty
Sygnatura: I OZ 370/26 · 13 października 2026
Postanowienie NSA z 13 października 2026 r., I OZ 370/26 – wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie
Sygnatura: I OSK 2410/23 · 13 października 2026
Wyrok NSA z 13 października 2026 r., I OSK 2410/23 – wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie
Sygnatura: I OSK 813/26 · 13 października 2026
Wyrok NSA z 13 października 2026 r., I OSK 813/26 – wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny